قصیده‌ی آهو

by شاپور بنیاد

شاپور بنیاد 18 آبان‌ماه سال 1326 در شیراز متولد شد و دوازدهم بهمن‌ماه سال 1378 در همین شهر درگذشت.

از این شاعر مجموعه شعرهای خطبه‌ای در هجرت و چند شعر دیگر، قصیده‌ی آهو، مرگ - تابلو، قطعات، سوئیت ایرانی و سونات نیلوفر، چند شعر در وادی کتاب عشق و چشم، و از مرجان و اریدیس به جا مانده است.

Unknown Binding

Reviews

[Farnaz · Rating 2 out of 5]

در عبور صداهایی شفاف
راه گم از میان آیینه می‌گذشت
و من
مبتلای آفتاب بودم
که در خواب ترد ماه
می‌افتاد از دست کودکی‌هایم
اما
آه ـ
کابوسی که از خواب می‌پرید
از انتهای افق
باز
به عبور چهره‌ی تو
مبتلایم
می‌کرد
____________________________________________________________
راهول!
در جلوه‌های معمول آتشی عظیم بیفروز و فراغ را خاکستر کن
و بعد قایق کوچکت را در آب‌های بی‌کرانه‌ی کلام بران
_____________________________________________________________
کلام تو ستاره‌ای درخشان‌تر و سوزان است که تنِ سیاهی را می‌درد
_____________________________________________________________
ای آفتاب دلبند!

خروش رودی
با آتشی برگرفته از خوشه‌ی خورشید
هوس‌های تو را خاموش می‌کند

سماع ارغوان‌های نور
تو را خواهد ربود
نوای زنگوله‌های ارغوان
تب را در تنِ تو
تکوین خواهد کرد
____________________________________________________________
هرم آتش
رگ‌های تو را
ترد خواهد کرد
و این‌ها همه
رنج تو خواهد بود
____________________________________________________________
آینه باشید و انسان و شادی را
در خیابان‌های بی‌اندوه تکرار کنید
____________________________________________________________
فقط آن پرنده را می‌شناسی
که چیره نشسته
نزدیک چهره‌ی تو
سیاه و چغر

فقط آن را
که یادهای تو را با دنباله‌های ورد
بال می‌زند

ای وردهای دغدغه!
وازه‌های درهم!
از لابه‌لای الفاظ
رهایش کنید
____________________________________________________________
ای آشوب‌های دائم!
از بندهای نو به نو
رهایش کنید
از هجاهای بی‌آواز
____________________________________________________________
و نام اول او
آفتاب را به مدار جنون می‌خواند
____________________________________________________________
همیشه صدایی هست
که میهمانان خاک را
تهدید می‌کند
____________________________________________________________
این جام سرد
حس متروک کیست؟
آنگاه که
بر پهنای عتاب
لکه‌ای می‌افتد
که تدارک‌گر سرنوشت است
و ساقه‌ی فلک
به نگاهی
تَرَک برمی‌دارد
در درنگی از
گسیختن
در درنگی از
ریختن
____________________________________________________________
پلکان مارپیچ را
موجی از نیلوفر و راز
تاریک می‌کند
و
روندگان
بازمی‌گردند
تا در هزارتوی همیشه
شست‌وشوی ماه شیدا را
شیفته شوند

آنگاه از صدای تو
شبنمی
پلکان تاریک را
روشن می‌کند
____________________________________________________________
با آسمانی
که هن.ز
در من می‌تپد
در کدام ذهن بنفش
خیال می‌شدم
وقتی از رازهای گم‌شده می‌گفتم
و مثل همان کودک
از آشیانه‌ی سیمرغ
سرنوشت خیال‌های بسیار را
تفریق
می‌کردم
____________________________________________________________
نگاه کودکان ما کجاست
وقتی که چشم‌هاشان
تهی‌ست
و جهان الا جرقه‌ای نیست
با عروسک‌های تب
بر تاب بلند سرو
در آسمانی شعله‌ور

کودکان ما کجا پنهان می‌شوند
وقتی که بازی‌شان را
هیولای آتش
تسخیر می‌کند
____________________________________________________________
در گفت‌وگوی یارانِ رفته
هستِ ما
از فضاهای بی‌سمت
می‌گذرد
و در جست‌وجوی رازهای روان
پرتاب
می‌شود
در سقوط
در زمان بی‌کران
که از ما می‌گریزد
اما
مثل برف
بر بام
می‌نشیند
____________________________________________________________
و رفتار سرو
حیران‌تر از نگاه‌های تهی می‌لرزید
و بیم ما
افقی بی‌قرار را به افقی سرگردان متصل می‌کرد
که شب را
به شب
می‌دوختیم
____________________________________________________________
آیا حیات ما نوازشی تازه خواهد نوشید
یا همین نبرد با اشباح:
چشم‌های ما
دست‌های ما
____________________________________________________________
از کجا آمده بودم که اشک‌های تو در چشم‌های من بود
و واژه‌های دریا را
بر برج‌های باد
می‌نوشتم
در چشم‌های تو
گم ـ راه
می‌رفتم

وقتی برای شب
فقط دو ستاره داشتم و یک آه
از کجا آمده بودم به باروی برج
با اشک‌های تو
در چشم‌های من
____________________________________________________________
دیگر فقط
سایه‌ای را می‌جویم
که به آنی بر دیوارِ گذشته نشانم دادند

- دایره‌ای را
که محیط بر حادثه مکث می‌کرد
و حیرت خویش را
نم‌نم
می‌باریدـ

سایه‌ای را که بر نیکت‌های عصرِ باغ
باز به آنی پایید
و برای سایه‌ای دیگر
چای و اشک
ریخت
____________________________________________________________
پرنده‌ای
که از دهان من
می‌نوشد
و ساز سایه‌اش نسیم می‌شود
طعمی سیاه دارد
____________________________________________________________
سیاه از ترانه‌ای که در دهان من می‌سوزد
سیاه از درختی که در چشم‌های من می‌سوزد

(و چشم‌های من
آنگاه که زیبا بود
کنار ماه می‌ایستاد)

پرنده‌ای در کلام من نشسته است
هراس از درختی دارد
که بارانِ بی‌محابا
می‌سوزد

با شعرها و
لانه‌هاش
____________________________________________________________
ملاح بلورهای شن
الفاظ را ویران
می‌خواهد
زیبایی را ویران
____________________________________________________________
کمی صدا
کمی ترانه
در جیبِ کوچه‌هاست
____________________________________________________________
و حادثه‌ای که
در انتهای دور
بلور
می‌شد
ترک
می‌خورد
و تو ناگهان
در دهلیزهای ترس و پله‌های ساکت
ماندی
____________________________________________________________
رفتار ناتمام تو هستم
و مثل این شب جاری
وحشی‌تر از کلام تو
____________________________________________________________
ما
دور می‌شویم
اما عصیان ما
همه جا
می‌تابد
با خیال‌های شفاف بر سوسن‌های خاموش
____________________________________________________________
اکنون که شب رسیده به حاشا
رفتار بی‌قرار تو هستم
در بند خواهد شد
با خواهش‌های فراموش و خنده‌های عصیان
آیا اکنون
وقت در رسیده است
و طغیان ما
ویران خواهد شد
میان شعله‌های منتظر و خاکسترهای ترس
میان آتش‌های موید و پروانه‌های راز
میان آهوانی که
خوابِ خواب
می‌بینند؟
____________________________________________________________