What do you think?
Rate this book
Αλεξάνδρεια
1967. Μια ελληνική οικογένεια, που ζει στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ετοιμάζεται να επιστρέψει στην Ελλάδα λόγω οικονομικών προβλημάτων. Ο μικρός γιος της οικογένειας αναγκάζεται να αφήσει πίσω του τις συνήθειες, τις φιλίες και την πόλη που αγαπάει, για να ξεκινήσει μια νέα ζωή.
Ο Γιώργος Στεφαδούρος αφηγείται τη ζωή στην ελληνική παροικία της Αλεξάνδρειας, τα έθιμα και τις πολιτισμικές επιρροές των Ελλήνων στην Αίγυπτο, και ξεκινάει ένα ταξίδι που εικονογραφεί ο γιος του, ο Νικόλας, με τον πιο ταιριαστό τρόπο.
Ο Γιώργος Στεφαδούρος αφηγείται τη ζωή στην ελληνική παροικία της Αλεξάνδρειας, τα έθιμα και τις πολιτισμικές επιρροές των Ελλήνων στην Αίγυπτο, και ξεκινάει ένα ταξίδι που εικονογραφεί ο γιος του, ο Νικόλας, με τον πιο ταιριαστό τρόπο.
132 pages, Hardcover
Published April 20, 2018
17 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
March 5, 2019
Μια long overdue ανάγνωση, αυτή της Αλεξάνδρειας, συνέβη σήμερα. Μόνο που έγινε μέσω του socomic.gr (thanks) και όχι του εντύπου, το οποίο έχω βάλει στο πρόγραμμα να αγοράσω σύντομα.
Η σκέψη που μου πέρναγε συνεχώς από το μυαλό όταν το τελείωνα και σκεφτόμουν τι να γράψω, είναι ότι σε τέτοια έργα που είναι πρακτικά καταθέσεις ψυχής, δεν χωράνε οι συνηθισμένες κριτικές. Άλλωστε, η μόνη απορία που είχα ήταν ότι οι σελίδες όπως είχαν ανέβει ψηφιακά ήταν λίγο ασύνδετες μεταξύ τους χρονικά και νοηματικά, απορία που απαντήθηκε από το παραπάνω σχόλιο του Stef ότι προσπαθούσε να ποστάρει σελίδες σχετικές με την περίοδο που ανέβαιναν.
Ήταν ένα πολύ συναισθηματικά φορτισμένο κόμικ, χτύπησε ευαίσθητες χορδές και σε μένα μιας και το ένα μέρος της οικογένειας μου ήρθε από τα Βουρλά της Σμύρνης το '22 και πέρασε στο dna των επερχόμενων γενεών ο πόνος του διωγμού και η "ρετσινιά" του πρόσφυγα που ένιωθε ξένος στην ίδια του την χώρα. Επίσης κατάλαβα από πρώτο χέρι τον πόνο των 5 παιδιών όταν έπρεπε να εγκαταλείψουν την Αλεξάνδρεια για την Αθήνα, μιας και όλη μου η παιδική ζωή ήταν μετοικήσεις κάθε δύο χρόνια στις 4 γωνιές της Ελλάδας. Το σχόλιο με οποίο θα κλείσω είναι πως αυτές οι δουλειές έχουν για μένα μεγαλύτερη βαρύτητα από το κόμικ της διπλανής πόρτας. Είναι εύκολο να γράψεις fantasy και sci-fi, να δημιουργήσεις χαρακτήρες και κόσμους με τους οποίους εσύ επιλέγεις το πως θα συνδεθείς μαζί τους εξαρχής. Το να εκθέσεις όμως σκέψεις σου, βιώματα, συναισθήματα αλλά και την ιστορία της ίδιας σου της οικογένειας σε δημόσιο βήμα, είναι θαρραλέο και αξιέπαινο. Εγώ, αν είχα αξιωθεί να είμαι ικανός να σχεδιάζω και να δημιουργώ κόμικς, λέω ξεκάθαρα πως δεν θα είχα τα κάκαλα να το κάνω, θα φοβόμουν. Οπότε χειροκροτάω.
Θα επανέλθω μετά την ανάγνωση της παραλλαγμένης έντυπης εκδοχής. Μέχρι τότε, thanks Stef. Αυτό και το Αϊβαλί του Σολούπ, για τους προφανείς λόγους, είναι τα μόνο δύο κόμικ που έχω προτείνει στην μητέρα μου να διαβάσει. Ξέρω πόσο θα συγκινηθεί και θα δεθεί με αυτά. Κάτι τέτοια κόμικ, που είναι 100% Ελληνικά αν καταλαβαίνετε πως το γράφω, πρέπει να τα φυλάμε σαν τα μάτια μας. Είναι άριστη ευκαιρία να τα δώσουμε στους επόμενους μικρούς κομιξοαναγνώστες (και μη) χωρίς να γίνουμε στιγμή δογματικοί.
Η σκέψη που μου πέρναγε συνεχώς από το μυαλό όταν το τελείωνα και σκεφτόμουν τι να γράψω, είναι ότι σε τέτοια έργα που είναι πρακτικά καταθέσεις ψυχής, δεν χωράνε οι συνηθισμένες κριτικές. Άλλωστε, η μόνη απορία που είχα ήταν ότι οι σελίδες όπως είχαν ανέβει ψηφιακά ήταν λίγο ασύνδετες μεταξύ τους χρονικά και νοηματικά, απορία που απαντήθηκε από το παραπάνω σχόλιο του Stef ότι προσπαθούσε να ποστάρει σελίδες σχετικές με την περίοδο που ανέβαιναν.
Ήταν ένα πολύ συναισθηματικά φορτισμένο κόμικ, χτύπησε ευαίσθητες χορδές και σε μένα μιας και το ένα μέρος της οικογένειας μου ήρθε από τα Βουρλά της Σμύρνης το '22 και πέρασε στο dna των επερχόμενων γενεών ο πόνος του διωγμού και η "ρετσινιά" του πρόσφυγα που ένιωθε ξένος στην ίδια του την χώρα. Επίσης κατάλαβα από πρώτο χέρι τον πόνο των 5 παιδιών όταν έπρεπε να εγκαταλείψουν την Αλεξάνδρεια για την Αθήνα, μιας και όλη μου η παιδική ζωή ήταν μετοικήσεις κάθε δύο χρόνια στις 4 γωνιές της Ελλάδας. Το σχόλιο με οποίο θα κλείσω είναι πως αυτές οι δουλειές έχουν για μένα μεγαλύτερη βαρύτητα από το κόμικ της διπλανής πόρτας. Είναι εύκολο να γράψεις fantasy και sci-fi, να δημιουργήσεις χαρακτήρες και κόσμους με τους οποίους εσύ επιλέγεις το πως θα συνδεθείς μαζί τους εξαρχής. Το να εκθέσεις όμως σκέψεις σου, βιώματα, συναισθήματα αλλά και την ιστορία της ίδιας σου της οικογένειας σε δημόσιο βήμα, είναι θαρραλέο και αξιέπαινο. Εγώ, αν είχα αξιωθεί να είμαι ικανός να σχεδιάζω και να δημιουργώ κόμικς, λέω ξεκάθαρα πως δεν θα είχα τα κάκαλα να το κάνω, θα φοβόμουν. Οπότε χειροκροτάω.
Θα επανέλθω μετά την ανάγνωση της παραλλαγμένης έντυπης εκδοχής. Μέχρι τότε, thanks Stef. Αυτό και το Αϊβαλί του Σολούπ, για τους προφανείς λόγους, είναι τα μόνο δύο κόμικ που έχω προτείνει στην μητέρα μου να διαβάσει. Ξέρω πόσο θα συγκινηθεί και θα δεθεί με αυτά. Κάτι τέτοια κόμικ, που είναι 100% Ελληνικά αν καταλαβαίνετε πως το γράφω, πρέπει να τα φυλάμε σαν τα μάτια μας. Είναι άριστη ευκαιρία να τα δώσουμε στους επόμενους μικρούς κομιξοαναγνώστες (και μη) χωρίς να γίνουμε στιγμή δογματικοί.
December 12, 2019
Η ιστορία του πατέρα Στεφαδουρου, που μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, σε πολύ ωραίο και χαρούμενο σχέδιο του γιου Στεφαδουρου. Μια ωραία οικογενειακή ιστορία και περιγραφή του παλιού τρόπου ζωής στην Αλεξάνδρεια. Ελπίζω ο πατέρας να κατάφερε να ξαναπάει μέχρι τώρα και το τέλος του κόμικ να βγήκε αληθινό.
June 1, 2018
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
Αλεξάνδρεια- Μια οικογενειακή ιστορία σε πολυπολιτισμικό φόντο
Ο Νικόλας Στεφαδούρος είναι αρκετά γνωστός τα τελευταία χρόνια στο χώρο του ελληνικού comic. Βραβευμένος το 2016 στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς, ως Καλύτερος Νέος Καλλιτέχνης, έχει κυκλοφορήσει ήδη τα Memory Lane και OMG Zombie, ενώ ιδιαίτερη εκδοτική επιτυχία είχε με τους GRamers: The comic.
Με την Αλεξάνδρεια ο Στεφαδούρος σκιτσογραφεί το -μέχρι σήμερα- πιο προσωπικό του έργο. Αφηγητής του comic είναι ο πατέρας του, ο Γιώργος Στεφαδούρος, ο οποίος διηγείται την ιστορία της οικογένειάς του στα παιδικά του χρόνια του στην Αλεξάνδρεια. Ο Νικόλας Στεφαδούρος στην Αλεξάνδρεια εικονογραφεί μερικές ιστορίες απ’ αυτές που διηγούνται οι μεγαλύτεροι στα παιδιά, που κάθονται οκλαδόν για να τους ακούσουν. Και είναι οι ιστορίες της δικής του οικογένειας, του πατέρα του (που τις εξιστορεί), της μητέρας του, των παππούδων του και των φίλων τους. Γι’ αυτό και είναι τόσο προσωπικές, που ξεχειλίζουν από τρυφερότητα και συναίσθημα.
Η Αλεξάνδρεια πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο socomic.gr, όπου για πολύ καιρό ο Στεφαδούρος συγκέντρωνε με μεράκι τις ιστορίες του πατέρα του και τις σκίτσαρε ως ημι-αυτοτελείς σελίδες ενός comic, που όταν θα ολοκληρωνόταν στόχευε να τυπωθεί. Τελικά η έντυπη έκδοση του comic, ήρθε αυτό τον καιρό από τις εκδόσεις Webcomics. Σίγουρα πρόκειται για μια προσεγμένη σκληρόδετη έκδοση, της οποίας τις πλημμυρισμένες με χρώματα σελίδες αξίζει να έχει στη συλλογή του κάθε λάτρης των comics. Όμως πέρα απ’ τη χαρά της μεταφοράς του comic στο χαρτί (που ήταν ανέκαθεν και ο τελικός προορισμός του), στην έντυπη έκδοση υπάρχουν 10 επιπλέον σελίδες, με το τέλος της ιστορίας, που δεν δημοσιεύτηκαν στο socomic.gr.
Το comic μας ταξιδεύει στην ελληνική παροικία της Αιγύπτου τη δεκαετία του ’60, όπου ο Γιώργος Στεφαδούρος και τα αδέρφια του μεγάλωναν σε μια πόλη, πραγματικό χωνευτήρι πολιτισμών. Μπορεί το ελληνικό στοιχείο να ξεχωρίζει στην οπτική του αφηγητή, ο οποίος με νοσταλγία θυμάται τους φούρνους και τα ζαχαροπλαστεία των Ελλήνων, τα χριστιανικά έθιμα και φυσικά τον Καβάφη, όμως η Αλεξάνδρεια ήταν για την οικογένεια του Στεφαδούρου και ένα σημείο συνάντησης με άλλους πολιτισμούς και παραδόσεις. Έτσι οι παιδικές του αναμνήσεις είναι πλημμυρισμένες από παιχνίδια, είτε με άλλα παιδιά που μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες, είτε και με τα αδέρφια του στην ταράτσα του σπιτιού, όπου έπαιζαν ποδόσφαιρο και μπέιζμπολ. Οι περίπατοι των παιδιών στην αγορά της πόλης τους ήταν γεμάτοι μυρωδιές που τους προκαλούσαν να σταματήσουν πότε στον παγωτατζή, πότε στον Αιγύπτιο της λαϊκής που πουλούσε μάνγκο και πότε στον κουλουρτζή ή στον ζαχαροπλάστη. Ακόμα και οι θρησκευτικές τελετές χριστιανών και μουσουλμάνων συνυπήρχαν στους ίδιους δρόμους και στις ίδιες γειτονιές. Η Αλεξάνδρεια μπορεί να μην ήταν ο ιδανικός τόπος (γιατί τότε δεν θα αναγκαζόταν και να γυρίσει στην Ελλάδα η οικογένεια του Στεφαδούρου), αλλά ήταν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό ανθρώπων και πολιτισμών, οι οποίοι καθημερινά συγχρωτίζονταν και αντάλλαζαν ιδέες, ήθη και έθιμα. Πέρα όμως από την κοινωνική ματιά του έργου, πρόκειται για μια προσωπική ιστορία, γεμάτη συναισθήματα, αστείες στιγμές, νοσταλγία, έρωτα, χαρά, αλλά και πόνο. Εξάλλου αυτή είναι η ζωή και μέσα στις σελίδες της Αλεξάνδρειας διαβάζουμε τόσο τις ευχάριστες, όσο και τις θλιβερές στιγμές της, που μας συγκινούν.
Όλα αυτά τα στοιχεία μας προσφέρουν μια ιδιαίτερα ευχάριστη γνωριμία με τον Γιώργο Στεφαδούρο, κομμάτια της ιστορία της ζωής του οποίου ξετυλίγονται με τον ομορφότερο τρόπο μέσα απ’ το σχέδιο του Νικόλα Στεφαδούρου. Το σκίτσο του είναι καρτουνίστικο, όπως συνηθίζει να το χαρακτηρίζει και ο ίδιος ο Στεφαδούρος και γεμάτο ζωντανά χρώματα. Εκπέμπει νοσταλγία και μια παιδικότητα, αλλά υπάρχουν στιγμές που γίνεται σκοτεινό και βαρύ, για να αποτυπώσει τις αλλαγές της διάθεσης των πρωταγωνιστών.
Επιπλέον ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιδέα του σκιτσογράφου να προσθέτει συχνά στις σελίδες του comic και μια φωτογραφία από ένα αληθινό αντικείμενο (π.χ. λουκουμάδες, ποτήρι καφέ). Αυτή η τεχνική ίσως στις πρώτες σελίδες παραξενέψει τον αναγνώστη, επειδή με αυτές τις προσθήκες φαίνεται να χάνεται η ομοιομορφία της σελίδας. Όμως όσο προχωράει η ιστορία φαίνεται ότι ο Στεφαδούρος στόχευε να χρησιμοποιήσει αυτό το κομμάτι της σελίδας, είτε για να προσθέσει ρεαλισμό στις ιστορίες του, είτε και για να μας προσφέρει τις φωτογραφίες από ντοκουμέντα, όπως τα ταμπελάκια ραπτικής του παππού του.
Η Αλεξάνδρεια είναι ένα απ’ αυτά τα comics που δίνουν ζωή σε όμορφες ιστορίες, οι οποίες θα ήταν κρίμα να χαθούν. Και η μορφή του comic είναι ο ιδανικός τρόπος να διαβαστεί από πολύ κόσμο (ανεξαρτήτως ηλικίας) η ιστορία του Γιώργου Στεφαδούρου.
Αλεξάνδρεια- Μια οικογενειακή ιστορία σε πολυπολιτισμικό φόντο
Ο Νικόλας Στεφαδούρος είναι αρκετά γνωστός τα τελευταία χρόνια στο χώρο του ελληνικού comic. Βραβευμένος το 2016 στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς, ως Καλύτερος Νέος Καλλιτέχνης, έχει κυκλοφορήσει ήδη τα Memory Lane και OMG Zombie, ενώ ιδιαίτερη εκδοτική επιτυχία είχε με τους GRamers: The comic.
Με την Αλεξάνδρεια ο Στεφαδούρος σκιτσογραφεί το -μέχρι σήμερα- πιο προσωπικό του έργο. Αφηγητής του comic είναι ο πατέρας του, ο Γιώργος Στεφαδούρος, ο οποίος διηγείται την ιστορία της οικογένειάς του στα παιδικά του χρόνια του στην Αλεξάνδρεια. Ο Νικόλας Στεφαδούρος στην Αλεξάνδρεια εικονογραφεί μερικές ιστορίες απ’ αυτές που διηγούνται οι μεγαλύτεροι στα παιδιά, που κάθονται οκλαδόν για να τους ακούσουν. Και είναι οι ιστορίες της δικής του οικογένειας, του πατέρα του (που τις εξιστορεί), της μητέρας του, των παππούδων του και των φίλων τους. Γι’ αυτό και είναι τόσο προσωπικές, που ξεχειλίζουν από τρυφερότητα και συναίσθημα.
Η Αλεξάνδρεια πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο socomic.gr, όπου για πολύ καιρό ο Στεφαδούρος συγκέντρωνε με μεράκι τις ιστορίες του πατέρα του και τις σκίτσαρε ως ημι-αυτοτελείς σελίδες ενός comic, που όταν θα ολοκληρωνόταν στόχευε να τυπωθεί. Τελικά η έντυπη έκδοση του comic, ήρθε αυτό τον καιρό από τις εκδόσεις Webcomics. Σίγουρα πρόκειται για μια προσεγμένη σκληρόδετη έκδοση, της οποίας τις πλημμυρισμένες με χρώματα σελίδες αξίζει να έχει στη συλλογή του κάθε λάτρης των comics. Όμως πέρα απ’ τη χαρά της μεταφοράς του comic στο χαρτί (που ήταν ανέκαθεν και ο τελικός προορισμός του), στην έντυπη έκδοση υπάρχουν 10 επιπλέον σελίδες, με το τέλος της ιστορίας, που δεν δημοσιεύτηκαν στο socomic.gr.
Το comic μας ταξιδεύει στην ελληνική παροικία της Αιγύπτου τη δεκαετία του ’60, όπου ο Γιώργος Στεφαδούρος και τα αδέρφια του μεγάλωναν σε μια πόλη, πραγματικό χωνευτήρι πολιτισμών. Μπορεί το ελληνικό στοιχείο να ξεχωρίζει στην οπτική του αφηγητή, ο οποίος με νοσταλγία θυμάται τους φούρνους και τα ζαχαροπλαστεία των Ελλήνων, τα χριστιανικά έθιμα και φυσικά τον Καβάφη, όμως η Αλεξάνδρεια ήταν για την οικογένεια του Στεφαδούρου και ένα σημείο συνάντησης με άλλους πολιτισμούς και παραδόσεις. Έτσι οι παιδικές του αναμνήσεις είναι πλημμυρισμένες από παιχνίδια, είτε με άλλα παιδιά που μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες, είτε και με τα αδέρφια του στην ταράτσα του σπιτιού, όπου έπαιζαν ποδόσφαιρο και μπέιζμπολ. Οι περίπατοι των παιδιών στην αγορά της πόλης τους ήταν γεμάτοι μυρωδιές που τους προκαλούσαν να σταματήσουν πότε στον παγωτατζή, πότε στον Αιγύπτιο της λαϊκής που πουλούσε μάνγκο και πότε στον κουλουρτζή ή στον ζαχαροπλάστη. Ακόμα και οι θρησκευτικές τελετές χριστιανών και μουσουλμάνων συνυπήρχαν στους ίδιους δρόμους και στις ίδιες γειτονιές. Η Αλεξάνδρεια μπορεί να μην ήταν ο ιδανικός τόπος (γιατί τότε δεν θα αναγκαζόταν και να γυρίσει στην Ελλάδα η οικογένεια του Στεφαδούρου), αλλά ήταν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό ανθρώπων και πολιτισμών, οι οποίοι καθημερινά συγχρωτίζονταν και αντάλλαζαν ιδέες, ήθη και έθιμα. Πέρα όμως από την κοινωνική ματιά του έργου, πρόκειται για μια προσωπική ιστορία, γεμάτη συναισθήματα, αστείες στιγμές, νοσταλγία, έρωτα, χαρά, αλλά και πόνο. Εξάλλου αυτή είναι η ζωή και μέσα στις σελίδες της Αλεξάνδρειας διαβάζουμε τόσο τις ευχάριστες, όσο και τις θλιβερές στιγμές της, που μας συγκινούν.
Όλα αυτά τα στοιχεία μας προσφέρουν μια ιδιαίτερα ευχάριστη γνωριμία με τον Γιώργο Στεφαδούρο, κομμάτια της ιστορία της ζωής του οποίου ξετυλίγονται με τον ομορφότερο τρόπο μέσα απ’ το σχέδιο του Νικόλα Στεφαδούρου. Το σκίτσο του είναι καρτουνίστικο, όπως συνηθίζει να το χαρακτηρίζει και ο ίδιος ο Στεφαδούρος και γεμάτο ζωντανά χρώματα. Εκπέμπει νοσταλγία και μια παιδικότητα, αλλά υπάρχουν στιγμές που γίνεται σκοτεινό και βαρύ, για να αποτυπώσει τις αλλαγές της διάθεσης των πρωταγωνιστών.
Επιπλέον ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιδέα του σκιτσογράφου να προσθέτει συχνά στις σελίδες του comic και μια φωτογραφία από ένα αληθινό αντικείμενο (π.χ. λουκουμάδες, ποτήρι καφέ). Αυτή η τεχνική ίσως στις πρώτες σελίδες παραξενέψει τον αναγνώστη, επειδή με αυτές τις προσθήκες φαίνεται να χάνεται η ομοιομορφία της σελίδας. Όμως όσο προχωράει η ιστορία φαίνεται ότι ο Στεφαδούρος στόχευε να χρησιμοποιήσει αυτό το κομμάτι της σελίδας, είτε για να προσθέσει ρεαλισμό στις ιστορίες του, είτε και για να μας προσφέρει τις φωτογραφίες από ντοκουμέντα, όπως τα ταμπελάκια ραπτικής του παππού του.
Η Αλεξάνδρεια είναι ένα απ’ αυτά τα comics που δίνουν ζωή σε όμορφες ιστορίες, οι οποίες θα ήταν κρίμα να χαθούν. Και η μορφή του comic είναι ο ιδανικός τρόπος να διαβαστεί από πολύ κόσμο (ανεξαρτήτως ηλικίας) η ιστορία του Γιώργου Στεφαδούρου.
May 30, 2018
Δυστυχώς, φαίνεται πως το συγκεκριμένο κόμικ είναι φτιαγμένο για να λειτουργεί καλύτερα σε μορφή webcomic, γιατί χάνεται λίγο η συνέχειά του από σελίδα σε σελίδα. Είναι πολύ κρίμα, επειδή είναι πραγματικά εξαιρετικά καλοφτιαγμένο και συναισθηματικό, γεμάτο συγκίνηση και προσωπικές εμπειρίες.
Προτείνω να διαβαστεί με διαλείμματα και όχι όλο μαζί, αλλά σίγουρα να διαβαστεί.
Προτείνω να διαβαστεί με διαλείμματα και όχι όλο μαζί, αλλά σίγουρα να διαβαστεί.
May 28, 2018
Το comic μας ταξιδεύει στην ελληνική παροικία της Αιγύπτου τη δεκαετία του ’60, όπου ο Γιώργος Στεφαδούρος και τα αδέρφια του μεγάλωναν σε μια πόλη, πραγματικό χωνευτήρι πολιτισμών.
Μπορεί το ελληνικό στοιχείο να ξε��ωρίζει στην οπτική του αφηγητή, ο οποίος με νοσταλγία θυμάται τους φούρνους και τα ζαχαροπλαστεία των Ελλήνων, τα χριστιανικά έθιμα και φυσικά τον Καβάφη, όμως η Αλεξάνδρεια ήταν για την οικογένεια του Στεφαδούρου και ένα σημείο συνάντησης με άλλους πολιτισμούς και παραδόσεις. Έτσι οι παιδικές του αναμνήσεις είναι πλημμυρισμένες από παιχνίδια, είτε με άλλα παιδιά που μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες, είτε και με τα αδέρφια του στην ταράτσα του σπιτιού, όπου έπαιζαν ποδόσφαιρο και μπέιζμπολ. Οι περίπατοι των παιδιών στην αγορά της πόλης τους ήταν γεμάτοι μυρωδιές που τους προκαλούσαν να σταματήσουν πότε στον παγωτατζή, πότε στον Αιγύπτιο της λαϊκής που πουλούσε μάνγκο και πότε στον κουλουρτζή ή στον ζαχαροπλάστη. Ακόμα και οι θρησκευτικές τελετές χριστιανών και μουσουλμάνων συνυπήρχαν στους ίδιους δρόμους και στις ίδιες γειτονιές.
Η Αλεξάνδρεια μπορεί να μην ήταν ο ιδανικός τόπος (γιατί τότε δεν θα αναγκαζόταν και να γυρίσει στην Ελλάδα η οικογένεια του Στεφαδούρου), αλλά ήταν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό ανθρώπων και πολιτισμών, οι οποίοι καθημερινά συγχρωτίζονταν και αντάλλαζαν ιδέες, ήθη και έθιμα.
Κριτική στο Smassing Culture
Μπορεί το ελληνικό στοιχείο να ξε��ωρίζει στην οπτική του αφηγητή, ο οποίος με νοσταλγία θυμάται τους φούρνους και τα ζαχαροπλαστεία των Ελλήνων, τα χριστιανικά έθιμα και φυσικά τον Καβάφη, όμως η Αλεξάνδρεια ήταν για την οικογένεια του Στεφαδούρου και ένα σημείο συνάντησης με άλλους πολιτισμούς και παραδόσεις. Έτσι οι παιδικές του αναμνήσεις είναι πλημμυρισμένες από παιχνίδια, είτε με άλλα παιδιά που μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες, είτε και με τα αδέρφια του στην ταράτσα του σπιτιού, όπου έπαιζαν ποδόσφαιρο και μπέιζμπολ. Οι περίπατοι των παιδιών στην αγορά της πόλης τους ήταν γεμάτοι μυρωδιές που τους προκαλούσαν να σταματήσουν πότε στον παγωτατζή, πότε στον Αιγύπτιο της λαϊκής που πουλούσε μάνγκο και πότε στον κουλουρτζή ή στον ζαχαροπλάστη. Ακόμα και οι θρησκευτικές τελετές χριστιανών και μουσουλμάνων συνυπήρχαν στους ίδιους δρόμους και στις ίδιες γειτονιές.
Η Αλεξάνδρεια μπορεί να μην ήταν ο ιδανικός τόπος (γιατί τότε δεν θα αναγκαζόταν και να γυρίσει στην Ελλάδα η οικογένεια του Στεφαδούρου), αλλά ήταν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό ανθρώπων και πολιτισμών, οι οποίοι καθημερινά συγχρωτίζονταν και αντάλλαζαν ιδέες, ήθη και έθιμα.
Κριτική στο Smassing Culture
June 24, 2022
Σε συγκινεί και σε ταξιδεύει μέσα από την απλότητα της ιστορίας. Οι αναμνήσεις μας είναι η μοναδική μας περιουσία.
December 2, 2024
Υπάρχει ένα πρόβλημα ροής, λόγω του ότι η αρχική μορφή του ήταν web comic, αλλά η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews