Είπες να κλείσουμε το φως. Όμως αν τύχει και κοπεί το ρεύμα και δεν πάρουμε είδηση και μείνω ή μείνεις μέσα στο δωμάτιο μόνος αγωγός του ηλεκτρισμού; Άσε αναμμένο σε παρακαλώ αυτό το σίγουρο σκοτάδι.
Σβήσε το φως. Δε θα σου πω δε θα μου μάθεις πώς θα σκυλέψουμε ελευθερία ή θάνατο.
Γρίλιες λοξές κάγκελα της κοιλιάς σου. Αργά διαλύονται σα θαύμα με το βράδυ. Έτσι γλυκά αλλάζω φυλακή.
Εσύ με το κορμί μου στο σκοτεινό εργαστήρι μας της αγγειοπλαστικής. Εγώ μ' ένα κερί έξω απ' την πόρτα αναποφάσιστος. [...]
Ο Γιάννης Βαρβέρης ήταν Έλληνας ποιητής της γενιάς του '70, κριτικός, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών. Στράφηκε στη λογοτεχνία, εκδίδοντας επτά ποιητικά έργα και μεταφράσεις από την Αττική Κωμωδία και την ξένη λογοτεχνία. Ανθολογημένη η ποίησή του έχει μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες, όπως είναι η αγγλική, η γαλλική, η γερμανική, η ιταλική, η ισπανική και η ρουμανική.