What do you think?
Rate this book
Ο φοίνικας
Εµπνευσµένος από τον έρωτα της Εύας Πάλµερ και του Άγγελου Σικελιανού —µα όχι προσηλωµένος στα αληθινά γεγονότα— ο Φοίνικας είναι το πιο φιλόδοξο έργο του Χωµενίδη.
Καλύπτει εβδοµήντα σχεδόν χρόνια, από το 1860 έως το 1927. Κινείται από τα βοσκοτόπια της Πάρνηθας µέχρι τη Νέα Υόρκη των αρχών του 20ού αιώνα κι από το «µαύρο 1897» ίσαµε τους Βαλκανικούς Πολέµους, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τη µεσοπολεµική Αθήνα, το Πήλιο, τους Δελφούς… Ένα πλήθος ιστορικών προσώπων —ή µυθιστορηµατικών αντανακλάσεών τους— παρελαύνει στις σελίδες του. Από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Κωστή Παλαµά, την Κυβέλη έως τον Κώστα Καρυωτάκη, τον λαϊκό ζωγράφο Θεόφιλο, τον Μάρκο Βαµβακάρη…
Κυρίως όµως ο Φοίνικας δεν αφήνει ανέγγιχτο κανένα από τα µεγάλα, τα διαχρονικά ζητήµατα. Την καταγωγή και την ταυτότητα του καθενός, τον έρωτα, τη γονεϊκότητα, τις ολισθηρές στροφές του βίου, την πίστη και την προδοσία, την αγωνία για ένα νόηµα που θα υπερβαίνει τον θάνατο.
Ο φοίνικας, το εµβληµατικό πουλί που αιώνια καίγεται από την ίδια τη φωτιά του και αιώνια ξαναγεννιέται από τις στάχτες του, κυριαρχεί —έστω και αθέατος— από την αρχή του µυθιστορήµατος. Και αποθεώνεται στο τέλος του.
Καλύπτει εβδοµήντα σχεδόν χρόνια, από το 1860 έως το 1927. Κινείται από τα βοσκοτόπια της Πάρνηθας µέχρι τη Νέα Υόρκη των αρχών του 20ού αιώνα κι από το «µαύρο 1897» ίσαµε τους Βαλκανικούς Πολέµους, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τη µεσοπολεµική Αθήνα, το Πήλιο, τους Δελφούς… Ένα πλήθος ιστορικών προσώπων —ή µυθιστορηµατικών αντανακλάσεών τους— παρελαύνει στις σελίδες του. Από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Κωστή Παλαµά, την Κυβέλη έως τον Κώστα Καρυωτάκη, τον λαϊκό ζωγράφο Θεόφιλο, τον Μάρκο Βαµβακάρη…
Κυρίως όµως ο Φοίνικας δεν αφήνει ανέγγιχτο κανένα από τα µεγάλα, τα διαχρονικά ζητήµατα. Την καταγωγή και την ταυτότητα του καθενός, τον έρωτα, τη γονεϊκότητα, τις ολισθηρές στροφές του βίου, την πίστη και την προδοσία, την αγωνία για ένα νόηµα που θα υπερβαίνει τον θάνατο.
Ο φοίνικας, το εµβληµατικό πουλί που αιώνια καίγεται από την ίδια τη φωτιά του και αιώνια ξαναγεννιέται από τις στάχτες του, κυριαρχεί —έστω και αθέατος— από την αρχή του µυθιστορήµατος. Και αποθεώνεται στο τέλος του.
496 pages, Paperback
First published April 1, 2018
23 people are currently reading
316 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 67 reviews
May 13, 2018
Βλέπω συχνά κακές κριτικές εδώ μέσα από ορισμένους στηριζόμενοι σχεδόν αποκλειστικά στους "κακούς" (ηθικά) χαρακτήρες του βιβλίου και εξανίσταμαι-τότε παιδιά να μην διαβάζετε αστυνομικά, έχουν δολοφόνους !
Ε λοιπόν, ενώ είμαι φανατικός Χωμενιδολόγος (όχι ότι δεν έχω δώσει 2αρια στον Χωμενίδη-και μόλις ένα 5αρι) έχοντας διαβάσει τα Άπαντά του, ο Φοίνικας είχε έναν απόλυτα αντιπαθητικό κεντρικό χαρακτήρα για "μπουκέτα". Και αυτό επηρέασε την βαθμολογία μου, σχεδόν φλέρταρα με το 2αρι...
Δεν ξέρω πόσο κοντά ήταν ο μυθιστορηματικός Κερκινός στον πραγματικό Σικελιανό, αλλά μικρή σημασία είχε : παρακολουθούμε την ζωή ενός πλούσιου άεργου κωλόπαιδου που ουσιαστικά έκανε (ποιητική) καριέρα με τα λεφτά της γυναίκας του (WAIT ! Πολύ κοντά στην αλήθεια αυτό...) και ταυτόχρονα πουλούσε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, αρχαιολατρεία και έρωτες (Οι γνωστές εμμονές του Χωμενίδη με το σεξ).
Σχεδόν κανείς στο βιβλίο δεν κάνει μια "πραγματική" δουλειά ενώ κάνουν γκεστ από τον Θεόφιλο και την Κυβέλη μέχρι τον Κωστή Παλαμά και τον Καζαντζάκη (οι τελευταίοι με ψευδώνυμα και με πραγματική σχέση με τον Σικελιανό μάλλον εντελώς διάφορη της μυθιστορηματικής) και ενώ είχε αρκετές στιγμές γνήσιας συγκίνησης (η δολοφονηθείσα μητέρα του, η σχέση του με τον πατέρα του, και κανά αλλά δυο-τρία σημεία που είναι σπόιλερ αλερτ) είναι τέτοια όμως η αλαζονεία του συγγραφ κεντρικού χαρακτήρα που δεν βρήκα σημείο ταύτισης.
Η γραφή του Χωμενίδη είναι η συνήθης ορμητική και χειμαρρώδης με τους πολλούς χαρακτήρες-σχεδόν σαπουνόπερα-αυτό σώζει το βιβλίο. Μου λείπει όμως ο σουρεαλισμός του Νεαρού Άσπρου Ελαφιού και του Κόσμου στα Μέτρα του, μαζί με την απόγνωση του πρώτου, η φάρσα της Φωνής....
ΥΓ : Να βρώ μια πλούσια γκόμενα σαν την Εύα Πάλμερ (Ήβη Σπρινγκφιλντ στο βιβλίο) να μου εκδώσει το αριστούργημα μου "Το Αποχετευτικό Σύστημα στο Βυζάντιο"
Ε λοιπόν, ενώ είμαι φανατικός Χωμενιδολόγος (όχι ότι δεν έχω δώσει 2αρια στον Χωμενίδη-και μόλις ένα 5αρι) έχοντας διαβάσει τα Άπαντά του, ο Φοίνικας είχε έναν απόλυτα αντιπαθητικό κεντρικό χαρακτήρα για "μπουκέτα". Και αυτό επηρέασε την βαθμολογία μου, σχεδόν φλέρταρα με το 2αρι...
Δεν ξέρω πόσο κοντά ήταν ο μυθιστορηματικός Κερκινός στον πραγματικό Σικελιανό, αλλά μικρή σημασία είχε : παρακολουθούμε την ζωή ενός πλούσιου άεργου κωλόπαιδου που ουσιαστικά έκανε (ποιητική) καριέρα με τα λεφτά της γυναίκας του (WAIT ! Πολύ κοντά στην αλήθεια αυτό...) και ταυτόχρονα πουλούσε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, αρχαιολατρεία και έρωτες (Οι γνωστές εμμονές του Χωμενίδη με το σεξ).
Σχεδόν κανείς στο βιβλίο δεν κάνει μια "πραγματική" δουλειά ενώ κάνουν γκεστ από τον Θεόφιλο και την Κυβέλη μέχρι τον Κωστή Παλαμά και τον Καζαντζάκη (οι τελευταίοι με ψευδώνυμα και με πραγματική σχέση με τον Σικελιανό μάλλον εντελώς διάφορη της μυθιστορηματικής) και ενώ είχε αρκετές στιγμές γνήσιας συγκίνησης (η δολοφονηθείσα μητέρα του, η σχέση του με τον πατέρα του, και κανά αλλά δυο-τρία σημεία που είναι σπόιλερ αλερτ) είναι τέτοια όμως η αλαζονεία του
Η γραφή του Χωμενίδη είναι η συνήθης ορμητική και χειμαρρώδης με τους πολλούς χαρακτήρες-σχεδόν σαπουνόπερα-αυτό σώζει το βιβλίο. Μου λείπει όμως ο σουρεαλισμός του Νεαρού Άσπρου Ελαφιού και του Κόσμου στα Μέτρα του, μαζί με την απόγνωση του πρώτου, η φάρσα της Φωνής....
ΥΓ : Να βρώ μια πλούσια γκόμενα σαν την Εύα Πάλμερ (Ήβη Σπρινγκφιλντ στο βιβλίο) να μου εκδώσει το αριστούργημα μου "Το Αποχετευτικό Σύστημα στο Βυζάντιο"
October 7, 2018
Προβλέψιμο, με αδιάφορο story, άχρωμο, άοσμο, βαρετό. Ακόμα κι εκεί που θέλει να γίνει ατμοσφαιρικό, αποτυγχάνει παρουσιάζοντας έναν ήρωα δίχως σκοπό κ ζωή.
February 8, 2020
Ο Χωμενίδης εδώ και κάποια χρόνια έχει επιτέλους ωριμάσει ως συγγραφέας. Ο Φοίνικας απέχει έτη φωτός από τα πρώτα, ανούσια έργα του (Σοφό Παιδί), στα οποία κυριαρχούσε μια συνεχής και ακατάπαυστη, ξέφρενη αφήγηση περιστατικών χωρίς ανάπαυλα, κάτι σαν αγώνας δρόμου με μεγάλες δόσεις φλυαρίας. Το παρόν είναι πιο κοντά στα τελευταία έργα του όπως τη Νίκη, έργα ωριμότητας, με ισορροπία πλοκής, περιγραφών, ανάπτυξη χαρακτήρων με βάθος, και χώρο για φιλοσοφική αναπόληση. Όπως και η Νίκη, έτσι και ο Φοίνικας έχει κάτι από εργα "μεγάλης πνοής".
Η ζωή και οι περιπέτειες του Σικελιανού ζωντανεύουν με γλαφυρό, σπαρταριστό τρόπο από έναν μετρ του story-telling. Ομολογώ ότι ο Σικελιανός δεν είναι από τους αγαπημένους μου ποιητές και προσωπικά θεωρώ την ποίησή του τόσο ξεπερασμένη πια, που στην εποχή μας είναι σχεδόν unreadable. Κι όμως, κάποτε ήταν εξέχον μέλος της πνευματικής ελίτ της χώρας, και η ατμόσφαιρα της εποχής εκείνης ξαναζωντανεύει με πολύ όμορφο τρόπο στο κείμενο. Οι συμβολισμοί προς το τέλος του βιβλίου με το όραμα του ποιητή, τον φοίνικα, την απογείωση της τέχνης και της χώρας λειτουργούν αποτελεσματικά, δίνουν στο κείμενο βάθος και το κάνουν πολυδιάστατο.
Πολύ αξιόλογο, απολαυστικότατο, σίγουρα ένα από τα βιβλία της χρονιάς.
Η ζωή και οι περιπέτειες του Σικελιανού ζωντανεύουν με γλαφυρό, σπαρταριστό τρόπο από έναν μετρ του story-telling. Ομολογώ ότι ο Σικελιανός δεν είναι από τους αγαπημένους μου ποιητές και προσωπικά θεωρώ την ποίησή του τόσο ξεπερασμένη πια, που στην εποχή μας είναι σχεδόν unreadable. Κι όμως, κάποτε ήταν εξέχον μέλος της πνευματικής ελίτ της χώρας, και η ατμόσφαιρα της εποχής εκείνης ξαναζωντανεύει με πολύ όμορφο τρόπο στο κείμενο. Οι συμβολισμοί προς το τέλος του βιβλίου με το όραμα του ποιητή, τον φοίνικα, την απογείωση της τέχνης και της χώρας λειτουργούν αποτελεσματικά, δίνουν στο κείμενο βάθος και το κάνουν πολυδιάστατο.
Πολύ αξιόλογο, απολαυστικότατο, σίγουρα ένα από τα βιβλία της χρονιάς.
July 22, 2018
Ενα βιβλίο για την Ελλάδα που ακομη πλάθεται,ομως λουσμένη στο φως,όπως η ποίηση του Σικελιανού,η ιδεατή, η περίλαμπρη, η αρχεγονη.
March 8, 2019
Απολαυστικό. Ωραία, πυκνή και γρήγορη ιστορία, εύκολη στην ανάγνωση με καλοδουλεμένη δομή. Διαβάζεται σαν γάργαρο νεράκι. Ζωντανεύει παραστατικά την Ελλάδα στις αρχές του 20ου αιώνα. Εντάξει δεν είναι κορυφαίο λογοτεχνικό επίτευγμα, ωστόσο σε απορροφάει πλήρως, σε συνεπαίρνει η ροή του και σε κάνει να θέλεις να αφεθείς ελεύθερος στην αφήγηση του Χωμενίδη. Αυτό άλλωστε δεν επιζητάμε στην ανάγνωση; Στα μειονεκτήματα θα μπορούσα να αναφέρω ότι για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο μου φάνηκε πως ο κεντρικός χαρακτήρας του έργου ήταν κάπως αδύναμα "χτισμένος", μη στέρεα δομημένος, με ασύνδετα ίσως υλικά. Η ιστορία του είναι τόσο πυκνή και γρήγορη που κάπως σα να τον σκεπάζει, να εξαφανίζει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Όπως και νά 'χει ήταν ένα ωραίο και απολαυστικό μυθιστόρημα.
April 27, 2018
Έχω ξαναπεί ότι με τον Χωμενίδη δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική. "Ο Φοίνικας" δεν ξέρω αν είναι το πιο φιλόδοξο έργο του, σίγουρα όμως είναι το πιο καλογραμμένο του μυθιστόρημα. Μια γραφή που ρέει σαν νερό, και μια γλώσσα εξαιρετική! Ζωντανή κι ελληνικότατη, με απίστευτη δυναμική. Καταιγισμός εννοιών, περιγραφών και συναισθημάτων. Όσο για την ιστορία, αυτή μπορείς να την αξιολογήσεις μετά από δεύτερη, ίσως και τρίτη ανάγνωση. Το δεύτερο μη σουρεαλιστικό μυθιστόρημα του μετά την "Νίκη", ίσως μπερδέψει λίγο τον αναγνώστη με τα χρονικά πισωγυρίσματα και το πλήθος των χαρακτήρων. Αγάπησα πολύ τον κεντρικό ήρωα Πάρη Κερκινό (ομολογώ ποτέ δεν είχα φανταστεί τον Σικελιανό ως αρσενική μαινάδα, πάντα νεραϊδοπαρμένο τον νόμιζα), αντιπάθησα την Ηβη Σπρίγκφιλντ (αλήθεια έτσι ήταν και η Εύα Πάλμερ;), με καθήλωσε το τελευταίο μέρος του βιβλίου, καθώς και οι αναφορές στον Παλαμά, όπως και το ότι ελάχιστα έχουν αλλάξει στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα εδώ και αρκετούς αιώνες. Ένα βιβλίο που νομίζω σύντομα θα ξαναδιαβάσω για να εκτίμησω ακόμα περισσότερο την ιστορία, το story του.
February 19, 2020
Ελπίζω να μη θεωρηθώ ανιστόρητος ή αδαής αλλά δε ξέρω ποια η σύνδεση της υπόθεσης με όσα αναφέρονται στο οπισθόφυλλο.
Όπως και να έχει, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση και κάποια στοιχεία μου θύμισαν την Νίκη (το πρώτο βιβλίο του που διάβασα). Οφείλω να ομολογήσω πως κάποιες περιγραφές περί των σεξουαλικών σκέψεων τις βρήκα εντελώς περιττές και δεν είμαι σίγουρος εάν και κατά πόσο έδωσαν μια αρνητική χροιά στο κατά τόπους κείμενο.
Όπως και να έχει, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση και κάποια στοιχεία μου θύμισαν την Νίκη (το πρώτο βιβλίο του που διάβασα). Οφείλω να ομολογήσω πως κάποιες περιγραφές περί των σεξουαλικών σκέψεων τις βρήκα εντελώς περιττές και δεν είμαι σίγουρος εάν και κατά πόσο έδωσαν μια αρνητική χροιά στο κατά τόπους κείμενο.
September 9, 2018
Εξαιρετικό αφηγηματικό ύφος! Οι περιγραφές του τόπου και του χρόνου απόλυτα γοητευτικές! Η ιστορία ενδιαφέρουσα και το κοινωνικό σχόλιο καίριο! Δυστυχώς η ανάμιξη του μύθου και των φανταστικών ηρώων με την ιστορία και τα αληθινά πρόσωπα, περιέπλεξε τα πράγματα για μένα.Για τόσο γνωστά και σημαντικά πρόσωπα υπάρχει μόνο ο δρόμος της αληθινής βιογραφίας! Η μυθιστορηματική της απόδοση μπορεί να συμπληρώνει κάποια κενά με τη φαντασία, αλλά δεν μπορεί να επινοεί πρόσωπα σχέσεις και γεγονότα! Δεν μπόρεσα να δω το βιβλίο σαν εμπνευσμένο από μια ερωτική ιστορία! Τελικά το είδα σαν μια διαστρεβλωμένη πραγματικότητα. Δεν μπόρεσα ούτε στιγμή να βγάλω από το μυαλό μου τα πραγματικά πρόσωπα και τελικά κατέληξα να αναρωτιέμαι για τα ψήγματα αλήθειας όλων των όσων συνέβαιναν στη ροη του μύθου! Αυτό ήταν κουραστικό!
November 13, 2019
Πρώτη επαφή με βιβλίο του συγγραφέα αν και όχι πρώτη επαφή με τη γραφή του, καθώς διαβάζω ανελλιπώς τα χρονογραφήματά του στον τύπο.
Διονυσιακή, έξαλλη σε πολλά σημεία, μεθυστική, εκρηκτική, ερωτική και σε κατάσταση μαινάδας, η γραφή του συγγραφέα στο βιβλίο αυτό! Μιλά για τον άνθρωπο της φύσης, όπως τον φαντάζεται να είναι καμωμένος χωρίς τους περιορι��μούς της κοινωνίας, με τα αρχέγονα πάθη και επιθυμίες. Θα μπορούσε να είναι η καραγατσική εκδοσή του Emile, του Jean - Jacques Rousseau.
Διάβασα ότι έχει ως χαλαρή βάση τον Σικελιανό και τη ζωή του αλλά νομίζω ότι Ο Φοίνικας δεν είναι μυθιστορηματική βιογραφία αλλά ανάπτυξη σκέψεων και πλήρης μυθοπλασία σε ένα δεδομένο ιστορικό πλαίσιο. Εξαιρετική χρήση της γλώσσας και των εικόνων που παράγει η ανάγνωση αλλά και της πνευματικής μέθεξης που είναι απόρροια επίσης του βιβλίου. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το βιβλίο, με έκανε κοινωνό του στροβιλισμού του ήρωα σε όλα τα επίπεδα αλλά αγάπησα και την εικόνα της Αθήνας και της Ελλάδας εκείνης της εποχής.
Εννοείται ότι θα πιάσω και τα υπόλοιπα έργα του συγγραφέα για να συνεχίσω το πνευματικό ταξίδι μαζί του που μου δίνει ερεθίσματα και προοπτική!
Διονυσιακή, έξαλλη σε πολλά σημεία, μεθυστική, εκρηκτική, ερωτική και σε κατάσταση μαινάδας, η γραφή του συγγραφέα στο βιβλίο αυτό! Μιλά για τον άνθρωπο της φύσης, όπως τον φαντάζεται να είναι καμωμένος χωρίς τους περιορι��μούς της κοινωνίας, με τα αρχέγονα πάθη και επιθυμίες. Θα μπορούσε να είναι η καραγατσική εκδοσή του Emile, του Jean - Jacques Rousseau.
Διάβασα ότι έχει ως χαλαρή βάση τον Σικελιανό και τη ζωή του αλλά νομίζω ότι Ο Φοίνικας δεν είναι μυθιστορηματική βιογραφία αλλά ανάπτυξη σκέψεων και πλήρης μυθοπλασία σε ένα δεδομένο ιστορικό πλαίσιο. Εξαιρετική χρήση της γλώσσας και των εικόνων που παράγει η ανάγνωση αλλά και της πνευματικής μέθεξης που είναι απόρροια επίσης του βιβλίου. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το βιβλίο, με έκανε κοινωνό του στροβιλισμού του ήρωα σε όλα τα επίπεδα αλλά αγάπησα και την εικόνα της Αθήνας και της Ελλάδας εκείνης της εποχής.
Εννοείται ότι θα πιάσω και τα υπόλοιπα έργα του συγγραφέα για να συνεχίσω το πνευματικό ταξίδι μαζί του που μου δίνει ερεθίσματα και προοπτική!
July 29, 2020
Ενώ ξεκίνησε η εξιστόρηση πολύ δυναμικά, στη συνέχεια ήταν ανιαρή και οι τελευταίες 100 σελίδες δεν είχαν καν νόημα και ειρμό..πολύ μέτριο θα χαρακτήριζα αυτό το μυθιστόρημα
January 23, 2019
Καιρό είχα να ευχαριστηθώ έτσι ένα βιβλιο!!
μεσα από την πενα του συγγραφέα, ταξίδεψα στον χρόνο κ ενδιαφέρθηκα παραπάνω για τον Άγγελο Συκελιανο και το έργο του,μιας κ όπως μας λέει ο κ Χωμενιδης από αυτόν εμπνεύστηκε το Φοίνικα του.
Υπέροχο βιβλιο,ταξίδι στο χρόνο!
μεσα από την πενα του συγγραφέα, ταξίδεψα στον χρόνο κ ενδιαφέρθηκα παραπάνω για τον Άγγελο Συκελιανο και το έργο του,μιας κ όπως μας λέει ο κ Χωμενιδης από αυτόν εμπνεύστηκε το Φοίνικα του.
Υπέροχο βιβλιο,ταξίδι στο χρόνο!
May 15, 2018
Νομίζω ο καλύτερος Χωμενίδης των τελευταίων ετών!
August 9, 2018
Ομολογώ ότι ανυπομονούσα να διαβάσω αυτό το βιβλίο. Έχω αδυναμία στον Χωμενίδη ενώ η ιστορία του Σικελιανού και της Πάλμερ έχει ειδικό βάρος για εμένα λόγω καταγωγής από Δελφούς. Όχι, δεν τριγυρνάμε οι Δελφιώτες στους δρόμους απαγγέλοντας ποίηση ούτε ξενυχτάμε μελετώντας αρχαίο δράμα και υφαίνοντας σε αργαλειούς. Αλλά κάτι οι ιστορίες των προ-παππούδων που μεταδίδονται από στόμα σε στόμα, κάτι ο τάφος της Εύας που στέκει ανάμεσα στους τάφους των δικών μας -και σε άλλους λιγότερο γνωστούς τάφους ξένων που έζησαν εδώ και έκαναν τους Δελφούς και δικό τους τόπο-, κάτι το μουσείο/σπίτι του ζεύγους που στέκει εμβληματικό, κάτι οι ποιητικοί αγώνες, τα θεατρικά δράματα, οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις που γίνονται συχνά-πυκνά εδώ και έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με τις Δελφικές Εορτές και τον απόηχό τους, κάτι οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες που στέκουν σε δημόσια κτήρια ή ξεπετάγονται απρόσμενα μέσα από παλιά οικογενειακά άλμπουμ, κάτι αυτά και άλλα λοιπόν, καθιστούν τον Άγγελο Σικελιανό και την Ευα Πάλμερ, αυτούς τους γνωστούς-άγνωστους, δικούς μας, οικείους ανθρώπους.
Έπιασα λοιπόν αυτό το βιβλίο με περιέργεια και λαχτάρα. Δικαίωσε τις προσδοκίες μου; Δεν ξέρω. Τι προσδοκίες είχα ακριβώς άλλωστε; Η αλήθεια είναι ότι αρχικά με ξένισαν τα εντελώς πλασματικά παιδικά χρόνια του ήρωα. Μετά κατάλαβα ότι ο Χωμενίδης εμπνεύστηκε από πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις και έγραψε ένα εντελώς φανταστικό μυθιστόρημα και ως τέτοιο το απόλαυσα. Μέσα στην πλοκή υπάρχουν πραγματικά πρόσωπα, είτε με το αληθινό τους όνομα είτε με ψευδώνυμο είτε χωρίς καν να αναφέρεται ένα όνομα σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά από εκεί και πέρα η μεγάλη πλειοψηφία των γεγονότων του βιβλίου δε έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η ουσία των χαρακτήρων και των μεταξύ τους σχέσεων θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει σε κάποιες περιπτώσεις, σε κάποιο επίπεδο την αλήθεια, ποιός να ξέρει... αλλά γενικά "Ο φοίνικας" διηγείται την ιστορία Σικελιανού-Πάλμερ όσο "Το σπίτι και το Κελλί" διηγείται την ιστορία της 17 Νοέμβρη ας πούμε.
Σαν μυθιστόρημα, κάποια περιστατικά δεν ξεφεύγουν από την ελαφρώς σουρεάλ, ¨πύρκαυλη" προσέγγιση του συγγραφέα και νομίζω ότι δεν κατάφερε να μεταδώσει στον αναγνώστη την εξέλιξη των ηρώων ή να εξηγήσει επαρκώς τον τρόπο σκέψης και τις αποφάσεις τους σε κάποια σημεία. Επίσης η μετάβαση μεταξύ των κεφαλαίων του βιβλίου και διαφορετικών χρονικών περιόδων στην ζωή του ζευγαριού δεν είναι πάντα ομαλή, τα αποσπάσματα μοιάζουν λιγάκι ασύνδετα.
Ωστόσο, το γνωστό απολαυστικό ύφος του Χωμενίδη, οι απρόσμενες τοποθεσίες και τα μικρά και μεγάλα ποικίλα περιστατικά, κρατάνε το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Το βιβλίο το τελείωσα μέσα σε δύο απογεύματα και δεν με κούρασε καθόλου παρά τα σημεία που με εκνεύρισαν λιγάκι. Θα επαναλάβω κάτι που έχω γράψει σε κριτική για άλλο βιβλίο του συγγραφέα και ισχύει κι εδώ. Με αρκετά βιβλία του Χωμενίδη μου συμβαίνει το εξής: Βρίσκω συχνά την πλοκή και τα επιμέρους επεισόδια εντελώς γελοία, αλλά για κάποιον λόγο δεν μπορώ να σταματήσω να διαβάζω και μόλις τελειώσω την ανάγνωση διαπιστώνω ότι το βιβλίο μάλλον μου αρέσει, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω ακριβώς τον λόγο...
Το συστήνω σε όσους τους αρέσει ο συγγραφέας, αρκεί να μην προσδοκούν καμια βιογραφία των Σικελιανού-Πάλμερ αλλά καθαρά ένα έργο μυθοπλασίας που απλά έχει κάποιους παραλληλισμούς με την ιστορία τους.
Έπιασα λοιπόν αυτό το βιβλίο με περιέργεια και λαχτάρα. Δικαίωσε τις προσδοκίες μου; Δεν ξέρω. Τι προσδοκίες είχα ακριβώς άλλωστε; Η αλήθεια είναι ότι αρχικά με ξένισαν τα εντελώς πλασματικά παιδικά χρόνια του ήρωα. Μετά κατάλαβα ότι ο Χωμενίδης εμπνεύστηκε από πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις και έγραψε ένα εντελώς φανταστικό μυθιστόρημα και ως τέτοιο το απόλαυσα. Μέσα στην πλοκή υπάρχουν πραγματικά πρόσωπα, είτε με το αληθινό τους όνομα είτε με ψευδώνυμο είτε χωρίς καν να αναφέρεται ένα όνομα σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά από εκεί και πέρα η μεγάλη πλειοψηφία των γεγονότων του βιβλίου δε έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η ουσία των χαρακτήρων και των μεταξύ τους σχέσεων θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει σε κάποιες περιπτώσεις, σε κάποιο επίπεδο την αλήθεια, ποιός να ξέρει... αλλά γενικά "Ο φοίνικας" διηγείται την ιστορία Σικελιανού-Πάλμερ όσο "Το σπίτι και το Κελλί" διηγείται την ιστορία της 17 Νοέμβρη ας πούμε.
Σαν μυθιστόρημα, κάποια περιστατικά δεν ξεφεύγουν από την ελαφρώς σουρεάλ, ¨πύρκαυλη" προσέγγιση του συγγραφέα και νομίζω ότι δεν κατάφερε να μεταδώσει στον αναγνώστη την εξέλιξη των ηρώων ή να εξηγήσει επαρκώς τον τρόπο σκέψης και τις αποφάσεις τους σε κάποια σημεία. Επίσης η μετάβαση μεταξύ των κεφαλαίων του βιβλίου και διαφορετικών χρονικών περιόδων στην ζωή του ζευγαριού δεν είναι πάντα ομαλή, τα αποσπάσματα μοιάζουν λιγάκι ασύνδετα.
Ωστόσο, το γνωστό απολαυστικό ύφος του Χωμενίδη, οι απρόσμενες τοποθεσίες και τα μικρά και μεγάλα ποικίλα περιστατικά, κρατάνε το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Το βιβλίο το τελείωσα μέσα σε δύο απογεύματα και δεν με κούρασε καθόλου παρά τα σημεία που με εκνεύρισαν λιγάκι. Θα επαναλάβω κάτι που έχω γράψει σε κριτική για άλλο βιβλίο του συγγραφέα και ισχύει κι εδώ. Με αρκετά βιβλία του Χωμενίδη μου συμβαίνει το εξής: Βρίσκω συχνά την πλοκή και τα επιμέρους επεισόδια εντελώς γελοία, αλλά για κάποιον λόγο δεν μπορώ να σταματήσω να διαβάζω και μόλις τελειώσω την ανάγνωση διαπιστώνω ότι το βιβλίο μάλλον μου αρέσει, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω ακριβώς τον λόγο...
Το συστήνω σε όσους τους αρέσει ο συγγραφέας, αρκεί να μην προσδοκούν καμια βιογραφία των Σικελιανού-Πάλμερ αλλά καθαρά ένα έργο μυθοπλασίας που απλά έχει κάποιους παραλληλισμούς με την ιστορία τους.
August 25, 2018
Το Σοφό Παιδί μεγάλωσε. Και του πάει πολύ.
July 5, 2024
Έχοντας διαβάσει την Νίκη και τον Τζίμη στην Κυψέλη, δεν μου άρεσε και τόσο αυτό το βιβλίο, δεν με κράτησε η υπόθεση καθόλου όμως. Η γραφή που θέλησε να χρησιμοποιήσει ο συγγραφέας, ώστε να είναι ακριβώς στο παλιό κλίμα της εποχής που μεταφέρει τον αναγνώστη, τη χρησιμοποιεί με μεγάλη επιδεξιότητα. Οι περιγραφές αλλά και η εξέλιξη της ιστορίας καταφέρνουν να σε κάνουν να ζεις τα γεγονότα και όλα αυτά μαζί δίνουν ένα καλό αποτέλεσμα.
Όχι από τα καλά του Χωμενίδη πάντως.
Όχι από τα καλά του Χωμενίδη πάντως.
August 27, 2018
Η γραφή του Χωμενίδη ρέει, διαβάζεις απνευστί το έργο του, δε σε κουράζει, δεν αγκομαχάς- μου έχει συμβεί σε όλα του τα βιβλία.
Ιστορικά και μυθοπλασικά στοιχεία συνδυάζονται και εξυπηρετούν τα μεν τα δε για να ολοκληρώσουν το μυθιστόρημά του. Οι χωρικές και χρονικές περιγραφές του δυνατές- σε βάζει στο κλίμα της εποχής. Περνάς ωραία διαβάζοντάς το.
Ωστόσο, οι χαρακτήρες του βιβλίου δεν είχαν τη δύναμη, τα πάθη, και τη στόφα των "μεγάλων" λογοτεχνικών ηρώων που θα σου μείνουν χαραγμένοι στη μνήμη. Ίσως γιατί - όπως είδα και σε άλλες κριτικές να αναφέρεται- έλειπε η "δυσκολία". Μάλλον το ζόρι και η ταλαιπωρία γεννούν τους ήρωες.
Ιστορικά και μυθοπλασικά στοιχεία συνδυάζονται και εξυπηρετούν τα μεν τα δε για να ολοκληρώσουν το μυθιστόρημά του. Οι χωρικές και χρονικές περιγραφές του δυνατές- σε βάζει στο κλίμα της εποχής. Περνάς ωραία διαβάζοντάς το.
Ωστόσο, οι χαρακτήρες του βιβλίου δεν είχαν τη δύναμη, τα πάθη, και τη στόφα των "μεγάλων" λογοτεχνικών ηρώων που θα σου μείνουν χαραγμένοι στη μνήμη. Ίσως γιατί - όπως είδα και σε άλλες κριτικές να αναφέρεται- έλειπε η "δυσκολία". Μάλλον το ζόρι και η ταλαιπωρία γεννούν τους ήρωες.
April 20, 2020
Αδιάφορο, κουραστικό, η ιστορία χωρίς συνέχεια και με γεγονότα που φαντάζουν σημαντικά να μην έχουν καμία επίπτωση στην πλοκή. Επίσης, αν θέλει κάποιος να γράψει τη βιογραφία ενός ποιητή, γιατί δεν χρησιμοποιεί τον ίδιο ως πρωταγωνιστή και δημιουργεί άλλα πρόσωπα μέσα στο ίδιο ιστορικό πλαίσιο;
May 6, 2023
Οπωσδήποτε , θα το ξαναδιαβάσω!!
Και τότε θα γράψω την κριτική που του αρμόζει!!
«Δεν έγραψε. Έκανε ποίηση.»
Και τότε θα γράψω την κριτική που του αρμόζει!!
«Δεν έγραψε. Έκανε ποίηση.»
February 15, 2020
Απορω πραγματικά. Πετάγεται απο το ενα θέμα στο αλλο, ανευρο , δεν κατάφερε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον. Κρίμα.
June 16, 2023
Κλασικός αγαπημένος Χωμενίδης με τη χαρακτηριστική του γραφή γεμάτη λεπτό χιούμορ. Με κούρασε προς το τέλος το κομμάτι της όλης προετοιμασίας και διεξαγωγής της Δελφικής Γιορτής. Θεωρώ ότι εκεί έκανε κάποια κοιλιά το βιβλίο - ότι η πλοκή πλατείασε.
July 29, 2018
Πίστευα ότι ο Χωμενίδης δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεπεράσει το "Σοφό Παιδί" καθώς ό, τι διάβασα μετά το πρώτο του βιβλίο, ακόμα και τα καλά του και τα πολύ καλά του, κατά τη γνώμη μου ήταν κατώτερα του πρωτολείου του. Μέχρι που ήρθε ο ορμητικός και χειμαρρώδης Φοίνικας, μια μυθιστορηματική αφήγηση του έρωτα και της ζωής του Άγγελου Σικελιανού και της Εύας Πάλμερ. Αν και, όπως και η Νίκη, δεν έχει τον χωμενίδειο σουρρεαλισμό που αγαπώ, ο Φοίνικας, ιστορικό και μυθιστορηματικό βιβλίο ταυτόχρονα, ανοίγει τα φτερά του, διαβάζεται απνευστί και δεν ξεχνιέται. Ο φοίνικας, το εµβληµατικό πουλί που αιώνια καίγεται από την ίδια τη φωτιά του και αιώνια ξαναγεννιέται από τις στάχτες του, κυριαρχεί —έστω και αθέατος— από την αρχή του µυθιστορήµατος. Και αποθεώνεται στο τέλος του. Και αυτές τις ημέρες μάς δίνει ελπίδα όσο και εμείς, καμένοι κυριολεκτικά και μεταφορικά, προσπαθούμε να γεννηθούμε ξανά...
July 18, 2019
Ηξερα ελαχιστα για τον Άγγελο Σικελιανο κ την Ευα Πάλμερ, το βιβλιο στηρίζεται εν πολλοίς στο βίο κ την πολιτεια αυτου του ζεύγους, το βιβλιο καταβροχθίζεται και ενω ειναι με το ενα ποδι στο ιστορικο γιγνεσθαι της Ελλάδας, 1905 με 1927, κατορθώνει κ ζει κυριως στο υψιπετείς σύμπαν του ποιητή ηρωα του, σύμπαν με αρχαιότητα, φως, λυρισμό, μουσικη ιδεες, εναν κοσμο πλατωνικού κάλλους με κοσμική αγαπη για τη ζωη. Πολυ ωραιο βιβλιο έφτιαξε ο Χωμενίδης, μοσχομυρίζει φιλοδοξία ψυχής και ασυνήθιστα ιδανικά, ανετα θα βάζα κ 5 αστέρια, αλλα το κρατάς για αυτα τα σπανια μυθιστορήματα ζωης. 4,5 αστέρια δικα του, έξοχο βιβλιο
June 14, 2022
Εάν ο Σικελιανός ή ο όποιος καλλιτέχνης έπρεπε να βιοποριστεί από την τέχνη του, πιθανόν αυτή να είχε εντελώς διαφορετική μορφή. Η ελευθερία έκφρασης και δημιουργίας, μέσα από την ασφάλεια της επιβίωσης, και μάλιστα της πλούσιας και πολυτελούς, την κάνει να γίνεται αυθάδης και για τούτο ασύμβατη, καθώς δεν χρειαζόταν να κάνει εκπτώσεις στις ανησυχίες, τις σκέψεις, την αλαζονία του ίσως...
Κάτι που μου έλειψε το σύνηθες ύφος του Χωμενίδη, κάτι που δεν κατάφερα να συγκινηθώ, να ταυτιστώ, να φορέσω τη ζωή των πρωταγωνιστών, δύο αστέρια και με επιείκεια
Κάτι που μου έλειψε το σύνηθες ύφος του Χωμενίδη, κάτι που δεν κατάφερα να συγκινηθώ, να ταυτιστώ, να φορέσω τη ζωή των πρωταγωνιστών, δύο αστέρια και με επιείκεια
May 29, 2023
Μ αρέσει πολύ ο Χωμενίδης. Τον θαυμάζω.
Παντα όμως έχω την αίσθηση πως δεν ξέρει που να τελειώσει τις ιστορίες του. Και δεν τις τελειώνει όπως τους αξίζει. Αλλα τι ξέρω εγώ;
Όπως και να χει υπέροχο βιβλίο.
Παντα όμως έχω την αίσθηση πως δεν ξέρει που να τελειώσει τις ιστορίες του. Και δεν τις τελειώνει όπως τους αξίζει. Αλλα τι ξέρω εγώ;
Όπως και να χει υπέροχο βιβλίο.
October 29, 2023
Abandon après 150 pages. Je voulais m’ouvrir sur la littérature grecque, mais ce livre n’était simplement pas pour moi. Un manque d’intérêt total….. 🤷♀️
July 22, 2020
Κριντζαρα την ζωή μου στις ερωτικές σκηνές. Φαίνεται όταν ένας άνδρας γράφει τις ερωτικές εμπειρίες μιας γυναίκας. Μπορεί να την απαρξει εκεί ένας από το πουθενά αλλά επειδή του είναι πύργος θα έχει αυτή 10 απανωτούς οργασμους.
Σχετικά νωρίς στο βιβλίο λέει πως μια από τις ηρωίδες είναι λεσβία. Ο τρόπος που το παρουσιάζει όμως... Δεν είναι καλός. Μου έβγαζε ότι το έβαλε αυτό απλά for the sake of fantasy και επειδή ουαου πρέπει να δείξει ότι η γυναίκα αυτή είναι περπατημενη και έμπειρη οπότε of course κάνει και λεσβιακό σεξ.
Οι γυναικείοι χαρακτήρες σε αυτό το βιβλίο είναι για κλάματα γενικά. Όλες είναι απελευθερωμένες μποεμισες αλλά με κακογραμμένο τρόπο. Ένιωθα ότι διάβαζα τις ερωτικές φαντασιώσεις του Χωμενίδη.
Σε μια σκηνή πραγματικά αηδιασα. Είναι ο πρωταγωνιστής μικρός και με τους φίλους τους παρακολουθούν κάτι κοπέλες που λούζονται γυμνές στη θάλασσα και αυτοί αυτοικανοποιουνται. Ο πρωταγωνιστής ξαφνικά αποφασίζει να εμφανιστεί γυμνός μπροστά τους και αυτές προφανώς σοκάρονται. Γράφει λοιπον εδώ έναν συλλογισμό του στυλ "είχανε δει άραγε πέος στη ζωή τους; Σίγουρα αν ήταν η καθεμιά μόνη της θα ήθελε να το πιάσει και μετά να το βάλει στο στόμα της να το γευτεί."
ΚΡΙΝΤΖ
Ω ναι εννοείται, μια γυναίκα όταν δει έναν επιδειξια αυτό που περνάει στο μυαλό της είναι να του κάνει στοματικό σεξ. Ήμαστε με τα καλά μας;
Και έπειτα ο πρωταγωνιστής λέει στην αδερφή του για το περιστατικό και αυτή απλά γελάει γιατί ξεκάθαρα δεν είναι παρθένα οπότε λολ ξέρω γω, τι αστείο που ο άλλος έκανε εν δυνάμει sexual harassment
Μιας που τελειώνει το χαρτί υγείας τώρα με τον κορωνοιο μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και αυτό το βιβλιο. Μην πάει χαμένο το χαρτί.
Σχετικά νωρίς στο βιβλίο λέει πως μια από τις ηρωίδες είναι λεσβία. Ο τρόπος που το παρουσιάζει όμως... Δεν είναι καλός. Μου έβγαζε ότι το έβαλε αυτό απλά for the sake of fantasy και επειδή ουαου πρέπει να δείξει ότι η γυναίκα αυτή είναι περπατημενη και έμπειρη οπότε of course κάνει και λεσβιακό σεξ.
Οι γυναικείοι χαρακτήρες σε αυτό το βιβλίο είναι για κλάματα γενικά. Όλες είναι απελευθερωμένες μποεμισες αλλά με κακογραμμένο τρόπο. Ένιωθα ότι διάβαζα τις ερωτικές φαντασιώσεις του Χωμενίδη.
Σε μια σκηνή πραγματικά αηδιασα. Είναι ο πρωταγωνιστής μικρός και με τους φίλους τους παρακολουθούν κάτι κοπέλες που λούζονται γυμνές στη θάλασσα και αυτοί αυτοικανοποιουνται. Ο πρωταγωνιστής ξαφνικά αποφασίζει να εμφανιστεί γυμνός μπροστά τους και αυτές προφανώς σοκάρονται. Γράφει λοιπον εδώ έναν συλλογισμό του στυλ "είχανε δει άραγε πέος στη ζωή τους; Σίγουρα αν ήταν η καθεμιά μόνη της θα ήθελε να το πιάσει και μετά να το βάλει στο στόμα της να το γευτεί."
ΚΡΙΝΤΖ
Ω ναι εννοείται, μια γυναίκα όταν δει έναν επιδειξια αυτό που περνάει στο μυαλό της είναι να του κάνει στοματικό σεξ. Ήμαστε με τα καλά μας;
Και έπειτα ο πρωταγωνιστής λέει στην αδερφή του για το περιστατικό και αυτή απλά γελάει γιατί ξεκάθαρα δεν είναι παρθένα οπότε λολ ξέρω γω, τι αστείο που ο άλλος έκανε εν δυνάμει sexual harassment
Μιας που τελειώνει το χαρτί υγείας τώρα με τον κορωνοιο μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και αυτό το βιβλιο. Μην πάει χαμένο το χαρτί.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 22, 2019
http://georgette60.blogspot.com/2019/...
Φοίνικας ένα πανίσχυρο σύμβολο που αφομοιώνει την δύναμη ανθρώπου και αναγεννιέται από τις δυσκολίες του και να γίνεται πιο δυνατός.Θα μπορούσαμε άραγε να δώσουμε αυτήν την ερμηνεία στον κεντρικό ήρωα του συγκεκριμένου βιβλίου?Αυτό θα το αποφασίσει ο κάθε αναγνώστης που ολοκληρώσει την ιστορία και αναλόγως των κριτηρίων του το πώς το βλέπει και τι συναισθήματα του έχει δημιουργήσει.Ο κύριος Χωμενίδης αναμφισβήτητα είναι ένα σύγχρονος και εξαιρετικός λογοτέχνης που γνωρίζει τον χειρισμό της γλώσσας (με τον δικό του τρόπο) και πλέκοντας φαντασία και πραγματικότητα μέσω μιάς ισορροπίας,μας δίνει ένα επαρκές και όμορφο αποτέλεσμα.Ορμητική και καθημερινή η γραφή του,τολμηρή,ρεαλιστική,καυστική μέσω των ηρώων του και ειρωνική εκεί που επιθυμεί.Άλλωστε αυτό το γνωρίζουμε και από προηγούμενά έργα του.Περιγραφική,πλήρης και λυρική η πλοκή με πολλούς χαρακτήρες,οι οποίοι όμως,θεωρώ ότι δεν είναι δυναμικοί.Ιστορικά γεγονότα περιπλέκονται και υφαίνονται ομαλά σύμφωνα με την μυθοπλασία της ιστορίας.Μία συνάντηση άρρηκτη δεμένη με οπισθοδρόμηση και καίριους παραλληλισμούς ζωντανεύοντας μία Ελλάδα στην αρχή του 20ου αιώνα με όλα τα συμβάντα ,θλιβερά και μη.Και όλα αυτά μέσα από την αφήγηση της ζωής ενός αντικομφορμιστή ποιητή (στην προκειμένη περίπτωση του ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ)που ο χαρακτηρισμός του εναπόκειται στον καθένα μας ξεχωριστά και ιδιαίτερα.
Φοίνικας ένα πανίσχυρο σύμβολο που αφομοιώνει την δύναμη ανθρώπου και αναγεννιέται από τις δυσκολίες του και να γίνεται πιο δυνατός.Θα μπορούσαμε άραγε να δώσουμε αυτήν την ερμηνεία στον κεντρικό ήρωα του συγκεκριμένου βιβλίου?Αυτό θα το αποφασίσει ο κάθε αναγνώστης που ολοκληρώσει την ιστορία και αναλόγως των κριτηρίων του το πώς το βλέπει και τι συναισθήματα του έχει δημιουργήσει.Ο κύριος Χωμενίδης αναμφισβήτητα είναι ένα σύγχρονος και εξαιρετικός λογοτέχνης που γνωρίζει τον χειρισμό της γλώσσας (με τον δικό του τρόπο) και πλέκοντας φαντασία και πραγματικότητα μέσω μιάς ισορροπίας,μας δίνει ένα επαρκές και όμορφο αποτέλεσμα.Ορμητική και καθημερινή η γραφή του,τολμηρή,ρεαλιστική,καυστική μέσω των ηρώων του και ειρωνική εκεί που επιθυμεί.Άλλωστε αυτό το γνωρίζουμε και από προηγούμενά έργα του.Περιγραφική,πλήρης και λυρική η πλοκή με πολλούς χαρακτήρες,οι οποίοι όμως,θεωρώ ότι δεν είναι δυναμικοί.Ιστορικά γεγονότα περιπλέκονται και υφαίνονται ομαλά σύμφωνα με την μυθοπλασία της ιστορίας.Μία συνάντηση άρρηκτη δεμένη με οπισθοδρόμηση και καίριους παραλληλισμούς ζωντανεύοντας μία Ελλάδα στην αρχή του 20ου αιώνα με όλα τα συμβάντα ,θλιβερά και μη.Και όλα αυτά μέσα από την αφήγηση της ζωής ενός αντικομφορμιστή ποιητή (στην προκειμένη περίπτωση του ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ)που ο χαρακτηρισμός του εναπόκειται στον καθένα μας ξεχωριστά και ιδιαίτερα.
October 27, 2018
Δεν ξέρω κατά πόσο η ιστορία ανταποκρίνεται στα πραγματικά περιστατικά ή στον χαρακτήρα του Άγγελου Σικελιανού. Η ποίησή του δεν ήταν από τις αγαπημένες μου, ο λυρισμός των στίχων του δεν με συγκίνησε ποτέ αρκετά ώστε να έχω εικόνα για τα της ζωής του. Ωστόσο διαβάζοντας αυτό το βιβλίο δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να ψάξω περισσότερα στοιχεία, να διασταυρώσω πληροφορίες, να διακριβώσω τον βαθμό της αλήθειας του μυθεύματος. Εντυπωσιάστηκα από τη φιγούρα του Πάρη Κερκινού, του αντισυμβατικού ποιητή, του αίωνιου έφηβου, του αδάμαστου πνεύματος. Τα ιστορικά γεγονότα συναπαντώνται με τον μύθο, άνθρωποι του πνεύματος, καλλιτέχνες, ποιητές, πολιτικοί παρελαύνουν στις σελίδες σε μια εποχή που πολλά μοιάζουν -σε σχέση με το τώρα- αγνά και ας μην ήταν πραγματικά και τόσο. Κουβαλά ο κάθε καιρός τα δικά του πάθη, ίδιες οι ανάγκες των ανθρώπων, το περιτύλιγμα μόνο αλλάζει. Στο τέλος δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί ο αναγνώστης για τις δικές του συμβάσεις, για τις δικές του επαναστάσεις- φανερές ή κρυφές-, για τις δικές του υπερβάσεις, για τη δική του ανάγκη να αλλάξει τον κόσμο. Μα αν έχει σε κάτι δίκιο ο συγγραφέας είναι οι τελευταίες λέξεις που βάζει στο στόμα του Πάρη του, όταν πρωτακούει τον Καρυωτάκη να του απαγγέλλει στίχους : "Είναι ο Φοίνικας! Όχι το δέντρο. Το πουλί. Που αιώνια καίγεται από την ίδια τη φωτιά του. Και αιώνια ξαναγεννιέται από τη στάχτη του."
June 3, 2018
Η ζωή ειναι πολύ σύντομη για να την σπαταλάμε με κακή λογοτεχνια.
August 17, 2018
Η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα, ωστόσο το βιβλίο είναι μέτριο, χλιαρο. Δεν προσεγγιζει ουτε κατά διανοια την αφηγηματικη δυναμη της "Νικης" -το καλύτερο βιβλίο του που διάβασα τα τελευταία χρόνια.
Displaying 1 - 30 of 67 reviews