Toen ik vertrok vanochtend wist ik al dat ik met dit boek niet toe zou komen tijdens de reisuren. En dus had ik een ander boek in mijn tas gestopt voor wanneer het uit was. Maar ik ben niet aan het andere boek toegekomen. Want toen ik dit boek dichtsloeg, en de tranen over mijn wangen rolden middenin de bus, had ik er niet zo'n behoefte aan om meteen een ander boek open te slaan. Ik wilde dit verhaal laten bezinken, laten doordringen en ik wilde dat het zich vast kon zetten in het diepst van mijn ziel.
Gewoon Anders biedt een hele eerlijke, rauwe kijk op Autisme. Enerzijds volgen we Samuel, een jongen met Autisme die vooral behoefte heeft aan veiligheid en structuur, aan de bekende weg, aan vertrouwen. Anderzijds volgen we de wereld om hem heen: Zijn moeder, die hem kost wat kost wil beschermen en verzorgen. Zijn vader, die maar moeilijk kan verkroppen dat zijn zoon anders is. En zijn nieuwe beste vriendin Rani, die Samuel weet te bereiken waar de hele wereld faalt. Het boek biedt hiermee een heel compleet plaatje, wat heel erg bijdraagt aan het begrip voor zowel Samuel zelf als zijn omgeving.
Het verhaal is heel toegankelijk en makkelijk opgeschreven. Het leest heerlijk makkelijk weg en is niet moeilijk te begrijpen, zonder dat het simplistisch of saai wordt. De personages, en vooral hun groei en ontwikkeling, zijn ongelooflijk boeiend en weten, ondanks het gebrek aan echte actie, continue de aandacht vast te houden en vooral heel erg te ontroeren.
Het halve boek heb ik met tranen in mijn ogen gelezen. Mijn broertje heeft niet deze extreme vorm van Autisme, maar er waren heel veel elementen en kleine dingen die ik heel erg herkende van hem en van de klasgenootjes waarmee hij naar school ging. Het grootste herkenbare punt was overigens vooral de pet. Als ik oude foto's kijk, dan heeft mijn broertje altijd een pet op. En wellicht, in al die jaren, is dit de eerste keer dat ik er een uitleg voor gezien heb, want mijn broertje heeft me die nooit kunnen geven.
En als muziektherapeute, was het nog eens extra ontroerend dat de muziek, die altijd een hele grote rol in mijn eigen leven heeft gespeeld, inderdaad waarmaakte wat ons tijdens de studie altijd beloofd is. Muziek dringt veel dieper door dan woorden. Muziek sijpelt tussen de gaten in de muur door, het glipt onder gesloten deuren door en het komt binnen in een stuk waar geen enkel woord, geen enkel gesprek ooit kan komen. En het was ongelooflijk ontroerend hoe muziek letterlijk de werelden van zoveel mensen kan veranderen.
Al met al een grote aanrader voor iedereen die bereid is om anders naar mensen te kijken, om te denken in wat iemand kan en niet in wat iemand niet kan en om te denken in liefde.