บันทึกปิ่น เล่ม 8

บันทึกปิ่น #8

by 侧侧轻寒, เช่อเช่อชิงหาน, อรจิรา (Translator)

ความรักความชัง การแก่งแย่งชิงดีในวังหลวงบุญคุณความแค้นที่พัวพันรุมเร้าพลิกผันนบครั้งไม่ถ้วน มีแต่ "บันทึกปิ่น" ที่ได้รับการดูแลอย่างดีจากกาลเวลา

เรื่องราวทั้งหมดบัดนี้มาถึงบทสรุปแล้ว ประสบการณ์พิสดารของโอรสสวรรค์และขุนนางแห่งราชวงศ์หนึ่งดำรงอยู่ในปริศนาความรักความแค้น และการลาจากสุดคณานับของต้าถัง

"รวมประโยชน์หมื่นพฤกษา ไยนำพาตำหนิจ้อย" แม้จะกระสับกระส่ายลุ้นระทึก มองเห็นการจัดการของชะตากรรมไม่ชัดแจ้งก็ยังคงเชื่อมั่นว่าการได้สัมผัสความจริง จึงเป็นความหมายของการมีชีวิตอยู่สิ่งนี้ก็คือคุณค่าแห่งการดำรงอยู่ของความจริง

Genres: Suspense, Romance, Mystery, China, Historical

348 pages, Paperback

First published January 1, 2015

About the author

* Ce Ce Qing Han
* 侧侧轻寒
* Châu Văn Văn
* เช่อเช่อชิงหาน

Reviews

[Nok Yung · Rating 4 out of 5]

สรุปรวมเล่ม 1-8 บันทึกปิ่นเป็นนิยายสืบสวนที่เจือความหวาน(น้อย) การเดินเรื่องมีช่วงเนือยๆบ้าง น่าติดตามบ้าง ตามประสานิยายหลายเล่มจบ โครงเรื่องหลักๆจะกล่าวถึงคดีฆ่าล้างครอบครัวนางเอก(หวงจื่อเสีย)และคดีที่เกี่ยวกับพระเอก(ขุยอ๋อง) แทรกไปด้วยคดีต่างๆโดยมีนางเอกเป็นผู้ไขคดี อ่านแล้วรู้สึกว่าสนุกพอใช้ได้ แต่ก็ไม่ถึงกับสนุกมากจนวางไม่ลง :p

เราชอบตอนเฉลยคดีของครอบครัวนางเอกเป็นพิเศษค่ะ ไม่ได้แปลกใจในตัวคนร้ายนะ แต่ชอบที่เอาคดีที่เคยเล่าผ่านๆในเล่มแรกๆมาเกี่ยวโยงได้อย่างลงตัว (เราคิดว่าเป็นเพียงคดีเปิดตัวนางเอกเฉยๆ แต่มันมีความสำคัญมากกว่านั้น!!)

[Ning · Rating 4 out of 5]

หน่องงง .. คือยังไง อะไร
ไม่ใช่จบไม่ดีนะ จบดี แต่งงไง

สปอยด์








ที่พระเอกบอกว่าทำไมไม่เชื่อใจ นี่คือตรงจุดที่เตรียมคนบุกวังคือวางแผนมานานแล่วใช่มั้ย หรือเพิ่งวาง?? แต่ถ้านางเอกรอ ปริศนาก็ไขไม่กระจ่าง พระเอกไม่น่ารอดแต่แรกป่าวว

ขันทีบอก ไม่เกี่ยวๆ แกแหล่ะ ตัวดีเลย ไม่เกี่ยวยังไง???

พระรอง.. ดีมาตั้งแต่ต้น มาเสียตอนหลัง น่ารำคาญมาก .. โดนพิษป่ะเนี่ย

สรุปทุกอย่างของเล่ม 7-8 นี่คือพิษล้วน ไม่เกี่ยวกับสะกดจิต?? โอ๊ยย งง 😕 ไว้ค่อยกลับไปอ่านใหม่อีกรอบละกัน




แต่สรุปว่าสนุกนะ ชอบตรงวางโครงเรื่อง 1-8 คือเกี่ยวข้องกันหมด ห้ามลืมตัวละครใดเลย ตายไม่ตาย ย้อนกลับมาได้หมด ทึ่งตรงนี้
ชอบตัวละคร ดูทำงาน ดูเหนื่อย แม้ว่าจะไขคดีได้ ก็ไม่ใช่แค่นั่งๆ แล้วคิดได้
ชอบความรัก ไม่ต้องเยอะ แต่ซึมลึกมาก
อ่านทั้ง 8 เล่มได้ไม่มีช่วงเบื่อเลยค่ะ

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

Review 6/2562 (ต่อ 6)
เรื่อง : บันทึกปิ่น (8 เล่มจบ)
ผู้แต่ง : เช่อเช่อชิงหาน
ผู้แปล : อรจิรา
เล่ม8 พิมพ์ครั้งที่ 1 : พฤศจิกายน 2561

โปรยปกเล่ม8 :
ความรักความชัง การแก่งแย่งชิงดีในวังหลวง
บุญคุณความแค้นที่พัวพันรุมเร้าพลิกผันนับครั้งไม่ถ้วน
มีแต่ "บันทึกปิ่น" ที่ได้รับการดูแลอย่างดีจากกาลเวลา

เรื่องราวทั้งหมดบัดนี้มาถึงบทสรุปแล้ว
ประสบการณ์พิสดารของโอรสสวรรค์และขุนนางแห่งราชวงศ์หนึ่ง
ดำรงอยู่ในปริศนาความรักความแค้น และการลาจากสุดคณานับของต้าถัง

"รวมประโยชน์หมื่นพฤกษา ไยนำพาตำหนิจ้อย"
แม้จะกระสับกระส่ายลุ้นระทึก มองเห็นการจัดการของชะตากรรมไม่ชัดแจ้ง
ก็ยังคงเชื่อมั่นว่าการได้สัมผัสความจริง จึงเป็นความหมายของการมีชีวิตอยู่
สิ่งนี้ก็คือคุณค่าแห่งการดำรงอยู่ของความจริง

เล่ม8 :
จิ่งอี้และจิ่งเหิงต่างตกใจการคาดเดาของหวงจื่อเสีย จิ่งเหิงรีบไปหาประวัติมาให้ดู ส่วนจิ่งอี้หวงจื่อเสียถามว่าจะไปพบหลี่ซูไป๋ที่จงเจิ้งซื่อได้หรือไม่ จิ่งอี้บอกว่าท่านอ๋องสั่งไม่พบใครทั้งสิ้น หวงจื่อเสียร้อนใจมาก และถามจิ่งอี้เกี่ยวกับจิ่งอวี้ เหตุการณ์ตอนท่านอ๋องได้ยันต์คำสาปและไปดูห้องที่พักของจิ่งอวี้กงกง พบลูกหินฉลุโปร่งลวดลายประณีตลูกหนึ่ง ข้างในกลวง จิ่งอี้อธิบายว่านี่เป็นเครื่องประดับที่จิ่งอวี้ชอบที่สุด ร้อยไหมแขวนไว้ที่เอว และเห็นมีคราบน้ำ หวงจื่อเสียถามว่าเค้าไม่พกไปเสฉวนหรือ จิ่งอี้จึงบอกว่าเห็นเค้าพกไปด้วย หรือว่ามีสองอันที่เหมือนกัน จิ่งเหิงหาข้อมูลของจางสิงอิงมาให้ ข้อมูลชัดเจนไม่มีจุดด่างพร้อย หวงจื่อเสียกลับถึงเรือนตระกลูหวาง คิดว่าความผิดปกติเกิดขึ้นตอนไปที่เสฉวนนั้นเอง โจวจื่อฉินมาหาหวงจื่อเสียตอนเช้าเพราะได้ข่าวเรื่องเอ้ออ๋อง หวงจื่อเสียจึงบอกให้รอชันสูตรให้ดี ขุยอ๋องมีไส้ศึกข้างกาย น่าจะเป็นจางสิงอิง และบอกว่าคำที่ตีชุ่ยเขียนคือคำว่าหนี ตีชุ่ยน่าจะรู้อะไรมาถึงบอกแบบนี้
พอไปชนสูตรเอ้ออ๋องก็พบว่า เอ้ออ๋องฆ่าตัวตาย ไม่ได้ถูกฆ่าอย่างที่ได้ข่าวมา
จวบจนถึงเทศกาลโคมไฟ หวางอวิ้นบอกว่าจะพาหวงจื่อเสียไปพบหลี่ซูไป๋ เมื่อพบหวงจื่อเสียบอกว่าคิดถึงหลี่ซูไป๋ และสังเกตว่าแขนซ้ายที่เคยบาดเจ็บมีอาการสั่นเล็กน้อย หลังจากออกจากเรือนพักหวางอวิ้นจะไปส่งกลับ แต่เจอจางสิงอิง จึงถามเรื่องหมอรักษาเส้นเอ็นและกระดูก จากนั้นก็ไปตวนรุ่ยถังหาหมอเขียนเทียบยา มียาตัวหนึ่งหมดหวงจื่อเสียเลยไปนั่งรอที่ห้องอบยาด้านข้าง เผลอหลับไปพอตื่นก็พบว่าตนถูกใส่ร้ายว่าฆ่าคนตาย หวงจื่อเสียมองไปโดยรอบ จางสิงอิงขนาดจะทำหน้าเสแสร้งห่วงใยยังไม่ทำเลย หลังถูกส่งไปศาลต้าหลี่ โจวจื่อฉินและหวางอวิ้นก็มา หวางอวิ้นประกันตัวหวงจื่อเสียออกไปได้โดยใช้ฐานะคู่หมั้นหมาย ถ้าเป็นขันทีจวนอ๋องไม่สามารถทำได้ หวงจื่อเสียเลยต้องเลือก เช้ารุ่งขึ้นก็ไปที่ตวนรุ่ยถังที่เกิดเหตุและสามารถบอกได้ว่าคนร้ายก่อคดีและป้ายความผิดได้อย่างไร จางสิงอิงเหมือนคลั้งขึ้นมาป่าวประกาศว่าหวงจื่อเสียและขุยอ๋องตะเภาเดียวกัน ขุยอ๋องถูกผังซวินสิงร่าง ลอบวางแผนชั่วพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินต้าถังหมายก่อกบฏ จากนั้นลอกกินยาพิษที่ซ่อนไว้ฆ่าตัวตาย คดีปิด หวงจื่อเสียและโจวจื่อฉินไปที่บ้านจางสิงอิงเพื่อแจ้งข่าว ยังไม่ทันแจ้งเจ้าหน้าที่ทางการก็มาให้ไปยืนยันรับศพ บิดาจางสิงอิงตกใจจนล้มลง ตีชุ่ยจึงเล่าถึงความผิดปกติหลังกลับมาจากเสฉวน และได้พบเด็กหนุ่มที่สนใจแต่แทะเม็ดแตง ที่พูดว่า กงกงไม่ต้องการให้หวงจื่อเสีย เกะกะขวางทางอีก ตีชุ่ยเลยใช้คำว่าหนีมาบอกอีกฝ่าย กลับถึงเรือนตระกลูหวาง ก็พบเด็กหนุ่มแทะเม็ดแตง บอกว่าหวางกงกงรออยู่นานแล้ว หวางกงกงมาเพื่อบอกข่าวเรื่องหลี่หย่งแม่ทัพเจี๋ยตู้สื่อ แห่งกองกำลังเจิ้นอู่ กล้าขยายค่ายทหารเองโดยพลการ ทุกอย่างดีร้ายอยู่ที่ใจฮ่องเต้ว่าเห็นอย่างไร จากนั้นมีเรื่องเกิดขึ้นหวางจงสือจึงพาหวงจื่อเสียไปดู บนป้อมกำแพงเมือง ชายชราเห็นว่าคือบิดาจางสิงอิงกำลังป่าวประกาศขุยอ๋องคิดกบฏ สังหารพี่น้อง ฟ้าดินไม่ให้อภัย ประกาศเสร็จก็กระโดดป้อมกำแพงฆ่าตัวตาย หวางกงกงพาหวงจื่อเสียไปหาหลี่ซูไป๋ต่อ ขณะพูดคุยเรื่องราวกัน ฮ่องเต้ก็เสด็จมา หวงจื่อเสียจึงไปแอบที่ห้องข้าง ผลคือฮ่องเต้มีจิตคิดสังหารหลี่ซูไป๋แล้ว แต่ตอนนี้หลี่ซูไป๋สามารถเอาตัวรอดไปได้อีกครั้งหนึ่ง
กลับถึงเรือนตระกลูหวางหวางอวิ้นรออยู่ ถามเรื่องแต่งงานหวงจื่อเสียจึงตอบตกลงเพื่อให้หลี่ซูไป๋รอดชีวิตต่อไป เมื่อไปเห็นปลาน้อยสองตัวจึงสังเกตว่าตอนนี้ได้วางไข่แล้ว หวงจื่อเสียนึกถึงคำพูดของหวางจงสือเรื่องไข่ปลา นึกถึงคำพูดของฉีเถิงที่พูดกับอวี่เซวียนเรื่องปลาน้อยสีแดงที่หายไป คำลับของปลาน้อยเริ่มเข้ารูปเข้ารอย คืนนั้นความฝันจึงยุ่งเหยิง โจวจื่อฉินมาหาหวงจื่อเสียตอนเช้า บอกข่างตีชุ่ยหายไป เรื่องเจดีย์ที่ขุยอ๋องลดจำนวนจากหนึ่งร้อยแปดองค์เหลือเจ็ดสิบสององค์ทำให้สยบมารร้ายไม่ได้ ผู้อาวุโสอายุเกินเจ็ดสิบของสิบกว���าตรอกร่วมกันลงชื่อถวายฏีกา รีบขจัดมารร้าย โจวจื่อฉินพูดถึงวิธีการลอกหมึก ต้องใช้เวลาสองวันหนึ่งคืน ต้องลองเอายันต์มาดู ตอนนี้ยันต์อยู่ที่จวนอ๋อง โจวจื่อฉินบอกว่าจะเอากล่องใบนั้นของข้าไปเปลี่ยนกับกล่องของขุยอ๋อง เรื่องนี้จุดประกายความคิดนาง จึงไปที่ร้านประดิษฐ์ไม้เหลียงจี้แทน เมื่อไปถึงถามถึงอาจารย์ของอาจารย์ซุนที่ทำกล่องไม้ให้ขุยอ๋อง พบว่ามีเงินมากช่วงนั้นและถูกโจรปล้นฆ่าอย่างรวดเร็ว ของที่ทิ้งไว้ให้มีที่ไม่น่าใช้คือกาวชันผึ้ง หวางอวิ้นมาตอนค่ำ บอกว่าเจอตีชุ่ยข้างศาลต้าหลี่แต่เหวยเป่าเหิงพาไปแล้ว
โจวจื่อฉินมาหาหวงจื่อเสีย พร้อมกับหวางอวิ้นเอาของที่จะใช้ในงานแต่งงานมาให้หวงจื่อเสีย รวมถึงชุดแต่งงานด้วยเมื่อลองชุดแต่งงาน เห็นเงื่อนคล้องใจที่ห้อยอยู่ที่พัดบังหน้าตอนทำพิธี ให้นึกถึงของสามสิ่งที่เจอในกระถางธูปจวนเอ้ออ๋อง คล้ายคิดอะไรได้ในทันทีจึงหน้ามืด โจวจื่อฉินมาด้วยเรื่องศพของจางสิงอิงกับบิดาที่คดีปิดแล้ววันนี้ให้รับศพกลับไป หวงจื่อเสียจึงไปชันสูตรศพกับโจวจื่อฉิน หวางอวิ้นตามไปด้วย เมื่อได้ผ่าศพดูก็พบปลาจิ๋วสีแดงอยู่ที่ช่องคอถึงหลอดลม ทั้งสองศพมีปลาจิ๋วที่เหมือนกันเกือบทุกอย่าง เมื่อกลับเรื่อนตระกลูหวาง หวงจื่อเสียบอกหวางอวิ้นฝากบอกหวางกงกงว่ามีของที่ต้องการอยู่ หวางกงกงมาถึงหวงจื่อเสียบอกว่าปลาน้อยวางไข่แล้ว ทำเป็นไม่ระวังเทปลาและไข่ปลาทั้งหมดใส่ขวด แล้วใช้มือช้อนปลากลับมา หวางกงกงเห็นจุดแดงที่ปลาเล็บ หวงจื่อเสียไม่รู้เรื่องใช้มือกินขนมไปจนหมดชิ้น หวางกงกงสั่งให้คายออกมา อาเจียนออกมาและบอกให้ไปหลัวฝูมู่กับเจียจู๋เถาบดผงกินปริมาณน้อยทุกสองชั่วยาม วันละสองตำลึง ติดกันหนึ่งเดือน ในที่สุดหวางจงสือก็ยอมบอกความลับของอาเจียสือเนี่ย และขออภัยเรื่องพิษจิวอย่างเปิดเผยจริงใจ ทั้งยังยอมรับว่าอาเจ๋อคนข้างกายเป็นสายเหมือนจางสิงอิง หวางจงสือมาบอกเรื่องผู้อาวุโสหลายสิบตรอกลงชื่อถวายฏีกา และที่หวงจื่อเสียไม่รู้คือฝ่าบาทพระอาการกำเริบ รัชทายาทก็ยังมาพูดจาให้ร้ายขุยอ๋อง เป็นเพราะขันทีข้างกายรัชทายาทเสี้ยมสอนนั่นเอง อย่างนี้จะทำให้ฮ่องเต้เห็นขุยอ๋องเป็นภัยต่อรัชทายาทที่อายุแค่สิบสองปี จากนั้นก็บอกว่าจะทูลให้ขุยอ๋องรับพระธาตุเพื่อขจัดวิญญาณร้าย ถ้าผ่านด่านนี้ไปได้ก็จะกลับคืนสู่ชื่อเสียงวันเก่าๆได้อีกขั้น วันที่ขุยอ๋องจะออกมารับพระธาตุหวงจื่อเสียออกมาดูได้ฟังข่าวลือชาวบ้าน ได้ฟังนักเล่านิทาน พอถึงเรื่องสุยหยางตี้ อดีตฮ่องเต้ ทำให้หวงจื่อเสียนึกถึงเรื่องเงื่อนคล้องใจ กระบี่พระนางบูเช็กเทียน และกำไลหยกของเอ้ออ๋องได้
วันรับพระธาตุเข้าเมือง หลี่ซูไป๋รับพระธาตุพร้อมด้วยก่อนหน้ามีเรื่องเล่าของนักเล่านิทาน และข่าวลือทำให้ทุกคนเลื่อมใส ศรัทธาในตัวขุยอ๋องอีกครั้ง หวางอวิ้นก็กลัวหลี่ซูไป๋จะไปตัดหน้าพบหวงจื่อเสีย ซึ่งความจริงหลี่ซูไป๋ก็มาแต่ไม่ได้เข้าไป ฝากภาพฝีพระหัตถ์อดีตฮ่องเต้เอาไว้ให้หวงจื่อเสียเท่านั้น
โจวจื่อฉินมาหาหวงจื่อเสีย ที่เรือนตระกูลหวาง นางกำลังเขียนสิ่งที่ตนค้นพบในปริศนาครั้งนี้อยู่ ปลาอาเจียสือเนี่ย ยันต์คำสาป การตายของเอ้ออ๋อง การตายของพ่อลูกตระกูลจาง การสวรรคตประหลาดของอดีตฮ่องเต้ การเสียสติของเฉินไท่เฟย โจวจื่อฉินอยากรู้ความจริงด้วย หวงจื่อเสียไม่ยอมบอก กล่าวว่าเรื่องนี้ร้ายแรงมากห้ามรู้เด็ดขาด แต่อักษรใต้ภาพฝีพระหัตถ์นี้สามารถรู้ได้และไปหาคำตอบด้วยกัน
ฮ่องเต้คิดสังหารขุยอ๋องแล้ว ได้สั่งเตรียมการ หวางอวิ้นกลับมาบอกหวงจื่อเสียว่าต้องเลื่อนการเดินทางไปเสฉวนในวันพรุ่งนี้ หวงจื่อเสียรับรู้ แต่หวางอวิ้นได้ผิดคำสัญญากับหวงจื่อเสียเรื่องขุยอ๋องไปแล้วที่จะช่วยเหลือขุยอ๋อง
หวงจื่อเสียมาหาหลี่ซูไป๋ในคืนนั้นบอกว่าเข้าวังไม่ได้ และบอกว่าไขความลับรอบตัวหลี่ซูไป๋ทั้งหมดได้แล้ว ทั้งสองจึงตัดสินใจที่จะอยู่ก็อยู่ด้วยกัน ไปก็ไปพร้อมกัน และหวงจื่อเสียเล่าวิธีของยันต์ปริศนาที่คาใจหลี่ซูไปมาหลายปี เล่าถึงวิธีการ การดำเนินการตลอดหลายปี และปลาน้อย ... อาเจียสือเนี่ย ความฟุ้งซ่านชั่วขณะ ที่บางคราวปรากฏข้างกายผู้ตายโหง หลี่ซูไป๋ฟังจบก็บอกว่าฉะนั้นได้เวลาเปิดโปงทุกอย่างแล้ว หวงจื่อเสียตอบว่าคดีนี้สิ้นสุดแล้ว
พอเช้ามืดหวงจื่อเสียก็กลับเป็นขันทีหยางฉงกู่ ตามหลี่ซูไป๋กเดินทางเข้าวังไปด้วยกัน ขั้นแรกก็เปิดเผยความลับการหายตัวไปของเอ้ออ๋อง การส่งพระธาตุยังมีการเล่นงานหลี่ซูไป๋แสดงให้เหมือนมือเปื้อนเลือด สุดท้ายหวงจื่อเสียก็บอกได้อย่างรวดเร็วว่าเป็นน้ำด่างและขมิ้น เมื่อเข้ามาในตำหนักความลับทั้งหมด ย้อนไปกว่าสิบปีก็เผยออกมา ใครอยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมด ล้วนได้รับการไขกระจ่าง บัลลังก์นี้ที่แท้ควรเป็นของใคร ใครเป็นเจ้าของ ความลับที่ปกปิดมานานล้วนกระจ่างแจ้ง
สิบนิ้วสอดประสานไม่แยกจากอีก
เหลาจุ่ยจิ่นยังคงคึกคัก นักเล่านิทานยังคงเล่าข่าวลือในเมืองหลวงอยู่ที่นี่ เงามืดในชีวิตถูกกวาดล้างไป ชีวิตสดใสรออยู่ ระหว่างขี่ม้ากลับจวนหลี่ซูไป๋อุ้มหวงจื่อเสียมานั่งม้าตัวเดียวกัน แล้วให้ดูอักษรที่แกะสลักในปิ่น ซุกซ่อนในใจ วันใดลืมเลือน
ฉางอัน สุขสงบยั่งยืนนาน ...

[L-wind · Rating 5 out of 5]

รีวิวรวม 8 เล่มเลยก็แล้วกัน อ่านจบรอบแรกแล้ว เรื่องราวระหว่างอ๋องเนิร์ดซึนเดร๊ะ กับโคนันสาวที่ต้องปลอมเป็นขันที

เป็นนิยายที่ได้ยินชื่อเสียงมานาน จนสุดท้ายก็สอยมาจนได้เพราะเห็นว่าเป็นแนวสืบสวนที่นางเอกเก่ง พระเอกก็เก่ง ตอนเริ่มอ่านก็คิดนะว่า...น่าจะไม่เน้นรักหรอกมั้ง สืบสวนเน้นๆ แต่พออ่านจบ...เออ..มันจัดเป็นนิยายรักได้นะ เพราะถึงเลิฟไลน์จะน้อย แต่มานะ อาจจะไม่เยอะเวิ่นเว้อ แต่เป็นรักแบบซึมลึกดึกใน เรียกว่ามาน้อยแต่หนักแน่น

นิยายแปดเล่ม คือสี่คดีหลักที่นางเอกต้องอาศัยบทบาทขันทีในจวนอ๋องพระเอกต้องค่อยๆ ไขคดีปริศนา เนื่องจากอ่านรีวิวมาก่อนว่าตามไม่ทันนางเอกหรอก ตอนอ่านก็เลยไม่ขบคิดอะไรมาก ไปรออ่านตอนเฉลยเลยดีกว่า ซึ่งก็ตามประสาแหละ คนเขียนเขาเก่งในการหาข้อมูลมาสร้างเรื่องเป็นคดีต่างๆ ที่ชัดเจนคือเขาไม่เน้นความเชื่ออะไรทั้งสิ้น โลกนี้ไม่มีผีสาง มีแต่การกระทำของมนุษย์ล้วนๆ (พระเอก-นางเอก ศีลเสมอกันด้วยแบบนี้ เชื่อในเหตุผล เชื่อมั่นในตัวของอีกฝ่าย จึงไปกันได้ด้วยประการฉะนี้)

องค์ประกอบเรื่องเยอะ แต่คนเขียนก็เชื่อมโยงสิ่งต่างๆ ได้อย่างแนบเนียน แม้จะมีบางจุดที่ดูไม่น่าเชื่อไปบ้าง หรือจุดที่งงว่า...แล้วสรุปไปทางไหนกันแน่ แต่ก็นะ เรียกว่าอ่านได้สนุก แบบว่าถ้าเลี่ยนกับนิยายรักหวานเว่อร์ แนวจีนแก้แค้น ก็มาลองแนวนี้ดู

ส่วนตัวแล้วคิดว่าเรื่องนี้นอกจากพล้อตสืบสวน การสร้างคาแรกเตอร์และพัฒนาการตัวละครก็ถือว่า���ี พระเอกนี่เปิดตัวเป็นอ๋องสูงศักดิ์ นอกจากหล่อพ่อมียศ ยังฉลาดและเก่งผุดๆ อายุแค่นี้รับจ็อบตั้งหลายตำแหน่ง จึงดูหัวสูง เนิร์ด เข้าใจยาก ตอนแรกที่อ่านจะแอบคิดว่า...มันจะไปรักกันตอนไหนวะ เจอกันครั้งแรกก็ถีบนางเอกตกน้ำ แต่พออ่านไปอ่านมา อ้าว..เนิร์ดดีแตก แอบชอบขันทีหน้าหวานเข้าแล้ว คอยดูแลห่างๆตลอด สาวเจ้าไม่อยู่กินข้าวด้วยก็งอน มีหนุ่มมาข้องแวะก็งอน แต���ก็แอบห่วง รู้ว่าปล่อยไปตีคลีสู้ผู้ชายไม่ไหว ท่านอ๋องก็ลงแทนเอง (แล้วดันเก่งอี๊ก) ช่วงที่หนีทีมสังหารด้วยกัน คือช่วงดีที่สุดของทั้งคู่นั่นล่ะ จากนั้นเรื่องก็บีบคั้น แต่ยิ่งทำให้พระเอกนางเอกรักกันยิ่งกว่าเดิม
แถมตอนจบ ลงเอยแฮปปี้นะ อันนี้ถือว่าดีต่อตับไตคนอ่าน (ตอนแรกเรื่องมาแนวนี้เตรียมใจไว้แล้ว แต่จบแบบนี้โอเค)

ถึงช่วงท้ายบางคนอาจจะอยากให้มีหวานกว่านี้อีกนิด แต่เราก็เข้าใจนะว่าโทนเรื่องสืบสวน หวานได้ก็คงประมาณนี้ล่ะ โดยรวมเป็นนิยายจีนที่อ่านแล้วอยากเก็บไว้ เพราะประทับใจในคาแรกเตอร์และความรักซึมลึกของพระ-นาง

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – บันทึกปิ่น 8 (簪中录 8)
ผู้แต่ง – เช่อเช่อชิงหาน (侧侧轻寒) เขียน อรจิรา แปล


ตัวละคร
หวงจื่อเสีย อายุ 12 ปี ⇒ 17 ปี ปลอมตัวเป็นหยางฉงกู่
หลี่ซูไป๋ (ขุยอ๋อง) อายุ 24 ปี
โจวจื่อฉิน อายุ 15 ปี ⇒ 20 ปี


รีวิวหลังอ่าน

จบแล้วจ้าาา กับการตามอ่านมายาวนานข้ามปี ฮ่าๆ จะอ่านทีเดียวให้จบก็ไม่ได้ ทำไมเราต้องดองเป็นระยะๆ ด้วยนะ ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แถมพอดองไว้ ก็ต้องย้อนกลับไปอ่านสปอยล์ที่ตัวเองเขียนไว้ในเล่มก่อนหน้าอีก

เรื่องนี้กำลังจะฉายทาง WeTV เร็วๆ นี้แล้วนะ แสดงโดยหยางจื่อ และคริส จริงๆ นักแสดงในมโนภาพเราคือหวางข่ายกับหม่าซือฉุน แต่ก็ไม่เป็นไร ได้แต่มโนไว้แหละ ละครมาจริงๆ อาจจะสนุกก็ได้ ก็ต้องเปิดใจดูก่อนเนอะ ^^

เล่มก่อนหน่วงๆ เพราะในขนาดที่โคตรเครียด พระนางก็ดันทะเลาะกันจนข้างี้รำคาญเลย พอมาเล่มนี้ไม่ทะเลาะกันแล้วจ้า แต่สถานการณ์ยิ่งไปกันใหญ่ หลายคนจากไปทั้งแบบนั้น ทำเอาเราเสียดายตัวละครมากมาย แบบว่าทำไมคนเขียนใจร้ายจัง ทำไมต้องกำจัดคนนี้ออกไปด้วยนะ บลาๆ แถมจากไปแบบมึนๆ งงๆ ว่าทำไมเอ็งต้องทำแบบนี้ล่ะ เพราะอะไรกัน (คือก่อนตัวละครจะจากไป ก็ไม่ได้บอกอะไรมากมาย แค่บอกว่าฉันแค้นแก บลาๆๆๆๆ แล้วก็ซาโยนาระจ้าา)

แต่ประเด็นที่ชอบก็ยังมีนะ เพราะคนเขียนสามารถโยงทุกคดีที่เคยเกิดขึ้นมาเชื่อมต่อร้อยเรียงเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกันทั้งหมด แต่เราก็ไม่ค่อยชอบตรงที่เฉลยอะไรก็เหมือนจะเฉลยละเอียดนะ แต่ก็ยังไม่ละเอียด งงไหมหว่า ก็คือมีการอธิบายหมดแหละว่าทำไมยังไง แต่บางครั้งเราอ่านไปก็จะสงสัยไปว่าแล้วเอ็งรู้ได้ยังไง และเอ็งไปทำอะไรมาเพิ่มเติมก่อนที่จะมาเฉลยแบบนี้ หรือหลังจากเฉลยเรื่องราวแล้ว ช่วยบอกข้าหน่อยเหอะว่าแล้วยังไงต่อล่ะ

ก็จบแบบที่ว่าไม่ได้ติดมากมาย แต่แค่เอ็งอ่านทั้งวันจนไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น (มีสลับไปเล่นเกมจีบหนุ่มแหละ ฮ่าๆๆ) เหมือนอ่านเพื่อให้จบภารกิจเรื่องนี้ด้วย จริงๆ ก็แอบติดพอควรเลย แต่ก็ยังไม่พีคมากสำหรับเรา ฉากระหว่างพระนางกลายเป็นเฉยๆ ไปแล้วด้วยซ้ำ แบบชอบโมเม้นท์ช่วงเล่มแรกๆ มากกว่า พอทั้งสองแสดงออกว่ารักกันแบบนี้ คือเราไม่ชิน กร๊ากก จริงๆ คือบอกไม่ถูกแหละนะ แต่ถ้ารักกันขนาดนี้ก็ช่วยเพิ่มบทหวานๆ แทรกความหนักหน่วงของเรื่องหน่อยไม่ได้เหรอ ฮ่าๆๆๆ

ตอนพิเศษก็โอเคแหละ แต่เราแอบเสียดายซะงั้น แบบว่าดันมีคดีย่อยเล็กๆ ให้จื่อเสียได้เฉลย เลยไม่มีโมเม้นท์หวานๆ ของจื่อเสียกับขุยอ๋องสักเท่าไร ก็เลยไม่ค่อยจุใจเท่าที่ควร บทเรื่องจะจบก็จบไปเลย จริงๆ เราชอบช่วงเวลาที่ขุยอ๋อง จื่อเสีย จื่อฉิน เจาอ๋อง นั่งคุยกันมากกว่า จริงๆ น่าจะให้ช่วงเวลานั้นยาวกว่านี้หน่อย เพราะเป็นจังหวะที่น่ารักมากมาย แต่ก็มาแบบสั้นๆ อย่างบอกไม่ถูก

แต่โดยรวมแล้ว อ่านมายาวนาน เรื่องนี้ครบรสนะ มีทั้งสืบสวน วังหลวง แย่งชิงอำนาจ ผ่าศพ เรื่องราวที่เหมือนจะเหนือจริง แล้วก็ความรักที่หน่วงไปหน่วงมาว่าสุดท้ายจะมีทางที่หวงจื่อเสียจะได้ลงเอยกับขุยอ๋องจริงๆ เหรอ เพราะทุกทางเหมือนปิดตายสำหรับคนทั้งสองจริงๆ

ก็เป็นอีกเรื่องที่อยากแนะนำให้ได้อ่านกัน สนุกและชอบมากพอควรเลยแหละ แม้จะมีอะไรให้หงุดหงิดเล็กๆ น้อยๆ ก็ตาม แต่ภาพรวมก็คือเราก็ให้สี่ดาวสลับกับห้าดาวตลอด 8 เล่มที่ผ่านมาแหละนะ

สุดท้าย FC ขุยอ๋องค่ะ ฮ่าๆๆๆ อ่านไปก็แบบหน้าข่ายเกอลอยมา แล้วฉันก็มโนของฉันต่อไป มโนถึงความน่ารักของขุยอ๋องในหน้าตาแบบข่ายเกอ ช่างฟินและดีต่อใจเหลือเกิน

[สปอยล์]

หวงจื่อเสียพบว่าคนที่น่าจะเป็นคนทำให้ยันต์ขุยอ๋องเปลี่ยนแปลงไปก็คือจางสิงอิง โดยรับทำหน้าที่นี้ต่อจากจิ่งอวี้ที่ตายในกองเพลิงเมื่อตอนนั้น (ซึ่งสายตาที่บอกส่งต่อให้จางสิงอิงรับช่วงต่อ) ในใจนางไม่อยากให้เป็นจริงเลย แต่ทุกอย่างมันคงจะเป็นไปตามนั้น

ลืมเล่าไปว่าเมื่อเล่มก่อนนั้นหวงจื่อเสียกับโจวจื่อฉินเจอตีชุ่ย แต่พอตามหลังไปแวบๆ กลับเจอแค่อักษรเป่ย (เหนือ) เท่านั้น ไม่เข้าใจว่าตีชุ่ยจะสื่ออะไร แต่พอบอกจางสิงอิงว่าเราเจอนะ หลังจากนั้นก็ไม่เห็นร่องรอยอีกเลย

มีอยู่วันหลังจากที่หวงจื่อเสียไปพบท่านอ๋อง น่าจะเพราะหวางกงกงหรือหวางอวิ้นพาไปมั้ง เราก็จำไม่ได้ (น่าจะหวางอวิ้นมั้ง หรือเปล่า หรือว่าไปสืบอะไรสักอย่างกับโจวจื่อฉิน เราก็จำไม่ได้จริงๆ ฮ่าๆ) แล้วขากลับก็เจอจางสิงอิง จางสิงอิงไปส่ง โดยแวะร้านยา หวงจื่อเสียตั้งใจซื้อยาแก้ปวดข้อมือข้างซ้ายให้ขุยอ๋องแหละนะ แต่ระหว่างนั้นจู่ๆ กลับเคลิ้มหลับไปในห้องยา แล้วตื่นมาดันพบว่ามีมีดในมือ และมีศพตรงหน้า โดนจับเป็นนักโทษทันที

ลืมไปๆๆ นึกออกแล้ว จริงๆ คือโจวจื่อฉินได้ไปผ่าศพเอ้ออ๋อง ทีนี้จื่อเสียก็ได้ติดตามเป็นผู้ช่วย จื่อเสียไม่ได้บอกจื่อฉินว่าเอ้ออ๋องตายเพราะฆ่าตัวตาย ให้ตัวเองผ่าเองแล้วจะรู้เอง ซึ่งจื่อฉินรู้ก็พูดอะไรไม่ออก แล้วก็ได้แต่ปิดปากเงียบไว้ เขียนแค่สำนวนคดีไปว่าโดนแทงจะทางไหน (ถ้าคนที่รู้จะรู้เลยว่าเป็นไปได้แค่แทงตัวเอง กับคนถนัดซ้ายแทง ซึ่งท่านอ๋องทำไม่ได้ เพราะเคยถนัดซ้าย แต่มือซ้ายโดนทำร้ายจนไม่สามารถกลับไปถนัดได้อีกแล้ว อีกอย่างคือโอบจากข้างหลังแล้วแทง)

โจวจื่อฉินได้ยินข่าวก็รีบไปหา หวางอวิ้นก็รีบไปหาเหมือนกัน และบอกว่าถ้านางยอมเป็นคู่หมั้นเขา เขาก็จะช่วยออกมาได้ สุดท้ายจื่อเสียก็ยอม แม้ในใจจะเจ็บปวดมากมายก็ตาม ทำให้หลังจากนั้นก็คือต้องลองชุดแต่งงาน แล้วก็เตรียมย้ายไปอีกเมืองกับหวางอวิ้น

แต่ระหว่างนั้นก็หาทางผ่าศพของผู้ตาย แล้วหวงจื่อเสียก็อ่านตำราแพทย์ทั้งคืน สุดท้ายก็เฉลยว่าคนฆ่าคือจางสิงอิง จางสิงอิงพอโดนเปิดโปงเพราะความพูดไม่ชัดของคนที่บอกว่าอยู่ฟังเทียบยาตลอด ทำให้จื่อเสียหาหลักฐานได้จากคำพูดนั้น เช่นจากไป๋จื่อ เป็นไป๋จี (ถ้าเราจำชื่อไม่ผิดนะ)

จางสิงอิงหาโอกาสช่วงจัดยานั่นแหละมาฆ่า แล้วโยนความผิดให้จื่อเสีย จริงๆ ตั้งใจจะฆ่านาง แต่สุดท้ายคิดว่าฆ่าอ��กคนแล้วโยนความผิดให้จะดีกว่า พอตัวเองพลาดก็เลยกินยาพิษแบบพ่อตีชุ่ยตายจากไป ก่อนตายก็พูดด้วยความแค้นกับจื่อเสียและขุยอ๋อง (อยากจะบอกว่าก่อนพวกเอ็งตายๆ กันเนี่ย ช่วยบอกที่มาที่ไปให้ชัดเจนหน่อยได้ไหม ว่าทำไมต้องทำด้วย เราไม่เข้าใจ ฮ่าๆๆ)

จื่อเสียกับจื่อฉินรีบไปบ้านของจางสิงอิง ไปถามเรื่องภาพวาดจากอดีตฮ่องเต้ที่พ่อจางสิงอิงได้มา ก็รู้ว่าได้เ��้าไปฝังเข็ม ทำให้อดีตฮ่องเต้ฟื้นสติมาแปบนึง แล้วตอนนั้นฮ่องเต้ก็วาดจุดสามจุดนี้ หลังจากนั้นก็มีคำสั่งมอบให้พ่อของจางสิงอิง แล้วก็หลังจากนั้นจื่อเสียพยายามบอกให้ทำใจดีๆ ไว้นะ แล้วก็ได้เจอตีชุ่ยด้วย จริงๆ แล้วคือจางสิงอิงอยู่กับตีชุ่ยนานแล้ว และปกปิดไว้ไม่ให้พวกนางรู้ ตีชุ่ยรู้เรื่องที่จางสิงอิงทำ เพื่อตอบแทนที่จื่อเสียเคยช่วยตัวเองไว้ เลยเขียนคำว่า “หนี” ให้จื่อเสียหนีไป แต่จื่อเสียกว่าจะรู้ว่าคือคำว่า “หนี” ก็ช้าเกินไปแล้ว ตีชุ่ยไม่ค่อยรู้หนังสือ ก็เลยสื่อความหมายผิดไป

เมื่อรู้ข่าวจางสิงอิง พ่อก็ช็อกไปเลย และหลังจากนั้นไม่นานจู่ๆ ก็โผล่มาอยู่กำแพงสักที่ แล้วกระโดดลงมาตาย ก่อนกระโดดก็ด่าขุยอ๋องว่าโดนวิญญาณผิงอวินอะไรสักอย่างเข้าสิง (ชื่อนี้คือชื่อที่ท่านอ๋องเคยต่อสู้ด้วยเมื่อหลายปีก่อน แล้วตายจากไป และมีข่าวลือว่าทุกวันนี้ท่านอ๋องโดนคนนี้สิงร่างอยู่) ซึ่งตอนกระโดดลงมาเนี่ย หวางกงกงก็พาจื่อเสียไปเห็นกับตาเลย จื่อเสียได้แต่ช็อก แล้วก็คิดว่าหวางกงกงตั้งใจหรือเปล่า

หวางกงกงมีพาไปหาขุยอ๋องด้วยนะ แบบระหว่างที่จื่อเสียคุยกับขุยอ๋อง ฮ่องเต้ก็มา นางเลยหลบแล้วทำให้รู้ว่าฮ่องเต้มีจิตสังหารกับขุยอ๋องแล้ว (คือขุยอ๋องก็พูดออกมา และรับรู้แล้วแหละว่ายังไงก็ต้องเสี่ยงชีวิตดู) จื่อเสียกับจื่อฉินผ่าศพของจางสิงอิงกับคนพ่อ แล้วผ่าจนพบปลาอาจือเสียที่ตายไปแล้วที่กล่องเสียงของทั้งสองคนเลย

เวลาผ่านไปท่านอ๋องหลุดพ้นจากข้อกล่าวหา เพราะว่าตอนรับพระธาตุก็มีพระอาทิตย์ส่องมาทางท่านอ๋องดูสง่างาม ไม่เห็นเหมือนข่าวลือว่าโดนปีศาจร้ายเข้าสิงไรงี้ ตอนนั้นเองท่านอ๋องก็ได้รู้แล้วว่าจะต้องเสียจื่อเสียไปตลอดกาล เพราะนางยินยอมแต่งงานกับหวางอวิ้น และจะไปจากที่นี่แล้ว ได้แต่เจ็บปวดใจ แต่ก็บอกกับหวางอวิ้นว่ายังไงก็ต้องพบนางเพื่อพูดให้จบในเรื่องสัญญาที่เคยมีให้กัน

หวงจื่อเสียสืบจนรู้ว่าภาพสามจุดที่อดีตฮ่องเต้วาดนั้นมีอยู่ที่จวนขุยอ๋อง พอได้มาก็ไปร้านที่รับเปี่ยวภาพอีกครั้ง แล้วก็ทำให้พบความจริงหลายๆ อย่าง อีกทางก็คือเก็บกระเป๋าเตรียมตัวแต่งงานและย้ายไปกับหวางอวิ้น ทั้งๆ ที่ในใจไม่อยากจากไปเลย และต้องถอดสร้อยถั่วแดงออกมา เก็บไว้ใต้หมอนนอนร้องไห้คนเดียว

มีอยู่ครั้งที่จื่อเสียส่งต่อปลาสีแดงให้หวางกงกง บอกว่าเป็นของท่านอ๋อง เลยมอบให้ไป หลังจากเปลี่ยนถ่ายแล้ว นางไม่ได้ล้างมือ กลับกินขนมต่อ ทำให้มีไข่ปลาติดมือและติดขนมเข้าปากไปด้วย หวางกงกงตกใจ และบอกทางแก้ รวมถึงพยายามให้นางอาเจียนออกมา แต่จริงๆ หวงจื่อเสียไม่ได้กินเข้าไป ที่เห็นคือผงสีแดงๆ ที่นางตั้งใจทำให้หวางกงกงเห็นเอง ทำให้รู้ว่าวิธีแก้เป็นยังไงนั่นเอง

ฮ่องเต้เริ่มประชวรหนักล่ะ และมีคำสั่งออกมาผ่านหวางฮองเฮาว่าให้สังหารขุยอ๋อง หวางอวิ้นกับหวางกงกงก็ได้รับคำสั่งให้ต้องทำหน้าที่พวกนี้ ซึ่งหวางอวิ้นรู้เลยว่าหากทำการฆ่าขุยอ๋องสำเร็จ สักวันจื่อเสียก็ต้องรู้ เพราะนางฉลาดและจับจุดสังเกตได้ในเวลาไม่นาน แต่เพราะหน้าที่ก็ต้องทำตามนั้นไป หวางอวิ้นกลับไปบอกจื่อเสียว่าพรุ่งนี้ยังออกเดินทางไปด้วยไม่ได้นะ ต้องไปจัดการเรื่องพระธาตุ ทำให้จื่อเสียรู้ทันทีว่าหวางอวิ้นจะทำอะไร และถือว่าผิดสัญญากัน การแต่งงานถือว่าเป็นโมฆะ นางเลยเอากระเป๋าที่จัดไว้ไปหาท่านอ๋อง

แล้วจื่อเสียก็อธิบายเรื่องราวทั้งหมดที่รู้มาให้ท่านอ๋องรู้ ยันต์ที่เปลี่ยนแปลงสีตามการเกิดเหตุ มาจากจิ่งอวี้สั่งให้คนทำกล่องที่เข้ารหัสเนี่ยทำซ้ำอีกกล่อง โดยเอากาวมาเป็นฐานรองทำให้รู้การเข้ารหัสนั้น และหลังจากทำได้แล้วเลยฆ่าปิดปากคนทำกล่องนั้นแหละ (มีบอกไงว่า อาจารย์คนทำกล่องตั้งใจจะไปใช้ชีวิตที่ต่างเมืองในช่วงที่แก่แล้ว แต่ระหว่างเดินทางไปกลับตายไปเฉยเลย ทำให้ไม่ได้ใช้สิ่งที่ตัวเองซื้อไว้และตั้งใจจะทำตอนแก่)

ส่วนป้ายยันต์จริงๆ ก็คือการทำซ้ำให้เหมือนกัน เหมือนกับกล่องแหละ เพราะรู้ว่าท่านอ๋องจำแม่น และจะสังเกตได้ จึงต้องทำให้เหมือนแบบไม่มีอะไรผิดสังเกต ส่วนเรื่องอื่นๆ น่าจะมีการวางแผนการร่วมกันแหละ ก็เลยบอกว่าเราจะเข้าวังไปด้วยกัน เพราะฮ่องเต้มีรับสั่งให้ขุยอ๋องเข้าวังตอนฟ้าใกล้สาง

เมื่อเข้าไปเป็นช่วงฮ่องเต้จะออกมารับพระธาตุไรงี้มั้งนะ แล้วทีนี้ก่อนฮ่องเต้ออกมา จื่อเสียก็ทำเลียนแบบเอ้ออ๋อง ทำให้หวางอวิ้นตกใจ แต่จริงๆ แล้วนางเฉลยปมจ้าาา ว่าเอ้ออ๋องไม่ได้กระโดดจริงในตอนนั้น แต่ใช้ฉากที่ทำให้มองมุมตรงแล้วเห็นว่ากระโดดลงมา ซึ่งวิธีทำให้เชื่อก็คือจะต้องเผาของในตอนนั้นด้วย

พอฮ่องเต้ออกมา ขุยอ๋องรับพระธาตุไป ดันมีรอยเลือดซะงั้น จื่อเสียก็เฉลยว่าเพราะขมิ้นกับน้ำด่าง (น้ำมนต์กลายเป็นน้ำด่างเฉยเลย) ฮ่องเต้ตอนแรกจะให้โทษขุยอ๋องไงว่าเพราะวิญญาณร้ายเข้าสิง จะต้องกำจัดทิ้งไรงี้ จื่อเสียก็เฉลยทุกปมเลยจ้าาา ยาวเลยแหละ

บอกว่าของสามสิ่งที่เอ้ออ๋องเผานั้น เกี่ยวโยงกันโดยตอนที่เอ้ออ๋องเก็บตัวไม่ยอมออกไปไหน มีคนส่งของในนามขุยอ๋องไปให้ เอ้ออ๋องเข้าใจว่าขุยอ๋องกับท่านแม่มีอะไรกัน เลยทำให้โกรธจนแค้น และก่อนหน้านี้ก็ได้ไข่ปลาเข้าร่างกายไปแล้ว ซึ่งหวางกงกงก็ยอมเฉลยนะว่า เมื่อกินไข่ปลาเข้าไป จะอยู่ในกล่องเสียง แล้วทีนี้พอฟักเป็นตัวออกมา ปลาจะมีพิษทำให้ธาตุไฟเข้าแทรก ถ้าใครมีจิตที่แบบว่าคิดแต่เรื่องใดเรื่องหนึ่งมากเกินไป ก็จะทำให้คลุ้มคลั่งก่อนจะทำร้ายตัวเองและตายจากไปได้ไรงี้มั้งนะ ถ้าเข้าใจไม่ผิด

ทั้งเอ้ออ๋อง จางสิงอิง พ่อจางสิงอิง อดีตฮ่องเต้ ล้วนได้ไข่ปลานี้เข้าไป แม่ของเอ้ออ๋องอยู่ตอนที่อดีตฮ่องเต้จะสวรรคต เลยทำให้รู้พระราชโองการที่เขียนไป โดยจริงๆ สามจุดที่เห็นคือการปิดบังซ่อนเร้นของหวางกงกง ที่วางแผนให้ฮ่องเต้ได้บัลลังก์ไป เพราะดูทีท่ายังไงก็อ่อนแอกว่าขุยอ๋องมั้งนะ แต่ตลอดมาตระกูลหวาง หวางกงกง และขุยอ๋อง ต่างก็ค้ำจุนกันมาตลอด แบบว่าขุยอ๋องเกือบจะตายหลายครั้งแล้ว แต่ก็ได้รับแรงหนุนกันไปมา ทำให้การจะทำอะไรก็จะมีผลต่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

ฮ่องเต้ไม่คิดจะฆ่าขุยอ๋อง ถ้าหากขุยอ๋องทำตัวเป็นน้องว่าง่าย ใช้ยันต์นั้นเพื่อเตือนให้อยู่นิ่งๆ แต่ขุยอ๋องกลับทำให้ฮ่องเต้ตัดสินใจที่จะฆ่า เล่ากลับไปที่อดีตฮ่องเต้ จริงๆ สามจุดที่เห็นในนั้นมีคำสั่งเสียว่าจะให้บัลลังก์นี้กับขุยอ๋อง และจริงๆ แล้วจื่อเสียไปทำให้เห็นอักษรมาแวบเดียวแหละ แต่เพราะการจำที่แม่นยำของท่านอ๋องมั้งนะ ก็เลยทำให้จื่อเสียสามารถสร้างของปลอมขึ้นมาแสดงให้หวางกงกงได้เห็นและตกใจ (เราบอกว่ามั้งนะ เพราะไม่มีบอกรายละเอียดในส่วนนี้ เง่อๆๆ)

ฮ่องเต้อิจฉาขุยอ๋องมาโดยตลอด โดยแบบว่าอะไรเสด็จพ่อก็ให้ขุยอ๋องอยู่ข้างตัว ทั้งยังฉลาดและเก่งไปหมดทุกเรื่อง ขุยอ๋องทำให้แผนฮ่องเต้ผิดไปมากมายหลายอย่าง และต้องสูญเสียคนหลายคนไป ฮ่องเต้ก็เอาแต่โทษขุยอ๋องจริงๆ แม้ขุยอ๋องจะถามว่าการที่น้องมี���ีวิตอยู่คือความผิดบาปอะไรเหรอ เจ็บปวดแทนจริงๆ นะ บัลลังก์ก็โดนแย่งชิงมา แล้วยังโดนตามฆ่าอีก

ฮ่องเต้ให้กินสุรา ขุยอ๋องยอมกิน โดยมีสองถ้วย ฮ่องเต้ให้ฮองเฮากินแทนไปถ้วย ขุยอ๋องก็รู้นะว่าในนั้นมีไข่ปลา จื่อเสียยังบอกว่าจะรีบพาไปแก้พิษเลย แต่ผลสุดท้ายเฉลยว่าหวางกงกงใส่ผงสีแดงในถ้วยสุราของขุยอ๋อง ส่วนไข่ปลาจริงๆ ฮองเฮาได้กินไป ฮ่องเต้เปลี่ยนใจในต��นหลังไงล่ะ และไม่เคยไว้ใจหวางฮองเฮาเลย

ขุยอ๋องโดนรุม แล้วแบบว่าหวางอวิ้นได้รับคำสั่งให้เอากองทัพทหารล้อมไว้ ขุยอ๋องบอกให้จื่อเสียหนีไปตอนนี้ แต่นางไม่ยอม แล้วแถมยังคิดหาวิธีแทงตัวเองให้เจ็บน้อยสุดด้วยมั้ง แบบถ้าท่านอ๋องไม่รอด ข้าก็จะตายไปด้วยไรงี้แหละ แต่สุดท้ายกองกำลังของท่านอ๋องก็ล้อมไว้หมดแล้ว และทำให้อีกฝ่ายพ่ายแพ้ไป แต่ขุยอ๋องบอกว่าข้าไม่ต้องการบัลลังก์นี้ แม้แต่บันไดบัลลังก์ยังไม่เคยคิดอยากจะก้าวไป ถ้าเป็นฮ่องเต้แล้วจะยังไง ต้องฆ่าคนครึ่งเมืองเพื่อเป็นเหรอ สุดท้ายก็เดินจับมือกับจื่อเสียออกจากเหตุการณ์ตรงนี้

ฮ่องเต้ป่วยมากแล้ว สุดท้ายก็จากไป รัชทายาทเป็นฮ่องเต้ต่อ ท่านอ๋องก็ได้แต่งงานกับจื่อเสีย ส่วนโจวจื่อฉินคงลงเอยกับแม่นางรองที่ตามมาโดยเอาหมามากัดจื่อฉิน ฮ่าๆๆ ตีชุ่ยทำอาหารอยู่ที่จวนของเจาอ๋อง จื่อฉินได้กินคือเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ เพราะแบบว่าอร่อยมากๆๆๆ ตีชุ่ยเกือบจะไปมอบตัวแล้ว แต่ได้ราชบุตรเขยมาห้ามไว้ แล้วก็พามาให้อยู่ที่จวนเจาอ๋องมั้งนะ จื่อฉินถามว่าทั้งสองจะแต่งงานกันเมื่อไร พอท่านอ๋องตอบก็บอกว่าเร็วอะไรขนาดนี้ แล้วท่านอ๋องก็มักจะพูดอะไรที่ทำให้เจาอ๋องกับจื่อฉินทำหน้าแบบว่านี่เหรอท่านอ๋องที่ข้ารู้จัก ฮ่าๆ

ตอนพิเศษแรกคือจื่อเสียมีลูกชื่อเสวียนจั้น ไปเจอคดีหนึ่งที่เมืองหยางโจว มีหญิงสาวหาปิ่นทอง แต่ดันเจอศพสามีพร้อมปิ่นทอง กองปราบก็บอกว่าหญิงคนนี้ฆ่าสามีตัวเองแน่ๆ แต่จื่อเสียเปิดเผยตัว กองปราบก็เข้าใจว่าเป็นคนสนิทของพระชายาขุยอ๋อง ที่มีข่าวว่ามักจะไปท่องเที่ยวที่เมืองอื่นๆ กัน ไม่ค่อยอยู่เมืองหลวงหรอก จื่อเสียบอกว่าจริงๆ แล้วหญิงคนนี้ฆ่าเพื่อนสนิทที่ตายไปเมื่อนานมาแล้ว โดยโตมาด้วยกันใช่ไหม แล้วสุดท้ายคนนี้ดันชอบคนรักของเพื่อนไง พอตอนเพื่อนจะแต่งงานก็ทะเลาะกัน แล้วปิ่นที่สลักชื่อของตัวเองกลับตกเขาตามเพื่อนไป ส่วนของเพื่อนก็อยู่กับตัว แต่ไม่มีใครรู้ว่าสลับกัน เพราะชื่อเขียนคล้ายกันมากๆ

เดิมทีคนนี้จะแต่งงานกับคู่หมั้น แต่พอเพื่อนตายก็อ้างว่าเพื่อนเข้าฝันจนแต่งงานกับสามีเพื่อนแทน แล้วคู่หมั้นตัวเองก็แต่งงานกับน้องสาว จื่อเสียบอกว่าเพราะปิ่นที่สลักชื่อไว้ สามีมาเห็นทีหลังก็คงจะรู้ความจริง ความตายของสามีก็คงเป็นการฆ่าตัวตาย เพราะจะได้โยนความผิดให้กับแม่นางคนนี้นั่นเอง น่าจะเป็นการทำมีดแบบบางๆ แล้วพอแทงตัวเองเสร็จ มีดนั้นก็ลอยไปกับโคม (เป็นวันที่มีการลอยโคม)

พอจบเรื่องราว ขุยอ๋องมารับทั้งสองพอดี ลูกก็เล่าให้ขุยอ๋องฟังว่าท่านแม่ไปยุ่งเรื่องคนอื่นอีกแล้ว ขุยอ๋องก็ชมแหละว่าต่อไปเจ้าก็อาจจะดังกว่าแม่เจ้านะ เจ้าอายุ 8 ขวบเอง แต่ตอนแม่เจ้าไขคดีครั้งแรกก็ตอนอายุ 12 ปีนะ มีบอกด้วยว่าลูกของขุยอ๋องมีเพื่อนเล่นคือลูกของจื่อฉิน แล้วก็ลูกของหวางอวิ้น (เราก็ดูจากนามสกุลที่เอ่ยถึงแหละนะ หวางอวิ้นแต่งกับใครเราก็ไม่รู้ล่ะ)

ตอนพิเศษอีกตอนเป็นตอนที่ขุยอ๋องกับจื่อเสียแต่งงานกันได้ไม่นาน นอกจากเป็นพระชายาแล้ว ก็ยังเป็นหัวหน้ามือปราบด้วย ทีนี้ช่วงนั้นขุยอ๋องมักพกตลับเงินไว้ ก็เลยเป็นเทรนด์นิยมกันในเมืองหลวง แล้วมีการพนันกันในแกงค์ของจื่อฉินว่าท่านอ๋องพกอะไร จื่อฉินก็ถามจื่อเสีย ซึ่งทำให้จื่อเสียรู้ว่าจื่อฉินใช้เงินเดือนครึ่งปีของตัวเองพนันไปว่าเป็นรายชื่อองครักษ์ลับ ขุยอ๋องมารับจื่อเสียจากการเก็บหลักฐานคดี พอดีนางหน้าซีด ขุยอ๋องเลยเปิดตลับ กลายเป็นขนมน้ำตาลจ้าาาาา ทำเอาจื่อฉินช็อกไปเลย แล้วก็วิ่งจากไป จนท่านอ๋องงงว่าเป็นอะไรหว่า จื่อเสียก็ได้แต่บอกว่าคงไปตามเงินเดือนครึ่งปีกลับมา ก็จบเรื่องแต่ประการฉะนี้

ลืมเล่าอีก ว่าจริงๆ แม่ของเอ้ออ๋อง ก็คงโดนสะกดจิตเพื่อไม่ให้จำได้ว่าอดีตฮ่องเต้เขียนราชโองการว่าอะไร มีแค่ช่วงคืนสติมาได้ ก็เลยวาดจุดสามจุด และบอกให้ลูกชายตัวเองอยู่ห่างจากขุยอ๋อง ทำให้เข้าใจผิดกันไปคนละทางเลย เง่อออ เสียดายเอ้ออ๋องที่สุด ตายไปแบบที่ไม่ได้เข้าใจกันกับขุยอ๋อง แง่ๆๆๆ

อีกเรื่องคือหวางกงกงแค้นพ่อของขุยอ๋อง เพราะว่าจู่ๆ เขาก็ได้รับโทษทำให้โดนตอน ทำให้ไม่สามารถสานสัมพันธ์กับหญิงสาวที่โตมาด้วยกันได้อีกเลย ทุกปีก็ได้แต่ของที่เป็นอิงเถาจากนาง นางก็คงจะแต่งงานมีลูกไปแล้ว แต่เขาไม่สามารถที่จะแต่งงานกับนางได้ เลยได้แต่เจ็บแค้นแหละมั้ง

Start 8.54 น. Mon 17 Aug 2020
End 20.53 น. Sun 23 Aug 2020
Review Date 23.47 น. Sun 23 Aug 2020

[Boong · Rating 4 out of 5]

4.5

หมดจด งดงาม

เป็นเรื่องมีความคงเส้นคงวาของเส้นเรื่องและความกลมของตัวละครได้เยี่ยมมาก

บาลานซ์ความเข้นข้นของคดี มุกตลก และความหวานของพระนางได้ดี


——-
ยังไงดีล่ะ ก็บอกแล้วว่าขุยอ๋องน่ะ นางเป็นแฟนบอย!!

[Jidapa · Rating 4 out of 5]

อ่านแล้วงงๆ เพราะทิ้งช่วงจากเล่มที่แล้วนาน จนลืมพล็อต ลืมเบาะแสต่างๆ ที่ผู้แต่งปูไว้ ตั้งแต่เล่มก่อนๆ เล่มนี้คือการคลายปมมากมายที่ขมวดไว้ เฉลยปริศนาว่าทำไมๆๆ ต้องย้อนไปอ่านเล่ม 7 ถึงไปต่อได้ อ่านแล้วก็วางไม่ลง อยากรู้เรื่องต่อๆไป นิยายแบบนี้ ควรออกมาทีเดียว

[Chanyaku · Rating 5 out of 5]

ทิ้งห่างไปนานมาก พอมาอ่านเล่มนี้คือลืมเนื้อหาเล่มก่อนๆ ไปเยอะ ต้องไปรื้อใหม่เล่ม 6-7 /ข้าน้อยเหงื่อตกเลย - -;;

>>เท่าที่นึกรีวิวออก ณ ตอนนี้ที่อ่านจบคือ...ภาษาสวยมาก สวยงามมากจริงๆ ชื่นชมจนถึงขั้นประทับใจทั้งนักเขียนและนักแปล ที่สามารถหยิบยกคำมาเรียบเรียงเปรียบเปรยได้งดงามลึกซึ้ง จนทำให้เราถึงขั้นไม่กล้ารีวิวแบบลวกๆ เล่มนี้เห็นมีหลายเสียงว่ารวบรัดไปหน่อย แต่สำหรับเราใช้ได้เลย ปมคลี่คลายไม่ทิ้งเราให้สงสัยค้างเติ่ง และเช่นเคยดีเทลความรักของพระนางค่อนข้างเบาบางถ้าเทียบกับการสืบสวนค้นหาคลี่คลายความจริง (ขนาดเล่มจบนะ)

>>สำหรับเราที่ไม่ได้เป็นแฟนจ๋าแนวสืบสวนขนาดนั้น (สารภาพว่าแอบเหงาหลับในบางฉากที่นางเอกกับจื่อฉินตามหาหลักฐานไขคดี) แต่ส่วนตัวก็ยังคงมองบันทึกปิ่นเป็นผลงานน่าประทับใจเรื่องหนึ่งในด้านการใช้ภาษา มีหลายๆ ประโยคที่ประทับใจ คดีเกือบทุกคดีก็น่าสนใจ มีความซับซ้อน ไม่ได้มาแบบเดาง่ายรู้ตัวคนร้ายได้ทันที...สรุปคือเป็นนิยายจีนโบอีกเรื่องที่คงหยิบมาอ่านอีกรอบเช่นกัน

[Wanmata · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้รู้สึกมันอืดอาดไปหน่อย บางทีบรรยายเยอะไป ไม่เกี่ยวข้อง
นางเอกเหงื่อซึมหลังบ่อยมาก ควรไปตรวจไทรอยด์ซักหน่อยดีไหม

บรรยายมาจนคนอ่านรู้ตัวร้ายแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมเฉลย เลยแอบเบื่อจังหวะของเรื่องหน่อยๆ
บางอย่างก็อธิบายแบบย่อเชียว (หรือเราอ่านไม่ดีเอง 55)

มีบทตลกบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเหงื่อแตกมากกว่า

ชอบเล่มแรกๆมากกว่า ไม่ค่อยรู้สึกประทับใจเล่มจบเท่าไหร่ ไม่รู้สึกพีค
(เช็ดเหงื่อแป๊บ)

[Namfon Nuttida · Rating 5 out of 5]

-นิยายแปลจีนย้อนยุค
-โรแมนติก
-สืบสวน
คดีน่าติดตาม ผูกปมต่างๆมาแต่งแต่เล่มแรก เชื่อมโยงปมแล้วมาเฉลยได้จนครบไม่มีค้างคา
ความรักของพระเอกนางเอกก็มีมาเป็นระยะให้พอชื่นใจ แบบไม่ได้หวานเลี่ยนกันมากมายแต่เข้าใจได้ว่าทำไมถึงรักกัน

[panatda · Rating 4 out of 5]

รีวิวโดยรวมให้ 4/5⭐
_
#บันทึกปิ่น เป็นนิยายสืบสวนสอบสวน โรแมนติก(แบบหวานไม่มาก พอกล้อมแกล้ม) และคอมเมดี้(บ้าง) ถ้าใครชอบเรื่องที่ตัวเอกเป็นผู้หญิงเก่ง น่าจะชอบหวงจื่อเสียในเรื่องนี้

นางเอก หวงจื่อเสีย เป็นนักสืบเทวดาความสามารถเลื่องลือแต่เด็ก แต่พออายุสิบเจ็ดโดนใส่ร้ายว่าวางยาพิษสังหารครอบครัว ต้องกลายเป็นนักโทษหนีคดี เพื่อสืบหาความจริงเลยเสี่ยงปลอมตัวเดินทางเข้าเมืองหลวง หวังขอความช่วยเหลือคนรู้จักในการรื้อคดีใหม่ แต่ระหว่างทางดันเจอขุยอ๋องหลี่ซูไป๋โดยบังเอิญและถูกเขาจับได้ เลยยื่นข้อเสนอพิสูจน์ความสามารถช่วยเขาสืบคดีรอบตัว แลกเปลี่ยนกับการให้เขาพาตนกลับไปรื้อคดีครอบครัวล้างมลทิน ระหว่างนั้นก็มีคดีน้อยใหญ่พัวพัน กว่าจะได้สืบคดีครอบครัวตัวเองก็เล่ม 5-6 แต่ทุกคดีระหว่างนั้นที่คล้ายไม่เกี่ยวกันกลับมีเงื่อนงำบางอย่างโยงใยกันหมดจนมาขมวดจบในคดีสุดท้าย (เล่ม 7-8)

สนุก! ตื่นเต้นมาก! แม้จะมีช่องโหว่ประปราย คือเฉลยละเอียดอธิบายครบแหละแต่ไม่เนียนกริบ ยังมีจุดให้สงสัย ดูงงๆ ดูไม่น่าเชื่อ หลายอย่างอาศัยความบังเอิญเยอะเหลือเกิน ถ้าไม่ได้โชคช่วยคนร้ายก็คงก่อคดีไม่สำเร็จสินะ แต่ทั้งนี้ก็มองข้ามได้ถ้าไม่ซีเรียส (แต่เราเป็นคนซีเรียส55555)

นอกเหนือจากช่องโหว่ของคดีที่ว่าก็มีข้อติงอื่นๆ ที่อาจจะเป็นความไม่ชอบใจส่วนตัว

หนึ่ง ⎯ ความเก่งกาจเวอร์วังของพระเอก (เข้าใจว่าเป็นนิยายแหละ แต่เป็นคนคิดเยอะไง) คนเขียนประเคนความสามารถให้พระเอกทั้งบุ๋นทั้งบู๊จนรู้สึกว่าใครก็สู้ไม่ได้ ความสามารถผ่านตาไม่ลืมเลือนนี่แกเป็น AI หรือสารานุกรมเดินได้ก่อน คือจะรู้หมดซะทุกเรื่องไม่ด้ายยย

สอง ⎯ เล่มหลังๆ พยายามทำให้โจวจื่อฉินเป็นตัวเอนเทอร์เทนเกินไปจนบางฉากกร่อยไปเลย แถมจื่นฉินยังดูไม่ออกอีกว่านางเอกเป็นผู้หญิงทั้งที่เคลมว่าเป็นนักชันสูตรมือฉมัง (ซึ่งคนอื่นส่วนใหญ่ก็ดูไม่ออก😶) anyway เราก็ยังชอบตัวละครนี้มากๆ จื่อฉินเจ้าลูกหมา5555

สาม ⎯ คดีนางรำตอนต้นเล่ม 7 ดูรีบเกินไปหน่อย เกิดคดีจนไขคดีเสร็จปุบปับในบทเดียวเลย เข้าใจว่าจะปูเบาะแสบางอย่างแต่ก็นะ… ไม่ชอบอีกอย่างคือตอนพิเศษตอนแรก(คืนเทศกาลโคมไฟ) ใส่มาแล้วดูประดักประเดิดมาก แม่นางหวงไขคดีรวบรัดเสร็จสรรพในตอนเดียวอีกแล้ว จ้า รู้แล้วว่าเทพ😅

บ่นเยอะกว่าชมจนดูเหมือนเกลียดเรื่องนี้ไปแล้ว 5555 แต่จริงๆเราเอนจอยกับเล่มนี้นะคะ สนุกมากกก ตื่นเต้นติดหนึบจนต้องลุยยาวเลย

[Gigi W · Rating 4 out of 5]

อ่อมมมมม รู้สึกว่ารวบรัดรีบจบ แต่ก็ไม่ได้แย่หรอกนะ มีงงๆ บ้าง แบบเอ๊ะ? เอ๊ะ? ห๊ะ? แต่ก็คือส่วนใหญ่เคลียร์นั่นแหละ

อยากมีให้ตอนพิเศษเยอะกว่านี้


[spoilers ahead]

รู้สึกว่าทำไมบทมันจะง่ายมันก็ง่ายจริ๊ง ปุ๊บปั๊บคลี่คลาย เอะอะ โทษปลาเลยจ้า มันมีความขนลุกที่คนใกล้ตัวแบบเอ้อร์อ๋อง/พี่รองจางกลายเป็นหมากในเกมอะแหละ แต่พอรู้ว่าเป็นเพราะปลาก็คือจบเลย ไม่ขนลุกละ นึกว่าจะมีการหลอกใช้ที่สมเหตุสมผล หรือว่าตบตาหลอกล้อ

ช็อกอยู่ตอนที่เฉลยความจริงที่วัง เรื่องที่ว่าใครควรได้บัลลังก์ตั้งแต่แรก พระเอกน่าสงสารนะเอาจริง นางเป็นคนดีมาตล๊อด เป็นคนเก่งที่ทำเพื่อบ้านเมือง แต่บับชีวิตไม่มีความสุขจนกระทั่งนางเองมาช่วยคลายปม

แต่เอาจริงๆ ปมที่นางเอกมาคลาย ด้วยความที่มันไม่ใช่เรื่องฆาตกรรม มันคือเรื่องในวังที่พระเอกเองก็น่าจะมีสาย รู้ข่าว พอสังเกตหรือพยายามสืบได้ แต่ต้องให้นางเอกมาเป็นคนคลายซะงั้น พระเอกก็ฉลาด รู้ด้วยแหละตั้งแต่แรกว่าใครเป็นคนทำ แต่คาราคาซังไม่เรื่อยๆ เราก็นึกว่าจะมีอะไรยิ่งใหญ่อลังการ ไม่รู้ดิ ทั้งที่มันควรจะเป็นเรื่องราวที่ grand กว่านี้ แต่ก็คือไม่ 5555 หรือเพราะเราคาดหวังมากไป หลังๆ มันมีแต่ฟีลแบบรีบจบเห๊ออ

ตอนแรกเกือบจะด่าพระเอกละนะ ที่แบบว่า เห้ย ทำไมยูอยู่เฉยๆ ไม่ทำไรเลยเนี่ย เล่นไปตามเกม นิ่งๆ รอชะตากรรม มีแต่นางเอกที่วิ่งเต้นอยู่คนเดียว แต่พอรู้ว่าเออ นางก็ให้ลูกน้องของตัวเองมาช่วย แบบวางแผนไว้แล้วก็แบบ เออ ให้อภัย แถมนางก็สุขุม ฉลาด รู้จักรุก รู้จักถอย ทำให้จบลงแบบไม่เสียเลือดเนื้อ ใจดีมากเว่อร์จริงๆ

นางเก่งที่ปล่อยวางทุกอย่างแล้วไปใช้ชีวิตกับนางเอกได้ ทั้งที่ชีวิตนางมันน่าแค้นใจนะ โดนแย่งบัลลังก์แบบหน้าด้านๆ น้องชายทุกใช้เป็นหมากกำจัดตัวเอง ทำงานเป็นวัวควาย ถูกส่งไปรบเกือบตาย แต่ก็ถูกทำให้มองเป็นปีศาจ ผีร้ายอะไรก็ไม่รู้ แถมชีวิตยังต้องอยู่กับความหวาดระแวงด้วยยันต์บ้าๆ นั่น มาตลอด ชีวิตไม่มีความสุข ทั้งที่เป็นคนจิตใจดี รักพ่อรักแม่รักน้อง แต่นางเอกเข้ามาเปลี่ยนชีวิตนางจริงๆ ความรักที่นางมีให้นางเอกก็ลึกซึ้งมาก ไม่เคยทำตัวก้าวก่ายอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ รักแต่ยอมที่จะปล่อยนางเอกไปมีชีวิตที่สงบทุกเมื่อ แถมนางก็ยอมรับที่นางเอกไปผ่าศพต่างๆ นาๆ รู้เท่าทันกัน คือดีอะ ไม่น่ารีบจบเลย อยากเห็นตอนพิเศษเยอะๆ

[Rada Chalapipat · Rating 5 out of 5]

นิยายชุดยาวหลายเรื่องมักจะขึ้นต้นดีน่าติดตาม แต่จบรวบรัดหรือคนร้ายตายง่ายดาย ซีรี่ส์ชุดนี้ค่อยๆพีคมากขึ้นตามลำดับ และขมวดปมทุกสิ่งอย่างทั้งเรื่องความรัก ความกดดัน ความอึดอัดคับข้องใจในช่วงเวลาที่ไร้สิ้นหนทางไปจนถึงการเฉลยข้อข้องใจได้อย่างรัดกุม ลงตัวโดยไม่ลืมที่จะสอดแทรกบรรยากาศความอ่อนหวาน และมิตรภาพของสหายเอาไว้เป็นระยะ แทบจะหาที่ติไม่ได้จริงๆ ขนาดลุ้นอยู่นานว่าขุยอ๋องจะออกโรงเมื่อไหร่ จะมีบทบาทมากน้อยแค่ไหน แล้วหนุ่มหน้าขรึมรักเด็กก็ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ

#หวงจื่อเสีย นางเอกวัยละอ่อนของเรื่องแทบจะกินน้ำตาแทนข้าวเพราะพระเอกถูกใส่ร้ายและควบคุมตัว คนอ่านน่าจะพอเดาได้ว่าทั้งคู่กำลังต่อกรกับใคร แต่ที่อยากรู้ยิ่งกว่าคือปริศนาปลาน้อย ยันตร์คำสาป ภาพของอดีตฮ่องเต้ และเหตุใดน้องชายคนสนิทของขุยอ๋องจึงเกลียดชังพี่ชายขึ้นมาได้ เล่มนี้นางเอกและจื่อฉินเจอโจทย์ยากขึ้นอีก เมื่อคนที่ไว้ใจร่วมเป็นร่วมตายกันมาตลอดอาจจะเป็นคนหักหลังทำให้นางเอกถูกกล่าวหาว่าเป็นฆาตกร คดีเก่ายังไม่คลายคดีใหม่กลับต้องขอความช่วยเหลือตระกูลหวางของอดีตคู่หมั้นเพิ่มเติม เศร้าใจแทนนางเอกที่คงถูกมองว่าเป็นวันทองสองใจ พึ่งพาชายคนนึงเพื่อช่วยชีวิตชายอีกคนนึง รักสามเส้าที่แม้ #หลางอวิ้น จะน่าเห็นใจแค่ไหนแต่ออร่าความเข้าใจและการสนับสนุนคนรักให้ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักยังห่างชั้นขุยอ๋องลิบลับ

#ขุยอ๋อง ซุ่มเงียบไปเกือบครึ่งเล่มปล่อยให้นางเอก จื่อฉิน และตระกูลหวางหลอกล่อคนอ่านอยู่นานจนคิดว่าท่านอ๋องจะยอมแพ้ชะตาชีวิต ขุยอ๋องยังคงเป็นแบ็คอัพตัวจริงเสียงจริงของนางเอก ชอบเวลาคู่นี้อยู่ด้วยกัน แม้จะมีความเขินอายแต่ประกาศความรักภักดีแบบเธออยู่ฉันอยู่ เธอไม่รอดฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อเพื่ออะไร ในแง่ของคดีความเรายกนิ้วให้หวางกงกง ที่รู้จักเอาตัวรอดเป็นยอดดี ตอนพิเศษท้ายเล่มก็น่ารักพระเอกไม่ต้องทำอะไรมากแต่หวานจนคนอื่นต้องอิจฉานางเอก

[Manchulika · Rating 4 out of 5]

เป็นเล่มที่ตื่นเต้นดี อ่านจบในคืนเดียวเพราะกำลังเฉลยคดีสุดท้าย จังหวะตอน build ไปว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดคือใครนี่ตื่นเต้นมาก แต่พอเฉลยแล้วก็อ้อ คนนี้เหรอ ไม่ได้ตกใจอะไร ออกจะไม่สมเหตุสมผลด้วยซ้ำที่เขายังเก็บพระเอกนางเอกมาไว้ตั้งนาน ฮ่าๆ แอบคิดว่านางเอกของเราใจร้ายจัง หวางอวิ้นทำดีมากด้วยตั้งนาน บทจะทิ้งไปหาพระเอกก็ไปเลย เธอใจเด็ดมาก ชั้นเห็นใจอวิ้นจือ

[Saki Rook a Bead · Rating 5 out of 5]

ควรเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น ปลามรณะ555
สนุกมาก บทพระนางน่ารักแม้จะไม่มาก

คือคิดตั้งแต่ตอนลอบสังหารที่เสฉวนละว่า ใครสั่งฆ่า
จึงคิดมาตลอดเวลาที่กล่าวถึง อำนาจอันยิ่งใหญ่ว่า อำนาจอะไรจะใหญ่กว่าคนนั้นอีกนะ สุดท้ายก็คนนั้นน่ะแหละคนร้าย
เลยรู้สึกแบบว่า ที่จริงมันก็ไม่น่าตกใจตอนเฉลยคนร้ายสักเท่าไหร่

เล่มนนี้น่าติดตาม อ่านแล้ววางไม่ลงจริงๆ จบสวยงาม

[Or_O · Rating 5 out of 5]

นางเอก หวงจื่อเสีย ตกเป็นผู้ต้องหาคดีวางยาพิษสังหารคนในครอบครัว เพื่อต้องการพลิกคดีสืบสวนหาความยุติธรรมจึงหาทางมาร้องทุกข์ที่เมืองหลวง แต่บังเอิญเจอขุยอ๋องหลี่ซูไป๋เสียก่อน หวงจื่อเสียตระหนักว่าขุยอ๋องเป็นผู้มีอำนาจและอิทธิพลในวังหลวง ถ้าเขาออกปากจะต้องช่วยนางทวงความยุติธรรมได้แน่ นางจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาตกลงรับปากช่วยตน ในที่สุดหลี่ซูไป๋ก็รับปากโดยแลกเปลี่ยนกับการที่นางต้องไขคดีเรื่องหนึ่งให้ได้ก่อน หวงจื่อเสียจึงกลายมาเป็นขันทีในจวนอ๋องด้วยประการฉะนี้

+++

ความรู้สึกก่อนอ่านคือเรื่องนี้น่าจะอ่านยาก เพราะเป็นเรื่องการสืบสวนไขคดีและอยู่ในรั้วในวัง ปรากฏไม่ใช่เลย อ่านไม่ยากเลยค่ะ

ผู้เขียนลำดับเรื่องดี มีการวางแผนชัดเจน มีการเกริ่นเปิดตัวละคร มองภาพรวมคร่าว ๆ ก่อนให้ความสำคัญทีละจุด ทีละเรื่อง ตัวละครเยอะแต่ไม่สับสน เพราะมีการนำเรื่องเข้าสู่ตัวละครนั้น ๆ คร่าว ๆ ในกรณีที่ตัวละครนั้นหายไปนานถึงค่อยปรากฏใหม่ก็มีวิธีทวนให้นึกถึง ซึ่งช่วยผู้อ่านได้มาก อ่านแล้วปลื้มจุดนี้เพราะรู้สึกว่าใส่ใจและเข้าใจผู้อ่าน

เนื้อเรื่องมีการให้น้ำหนักแบ่งสัดส่วนดี เรื่องคดี เรื่องความรัก มุกตลก ดราม่า จะไม่เทไปจุดใดจุดหนึ่ง แต่ให้น้ำหนักอย่างสม่ำเสมอตลอดเรื่อง

โอว่าเป็นเรื่องที่เข้าถึงคนง่าย ไม่หนัก ไม่เบา ไม่ไปในทางใดทางหนึ่งจนสุดขอบเกินไป

อยากอ่านเรื่องคดีรวมถึงวิธีการไขใช่ไหม

เรื่องนี้มี

อยากอ่านเรื่องราวในวังหลวงใช่ไหม

เรื่องนี้มี

อยากอ่านแนวชิงไหวชิงพริบกันใช่ไหม

เรื่องนี้มี

อยากอ่านเรื่องที่พระนางรักกันดีใช่ไหม

เรื่องนี้มี

อยากอ่านเรื่องที่ไม่ดราม่าหนักทั้งเรื่องใช่ไหม

เรื่องนี้มี

อยากอ่านเรื่องที่มีความสละสลวยทางภาษาใช่ไหม

เรื่องนี้ก็มี

คือมันตอบโจทย์ของคนส่วนใหญ่ได้ และทำได้อย่างดีด้วย


โออ่านหนึ่งถึงแปดรวดเดียวเลยยิ่งรู้สึกถึงความสม่ำเสมอและการวางแผนที่ดี เพราะถ้าไม่วางแผนแต่ละจุดตั้งแต่ต้น เปรียบเทียบเป็นจานอาหารจานหนึ่ง มันจะมีส่วนที่ต้องทิ้งหรือรสชาติไม่ดี แต่โอไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องพยายามเฉือนอะไรทิ้งไปหรือเติมอะไรเข้ามาเพิ่มเลย

จบได้ดี พยายามตามเก็บทุกปมให้ครบ ไม่มีอะไรให้ติดค้างใจ

ตัวละครมีเสน่ห์ มีมิติ

อย่างนางเอก หวงจื่อเสีย นางมีคนรักมาก่อนเจอพระเอก และมีคนมารักนอกจากพระเอก ถ้าเขียนความรู้สึกส่วนนี้ไม่ดี นางเอกจะตกเป็นนางวันทองสองใจทันที แต่เรื่องนี้ค่อนข้างใส่ใจตรงจุดนี้ รักตอนไหน จบตอนไหน ทำทำไม คำตอบของการกระทำทุกอย่างมีหมด

อย่างพระเอก หลี่ซูไป๋ เป็นคนไม่ค่อยแสดงอารมณ์ เก็บงำความคิด ไม่ว่าอะไรจะเกิดก็ดูไม่มีผลกระทบกับเขา แต่ในส่วนพัฒนาการความรักของเขาต่อนางเอกก็เห็นชัด จะไม่มีคำถามว่าเมื่อไร อย่างไร ทำไม
ส่วนตัวโอว่าหลี่ซูไป๋ ไม่ใช่คนเย็นชานะ เป็นคนใส่ใจความรู้สึกคนรอบตัวอยู่ไม่น้อย เพียงแต่คนที่เขารู้สึกว่าใกล้ชิดหรือไว้ใจได้มีเพียงน้อยนิดเท่านั้น

พระนางสองคนนี้จะเป็นรูปแบบอ่านใจกันออก ไม่จำเป็นต้องพูดก็ทันความคิดกัน เวลามีคดีต้องไข นางเอกพูดประโยคเดียว พระเอกก็นึกตามได้ มันเลยฮาตรงที่คนที่ไปสืบหาเบาะแสด้วยอยู่ด้วยตลอดเวลากลับไม่รู้เรื่อง

ขอเล่าถึงอีกตัวละครที่เป็นสีสันของเรื่องที่ขาดไม่ได้เลยอย่าง โจวจื่อฉิน คุณชายนักชันสูตรศพ เขาเป็นตัวสร้างเสียงหัวเราะเลย เป็นตัวเปลี่ยนอารมณ์เรื่องจากทึมเป็นสว่าง จากเสมือนจริงเป็นเว่อร์วังอลังการ และถ้าขาดเขาไปเรื่องก็จะดำเนินไปไม่ได้ เพราะนางเอกจะไม่มีคู่หูที่เฮไหนเฮกันอย่างเขา

ในเรื่อง นอกจากคดีของครอบครัวนางเอกและการไขปริศนาลึกลับที่เกิดกับพระเอก ก็ยังมีคดีย่อย ๆ ที่นางเอกต้องสืบหาความจริง ซึ่งโอชอบวิธีที่ผู้เขียนเขียนถึง คือคดีย่อยก็ต้องสืบ แต่เรื่องหลักก็ไม่ทิ้ง ทุกอย่างจะเคลื่อนที่ไปพร้อมกัน ไม่มีส่วนใดหยุด ความรู้สึกของแต่ละคดีเลยไม่แยกแตกกันเป็นเอกเทศ แต่จะผสมหมุนเวียนรวมเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้น อีกอย่างคือคดีเหล่านี้ผู้เขียนยังเอามาล่อหลอกคนอ่านด้วย บางทีคดีก่อนหน้าก็ล้อคดีถัดมา หรือคดีอื่น หรือเอามาเป็นส่วนผสมให้มองความจริงยากขึ้น

นางเอกเป็นคนที่สืบหาเบาะแสและรวบรวมความคิดจนแก้ไขปัญหาและคดีต่าง ๆ ได้ โดยจะใช้ปิ่นที่ปักบนหัวมาขีดเขียนรอบตัวเหมือนเครื่องมือในการเรียบเรียงความคิดและสิ่งที่เกิด เลยเป็นที่มาของชื่อเรื่องว่าบันทึกปิ่น

นางเอกเก่งมาก พระเอกเก่งมาก ยิ่งสองคนนี้เข้าคู่กัน อะไรที่ยากก็มักผ่านไปอย่างราบรื่น แต่โอไม่รู้สึกว่าพวกเขาเก่งจนเหนือมนุษย์ เพราะเรายังสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร มีเรื่องที่บีบคั้น มีช่วงต้องเสี่ยง มีอะไรที่ไม่เป็นไปดังหวัง มีช่วงใกล้สิ้นหวัง สิ่งนี้เลยทำให้ตัวละครยังเป็นคน ที่สำคัญคือพวกเขาทำงานอย่างหนักกว่าจะประสบความสำเร็จแต่ละขั้น

โอจะชอบพาร์ตของการชิงไหวชิงพริบ และการใช้ตัวละครแสดงมุมมองและสิ่งที่ของผู้เขียนอยากนำเสนอ เล่มที่ประทับใจคือเล่ม 4 7 และ 8

ในเล่มสุดท้าย โอชอบวิธีปิดประตูทางรอดทีละบาน ทีละบาน รู้สึกสิ้นหวังไปพร้อม ๆ กับพระนาง

โดยรวมทุกเล่มทำได้ดี ภาษาดี คดีสนุกด้วย

5 ดาว

[Mancho283 · Rating 5 out of 5]

เราอ่านบันทึกปิ่นจบสักพักแล้ว มีทั้งหมด 8 เล่ม จัดว่าเป็นนิยายที่สนุกมากๆๆๆๆๆๆเรื่องหนึ่งของเราในปีนี้ คือ ถ้าพูดถึงความเข้มข้นในเรื่องสืบสวน มันก็อาจไม่ได้เข้มข้นเหมือนนิยายสืบสวน(ฝรั่งที่เราอ่าน) ความโหดอะไรมันก็ไม่เหมือนกัน แต่นักเขียนผูกเรื่องราวได้ดีมากๆๆๆๆ การวิเคราะห์ตอนสืบคดีจะมาแนวจิตวิทยาหน่อยๆ ถ้าใครเคยดูเรื่อง The Mentalist จะเข้าใจ อารมณ์แบบนี้เลย พระเอกนางเอกเก่งเรื่องการมองคน สังเกตุคนมากๆ ถ้าพูดถึงความหวาน ถ้าชอบแนวแบบรักแล้วแสดงออกเยอะๆ เรื่องนี้ถือว่าแห้งแล้ง แต่สำหรับเราคือมันดีมากๆๆๆๆๆๆ พระเอกจะใช้คำพูดหรือการกระทำเล็กๆน้อยๆ แต่คือมันสื่อความหมายแบบ โอ้ยยย ละมุนหัวใจมากกกกกก

หนังสือมีทั้งหมด 8 เล่ม
เรื่องจะเริ่มจากที่บ้านนางเอกถูกวางยาพิษสังหารทั้งบ้าน โดยทางการปิดคดีว่านางเอกเป็นคนฆ่าครอบครัว เพราะโดนบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก นางเอกก็ระหกระเหินหนีมาเจอกับพระเอกที่เป็นขุ๋ยอ๋อง เพื่อให้พระเอกช่วยให้นางเอกสืบหาความจริงว่าใครเป็นคนสังหารครอบครัว ระหว่างนั้น นางเอกก็ได้ช่วยพระเอกสืบคดีต่างๆไปด้วย โดยมีโจวจื่อฉิน (เป็นลูกชายแม่ทัพอะไรสักอย่าง) เก่งเรื่องชันสูตรศพ ก็เลยได้กลายเป็นเพื่อนช่วยกันสืบคดี

เรื่องนี้คือหวงจื่อเสีย(นางเอก)กับโจวจื่อฉินคือเด่นมาก ออกทุกตอน สืบคดีกันตลอด มีเล่ม 3 มั้ง พระเอกแทบไม่โผล่เลย แต่สนุกและอ่านเพลินมากกกกก โจวจื่อฉินนี่คือตัวชูโรงเลย ฮามาก ฮาตลอด ชอบว่านางเอกมีอะไรแล้วไม่บอก แล้วก็บ่นว่าพระเอกกับนางเอก ชอบรู้อะไรกัน 2 คน ฮ่าๆๆ แต่คือตัวเองนั่นแหละไม่ทันเขากันเอง เรื่องพิสูจน์ศพนี่เก่งที่หนึ่งแต่เรื่องไขคดีนี่นางช้าตลอด ฮามาก พอเล่ม 6 ความจริงเรื่องบ้านนางเอกเปิดเผย ความรักพระนางก็ชัดเจนเช่นกัน ชอบความรักมั่นคงมากๆ นางเอกนี่คือยังไงก็ขอติดตามพระเอก ต่อให้แม้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน(ตอน 2 เล่มสุดท้ายมีอุปสรรคความรักเข้ามานิดนึง) ก็จะขอช่วยเหลืออยู่เคียงข้างพระเอกให้ถึงที่สุด

นี่เรารอติดตามในซีรีย์เลย คือชอบมากก ถึงขนาดว่าตามข่าวตลอด อยากดูเร็วๆเลยอ่ะ

[Chompoo Choti · Rating 4 out of 5]

รีวิวรวม 7-8
หลังจากที่ค้างคาจากการอ่านเล่ม 1-6 มาเรียกว่านานโขการมาจับอ่านเล่ม 7-8 เป็นคู่นี้แม้ว่าจะมีความรู้สึกลางๆ กับตัวละครบ้างแต่ก็ยังพอจับทางอารมณ์ของเรื่องได้อยู่ รวมๆ แล้วเหมือนเป็นการปิดจ็อบเรื่องปริศนาปลาและปริศนาของขุยอ๋องที่มีมานาน เรียกว่าอ่านแล้วก็อินดีนะคะเพราะมันเป็นดราม่าในส่วนของตัวพระเอกของเรื่องได้ดีทีเดียว

รวมๆ ในเรื่องนี้ 2 เล่มสุดท้ายเป็นเล่มที่มีการแสดงอารมณ์ของตัวละครที่เรียกว่าพระนางนี่ค่อนข้างสูงมากเลยล่ะค่ะเพราะว่าเป็นเล่มที่มีเรื่องราวเกี่ยวข้องแต่หนหลัง ปริศนายันต์เลือดที่มีผลต่อพระเอกอย่างขุยอ๋องมันก็เหมือนค่อยๆ ได้รับการเฉลยจากเรื่องราวแบบนับ 1 ไปสอง จนก้าวเข้ามาสู่ระดับปริศนาใหญ่ มีการสูญเสียแล้วก็เกี่ยวข้องกับวงกว้างๆ อ่านแล้วมันก็เหมือนกับการปิดท้ายที่เล่นเอาคนอ่านอินและเมามันในอารมณ์อย่างมากเลยล่ะค่ะ

รวมๆ แล้วบันทึกปิ่นถ้าหากว่าใครยังไม่ได้อ่านก็ควรได้อ่านยามหนังสือออกพร้อมกันแล้วค่ะเพราะว่าการไม่อ่านเว้นช่วงมันจะทำให้เรายังคงอินกับตัวละครได้มากอยู่แล้วไม่งง หรือว่าไม่ก็อ่านทีละคู่ก็จะไม่งงเพราะว่าเรื่องราวมันจะแยกชัดไปเลยก็ทำให้เราไล่เรียงเรื่องราวแล้วก็ไหลลื่นได้เรื่อยๆ กับตัวละครที่โผล่มาโผล่ไปแล้วก็มีโผล่มาด้วยชื่อของเล่มปิดท้ายเรียกว่าถ้าอ่านแล้วมันต่อเนื่องได้ความชัดเจนของภาพแล้วความงงจะไม่เกิด ของเรานี่อ่านแล้วแอบมีขมวดคิ้วบ้างเพราะจำชื่อตัวละครสลับกันไปมาอย่างเรียกว่าน่าจะสามารถมั่วใหม่ได้อีกเรื่องเลยล่ะค่ะ แต่ว่าก็ไม่สามารถมั่วบอกได้ว่าเรื่องนี้ยังคงคิดว่าเป็นเรื่องที่ยกให้เป็นเรื่องโปรดปรานในแนวสืบสวนได้ไม่ยากค่ะเพราะทั้งพล็อต ทั้งภาษา ความสนุกฮากับตัวละคร การเฉลี่ยเรื่องราวให้แต่ละเรื่องแต่ละตอนเรียกว่าทำได้ดีงามมากเลยค่ะ

[Esther · Rating 3 out of 5]

ก่อนอื่นพูดถึงเล่ม 8 แค่อย่างเดียวก่อนเลยล่ะกัน เล่มนี้เป็นเล่มสุดท้ายของนิยายชุดนี้ ซึ่งค่อนข้างหนากว่าเล่มแรกๆ (แต่ราคาเท่าเดิม 55555) เลยค่อนข้างตั้งความหวังไว้อยู่พอสมควร และพอได้อ่านก็มีความรู้สึกก่ำกึ่งอยู่หน่อยๆว่ามันสนุกหรือไม่สนุก.....

ช่วงแรกของเล่มนี้บอกเลยว่าไม่ค่อยสนุกตามความรู้สึกของเรา ทุกอย่างๆมันดำเนินไปอย่างช้าๆ ยืดไปหน่อย บางอย่างเราก็แอบขัดใจไปบ้าง เรารู้สึกเล่ม8 มันเหมือนจะยืดแต่ก็เร่งรีบไปพร้อมๆกัน ทั้งคดีเอ่ย ปริศนา รักสามเส้า แม้ว่าสุดท้ายมันจะถูกคลี่คลายแล้ว แต่มันก็เร่งมาตอนช่วงท้ายๆของเล่มแล้ว เล่าเรื่องอ้อมโลกมาก กว่าจะได้อ่านการไขคดีจริงๆจังๆก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว ทำให้ไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไร อารมณ์แบบ "โห้ยย เฉลยสักที! รอนานแหละ!"

เราคิดว่าผู้เขียนก็ทำงานในส่วนตรงนี้ได้ค่อนข้างดี แต่มันอาจไม่สมบูรณ์แบบเท่าไร ส่วนตัวเราชอบคดีที่ผู้เขียนนะ ค่อนข้างอลังและดูยากจริงๆ และไหนจะการสืบสวนอีก ตรงจุดนี้เรารับได้และค่อนข้างสนุกพอควร นับว่าเป็นจุดแข็งของนิยายชุดน���ี้เลย อ้อ! และตัวละครอย่างโจวจื่อฉินนี้ก็สร้างสีสันให้กับเรื่องได้อย่างดีเลย เรารู้สึกว่าโจวจื่อฉินเป็นตัวละครที่น่าเสียดายและน่าเห็นใจที่สุด ไม่ใช่ในแง่ของเนื้อเรื่องนะ แต่เป็นตัวละครที่ถูก(คนเขียน)ทำเป็นตัวตลกมากเกินไป เราแทบไม่เห็นอีกด้านของเขาเลย (อยากเห็นอารมณ์โกรธ หลง หรือemotionอื่นๆ ที่ไม่ใช่คุณชายไฮเปอร์แบบนี้)

โดยรวมจากเล่ม 1-8 ก็ถือว่าเป็นนิยายจีนแนวสืบสวน ความหวานจางๆ ที่น่าอ่านอยู่

[Wanyiwa · Rating 5 out of 5]

รีวิวรวม 8 เล่มนะคะ

อีกหนึ่งนิยายแนวสืบสวนสอบสวนที่มีนางเอกสมองเป็นเลิศ เก่งในการวิเคราะห์และเชื่อมโยงเหตุการณ์และสมมติฐาน ทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังในการไขคดีฆาตกรรมตั้งแต่อายุ 12 ในขณะที่พระเอกก็เป็นอีกหนึ่งอัจฉริยะด้วยความสามารถด้านความจำที่เห็นอะไรเพียงครั้งเดียวก็ถูกบันทึกไว้ในสมองได้ทันที และยังมีตัวประกอบที่ล้วนโดดเด่นมีสีสัน ไม่ว่าจะเป็นรักแรกและคู่หมั้นของนางเอก ฮ่องเต้และฮองเฮา และที่ขาดไม่ได้เป็นอย่างยิ่งคือ หัวหน้ามือปราบโจว คนที่แย่งซีนคู่พระนางทุกครั้งที่โผล่มา

เป็นนิยายที่เดินเรื่องได้กระชับ เล่าได้สนุก แม้หลักการทางวิทยาศาสตร์ที่อ้างอิงจะดูเหลือเชื่อมากไปหน่อย แต่มีการอ้างอิงก็ยังดีกว่าให้ทุกอย่างอยู่บนพล็อตแฟนตาซีล้วนๆแบบไม่อยู่บนพื้นฐานของอะไรเลย

แม้ความโดดเด่นของเรื่องนี้จะอยู่ที่การเดินเรื่องของคดีต่างๆก็จริง แต่ในเรื่องความรักก็เข้มข้นไม่ใช่น้อย จัดมาทั้งความขมและความหวาน ในส่วนของคู่พระนางนั้น แม้จังหวะที่��ค้าหยอกเย้ากันจะมีไม่เยอะ แต่อ่านแล้วก็ต้องอมยิ้มตามไปด้วยทุกครั้ง

สรุปว่าพอได้เริ่มอ่านแล้วก็แทบหยุดไม่ได้เลย ดีที่รออ่านแบบรวดเดียวจบ และนึกทึ่งคนที่รออ่านตอนหนังสือออกทีละเล่มมากๆ โดยเฉพาะในช่วงที่จบเล่มแบบยังไม่จบคดี คือมันค้างมากจริงๆ ต้องขอคารวะในความอดทน

[Mai Chay · Rating 5 out of 5]

เป็นอีกหนึ่งเรื่องนิยายจีนโบราณที่ชอบมากๆ
เน้นสืบสวนสอบสวนเป็นหลัก และเขียนได้ดีมาก ใครทำเดาไม่ค่อยยาก แต่วิธีกับ motive ค่อนข้างน่าสนใจ ที่เก่งอีกอย่างคือการร้อยเรื่องคดีให้เกี่ยวโยงกันได้ดี เนียนกริบ แต่บางทีความบังเอิญเหมาะเจาะกันไปหมดก็มากเกินไปนิด

ส่วนตัวคิดว่าเส้นเรื่องความรักกำลังพอดี ละมุนมากก ถึงแม้จะเห็นหลายๆรีวิวกดคะแนนตรงนี้ แต่เป็นสำหรับเรากลับชอบตรงนี้ ชอบความรักแบบแค่มองตาก็เข้าใจ เรื่องนี้เป็นแบบนี้มาก ใครว่าไม่หวาน นี่พร้อมสู้ มีหลายตอนที่น้ำตาลขึ้นอยู่นะ

ตัวขโมยซีนยังคงเป็นเพื่อนนางเอก โจวจื่อฉิน ทำให้เรื่องมีสีสันเรื่อยๆ และชอบโมเม้นต์ในเล่มสุดท้ายที่บอกจะอยู่ข้างนางเอกตลอดไป
ที่คาดไม่ถึงคือหวางกงกง เป็นตัวละครที่เหมือนจะส่งมาเป็นลาสบอส แต่เอาเข้าจริง น่าสนใจมากๆ เทาดำแต่ไม่ดำ มีเหตุมีผลบางอย่างที่ทำให้เกลียดไม่ลงเหมือนเรื่องอื่นๆ ตัวละครที่รู้สึกว่าขาดๆเกินๆไปนิดกลับเป็น หวางอวิ้น กลับกันกับความรู้สึกที่นางเอกบรรยาย รู้สึกว่าไม่ inconsistent เท่าไหร่ตอนโกรธแล้วมาทำดีกับนางเอกเกิน แต่เรื่องหน้าที่หลานชายคนโตอันนี้ชัด

รวมๆ แล้วชอบมาก เรื่องนี้อาจจะไม่ได้มีกลิ่นอายการใช้ชีวิต/วัฒนธรรมจีนโบราณมาก แต่ก็ plot เรื่องค่อนข้างมีเอกลักษณ์ ถ้าเป็นแนวสืบสวน ให้เรื่องนี้ที่หนึ่ง ชอบกว่าชุดโฉมงามบรรณาการพอสมควร

[Noo · Rating 5 out of 5]

จบแฮปปี้ดีงามตามที่คิดไว้เลย แต่อยากให้มีตอนพิเศษเพิ่มเยอะๆ หน่อย

ชอบคดีทั้งหมด ตอนจบ เฉลยคนร้าย ชอบมุมมองที่มองในมุมฆาตกรด้วย คือทำผิด แต่ก็มีเหตุผลให้ได้สะเทือนใจ คือไม่ใช่ว่าคนเลว เลวเฉยๆ ในมุมของเขากลับน่าสงสาร และการไขคดีของนางเอกก็จะเอาเรื่องส่วนตัวทิ้งไปได้ มีความมืออาชีพจริงๆ
ในเรื่องความรัก หวานน้อยเหรอ ก็ไม่นะ พอดี เหมาะสมแล้ว ถ้าเยอะกว่านี้จะลำไยแล้วล่ะ เพราะแต่ละคดีมันตึงมือ อย่าเวิ้นเว้อเรื่องหวานๆ น่ะถูกแล้ว รักซึมลึก ประทับใจกว่ามาก
คดีดีหมด แต่คดีสุดท้ายกลับง่อยไป เพราะปลาทำให้คนเป็นบ้ามันเลยแบบ โห ไม่ค่อยมีเหตุผลอ่ะ ฮ่องเต้อยู่ๆ ก็ป่วยตายไปเอง ไรอ่ะ นึกว่ามีคนอยู่เบื้องหลังแล้วนะ
พระรองก็น่าเอ็นดูอยู่ แต่นึกถึงตอนไปลอบฆ่ากันสิ ตวัดกระบี่ใส่แล้วนะ ถึงจะทำตามรับสั่งแต่ก็จะมองหน้ากันติดรึ ตรงนี้เลยดูเบาๆ ไป
RIP ให้พี่รองจาง เฮ้อออ เสียดาย แต่ก็ยังดีที่เหลือรอด โจวจื่อฉิน กับ หวางอวิ้นไว้บ้าง (แอบคิดว่าหวางอวิ้นจะไปแน่แล้วนะนั่น)...

[Sarah · Rating 5 out of 5]

ให้ 5 ดาวไปเลยจากความชอบส่วนตัวล้วนๆ ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
หลังจากรอคอยมาหลายเดือนจากเล่ม 7 และเป็นปีจากเล่ม 1 เรื่องบันทึกปิ่นสนุกมาก หลายคดีที่โยงใยซับซ้อน แม้จะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ลืมเนื้อหาไปบ้างเพราะต้องรอเล่มต่อหลายเดือนแต่ก็ยังสนุกและต้องติดตาม ความรักของขุยอ๋องกับจื่อเสียมันเกิดจากค่อยๆ ซึมซับและซึมลึก ชอบมากๆ แม้เล่มนี้จะเจอเบาะแสแบบที่เราอ่านแล้วค่อนข้างเลื่อนลอยแต่มาโป๊ะในวันสำคัญตอนท้ายที่จับสรุปเกือบจบเล่มแต่นั่นก็ยังทำให้เราวางไม่ลงอยู่ดี

[Hammu · Rating 3 out of 5]

ก้ำกึ่งระหว่าง 3.5-4ดาว เล่มนี้เป็นการเฉลยปมของเรื่องทั้งหมด แต่ทว่าเหมือนเดินอ้อมวนภูเขาลูกใหญ่อยู่หลายรอบกว่าจะเฉลยเรื่องราวได้

ปมเรื่องตอนแรกดูซับซ้อน แต่ถ้าอ่านมาตั้งแต่เล่มแรกจนเล่มสุดท้าย ก็พอจะคลี่คลายหรือคาดเดาเองได้แล้ว เลยไม่รู้สึกหวือหวาอะไรมาก ประกอบกับที่ตอนเฉลยเรื่องจริงๆ ก็มาแบบรวดเดียวจบอีก เหมือนเวลาอ่านการ์ตูนสืบสวนแล้วเฉลยคนร้ายทีเดียว มันเลยไม่ค่อยอินเท่าไหร่

แต่โดยรวมแล้วเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สนุก คุ้มค่าแก่การรอคอยและอ่าน

[Sika sika · Rating 5 out of 5]

หน่วงๆแรกๆ ไขปริศนาแล้วเย้ คนบงการก็เป็นไปตามที่คาด เพราะก็ใบ้ๆมาหลายที มีคิดว่าอาจางกับพ่อ เอ้ออ๋องน่าโดนสะกดจิต สุดท้ายมาจากปลา มันก��แปลกๆหน่อยเรื่องปลา ทำให้เสียสติขนาดนั้นได้ หยางจงสือนี่วางแผนทุกอย่างแต่รอดปลอยภัยดี ตอบจบแฮปปี้ หวานแบบซึมลึกในใจ ชอบ แต่อยากให้เพิ่มตอนพิเศษแม่นางรองกับจื่อฉินอีกหน่อยหลังแต่งน่าจะดีน้า
สรุปก็คือสนุกมาก คู่พระนางดีงาม เข้ากันสุด โจวจื่อฉินฮา สร้างสีสรรค์ดีมาก ชอบ

[Mook Woramon · Rating 5 out of 5]

เย้ๆๆๆๆ จบแล้วววววว ดีใจมากที่เรื่องนี้ไม่ตกม้าตายตอนจบ เป็นเรื่องที่ชอบมากอีกเรื่องนึงเลย เล่มนี้อาจจะรวบรัดไปหน่อย ความบังเอิญมากไปนิด แต่เราก็ชอบนะจบแบบ happy ending คนที่อยู่เบื้องหลังก็เป็นคนที่คิดไว้ ราชวงศ์นี่โหดร้ายจริงๆ

เล่มนี้สงสัยรีบแปลรีบพิมพ์ มีจุดผิดใหญ่ๆตรงสลับชื่อคน สลับซ้ายขวา อะ มองข้ามก้อได้

[Onjitra Kruewitthawat · Rating 5 out of 5]

สนุก จบดี



เราว่าควรจะอ่านรวดเดียวจบ 1-8 อ่ะไม่งั้นมันก็จะลืมๆขาดๆหายๆไปบ้าง ตอนเฉลยปมนี่โหดเหี้ยมดีแท้ ใจคนยากลึกจริงๆ
เกลียดตอนพระนางเหมือนกำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มกัน แล้ววนไปพูดถึงเรื่องคดี ตอนอ่านนี่แบบ What!! 555
แล้วก็ตลกจื่อฉินมากที่เอาของขวัญแต่งงานมาให้ แบบคิดได้ไงเนี่ย 5555 เป็นตัวละครที่สร้างสีสันจริงๆ

[Nancy · Rating 5 out of 5]

อ่านจบแล้ววว สนุกมาก สนุกกว่าที่คิดไว้ อาจเ���็นเพราะอ่านรวดเดียวแปดเล่ม เลยรู้สึกลื่นไหล ไม่มีส่วนติดขัด คดีร้อยเรียงมาจนจบเรื่องได้แบบไม่ติดขัด ขนาดส่วนที่รีวิวกันว่าหวานน้อย เรายังรู้สึกได้ว่ามันเป็นแบบที่ชอบ กลมกล่อมกำลังดี และสำคัญว่าชอบอ๋องขุยมากกกก คงต้องอ่านซ้ำอีกสักหลายๆรอบแน่นอน เต็มไปเลยค่ะ

[mandu man · Rating 3 out of 5]

เป็นเรื่องที่คิดว่าลากยาวกว่าเหตุ จริงๆ จบสี่เล่มก็ยังได้ ส่วนใหญ่พร้ำเพ้อพรรณนาเลื่อนลอย ค่อนข้างฝืนอ่านให้จบเพราะต้องการรู้จุดจบ หลายๆ อย่างอ่านแล้วไม่ค่อยเมคเซนส์ สำหรับเราชอบฉากหวานน้อยที่สุดเลยเป็นอีกประเด็นที่ทนอ่านจนจบ ส่วนเรื่องคดีเฉยไไม่ได้ว้าวสับขาหอกอะไร เลยใช้เวลาอ่านนานมากๆ สรุปอ่านได้แต่ไม่อ่านซ้ำ

[Nuna Imruetai · Rating 5 out of 5]

แรกเริ่มคิดจะหักคะแนนเล่มนี้ด้วยว่าอ่านมาถึงเกือบจะท้ายเล่มแล้วยังไม่เข้าใจถึงเหตุผลว่าทำไมตระกูลหวาวถึงต้องช่วยขุยอ๋อง คือมันพอได้แต่น้ำหนักไม่มากพอ จนมาเฉลยตอนจบนี่แล อืมหวางกงกงท่านช่างแยบคายนัก สมเป็นนักวางแผนที่สุด