1915. Ο Κόρτο Μαλτέζε διασχίζει τις απέραντες παγωμένες εκτάσεις του Μεγάλου Βορρά, ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Μαζί του φέρνει ένα μήνυμα του φίλου του Τζακ Λόντον, για έναν έρωτα της νιότης του. Σε αντάλλαγμα, ο συγγραφέας υπόσχεται στον Κόρτο μια καινούργια περιπέτεια...και έναν μεγάλο μυστηριώδη θησαυρό!
Καλή ιστοριούλα, μεγάλο το βάρος που είχε να σηκώσει ο Canales στο σενάριο. Χρησιμοποίησε κάποια από τα βασικά χαρακτηριστικά του Πραττ (ένα πραγματικό διάσημο πρόσωπο, θησαυρός υλικός και συναισθηματικός κλπ) συν ότι έπιασε σκιαγράφησε καλά τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του Κόρτο, αλλά κάτι έλειπε.. ή μάλλον πολλά έλειπαν. Ο Πελεχέρο έκανε πράγματα στο σχέδιο,δεν έχω παράπονο. Τηρουμένων των αναλογιών, έκανε ο,τι καλύτερο μπορούσε και ας έλειπε λίγο η δράση και η ροή των καρέ του Πραττ (ανάθεμα και αν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι τον λένε στατικό). Τον Κόρτο πάντως τον έπιασε πολύ στο στήσιμο και τον αέρα που βγάζει η φιγούρα.
Καλά έκαναν και έπιασαν την σειρά, τίποτα δεν είναι ευαγγέλιο και μιας και ο Πραττ μας έχει αφήσει χρόνους εδώ και μια εικοσαετία (συν και σχετικά αρκετό υλικό για να διαβάζουμε ξανά και ξανά), κακό δεν κάνει να δούμε τι μπορούν να κάνουν με έναν τόσο εμβληματικό ήρωα πιο νέα ταλέντα, της νέας ευρωπαϊκής σχολής κόμικς. Απλά, στην συγκεκριμένη περίπτωση, δίνουν μια εντύπωση ότι το φοβήθηκαν κάπου το όλο εγχείρημα και χάνει. Λείπει πολύ το αβίαστο μυστηριακό και ατμοσφαιρικό συναίσθημα των ορίτζιναλ ιστοριών.
Η έκδοση σαν εκτύπωση και χαρτί ήταν καλή, η μετάφραση όμως στην καλύτερη παιδική και για γέλια. Κόρτο μεταφράζεις, είπαμε.