Ποιήματα Β'

by Τίτος Πατρίκιος

Genres: Poetry

550 pages

Published March 1, 2018

About the author

Ο Τίτος Πατρίκιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928, γιος των ηθοποιών Σπύρου και Λέλας Πατρικίου. Το 1946 ολοκλήρωσε τα γυμνασιακά του μαθήματα στο Βαρβάκειο και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε για κάποια χρόνια ως δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, στρατευμένος αρχικά στην ΕΠΟΝ και στη συνέχεια στον ΕΛΑΣ. Το 1944 καταδικάστηκε σε θάνατο από συνεργάτες των γερμανών και η εκτέλεσή του ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εξορίστηκε στη Μακρόνησο (1951-1952) και κατά τη διετία 1952-1953 στον Άη Στράτη, από όπου επέστρεψε στην Αθήνα με άδεια εξορίστου. Από το 1959 ως το 1964 σπούδασε κοινωνιολογία στην Ecole Pratique des Hautes Etudes του Παρισιού και πήρε μέρος σε έρευνες του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά την επιβολή της δικτατορίας του Παπαδόπουλου όμως, κατέφυγε ξανά στο Παρίσι, όπου πήρε μέρος σε εκδηλώσεις ενάντια στο παράνομο καθεστώς, και εργάστηκε στην έδρα της Unesco στο Παρίσι και στη Fao στη Ρώμη. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1975 και εργάστηκε ως δικηγόρος, κοινωνιολόγος και λογοτεχνικός μεταφραστής. Το 1982 επέστρεψε στη θέση που κατείχε στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών πριν το 1967. Στην Αθήνα εργάστηκε επίσης στο Κέντρο Μαρξιστικών Μελετών. Η πρώτη του εμφάνιση στο χώρο των γραμμάτων...

Reviews

[Maria Bikaki · Rating 5 out of 5]

Η πρώτη μου ολοκληρωμένη επαφή με τον Τίτο Πατρίκιο και ήταν πραγματικά σχεδόν λυτρωτική. Ερωτεύτηκα. Έτσι απλά. Παραθέτω μερικά από τα πιο αγαπημένα μου αποσπάσματα.

Η βιντεοκασέτα
Κι αν γύριζε ο χρόνος πίσω στην αρχή
Όπως γυρίζει πίσω μια βιντεοκασέτα
Το ίδιο αδέξια, με την ίδια ταραχή
Τα ίδια θα κάναμε, ασ’τα και γάμησε τα.

Ιθυνσις ορίων
Όντως το σώμα ξέρει που τελειώνει
Πλάθοντας από μόνο το περίβλημα του
Έτσι θα ήθελα οι σκέψεις μου και οι επιθυμίες
Μονάχες να παίρνουν το σχήμα τους
Γνωρίζοντας που και πώς να τερματίσουν

Να μαθαίνεις
Όταν φτάσεις κάποτε ν’ ανακαλύψεις
Πόσες ακόμα αυταπάτες συντηρούσες
Όταν αναγκαστείς ν’ αναγνωρίσεις
Και εκείνα που δεν ήθελες να παραδεχτείς
Όταν πέσει και το τελευταίο είδωλο
Που πάνω του στήριζες την πίστη σου
Τότε μπορεί ν’ αρχίσεις να μαθαίνεις
Πόσο βαθιά πηγαίνουν, πόσο είναι σκοτεινές
Οι ρίζες της καθεμιάς σου πράξης

[Anastasia Tuple · Rating 2 out of 5]

Μου άρεσαν πολύ λίγα από τα ποιήματα (π.χ. Το δέσιμο, Ταριχευτής πτηνών, Προσπάθειες διαλόγου).
Το πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι στην πλειοψηφία τους τα ποιήματα ήταν πολύ προσωπικά, π.χ. αναφέρονταν σε στιγμές από τα ταξίδια του Τ. Π. σε διάφορες πόλεις (Ρώμη, Παρίσι, Βουδαπέστη κλπ.) ή σε παλιούς έρωτές του και χαμένες αγάπες, και δεν με άγγιζαν με τον τρόπο που ήταν δοσμένα: ήταν σαν να διαβάζω το (ταξιδιωτικό) ημερολόγιο κάποιου σε μια χαλαρή, ποιητική μορφή - για να το θέσω αλλιώς, ήταν σαν να διαβάζω τα προσωπικά ποιήματα κάποιου, που δεν είχε το κοινό του στο μυαλό του όταν τα έγραφε κι έτσι τα κράτησε προσωπικά, δηλαδή δεν τα επεξεργάστηκε περαιτέρω ούτε τα ανήγαγε σε παναθρώπινες εμπειρίες/έννοιες/προβληματισμούς. Βέβαια, προφανώς και γνωρίζω ότι οι ποιητές αντλούν πολλές φορές από τις προσωπικές εμπειρίες τους, αλλά αυτά εδώ τα ποιήματα του Τ. Π. σε γενικές γραμμές ήταν υπερβολικά προσωπικά, δηλαδή γραμμένα και προορισμένα για τον ίδιο, σε αντίθεση π.χ. με την "Ιθάκη" του Κ. Π. Καβάφη, ποίημα το οποίο αναφέρεται σε όλην την ανθρωπότητα και που, με όμορφη γλώσσα και με την αλληγορία του ταξιδιού του μυθικού Οδυσσέα, μιλάει για τη σημασία του ταξιδιού της ζωής. Τέτοιες πανανθρώπινες αξίες και θέματα θα προτιμούσα να διαβάσω στα ποιήματα του Τ. Π., και όχι τις αναμνήσεις του από την εξορία στη Μακρόνησο ή την εικόνα που έχει ακόμα στη μνήμη του από ένα μπλε παράθυρο ενός νησιού ένα καλοκαίρι...
Επίσης, ένα ακόμα στοιχείο που μάλλον με απογοήτευσε και οδήγησε στην παραπάνω χλιαρή κριτική των "Ποιημάτων Β' (1959-2017)", είναι ότι -εκτός από το υπερβολικά προσωπικό περιεχόμενο των ποιημάτων- ο τρόπος γραφής δεν με εντυπωσίασε, αφού σπάνια έβρισκα κάποιες εκφράσεις ή παρομοιώσεις που με συγκινούσαν.

[ζανλίκ · Rating 5 out of 5]

*όπως και στον προηγούμενο τόμο:
ίσως γυρίσω, ίσως τα μάθει μόνο εκείνος και μείνουν από εσάς κρυμμένα/

[Nikoletta · Rating 5 out of 5]

Από τους πιο αγαπημένους!
Ξεχώρισα τις ποιητικές συλλογές ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ (1959-1963)
ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ (1967-1973)
ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΟΙ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ (1988)

[Lefteris Filippou · Rating 5 out of 5]

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο .
Εκφράζει υπέροχα συναισθήματα .
Με απίστευτη ευθυκρισία .
Με εσωτερικό ρυθμό .
Με συμπύκνωση μα και με άπλωμα του λόγου .
Κάθε φορά ένα καινούριο παράθυρο μου ανοίγει .
Ψυχής άκος !
Δημόσιο ευχαριστώ κύριε Πατρίκιε για το ποιήματά σας και για τη συνεπή στάση σας !

[book__room__ · Rating 5 out of 5]

"Λόγια πού λέγονται μέσα μας ακόμα καί όταν μένουμε αμίλητοι


Αλίμονο, η βαρύτερη τιμωρία είναι να μην μπορείς να βρεις τα λόγια για όσα θα ήθελες να πεις."