Βαθύ ρήγμα

by Τόλης Αναγνωστόπουλος

Ένας άνδρας με πολλαπλά εσωτερικά ρήγματα εγκλωβίζεται μετά από σεισμό κάτω από τα συντρίμμια ,συντροφιά με μια γυναίκα και ένα φίλο που μπορεί να μην είναι πραγματικοί. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με το σκληρότερο αντίπαλο: τον ίδιο του τον εαυτό αλλά θα βρει τη λύτρωση: Δεν μπορεί να κάνει μια νέα αρχή μπορεί όμως να δώσει ένα νέο τέλος

246 pages, Paperback

Published February 2, 2018

Reviews

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Ένας άντρας και μια γυναίκα παγιδεύονται στα χαλάσματα του σπιτιού τους μετά από έναν σεισμό κι αγωνίζονται να μείνουν ζωντανοί. Μιλούν για το παρελθόν τους, για το παρόν τους, θυμούνται όμορφες στιγμές, τρομάζουν με τις μετασεισμικές δονήσεις, μετανιώνουν για τα λάθη τους, αντλούν δύναμη ο ένας από τον άλλον. Μετά από μια τέτοια δοκιμασία, σε νοιάζει αν θα σε βρουν εγκαίρως ή αυτό δεν έχει και τόση σημασία όταν έχεις υλοποιήσει ένα πετυχημένο ταξίδι ενδοσκόπησης; Πώς μπορεί μια σχετικά στατική κεντρική ιδέα να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη για πάνω από 200 σελίδες; Ποιο θα είναι το φινάλε αυτού του αναπάντεχου μυθιστορήματος;

Το βιβλίο από την αρχή με εισήγαγε σε ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον, με τόνους από χαλάσματα και σκόνη να πέφτουν γύρω από τον αφηγητή (κι εμένα!). Η πλοκή ξεκινάει ακριβώς από το σημείο που πρέπει κι από κει αρχίζει να ξεδιπλώνεται μια ιστορία που μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον ως την τελευταία σελίδα. Η γραφή του κυρίου Τόλη Αναγωστόπουλου εστιάζει στις συνέπειες των πράξεων, στο νόημα που κρύβεται πίσω από τις γραμμές, στο επιμύθιο θα έλεγα των όσων έζησε ο πρωταγωνιστής. Η προσωπική ιστορία του Σωτήρη Τριανταφύλλου είναι ενδιαφέρουσα και πολυεπίπεδη, τον έχει φτάσει στο απώτατο όριο επαγγελματικής επιτυχίας, τον έχει κάνει προπέτη, αυτάρκη, σίγουρο για τον εαυτό του, προκλητικό, αδιάφορο για τους ανθρώπους γύρω του, τον έχει μεταμορφώσει σε κάτι που τον έχει βοηθήσει να σβήσει τις μελανές μέρες της παιδικής του ζωής, με τον υπάνθρωπο πατέρα του να δέρνει ανηλεώς και αναίτια κι εκείνον και τη βουβή μάνα του όσο η αδερφή του χαροπάλευε από μια ανίατη ασθένεια. Σταδιακά ξεπηδάει από το κείμενο ένα τέρας, ένα πλάσμα που γεννήθηκε άνθρωπος και τώρα έχει φτάσει στα άκρα για τη διατήρηση της επιτυχίας του, για την υλοποίηση των φιλοδοξιών του και για την απόλαυση των κάθε μορφής ηδονών.

Η δοκιμασία που περνάει με τον σεισμό και τον αγώνα του να παραμείνει ζωντανός για πέντε μέρες αρχίζει να του δείχνει τα λάθη που έκανε στη ζωή του και τον βοηθάει να καταλάβει τις πραγματικές αξίες: τη φιλία, την αγάπη, τη δοτικότητα και πόσο απαραίτητα είναι όλα αυτά για να θεωρείσαι ουσιαστικά ευτυχισμένος. Προς Θεού, δεν έχουμε να κάνουμε με μελοδραματικές κοινοτοπίες που ίσως να ξεπηδούσαν από ανιαρούς, στερεότυπους διαλόγους αλλά σκληρό ρεαλισμό, ειλικρινή αυτογνωσία και σωστή παρατηρητικότητα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Κομμάτι κομμάτι ο Σωτήρης αρχίζει ν’ αναγνωρίζει τα ατοπήματά του και χάρη στη Νατάσα να εστιάζει στις λανθασμένες κινήσεις και αποφάσεις που έχει διαπράξει ως τώρα. Αν θα αλλάξει ριζικά όμως, αν θα κάνει κάτι διαφορετικό στη ζωή του σε περίπτωση που σωθεί είναι θέματα που ο συγγραφέας χειρίζεται με έναν αναπάντεχο και ευρηματικό τρόπο.

Από την άλλη η Νατάσα είναι μια γυναίκα που ήρθε από τη Ρωσία και έζησε την κόλαση του trafficking, αφήνοντας πίσω της μια ανήλικη κόρη κι έναν νταβατζή. Οι δυσκολίες της, οι ταπεινώσεις της, ο ευτελισμός της από κάθε αρσενικό που αδιαφορούσε για την υπόστασή της και την αντιμετώπιζε ως σκέτο σώμα ατσάλωσαν μέσα της τη θέληση για ζωή και ενίσχυσαν το πείσμα της για να φέρει πιο κοντά τη μέρα που θα δει επιτέλους την κόρη της. Η σχέση της με τον Σωτήρη μετρούσε ήδη αρκετό καιρό πριν ξεκινήσει το μυθιστόρημα κι έτσι η ήδη υπάρχουσα οικειότητα τους βοηθάει να μιλήσουν επιτέλους ειλικρινά, ανοιχτά και ευθέως ο ένας στον άλλον. Επιτέλους καταλαβαίνουν τι έχουν βρει ο ένας στον άλλον, γιατί κούμπωσαν (προσέξτε, δεν έχω γράψει τι ακριβώς τους συνδέει!) και πόσο πολύτιμες ήταν οι στιγμές μεταξύ τους, ακόμη και πριν ή μετά το σεξ.

Η Νατάσα δε μιλάει καλά ελληνικά αλλά οι διάλογοί της με τον πρωταγωνιστή αποπνέουν αλήθεια, ωριμότητα και μια δοκιμασμένη στάση ζωής που κάποιοι σολοικισμοί -μήλον της έριδος ανάμεσά τους για καλύτερη κατανόηση- ίσα που χαράζουν ένα χαμόγελο στα χείλη λόγω των κωμικοτραγικών καταστάσεων. Προς τιμήν του ο κύριος Αναγνωστόπουλος δε γελοιοποίησε το ελάττωμα της Νατάσας γιατί θα πρόδιδε τη σοβαρότητα της ατμόσφαιρας αλλά και θα μείωνε την προσωπικότητα της ηρωίδας, έτσι κάποια ψήγματα γέλιου πηγάζουν ακριβώς στις δύσκολες ή άβολες στιγμές και κρατούν όσο πρέπει.

Οι προσωπικές ζωές αυτών των δύο ανθρώπων δεν είναι μονοδιάστατες. Ειδικά ο Σωτήρης κουβαλάει έναν δύσκολο σταυρό από τύψεις και λάθη είτε λόγω της παλαιότερης σχέσης του με άλλη κοπέλα, της οποίας το τέλος ήταν από τις πιο αναπάντεχες εξελίξεις της αφήγησης είτε λόγω του Τόλη, ενός κατώτερου υπαλλήλου που προσλήφθηκε στην εταιρεία, τα έκανε μαντάρα κι ο Σωτήρης αναγκάστηκε να τον απολύσει. Αγάπησα ιδιαίτερα αυτήν την ιστορία, μιας και ο Τόλης ήταν ο πρώτος «φανταστικός φίλος» που έφερε στη μνήμη του ο Σωτήρης για να μην τρελαθεί όταν παγιδεύτηκε στα χαλάσματα, λίγα κεφάλαια πριν ανακαλύψει από πάνω του τη Νατάσα. Η γνωριμία με αυτόν τον άντρα θα δείξει στον ήρωά μας την αξία της φιλίας και τον πόνο ενός άδειου βλέμματος όταν έρχεται η ώρα ανάγκης να καλέσεις κάποιον για βοήθεια και δε βρίσκεις κανέναν γιατί όλους τους έχει διώξει η απρεπής συμπεριφορά κι ο εγωισμός σου. Το λαϊκό σχεδόν χιούμορ του Τόλη τσάκιζε κόκαλα στις πρώτες σελίδες, ελαφρύνοντας κατά πολύ τις συνθήκες και στη συνέχεια εμφανιζόταν σε καίρια σημεία για να βοηθήσει τον Σωτήρη να καταλάβει ακόμη περισσότερο τη δυσχερή του θέση στη ζωή.

Εν συνόλω, το «Βαθύ ρήγμα» μου άρεσε πολύ γιατί είχε ένα έξυπνο υφολογικό στυλ και ταυτόχρονα μου έδινε γροθιές στο στομάχι για τη θέση ενός ανθρώπου σε μια δεδομένη κοινωνία και πόσο επιρρεπής και ετοιμόρροπη είναι σε κάθε περίσταση. Αν ο Σωτήρης και η Νατάσα ζούσαν σε ενεστώτα χρόνο την ιστορία τους θα είχαμε άλλη μια ιστορία αγάπης με αρκετές οικείες καταστάσεις που κάπου έχουμε διαβάσει, κάπου έχουμε παρακολουθήσει. Με την ιδέα όμως πως αυτοί οι άνθρωποι παγιδεύτηκαν σε ερείπια κι έτσι απερίσπαστοι αλλά και τρομοκρατημένοι είχαν το περιθώριο να συζητήσουν για όσα σκέφτονταν, φοβούνταν και κρατούσαν μέσα τους ενώ ταυτόχρονα υπήρχε η αγωνία του τέλους, μιας και τα κεφάλαια είχαν για επικεφαλίδα μια αντίστροφη μέτρηση, γεννήθηκε μια σφιχτοδεμένη και έντονη πλοκή, με ανατροπές και εκπλήξεις. Μάλιστα, ο συγγραφέας δε διστάζει να παίξει με το μυαλό του αναγνώστη όσο πλησιάζουμε προς το τέλος του βιβλίου, δείχνοντας μια εξέλιξη που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα!

Πόσο βαθύ λοιπόν είναι το ρήγμα ανάμεσα στους ανθρώπους και στις σχέσεις που δημιουργούν μεταξύ τους; Πώς ξέρουμε αν τα οικοδομήματά μας θα αντέξουν σε κύριους ή κατοπινούς σεισμούς έρωτα, αδικίας, μίσους, αλλαγών, φιλοδοξίας; Ποια μέτρα προστασίας πρέπει να πάρουμε; Πώς μπορεί μια δοκιμασία να βοηθήσει κάποιον να βελτιωθεί και πόσο έτοιμος ή εφοδιασμένος είναι να τη νιώσει ουσιαστικά και να την εφαρμόσει στην υπόλοιπη ζωή του; Το «Βαθύ ρήγμα» είναι ένα διαφορετικό μυθιστόρημα, γεμάτο αλήθεια, αμεσότητα και ειλικρίνεια.

[Georgia Retetakou · Rating 4 out of 5]

Πόσες φορές ο εγωισμός η έπαρση και η αλαζονεία μας προσγειώνεται απότομα ύστερα από ένα καταλυτικό και απότομο γεγονός που τα αλλάζει όλα; Που αλλάζει άμεσα και ριζικά όλη την οπτική εικόνα που έχουμε αποκτήσει για όλη μας την ζωή;

Έτσι λοιπόν και στο Βιβλίο του Τόλη Αναγνωστόπουλου Βαθύ ρήγμα συναντάμε μέσα απο την σταδιακή περιγραφή, έναν ήρωα που τα έχει όλα. Είναι πετυχημένος, πλούσιος, αναγνωρισμένος απο φίλους και συναδέρφους. Τα έχει όλα τελικά ή έτσι νομίζει; Θα αναθεωρήσει πολλά όταν θα βρεθεί καταπλακωμένος κάτω από τα μπάζα της πολυκατοικίας στην οποία ζεί, ύστερα από έναν σεισμό. Μέσα στον πανικό και την απομόνωση. Μέσα στην αγωνία και την ασφυκτική ατμόσφαιρα του αβέβαιου θα ανακαλύψει βήμα βήμα τα συναισθηματικά του κενά. Τα μεγάλα του λάθη και τις πραγματικές και αληθινές του ανάγκες. Μόνος αυτός και ο εαυτός του. Αβοήθητος έρχεται αντιμέτωπος με τους μεγαλύτερους του φόβους. Άσχετα αν αρνείται να δει την πραγματικότητα. Οι εικόνες της ζωής του περνάνε κινηματογραφικά μέσα από τα μάτια του συρρικνώνοντας ή μεγεθύνοντας την αξία τους ανάλογα με τον τρόπο που έζησε το κάθε τι. Ένας χειμαρρώδης μονόλογος γεμάτος κυνισμό και εγωκεντρισμό. Γρήγορος, άμεσος, γεμάτος χιούμορ και ένταση. Ένας χειμαρρώδης διάλογος με τον σκιώδη συνομιλητή του, τον κολλητό του φίλο. Αλλά και μια κοπέλα που είναι και αυτή θαμμένη μαζί του στα χαλάσματα. Ψάχνει να δει αν είναι νεκρή ή ζωντανή. Θα διαπιστώσουμε σιγά σιγά τον πραγματικό ανατρεπτικό ρόλο αυτής της κοπέλας.

Ένας ήρωας που γίνεται αντιπαθητικός από την πρώτη στιγμή, αλλά ταυτόχρονα μέσα απο την κάθε λέξη και την κάθε εικόνα, το ρήγμα της ψυχικής έντασης του ήρωα μετατρέπει την αντιπάθεια μας σιγά σιγά σε συμπάθεια. Σε αναγνώριση των πραγμάτων που αφήνουμε και οι ίδιοι στην ζωή μας να κυλήσουν χωρίς ��α λογαριάσουμε τις συνέπειες που έχουν για τους άλλους οι δικές μας εγωιστικές και εμπαθείς πράξεις.

Με έναν τρόπο εξαιρετικά πρωτότυπο ο συγγραφέας μας βάζει μέσα στο μυαλό και στην καρδιά του ήρωα του. Τον κάνει κομμάτι μας και ενσωματώνει την σκέψη του στις δικές μας μύχιες και κρυφές σκέψεις. Απελευθερώνοντας έτσι κάθε δικό μας κομμάτι υπερβολής που δεν μας αφήνει να δούμε καθαρά τις πραγματικές αξίες και τις πραγματικές μας ανάγκες. Αναγκάζοντας μας να κεντράρουμε στα σημαντικά και στα όμορφα αυτής της ζωής. Αναγκάζοντας μας να αναζητήσουμε την επαφή και την συναναστροφή διώχνοντας μακριά την μοναξιά και τον αυτοπεριορισμό. Να γίνουμε ενεργοί δημιουργοί της ζωής μας και όχι παθητικοί θεατές της κατρακύλας μας. Να πάρουμε με λίγα λόγια την ζωή στα χέρια μας λειτουργώντας όμως συλλογικά και όχι ατομικά.

Ένας άνθρωπος που κάποτε είχε τα πάντα, τώρα ζητάει απεγνωσμένα να τα ανταλλάξει όλα με ένα ποτήρι νερό. Γιατί τελικά ποια σημασία έχουν όλα τα αποκτήματα μας όταν νιώθουμε ότι χάνουμε σιγά σιγά τις ζωτικές μας λειτουργίες; Όταν στερούμαστε ακόμα και μια γουλιά νερό; Όταν στερούμαστε σιγά σιγά και τον αέρα που αναπνέουμε. Όταν δεν υπάρχει κάποιος δίπλα μας να μοιραστούμε μια λέξη; Μια εικόνα; Μια στιγμή;

Ένα βαθύ ρήγμα που ανοίγει στην γη από τον σεισμό. Ένα Βαθύ ρήγμα που ανοίγει στην ψυχή κάτω απο το ισχυρό σοκ του εγκλωβισμού. Ένα βαθύ ρήγμα που θα αποτυπώσει με την βαθιά ειλικρίνεια και ενοχική μεταμέλεια του ήρωα την σημαντικότητα και την επιρροή των πράξεων του απέναντι στους άλλους και στον εαυτό του. Εκεί μόνος με την συνείδηση του να κάνει έναν ζωτικό και ενδελεχή απολογισμό της ζωής του. Επαναπροσδιορίζοντας τα θέλω και τις προτεραιότητες του. Βγάζει θυμό και οργή. Μαλακώνει, αντιλαμβάνεται νιώθει και αισθάνεται την αλλαγή, το διαφορετικό συναίσθημα.

Φόβος, αγωνία, απόγνωση. Κατάφατσα με τον ενδεχόμενο θάνατο. Με τον χρόνο να διαγράφει μια περίεργη πορεία. Μια πορεία αντιφατική, μια πορεία αντιστρόφως ανάλογη.

Κλειστοφοβικό πνιγηρό και έντονα συναισθηματικό. Σκληρό και απότομο. Να βλέπει απεγνωσμένα ο ήρωας τον Χρόνο να φθίνει και να μην μπορεί να αλλάξει ή να κάνει κάτι. Και να νιώθει πως εφόσον δεν μπορεί να φτιάξει μια Νέα αρχή. Μπορεί κάλλιστα να φτιάξει ένα δικό του ξεχωριστό Νέο τέλος. Να κλείσει την αυλαία με έναν δικό του αλλιώτικο τρόπο.

Νερό, Φως, Αέρας. Όσφρηση, Όραση, Γεύση Αφή. Ζωτικές αξίες και αναγκαίες αισθήσεις δεν υπάρχουν ή φθίνουν σιγά σιγά. Τονίζοντας έτσι την σημαντικότητα τους και την αξία τους. Λέξεις καλά κρυμμένες και εικόνες καλά σκεπασμένες έτοιμες να προβληματίσουν τον αναγνώστη και να τον κάνουν να ψαχτεί. Ο ήρωας παρότι βλέπει πως ο χρόνος κυλά εις βάρος του δεν σταματά να παλεύει να ψάχνει διέξοδο στο αδιέξοδο του. Να ζητά διαφυγή στο δράμα του. Να ψάχνει λύση στα βιώματα του και να αναζητά διέξοδο στο παρελθόν του.

Καυστικό και αλληγορικό περνάει αδιόρατα τα μηνύματα του. Αγγίζει και προκαλεί. Ξεσκεπάζει το προσωρινό, το φθηνό και το ανώφελο. και αναδεικνύει την αξία της κάθε στιγμής. Της αυθόρμητης στιγμής που πηγάζει μέσα από την ανάγκη μας να ζήσουμε κάτι αληθινό και όχι κάτι στημένο. Άραγε ζούμε την ζωή που θέλουμε ή ζούμε την ζωή που πρέπει να ζήσουμε;

Ένα Βιβλίο καθρέπτης της ψυχής μας που αξίζει να διαβάσουμε!!!

"Όταν είσαι για χρόνια συναισθηματικά νεκρός, αντιλαμβάνεσαι τον θάνατο σαν φυσική συνέπεια. "

https://vivlionerga.blogspot.com/2018...

[Κατια Κρεμαστουλη · Rating 5 out of 5]

ΤΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
ΒΑΘΥ ΡΗΓΜΑ

ΕΚΔ:ΠΝΟΗ
ΥΠΟΘΕΣΗ (ΟΠΙΣΘΌΦΥΛΛΟ)
...
"Κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω τη ζωή και να κάνει μια νέα αρχή, αλλά μπορεί σήμερα να κάνει ένα νέο τέλος"
...
Έχει σαστίσει.Σκοτάδι και πόνος.Ό,τι κι αν έγινε, ήταν δυνατό.Δίπλα του χαλάσματα, έπιπλα και μια γυναίκα νεκρή. Αυτός όμως πρέπει να επιζήσει, πρέπει να γυρίσει στη ζωή που έχτισε με μεγάλο αγώνα.Τίποτα δεν του χαρίστηκε.Πέρασε πολλά, αλλά δεν το έβαλε κάτω.Αρνείται να αποδεχτεί τη νέα πραγματικότητα.
Προσποιείται ότι ακολουθεί το καθημερινό πρόγραμμα στην εταιρεία που διευθύνει, φτιάχνει λίστες, στήνει εικονικούς διαλόγους με τον μοναδικό του φίλο.Μέσα στα όνειρα, στις παραισθήσεις, πρόσωπα από το βασανιστικό του παρελθόν τον επισκέπτονται και ζητάνε απαντήσεις.Δεν μπορεί να τ'αντέξει κι αυτό. Σκέφτεται ότι έξω υπάρχει ζωή,υπάρχει φως, τουλάχιστον γι' αυτόν.
Ή μήπως όχι;
.....
Ο εξαιρετικός συγγραφέας Τόλης Αναγνωστόπουλος, "σκάβει",με την πένα του, το πιο βαθύ ρήγμα, στην ψυχή του ανθρώπου.
Στήνει τον άνθρωπο, χωρίς έλεος, γυμνό, βρώμικο, καλώντας τον να απολογηθεί, ν' ανασύρει τις αλήθειες τις ανομολόγητες.Να παραδεχτεί τα λάθη του,να αντικρύσει τον εαυτό του κατάματα.
"Μίλα.." απαιτεί ο θάνατος..
"Μίλα.." να σωθείς..
..Και έρχεται η στιγμή,που αυτός ο ίδιος ο θάνατος, δείχνει τον δρόμο της σοφίας.Είναι η ώρα, που ο άνθρωπος, καλείται μπροστά του, χωρίς ανάσα, να λογοδοτήσει, να αφήσει στην άκρη, το ειρωνικό,χλευαστικό του, εγώ, και ν' ανασύρει τις μνήμες,να δώσει τη μάχη του, με τα φαντάσματα ενός παρελθόντος που του στιγμάτισε τη ζωή.
Σκόνη, συντρίμμια, κόβουν το οξυγόνο, φράζουν τα μάτια, όσο τα λάθη φανερώνονται.
Μια ζωή, ρημαδιό, επίπλαστης ευτυχίας, εικονικής πραγματικότητας,όπου ο άνθρωπος την έχτισε χάρτινη, το ψέμα της το πίστεψε και πορεύτηκε, μόνος..Σαν μια εκδίκηση.Σε ποιόν;
Θύτες και θύματα.
Φτώχεια, βία, εκμετάλλευση, φόβος, πόνος, απαξίωση,ανοίγουν ρήγματα στη ζωή του ανθρώπου..
Τον καταποντίζουν, μέχρι να φτάσουν στην ματωμένη του ψυχή.Και κει όταν φτάσουν,θα ανοίξουν το πιο "Βαθύ τους Ρήγμα" και δεν θα σταματήσουν μέχρι να βρουν το τείχος της φιλίας,της αγάπης.Τις ύψιστες αξίες, που καταφέρνουν πάντα τη φτώχεια να τη μεταμορφώνουν σε πλούτο, τον πόνο να τον ντύνουν με αξιοπρέπεια, το χαμόσπιτο, να το χτίζουν παλάτι, σε μια ζωή λαμπερή, φωτεινή, τόσο, που και ο θάνατος ακόμη, φεύγει ηττημένος..
....
Σκληρά αληθινό, τραγικά συγκινητικό, αυτό το βιβλίο με καθήλωσε, με "γονάτισε"..
Πραγματικά, δεν υπάρχουν λόγια...

[Roxani Spanou]

Ο πετυχημένος επιχειρηματίας Σωτήρης Τριανταφύλλου βρίσκεται στα χαλάσματα ενός κτιρίου μετά από σεισμό.Μαζί του η Νατάσα, μια ιερόδουλη από τη Ρωσία με την οποία βρισκόταν λίγο πριν γίνει ο σεισμός.
Για να μείνει ζωντανός αρχίζει να μιλάει, συνομιλεί με τον φανταστικό του φίλο αλλά και με την Νατάσα ξετυλίγοντας το κουβάρι της ζωής του , μιλάει για τις γυναίκες που τον επηρέασαν , τα λάθη του παρελθόντος και κάνει τον απολογισμό του. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα.
Αν με ρωτήσει κανείς ποιος είναι ο μεγαλύτερος μου φόβος θα έλεγα πως είναι να μείνω εγκλωβισμένη , θαμμένη ζωντανή στα συντρίμμια ενός σπιτιού μετά από σεισμό, δεν έχω χειρότερο. Αυτόν τον φόβο καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε σε αυτό το βιβλίο μαζί με τον ήρωα που βρίσκεται σε αυτήν την θέση.Ταυτοχρονα όμως εισβάλλουμε στη σκέψη και στον ψυχισμό ενός σύγχρονου άντρα.
Τι γίνεται όμως όταν η κατάσταση η οποία βιώνει πιθανώς να μην είναι ο,τι χειρότερο του έχει συμβεί?
Δεν είναι τυχαίο που ο συγγραφέας επέλεξε μια γυναίκα κι έναν φίλο να είναι οι συνομιλητές του ήρωα μας. Η μοναξιά, τα παιδικά βιώματα , το παρελθόν της Νατάσας δείχνουν πως η σωτηρία και η ζωή εκεί έξω ίσως να μην είναι η καλύτερη επιλογή.
Προσωπικά με εξιτάρουν τα βιβλία που έχουν αντιήρωες γιατί βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο να αγαπήσεις το βιβλίο , κι εγώ αυτό το βιβλίο το αγάπησα, έχοντας αντιπαθήσει τον κεντρικό ήρωα αλλά παράλληλα να τον συμπαθείς και να τον συμπονάς εξαιτίας της δύσκολης θέσης στην οποία βρίσκεται.
Φοβάται , αιμορραγεί , πονάει και μαζί του ένιωσα τον πόνο του. Οι περιγραφές ήταν τόσο ζωντανές που σχεδόν ένιωσα τη σκόνη στα ρουθούνια μου, την αναπνοή μου να κόβεται και την καρδιά μου να σφίγγεται.
Κλειστοφοβικό, σκληρό αλλά και τόσο αληθινό και συγκινητικό. Δεν το λέω εύκολα αλλά πραγματικά αυτό το βιβλίο ήταν γροθιά στο στομάχι.

[Νίκη Μουσούλη · Rating 5 out of 5]

Μετά από έναν σεισμό, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας βρίσκεται καταπλακωμένος από τόνους μπάζα, στην προσπάθεια του να επιζήσει, αρχίζει να μιλάει και να λέει πως έχει φτάσει ως εκεί που έφτασε και γενικά μαθαίνουμε για την ιστορία του, το παρελθόν του, τις ανοιχτές πληγές του και τους εφιάλτες του. Ακόμα και αν επιδερμικά φαίνεται πως είναι δυνατός και πως τίποτα δεν τον επηρεάζει μέσα του έχει μια πληγή που τον κατατρώει.
Το «Βαθύ ρήγμα» είναι ένα βι��λίο για γερά στομάχια. Το βιβλίο ξεκινάει με χιούμορ αλλά πολύ σύντομα αλλάζει και γίνεται βαρύ, σχεδόν καταθλιπτικό. Μέσα από τις σελίδες του διαφαίνεται ότι το βαθύ ρήγμα της ψυχής ενός ανθρώπου είναι βαθύτερο από αυτό που αφήνει πίσω του μια φυσική καταστροφή και ότι δεν χρειάζεται πολύ για να ανοίξει μια πληγή.
Ένα από τα ωραία στοιχεία του βιβλίου είναι τα αποφθέγματα συγγραφέων και ποιητών, στην αρχή κάθε κεφαλαίου, που είναι λες και γράφτηκαν για αυτό ακριβώς το βιβλίο.

[Petros Chatzisotiriou · Rating 4 out of 5]

Αξιόλογη είσοδος στα γράμματα από τ��ν Αναγνωστόπουλο (ήταν το πρώτο του βιβλίο) και με δύσκολο θέμα. Ουσιαστικά καγχάζει τον σύγχρονο τρόπο ζωής και διερευνά τα προσωπικά αδιέξοδα εστιάζοντας σε δύο τύπους ανθρώπων που συμβολικά διάλεξε ν' ανήκουν ο ένας στην κορυφή κι η άλλη στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας. Έξυπνη η διαχείριση του υλικού αλλά κάπως βιαστική. Το κείμενο αφήνει την αίσθηση ότι ο συγγραφέας είχε πραγματάκια να πει αλλά δεν είχε την υπομονή ή τη λογοτεχνική δεινότητα, διαλέξτε, να τα υφάνει στον καμβά της μυθοπλασίας. Επίσης, διάχυτο είναι κι ένα άγχος να βγει η έξυπνη, χιουμοριστική ατάκα ασχέτως του περιρρέοντος συναισθήματος της στιγμής. Ωστόσο, κλιμακώνει όμορφα την ένταση κι εκλύει δυνατά vibes στον ψυχισμό του αναγνώστη. Μπαινο-βγαίνει αριστοτεχνικά από το σήμερα στο χθες αποφεύγοντας το κλισέ των flashbacks εκμεταλλευόμενος ένα τέχνασμα που δεν θα αποκαλύψουμε. Γενικά, πρόκειται για ένα βιβλίο που συνομιλεί με τον αναγνώστη του χαμηλόφωνα αλλά διεισδυτικά. Μην το αγνοήσετε.

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 5 out of 5]

Ο Σωτήρης μετά από ένα καταστροφικό σεισμό μένει εγκλωβισμένος στα χαλάσματα του σπιτιού του μαζί με τη Νατάσα. Η μοναξιά, ο φόβος, η αγωνία και το άγχος τον κατακλύζουν. Βλέπει το χάος που επικρατεί και δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί.

Στην αρχή είναι πολύ αρνητικός να της μιλήσει. Θεωρεί πως όσο διάστημα βρίσκονταν δεν καταλάβαινε όσα της έλεγε οπότε θεωρεί περιττό να ξεκινήσει διάλογο μαζί της. Η ώρα όμως στην απομόνωση περνάει δύσκολα και έτσι αποφασίζουν να μοιραστούν κομμάτια από τις ζωές τους.

Ο Σωτήρης εξωτερικά φαίνεται ότι είναι ένας άνθρωπος που έχει επιτύχει επαγγελματικά. Τον σέβονται για το έργο που επιτελεί αν και είναι αυστηρός και σκληρός με τους ανθρώπους. Τους αντιμετωπίζει σαν μονάδες εξυπηρέτησης της δουλειάς του παρά σαν προσωπικότητες. Είναι άνθρωπος που του αρέσει η καλή ζωή και οι γυναίκες. Δε θέλει τη δέσμευση και προσπαθεί όσο είναι να αποστασιοποιείται συναισθηματικά από τους γύρω του.

Αυτή η δυσκολία να έρθει σε επαφή με τα συναισθήματά του έχει τις ρίζες του στα δύσκολα παιδικά χρόνια που έζησε. Ο πατέρας του ήταν βίαιος και σκληρός μαζί του. Η μητέρα του απλώς παρατηρητής των γεγονότων. Οι δύο μεγάλες αγάπες της ζωής του ήταν η αδερφή του και η κοπέλα του η Πηνελόπη. Η κάθε μία με τις πράξεις της τον στιγμάτισαν και τον καθόρισαν στη πορεία της ζωής του.

Η Νατάσα είναι και αυτή ένας διαλυμένος άνθρωπος. Μπήκε στο σκοτεινό χώρο της εμπορίας ανθρώπων. Έζησε τον εξευτελισμό και την ανωμαλία του κάθε αρρωστημένου που πλήρωνε για να ικανοποιήσει τις σαδιστικές και βρώμικες ορέξεις του. Στερήθηκε τη κόρη της και αναγκάστηκε να έρθει στην Ελλάδα. Εδώ γνώρισε το Σωτήρη και δημιουργήθηκε μία οικειότητα μεταξύ τους. Πέρα από το σεξ με τη Νατάσα μοιράστηκε τις πιο μύχιες σκέψεις του.

Στη δύσκολη φάση που έχουν περιέλθει αρχίζουν να κάνουν τον απολογισμό. Ο Σωτήρης και η Νατάσα είναι δύο πρόσωπα με έντονα εσωτερικά ρήγματα. Όσο κι αν προσπάθησαν να κουκουλώσουν το πόνο, τη δυστυχία, την απόρριψη και τις πληγές που έγδαραν τη ψυχή τους δεν τα κατάφεραν. Αυτό όμως που τους έκανε πιο δυνατούς είναι ότι μίλησαν για όσα τους έπνιγαν τόσο καιρό. Όσο στενάχωρα και δύσκολα ήταν να ειπωθούν λειτούργησαν σα βάλσαμο στα τραύματα τους.

Το Βαθύ ρήγμα είναι ένα σκληρό βιβλίο που καταφέρνει να σε κερδίσει με την αλήθεια του. Οι χαρακτήρες του είναι εύθραυστοι. Ψάχνουν να βρουν την αλήθεια και το νόημα σε μία κοινωνία που κάθε μέρα χάνει την ταυτότητα της. Ο σεισμός λειτουργεί σωτήρια και για τους δυο καθώς καταφέρνουν για μία φορά να ρίξουν τις μάσκες και να μιλήσουν για τη ζωή τους.

Καλή ανάγνωση

[Βαγγέλης Μαργιωρής · Rating 5 out of 5]

Δεν ξέρω πώς είναι η γέννηση, όταν δηλαδή ένας άνθρωπος έρχεται στη ζωή. Μπορώ μόνο να αναγνωρίσω τη παρουσία του. Να αγκαλιάσω το μωρό που κλαίει, να το αισθανθώ. Η διαδικασία όμως της δημιουργίας, μου είναι κρυφή. Στο βιβλίο του ο Τόλης Αναγνωστόπουλος, περιγράφει αυτή τη διαδικασία. Ο βασικός ήρωας, ο Σωτήρης,, είναι μια ψυχή που, ακολουθώντας μια άγρια πορεία, προσπαθεί να γεννηθεί. Δε είναι καν σίγουρος ότι το θέλει. Δεν γνωρίζει τη πορεία του. Τον σπρώχνει συνεχώς η ανάγκη και η βία. Ίσως έτσι να είναι η γέννηση. Μια λυτρωτική ροή, φτιαγμένη από ανάγκη, το πρωταρχικό υλικό της ζωής.
Η γραφή είναι κόφτη, γρήγορη. Από τις πρώτες σελίδες αισθάνεσαι τον ίδιο εγκλωβισμό όπως ο Σωτήρης. Νιώθεις την ανάγκη του, αν και συχνά νευριάζεις μαζί του. Η ιδέα της γέννησης, έρχεται εύκολα και αβίαστα στο μυαλό. Μα παραδόξως, δεν θες να έρθει γρήγορα. Είναι κι αυτή εκεί. Είναι όμορφη και είναι δίπλα του. Ή δίπλα σου, καμιά φορά δε μπορείς να το διαχωρίσεις. Είναι μέρος της διαδικασίας κι αυτή. Είπαμε η γέννηση δεν είναι απλή υπόθεση!
Ένα υπέροχο μυθιστόρημα, γρήγορο, με ένταση, που δημιουργεί έντονα συναισθήματα και σκέψεις. Λογαριάζω τον εαυτό μου ανάμεσα στους τυχερούς που το διάβασαν.

[Evi Routoula · Rating 4 out of 5]

Ευφυέστατη γραφή. Ο συγγραφέας διηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου, που είναι πετυχημένος στη δουλειά του και ευκατάστατος αλλά στην πραγματικότητα είναι μόνος, χωρίς σύντροφο και φίλους. Γίνεται ένας σεισμός και όσο πλησιάζει το τέλος ο ήρωας εμβαθύνει όλο και περισσότερο στον εαυτό του και στα λάθη του. Ρήγμα με διττή σημασία: και στην γη και μέσα του.