Η μούμια, ο λυκάνθρωπος, ο Οξαποδώ και άλλες αποτρόπαιες κι απόκοσμες δυνάμεις και οντότητες πρωταγωνιστούν στα διηγήματα που ανθολογούνται εδώ. Ο Γκόγκολ, ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και ο Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς είναι κάποιοι από τους συγγραφείς αυτών των ιστοριών, οι οποίοι εμπνεύστηκαν από θρύλους, παραδόσεις και μύθους του 19ου αιώνα, ή επινόησαν αρχετυπικές μορφές του κακού που στη συνέχεια καθιερώθηκαν στη δυτική τέχνη, κυρίως στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Ο αναγνώστης δεν έχει παρά να βολευτεί όπως του αρέσει και να εντρυφήσει στο διάβασμα αυτών των αλλόκοτων ιστοριών. Μετά βεβαιότητος, δεν θα θέλει ν' αφήσει το βιβλίο πριν το τελειώσει, γι' αυτό ας πάρει τα μέτρα του από πριν, προπαντός αν συνηθίζει να διαβάζει γύρω στα μεσάνυχτα...
Ο Θωμάς Π. Μαστακούρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962 και σπούδασε πολιτικές επιστήμες και νομικά. Είναι δικηγόρος, συγγραφέας και μεταφραστής. Έχει γράψει πολλά βιβλία και διηγήματα ηρωικής φαντασίας, επιστημονικής φαντασίας και μεταφυσικής, το παιχνίδι ρόλων στην ομηρική εποχή "Ζωντανά έπη", κι ένα παιδικό παραμύθι με τίτλο "Το αόρατο στέμμα της σοφίας". Εδώ και 10 χρόνια είναι υπεύθυνος της σειράς "Ανθολογία Επιστημονικής Φαντασίας" των εκδόσεων Ωρόρα που έχει φτάσει τα 70 βιβλία. Είναι τακτικός αρθρογράφος στο περιοδικό Τρίτο Μάτι και έχει μεταφράσει πάνω από 120 βιβλία, καθώς και πολιτικά άρθρα, ταινίες και δοκίμια.
This book is a short collection of supernatural and scary stories by several famous authors, such as Arthur Conan Doyle and W. B. Yeats among others which, despite not being a well known book, I can tell by the reviews I read, that it has been very well received.
And yet, I didn't like it as much as I thought I would.
Is it terrible? Of course it's not. But it's not great either. Sure, some stories indeed managed to catch my attention and hold my interest (like the story about the step mom who was actually a wolf or the story about a dead monkey's hand that granted wishes for example).
But the others were boring and outright forgettable. And I kind of think that the person who gathered these stories and added them to the collection, could have done a better job at it.
If you made it this far, congratulations! 'Til next time, take care! :) :)
Κλασική ανθολογία με τα πάνω και τα κάτω της ποιοτικά, αν και η αλήθεια είναι ότι βολτάρει σε κλασικά μονοπάτια και δεν παίρνει και τρέλα ρίσκα στις επιλογές.
Η μεγαλύτερη απογοήτευση του φετεινού καλοκαιριού! Το σημαντικότερο στοιχείο της συλλογής είναι τα βιογραφικά στοιχεία των συγγραφέων των ιστοριών, όσο και τα διαχρονικά θέματα και οι παραδόσεις που αποτέλεσαν τις βάσεις για τα 'σκοτεινά' αυτά διηγήματα. Καμία απο τις ιστορίες δεν έχει ουσιαστική εξέλιξη, ούτε μπορεί να τραβήξει εύκολα το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού.
Μόλις συνειδητοποίησα ότι όσες φορές και να διαβάσω το «Χέρι της μαϊμούς», του Jacobs, δεν θα το βαρεθώ ΠΟΤΕ.
Γι' άλλη μια φορά, ο Θωμάς Μαστακούρης διαλέγει για μας μια σειρά αλλόκοτων, ανατριχιαστικών ιστοριών και συνθέτει μια συλλογή διηγημάτων του 19ου αιώνα/ αρχών 20ου, που ασχολούνται με τον αρχετυπικό τρόμο (βρυκόλακες, λυκάνθρωποι, μούμιες κτλ), ο οποίος στο βιβλίο αυτό χρονολογείται κατά τη βικτωριανή εποχή.
Τα διηγήματα είναι ένα κι ένα. Ευχάριστες εκπλήξεις: «Το χαμόγελο του νεκρού» (Crawford) και ο «Κόμης Μάγκνους» (James).
Πολύ καλές επιλογές, όλες οι ιστορίες είναι απίστευτα όμορφες, μην περιμένετε χαρακτήρες και εξέλιξη και άλλες best seller αντιλήψεις. Το βιβλίο περιέχει 7 πολύ καλές σκοτεινές ιστορίες για τους λάτρεις του κλασσικού γοτθικού τρόμου αλλά και του αλλόκοτου. Αν ο τρόμος για εσένα που διαβάζεις αυτό το κείμενο είναι ο Stephen fucking King, πάνε παρακάτω απλά...