Wie ben je geworden als je tien jaar alleen de wereld over gereisd hebt? En waar is thuis? Is reizen weglopen? Is het een talent of kun je het leren? Geëmigreerd naar de Franse Alpen met haar Franse geliefde en hond maakt beroepsreiziger Iris Hannema de stand van haar leven op. Via Mexico-Stad, Japan, Burkina Faso, Samoa, IJsland, De Filipijnen, Tahiti en Frankrijk daalt ze af naar het fundament van reizen: is het mogelijk een ander te worden? Bestaat ‘de reiziger’? En wat is toch de aantrekkingskracht van tijdelijkheid?
Ik reis. Graag. Maar kom ook graag thuis. Om dan weer te dromen over weggaan. Iris Hannema reist altijd. En heeft geen thuis meer. Ze zoekt naar antwoorden over het waarom van haar zin tot reizen en of ze opnieuw kan wortelen. De verhalen wekken zin om weer weg te gaan. Maar haar filosofische bespiegelingen grijpen mij niet. Zinnen die zijn bedoeld als diepe gedachten vind ik volkomen onnavolgbaar. Ik mis de minder zweverige redenen om het reizen zat te worden die ik wel onderweg hoor van reizigers die jarenlang op pad zijn. Na het lezen blijft uiteindelijk vooral irritatie over, over een boek dat zowel het normale reizen als de eigen reis beschrijft maar bij beide niet echt ver gaat. Het blijft bij een oppervlakkige ontmoeting. Net zoals vaak op reis met mede-reizigers.
Hannema's boek bestaat (tenminste) uit 3 niveau's: 1) haar reiservaringen in de Stille Zuidzee, Zuidamerika, West-Afrika, Japan etc. 2) haar levensverhaal: 10 jaar lang solo-reizigster, tot dat ze in Frans Polynesië haar huidige partner ontmoet waarmee ze in het Zuiden van Frankrijk een (bijna) sedentair bestaan probeert op te bouwen. 3) haar conclusie: reizen betekent vrij zijn, maar het betekent ook keuzes maken tussen (enerzijds) onderhoud van je oude vriendschappen en familiebanden en (anderzijds) zichzelf plaatsen in de globale context. Hannema's stijl is vlot leesbaar. Haar texten staan bomvol associaties tussen wat ze ziet en beleeft en welke herinneringen en gevoelens deze indrukken in haar wakker schudden. Heel verfrissend is ook haar houding t.o.v. hedendaagse modetrends, bvb meditatie of ecologisch bewustzijn: Hannema blijft in alle omstandigheden haar eigen leuke zelve: mediteren kan iedereen ook zonder handleiding, vliegen is gewoon leuk, het voelt als een ontsnapping, en eten moet je vooral waar je zin naar hebt (en zeker geen exotische troep waar je toch maar diarree van krijgt). Een aanrader!
Wat kan Iris Hannema schrijven! Als je haar reisverhalen leest, dan lees je niet over haar reizen, nee, dan ben je in gedachten daadwerkelijk met haar op die plek, zonder uit je stoel te hoeven komen. Voor dit boek geldt dat nog meer dan voor haar andere boeken, aangezien ze je hier nog meer meeneemt in haar gedachten en gevoelens. Want dat is het uitgangspunt voor dit boek: Hannema filosofeert over verschillende aspecten van reizen en bekijkt of tien jaar de wereld over reizen haar heeft veranderd. Een aanrader!
Een heel ander boek dan haar vorige twee, maar ook deze heb ik weer met veel nieuwsgierigheid gelezen. Het is mooi om te lezen tot wat voor inzichten de schrijfster is gekomen met haar, voor mij toch wel jaloersmakende, levensstijl. En al lezend, kom je weer eens ergens. De schrijfstijl had voor mij wel iets 'losser' gemogen, ik had het idee dat ze net iets te hard haar best heeft gedaan op mooie vondsten en omschrijvingen.
Oh lastig om dit boek te reviewen. Ik vond het wat duister in het begin. Iris is vaak heel beschouwend, maar geniet ook niet echt meer. Misschien dat ik het daardoor toch wat zwaar vond om te lezen. Ik verwachtte teveel een klassiek reisverhaal en dat is dit boek niet.
Ondanks de prachtige reisverhalen grijpt het me niet helemaal. Zeker nadat ik dit boek opvolgend heb gelezen aan het bitterzoete paradijs. Ik lees vooral veel herhaling, meer van hetzelfde.