What do you think?
Rate this book
Игра
Romaan «Mäng» on loogiliseks lõpuks tuntud vene nõukogude kirjaniku Juri Bondarevi (sünd. 1924) kaasaegse haritlaskonna probleeme käsitlevale romaanitriloogiale. Nagu romaanides «Kallas» ja «Valik», nii kajastuvad siingi kõlbelis-filosoofilised mõtisklused elumõttest, armastusest ja surmast, inimese suhtest oma aja ja kodumaaga.
263 pages, Paperback
First published January 1, 1987
3 people are currently reading
47 people want to read
About the author
Yuri Bondarev
26 books15 followersЮрий Бондарев
Yuri Vasilyevich Bondarev (Russian: Юрий Васильевич Бондарев, 15 March 1924, Orsk) is a Russian writer.
Bondarev took part in World War II as an artillery officer and became a member of the CPSU in 1944. He graduated in 1951 from the Maxim Gorky Literature Institute. His first collection of stories entitled On a Large River was published in 1953.
His first successes in literature, the novels The Battalions Request Fire (1957) and The Last Salvoes (1959) were part of a new trend of war fiction which dispensed with pure heroes and vile villains in favor of emphasizing the true human cost of war. The Last Salvos was adapted for the cinema in 1961. His next novels Silence (1962), The Two (1964) and Relatives (1969) established him as a leading Soviet writer. His novel Silence became a landmark as the first work to depict a citizen who had been wrongly sentenced to the Gulag. His novels generally cover topics of ethics and personal choices.
In the novel The Hot Snow (1969) he again used the theme of war, creating an epic canvas dealing with the Battle of Stalingrad from the viewpoint of its many participants including common soldiers and military commanders. In his novel The Shore (1975), a Soviet writer learns that a German woman, with whom he had a passionate love affair as a young officer, still loves him. He dies before reaching the promised "shore" of his youthful dream. In The Choice (1980) a terminally ill expatriate kills himself on a visit to Moscow so that he can be buried in the city of his youth. His fate causes an old Soviet friend of his to engage in a painful exploration of existencial questions.
Bondarev has also done much work for the cinema. Besides adapting his own novels for the screen, he co-authored the script for the serial film Liberation (1968-71).
In political life during the early 1990s, Bondarev participated in Russia's national-communist opposition politics, belonging to the National Salvation Front leadership. Bondarev was a member of the central committee of the hardline Communist Party of the RSFSR at the end of the Mikhail Gorbachev era; in July 1991 he signed the anti-Perestroika declaration "A Word to the People".
Yuri Vasilyevich Bondarev (Russian: Юрий Васильевич Бондарев, 15 March 1924, Orsk) is a Russian writer.
Bondarev took part in World War II as an artillery officer and became a member of the CPSU in 1944. He graduated in 1951 from the Maxim Gorky Literature Institute. His first collection of stories entitled On a Large River was published in 1953.
His first successes in literature, the novels The Battalions Request Fire (1957) and The Last Salvoes (1959) were part of a new trend of war fiction which dispensed with pure heroes and vile villains in favor of emphasizing the true human cost of war. The Last Salvos was adapted for the cinema in 1961. His next novels Silence (1962), The Two (1964) and Relatives (1969) established him as a leading Soviet writer. His novel Silence became a landmark as the first work to depict a citizen who had been wrongly sentenced to the Gulag. His novels generally cover topics of ethics and personal choices.
In the novel The Hot Snow (1969) he again used the theme of war, creating an epic canvas dealing with the Battle of Stalingrad from the viewpoint of its many participants including common soldiers and military commanders. In his novel The Shore (1975), a Soviet writer learns that a German woman, with whom he had a passionate love affair as a young officer, still loves him. He dies before reaching the promised "shore" of his youthful dream. In The Choice (1980) a terminally ill expatriate kills himself on a visit to Moscow so that he can be buried in the city of his youth. His fate causes an old Soviet friend of his to engage in a painful exploration of existencial questions.
Bondarev has also done much work for the cinema. Besides adapting his own novels for the screen, he co-authored the script for the serial film Liberation (1968-71).
In political life during the early 1990s, Bondarev participated in Russia's national-communist opposition politics, belonging to the National Salvation Front leadership. Bondarev was a member of the central committee of the hardline Communist Party of the RSFSR at the end of the Mikhail Gorbachev era; in July 1991 he signed the anti-Perestroika declaration "A Word to the People".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
February 23, 2023
يا الله! كثيرًا ما يدهشني الأدب الروسي بقدرته العجائبية على طرح الأسئلة الوجودية المؤرقة، والتوغل داخل أعماق وخبايا النفس البشرية المظلمة. رواية عظيمة دا لكل محبي الأدب الروسي.
"الإنسان يكون إنساناً فقط عندما يخاف من الموت، آنذاك فقط يعرف قيمته وقيمة الآخرين. وعظمة الإنسان في نقطة ضعفه هذه. لا يخاف الموت إلا الصفر، الفراغ، العدم!"
"الإنسان لا يعيش من أجل أن يتحول إلى لقمة سائغة لستة أنواع من ديدان القبور. إن العثور على معنى الحياة هو السعادة، أما السعادة، فهي الشيء الذي لم نشعر به نحن.."
"ربما تكون الخطيئة، أحيانًا، إنقاذًا وخيرًا، والخير خطيئة؟ نحن جميعًا وحيدون وعميان في أخطائنا الخير، الخير ... البجعات البيض في البحيرات الزرقاء، أزهار اللوتس الناعمة والثياب البيضاء الملائكية، كما في الجنة البوذية؟ أنا لا أؤمن بنعيم الجنة... إذن، بم أؤمن؟ أؤمن بأنه لا مكان لي في العالم بدون الفن. فهذا الوحيد الذي أؤمن به. أنا أعرف، أن الحق يرتقي فوق الحياة مع الإحساس بوجود الموت... بيد أنني لم أدرك أبدًا حتى الآن هذا بالدرجة التي أردتها. أنا أعرف: لقد تغيرت المشاعر الإنسانية. ألم يخن الإنسان نفسه؟ هذا ما أريد أن أفهمه."
"ربما يكون هذا الألم - عودة إلى الذات؟ ربما الخلاص في العودة إلى الوراء، إلى تطهير الذات، لكن الوراء لا يضم سوى الفراغ، لم يكن هناك شيء - لا حرب ولا حب، ولا أفلام. وهل يعقل أنني عدت إلى تلك الدقائق الطاهرة البريئة من ولادتى وظهوري إلى الدنيا، حيث لم يكن هناك أي شيء معيب ومخجل؟ غير صحيح، الشيء المهم كان قد حدث. فقد سبق ولادتي حب أبي وأمي. وهل يعقل أنني عدت إلى تلك البداية، إلى ذلك الحب الذي أدين له بكل شيء، إلى طفولتي المباركة السعيدة؟ وماذا حدث بعد ذلك في فتوتي وشبابي؟"
"ماذا يحدث ليّ ومن حولي -جنون؟ -فكر كريموف بأسى- من المستحيل أن تكون شفقتي قد أهلكت إيرينا، وأن يكون أبوها على حق لم يكن عليّ أن أزرع في نفسها الأمل، -ارتعشت في ذهنه هذه الفكرة، وشعر بألم موجع في صدغيه- إذا كان الأمر كذلك، فالشفقة إذن، تنقلب تعاسة وشقاء؟ وهل هناك من منطق ثابت؟ الجوع فقط والولادة والموت- هذه وحدها فقط الحقائق الثابتة، أما ما عدا ذلك فهو مزدوج، ذو وجهين خاضع للظروف وليس هناك من أحد حر، مستقل. إن هذا رهيب بلا مخرج، وحقير ... لكن يجب أن يكون في هذا أيضًا، مغزى سديدًا ما! وهل للفكر السديد علاقة ما بالجبان الماكر بالابانوف وبمولوتشكوف، بحقده ولعبة العبد التي يمارسها، وبوالد إيرينا الذي يقتله الألم والوحدة؟ وفي نهاية الأمر، هل هناك من هدف لدى الشهير غريتشمار، المصعوق بعدم قبوله المدنية المريضة؟ وأي هدف لي من هذا الإيمان المضجر، الذي لا يبرأ بالحقيقة؟... وما هي الحقيقة -هل أعرف على وجه الدقة؟ وكيف الخلاص؟- بسخريتي المتكلفة، وبلعبتي بالحياة. وفي سبيل أي شيء؟ أجل، هل هو عجز المثقف وضعفه أمام الظروف. - هذه هي سخريتي. عجز أمام الخساسة والدناءة والكذب، ورغبة بالتخفيف وليس زيادة التوتر !... كلا، من المستبعد أن أخاف من شيئًا، وأنا في عمري هذا. لكن سخريتي هي أيضًا حل وسط، هي أيضًا استسلام للظروف وتوافق معها، وأخيرًا، خيانة تجاه نفسي ذاتها .... إنه مضحك! لقد تعب المتحمسون ومحبو الحقيقة. لقد أنهك العادلون وسئموا. والناس يتملصون منهم وينبذونهم، ولا يبتسمون لهم إلا شفقة. ومع ذلك، ففي لحظات اليأس، أتذكر رجلاً لا يعرف الوسطية والحلول الوسط في التاريخ، إنه الشهيد ،والمُعاني، الذي لا مثيل له. من أعطاه الإيمان والتعلق به - الرب الله؟ فمن الذي يمنحني الإيمان، وأنا رجل غير مؤمن - الفن ؟ القِمْس حبقوق؟ وبأية قوانين يمكن أن يؤثر ظهور الحقارة والدناءة الذليلة على النفس بمثل قوة التراجيديا العظيمة؟ حبقوق الكاهن الأكبر حبقوق المتأجج المشاعر والعواطف القديس والعالم المعاصر الفقير روحيًا، الراغب بالملذات بصورة تشنجية، وكأنه عشية يوم القيامة."
"الإنسان يكون إنساناً فقط عندما يخاف من الموت، آنذاك فقط يعرف قيمته وقيمة الآخرين. وعظمة الإنسان في نقطة ضعفه هذه. لا يخاف الموت إلا الصفر، الفراغ، العدم!"
"الإنسان لا يعيش من أجل أن يتحول إلى لقمة سائغة لستة أنواع من ديدان القبور. إن العثور على معنى الحياة هو السعادة، أما السعادة، فهي الشيء الذي لم نشعر به نحن.."
"ربما تكون الخطيئة، أحيانًا، إنقاذًا وخيرًا، والخير خطيئة؟ نحن جميعًا وحيدون وعميان في أخطائنا الخير، الخير ... البجعات البيض في البحيرات الزرقاء، أزهار اللوتس الناعمة والثياب البيضاء الملائكية، كما في الجنة البوذية؟ أنا لا أؤمن بنعيم الجنة... إذن، بم أؤمن؟ أؤمن بأنه لا مكان لي في العالم بدون الفن. فهذا الوحيد الذي أؤمن به. أنا أعرف، أن الحق يرتقي فوق الحياة مع الإحساس بوجود الموت... بيد أنني لم أدرك أبدًا حتى الآن هذا بالدرجة التي أردتها. أنا أعرف: لقد تغيرت المشاعر الإنسانية. ألم يخن الإنسان نفسه؟ هذا ما أريد أن أفهمه."
"ربما يكون هذا الألم - عودة إلى الذات؟ ربما الخلاص في العودة إلى الوراء، إلى تطهير الذات، لكن الوراء لا يضم سوى الفراغ، لم يكن هناك شيء - لا حرب ولا حب، ولا أفلام. وهل يعقل أنني عدت إلى تلك الدقائق الطاهرة البريئة من ولادتى وظهوري إلى الدنيا، حيث لم يكن هناك أي شيء معيب ومخجل؟ غير صحيح، الشيء المهم كان قد حدث. فقد سبق ولادتي حب أبي وأمي. وهل يعقل أنني عدت إلى تلك البداية، إلى ذلك الحب الذي أدين له بكل شيء، إلى طفولتي المباركة السعيدة؟ وماذا حدث بعد ذلك في فتوتي وشبابي؟"
"ماذا يحدث ليّ ومن حولي -جنون؟ -فكر كريموف بأسى- من المستحيل أن تكون شفقتي قد أهلكت إيرينا، وأن يكون أبوها على حق لم يكن عليّ أن أزرع في نفسها الأمل، -ارتعشت في ذهنه هذه الفكرة، وشعر بألم موجع في صدغيه- إذا كان الأمر كذلك، فالشفقة إذن، تنقلب تعاسة وشقاء؟ وهل هناك من منطق ثابت؟ الجوع فقط والولادة والموت- هذه وحدها فقط الحقائق الثابتة، أما ما عدا ذلك فهو مزدوج، ذو وجهين خاضع للظروف وليس هناك من أحد حر، مستقل. إن هذا رهيب بلا مخرج، وحقير ... لكن يجب أن يكون في هذا أيضًا، مغزى سديدًا ما! وهل للفكر السديد علاقة ما بالجبان الماكر بالابانوف وبمولوتشكوف، بحقده ولعبة العبد التي يمارسها، وبوالد إيرينا الذي يقتله الألم والوحدة؟ وفي نهاية الأمر، هل هناك من هدف لدى الشهير غريتشمار، المصعوق بعدم قبوله المدنية المريضة؟ وأي هدف لي من هذا الإيمان المضجر، الذي لا يبرأ بالحقيقة؟... وما هي الحقيقة -هل أعرف على وجه الدقة؟ وكيف الخلاص؟- بسخريتي المتكلفة، وبلعبتي بالحياة. وفي سبيل أي شيء؟ أجل، هل هو عجز المثقف وضعفه أمام الظروف. - هذه هي سخريتي. عجز أمام الخساسة والدناءة والكذب، ورغبة بالتخفيف وليس زيادة التوتر !... كلا، من المستبعد أن أخاف من شيئًا، وأنا في عمري هذا. لكن سخريتي هي أيضًا حل وسط، هي أيضًا استسلام للظروف وتوافق معها، وأخيرًا، خيانة تجاه نفسي ذاتها .... إنه مضحك! لقد تعب المتحمسون ومحبو الحقيقة. لقد أنهك العادلون وسئموا. والناس يتملصون منهم وينبذونهم، ولا يبتسمون لهم إلا شفقة. ومع ذلك، ففي لحظات اليأس، أتذكر رجلاً لا يعرف الوسطية والحلول الوسط في التاريخ، إنه الشهيد ،والمُعاني، الذي لا مثيل له. من أعطاه الإيمان والتعلق به - الرب الله؟ فمن الذي يمنحني الإيمان، وأنا رجل غير مؤمن - الفن ؟ القِمْس حبقوق؟ وبأية قوانين يمكن أن يؤثر ظهور الحقارة والدناءة الذليلة على النفس بمثل قوة التراجيديا العظيمة؟ حبقوق الكاهن الأكبر حبقوق المتأجج المشاعر والعواطف القديس والعالم المعاصر الفقير روحيًا، الراغب بالملذات بصورة تشنجية، وكأنه عشية يوم القيامة."
December 21, 2025
Kummalised, kuigi teistpidi loogilised faasid olid nõukogude kultuuris. Üks mu väheseid ühiseid ajaviitmisi tatina oli käia koos vanamehega kohalikus väikelinna kinos, tavaliselt laupäeva või pühapäeva lõuna paiku. See periood kestis mõned aastad, siis hakkasin juba üksi käima, ja neid kordi oli ehk paar-kolm aasta peale. Need filmid, mis valikusse jäid, olid alati bojevikid. Mul pole meeles ükski film eraldiseisvalt, sest kõik need on kobardunud kokku mingiteks ühtemoodi kangelassurmamaigulisteks killukesteks. Seal oli alati mingi tüüp, kes tegi midagi kavalat, sageli jäi see kavalus minu jaoks arusaamatuks, ja ma siiani murran selle üle pead. Näiteks oli mingi punaväelaste luurerühm kusagil võsas kui sakslaste tankivoor neist mööda sõitis. Üks luurajatest viskas võsast peopesa suuruse kivi viimase tanki roomiku alla. Pärast sai ta mingi ordeni sellest vms, et tänu tema operatiivsele nutikusele said luurajad teada, millises suunas tankid liikusid. Ehk siis needsamad luurajad, kes nägid neid tanke liikumas ühest suunast teise, said teada, et tankid liikusid ühest suunast teise. Seda mängiti välja nii, et kuna neid tanke oli nõnda palju, see oli terve tankiarmee mis iganes suurjaotus, siis nende liikumine oli nõnda põrgulik kaos, et justkui aeg ja ruum sulasid kokku ja keegi ei saanud midagi enam aru. Aga siis toona kinos ma mõtlesin, et kui nad seal ühe koha peal passivad, need luurajad, ja neil on mingid kaardid ja maastiku tundmine peas - nad on ju ometigi ette valmistunud -, siis kuidas nad pärast aru ei saaks seda...
Miks ma nii heietan siin. Raamat on ju kaasaegne (vähemalt omas ajas), ja räägib sootuks kinokunsti glamuurist. Vananeva, kuid kuulsa ja eduka Mosfilmi rezhisööri (raamat algab sellega, et peategelane saab Pariisis mingi tähtsa filmiauhinna oma uue filmiga) ootamatult katkenud hingesugulusest Riiast pärit verinoore balletiartistiga. Suvises Moskvas ja selle ümbruse suvilarajoonides toimuv tekst kirjeldab kuidas päike kuldab lehti ja noored sportlikud pruuniks päevitunud inimesed leiutavad oma vanemate jaoks uusi imelisi jooke - purustades värskeid vaarikaid jaheda boržommi sisse. Väike valge kirik kiikab puudesalu tagant, mille eest voolab mööda looklev jõgi. Kogu see sentiment.
Siin tulevadki mängu need kummalised loogilised faasid. Esimese maailmasõja järel sündinud poisslapsed, kes omakorda Teises maailmasõjas neid kangelassurmasid läbi elasid - see põlvkond noorelt enesekindluse, traumad ja kõliseva rinnaesise saanuid jõudis 70-80 aastatel oma aktiivse elu õhtusse (50. juubeleid peeti maha juba matuste laadis, nagu mulle väidetud on - et elu on nüüdseks elatud, teod tehtud jne). Ja hakkasid siis oma juhtpositsioonidel lõpuks ringi vaatama, et mihuke see maailm õieti nende ümber on. Avastades, et maailm on täis igast ebameeldivad tüüpe. Vanad olid igast lödipüksid, kes jäid omal ajal ellu vaid seepärast, et hädasid teeseldes passisid tagalas. Ja noored on kõiksugu kehkenpüksid, kes ei tea mis on elu ja surma hind ja arvavad, et tehniline areng asendab kõrgeid mõtteid. Oma lapsedki kipuvad kehkenpüksideks, kui nad pole just tütred, kes on oma emasse - alati vagurad ja leplikud. On vaid mõni üksik omavanune, vana rindesõber, kes mõistab elu sellisena nagu see on ja peab olema. Mõni ime siis, et teed korra silmad lahti ja näed, et kõik on pidurdamatult allakäiguteel. Antud raamatus kõik nii lähebki. Peategelast kobarreedetakse igasuguste väiklaste ja alatute tegelaste poolt, kes on ahned ja kadedad ja püüavad, nagu ikka, annet ja visiooni omavaid tõelisi kunstnikke porri tõmmata. Sinna, kuna nad ise vaimselt passivad - räpaste argisekelduste ja -tehingute sisse. Kuid see pole veel kõik! Nad on ka ilma tuksi keeranud. Kõik see ületarbimine ja looduse hävitamine ja hoolimatus kõrgete mõtete suhtes... Isegi omaenda alati leplik naine jääb nende mahhinaatorite valede võrku kinni ja ei annagi enam andeks - ei anna andeks lõpuks siis, kui mees lõpuks enam ei teinudki midagi valesti. Sest otse religioosselt tuumakas ja puhas sõprus vana mehe ja noore naise vahel ei saa ju olemas olla. Sest saab olla vaid kõlblusetus.
Püüdsin, kuid kohe üldse ei suutnud imiteerida selle romaani stiili eelnevas paaris lõigus. See oli jube raskepärane, kuigi see raskus tulenes hoopis mõtete hõllanduslikust kergusest. See oli kokku üks väga kummaline stiilikombo. Nagu rauast volangid vms. Ja kuigi osaliselt see mõjus ja töötas nii nagu küllap autor lootis ja tema plaan ette nägi. Näiteks sisemonoloogide raames. Kuid kui säärase vigurdamisega dialoogidesse sõideti, siis jäi tekstist alles vaid naeruväärne eneseparoodia. Näiteks miilitsauurijaga ülekuulamisel heietada lehekülgede kaupa kristlikku süükontseptsiooni luulelisi mõttearendusi, samal ajal kui uurija tahab teada, kus oli samal ajal sohver, kes ta koos noore balletitšikiga sinna jõeäärsele rohumaale, kiriku kõrvale sõidutas. See kõik kokku oli rämedalt ilukõneline vehmi elik kaerahelbekese solvumise tiraad, et korraks tundus, et see tekst oli omast ajast ikka omajagu ees.
Tekst oligi väga kaasaegne ja ma kujutan ette, et meeldis nõukogude lugejale oma ilmumise ajal (1985) väga. See algus, kus kirjeldatakse Pariisi ööelu filmifestivali ajal, punaste laternate rajoone, ameerika režisööridega öö läbi lakkumist baarides jms. Neis raskete volangidega pitsitatud lausetes avanes pilt, mis võinuks sobituda vabalt mõne prantsuse uue laine filmi - hüplik ja katkendlik, joovastunud ja samal ajal nukker jne. Kuid raamatu suurim pingemoment sai lahenduse ikka siis, kui peategelane mõtles tagasi teatud seigale sõjas. Kus ta, ise rängas palavikus, luuras mingis pommilehtris ei tea mitu päeva sakslasi. Õues oli miinus 20 vähemalt. Süüa polnud, sai vaid haugata õlimaitselist lund, et oma kehas toimuvat põlemist jahutada. Sõdurilubadused, rindesõprus, eluks ajaks... või mis eluks ajaks. Ikka igaveseks antud tõotused. Ja siis reetmine... See oli nii totakalt naljakas oma kohatuses. Kõik muidugi oli loogiline, ja mäletan neist samadest lapsena nähtud sõjafilmidest, et need asjad tulid alati välja. Kõik süžeed rajanesid noil tõotustel. 8-aastase poisikesena kes muid filme näinud polnudki, kui Oota sa´d ja bojevikke (ka Klaasikillumäng on klassikaline sõjafilm!), siis tundus see kõik üsna usutav. Mõnikord sai vanamees pärast filmi lõppu mingite oma sõpradega kokku, ja kohe seal kino ukse taga läks ka jutt selle peale, kes kus aega teenis ja kuidas. Maailm oligi selline. Aga nüüd on maailm kuidagi nagu täiesti teistsugune. See raamat üldse ei sobi enam siia. Isegi kui ma olen peategelasega nõus, paljudes asjades, ja tunnen et mõistan teda, siis poleks see vastastikune. Sest juba mõistmine ise, küllap selle katsegi, kvalifitseerub lödipüksluseks.
Miks ma nii heietan siin. Raamat on ju kaasaegne (vähemalt omas ajas), ja räägib sootuks kinokunsti glamuurist. Vananeva, kuid kuulsa ja eduka Mosfilmi rezhisööri (raamat algab sellega, et peategelane saab Pariisis mingi tähtsa filmiauhinna oma uue filmiga) ootamatult katkenud hingesugulusest Riiast pärit verinoore balletiartistiga. Suvises Moskvas ja selle ümbruse suvilarajoonides toimuv tekst kirjeldab kuidas päike kuldab lehti ja noored sportlikud pruuniks päevitunud inimesed leiutavad oma vanemate jaoks uusi imelisi jooke - purustades värskeid vaarikaid jaheda boržommi sisse. Väike valge kirik kiikab puudesalu tagant, mille eest voolab mööda looklev jõgi. Kogu see sentiment.
Siin tulevadki mängu need kummalised loogilised faasid. Esimese maailmasõja järel sündinud poisslapsed, kes omakorda Teises maailmasõjas neid kangelassurmasid läbi elasid - see põlvkond noorelt enesekindluse, traumad ja kõliseva rinnaesise saanuid jõudis 70-80 aastatel oma aktiivse elu õhtusse (50. juubeleid peeti maha juba matuste laadis, nagu mulle väidetud on - et elu on nüüdseks elatud, teod tehtud jne). Ja hakkasid siis oma juhtpositsioonidel lõpuks ringi vaatama, et mihuke see maailm õieti nende ümber on. Avastades, et maailm on täis igast ebameeldivad tüüpe. Vanad olid igast lödipüksid, kes jäid omal ajal ellu vaid seepärast, et hädasid teeseldes passisid tagalas. Ja noored on kõiksugu kehkenpüksid, kes ei tea mis on elu ja surma hind ja arvavad, et tehniline areng asendab kõrgeid mõtteid. Oma lapsedki kipuvad kehkenpüksideks, kui nad pole just tütred, kes on oma emasse - alati vagurad ja leplikud. On vaid mõni üksik omavanune, vana rindesõber, kes mõistab elu sellisena nagu see on ja peab olema. Mõni ime siis, et teed korra silmad lahti ja näed, et kõik on pidurdamatult allakäiguteel. Antud raamatus kõik nii lähebki. Peategelast kobarreedetakse igasuguste väiklaste ja alatute tegelaste poolt, kes on ahned ja kadedad ja püüavad, nagu ikka, annet ja visiooni omavaid tõelisi kunstnikke porri tõmmata. Sinna, kuna nad ise vaimselt passivad - räpaste argisekelduste ja -tehingute sisse. Kuid see pole veel kõik! Nad on ka ilma tuksi keeranud. Kõik see ületarbimine ja looduse hävitamine ja hoolimatus kõrgete mõtete suhtes... Isegi omaenda alati leplik naine jääb nende mahhinaatorite valede võrku kinni ja ei annagi enam andeks - ei anna andeks lõpuks siis, kui mees lõpuks enam ei teinudki midagi valesti. Sest otse religioosselt tuumakas ja puhas sõprus vana mehe ja noore naise vahel ei saa ju olemas olla. Sest saab olla vaid kõlblusetus.
Püüdsin, kuid kohe üldse ei suutnud imiteerida selle romaani stiili eelnevas paaris lõigus. See oli jube raskepärane, kuigi see raskus tulenes hoopis mõtete hõllanduslikust kergusest. See oli kokku üks väga kummaline stiilikombo. Nagu rauast volangid vms. Ja kuigi osaliselt see mõjus ja töötas nii nagu küllap autor lootis ja tema plaan ette nägi. Näiteks sisemonoloogide raames. Kuid kui säärase vigurdamisega dialoogidesse sõideti, siis jäi tekstist alles vaid naeruväärne eneseparoodia. Näiteks miilitsauurijaga ülekuulamisel heietada lehekülgede kaupa kristlikku süükontseptsiooni luulelisi mõttearendusi, samal ajal kui uurija tahab teada, kus oli samal ajal sohver, kes ta koos noore balletitšikiga sinna jõeäärsele rohumaale, kiriku kõrvale sõidutas. See kõik kokku oli rämedalt ilukõneline vehmi elik kaerahelbekese solvumise tiraad, et korraks tundus, et see tekst oli omast ajast ikka omajagu ees.
Tekst oligi väga kaasaegne ja ma kujutan ette, et meeldis nõukogude lugejale oma ilmumise ajal (1985) väga. See algus, kus kirjeldatakse Pariisi ööelu filmifestivali ajal, punaste laternate rajoone, ameerika režisööridega öö läbi lakkumist baarides jms. Neis raskete volangidega pitsitatud lausetes avanes pilt, mis võinuks sobituda vabalt mõne prantsuse uue laine filmi - hüplik ja katkendlik, joovastunud ja samal ajal nukker jne. Kuid raamatu suurim pingemoment sai lahenduse ikka siis, kui peategelane mõtles tagasi teatud seigale sõjas. Kus ta, ise rängas palavikus, luuras mingis pommilehtris ei tea mitu päeva sakslasi. Õues oli miinus 20 vähemalt. Süüa polnud, sai vaid haugata õlimaitselist lund, et oma kehas toimuvat põlemist jahutada. Sõdurilubadused, rindesõprus, eluks ajaks... või mis eluks ajaks. Ikka igaveseks antud tõotused. Ja siis reetmine... See oli nii totakalt naljakas oma kohatuses. Kõik muidugi oli loogiline, ja mäletan neist samadest lapsena nähtud sõjafilmidest, et need asjad tulid alati välja. Kõik süžeed rajanesid noil tõotustel. 8-aastase poisikesena kes muid filme näinud polnudki, kui Oota sa´d ja bojevikke (ka Klaasikillumäng on klassikaline sõjafilm!), siis tundus see kõik üsna usutav. Mõnikord sai vanamees pärast filmi lõppu mingite oma sõpradega kokku, ja kohe seal kino ukse taga läks ka jutt selle peale, kes kus aega teenis ja kuidas. Maailm oligi selline. Aga nüüd on maailm kuidagi nagu täiesti teistsugune. See raamat üldse ei sobi enam siia. Isegi kui ma olen peategelasega nõus, paljudes asjades, ja tunnen et mõistan teda, siis poleks see vastastikune. Sest juba mõistmine ise, küllap selle katsegi, kvalifitseerub lödipüksluseks.
February 24, 2020
"Игра" на Юрий Бондарев е за живота и как в един миг всичко може да се промени. След като я затворих, ми трябваше малко време, за да я осъзная. Уж не блести с някакви превъзхождащи качества в сравнение с днешните книги, но те оставя в размисли.
Ще ви разкажа сюжета, защото едва ли ще можете да я намерите вече.
Кримов е известен руски режисьор, преживял войната и станал известен с филмите си. Получава признание и награда в Париж, на която той не може да се зарадва. Преди два месеца е загинала при трагична злополука балерината Ирина. Тя е била определена за главната роля в новия филм на Кримов. От там нататък режисьорът живее с чувство на вина, че не е предвидил злощастието и е загинала една чиста душа. От друга страна неговите завистници надигат глави и започват да очернят живота му. Съпругата му се държи хладно и му казва, че му няма доверие. Полека лека тези неща водят до неговата трагична смърт - сърцето му отказва да понесе всичкото зло, което се стоварва изневиделица.
Книгата съдържа философските разсъждение на един 50 годишен човек, лутанията му за добро и зло, за живота, за младите. А тези лутания лесно можеха да се прекратят, ако той имаше поне малко вяра. Кримов е добър човек, спасява другите хора, но никой не можа да спаси него.
Ще ви разкажа сюжета, защото едва ли ще можете да я намерите вече.
Кримов е известен руски режисьор, преживял войната и станал известен с филмите си. Получава признание и награда в Париж, на която той не може да се зарадва. Преди два месеца е загинала при трагична злополука балерината Ирина. Тя е била определена за главната роля в новия филм на Кримов. От там нататък режисьорът живее с чувство на вина, че не е предвидил злощастието и е загинала една чиста душа. От друга страна неговите завистници надигат глави и започват да очернят живота му. Съпругата му се държи хладно и му казва, че му няма доверие. Полека лека тези неща водят до неговата трагична смърт - сърцето му отказва да понесе всичкото зло, което се стоварва изневиделица.
Книгата съдържа философските разсъждение на един 50 годишен човек, лутанията му за добро и зло, за живота, за младите. А тези лутания лесно можеха да се прекратят, ако той имаше поне малко вяра. Кримов е добър човек, спасява другите хора, но никой не можа да спаси него.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews