Ένα χειμωνιάτικο σαββατοκύριακο σε μια έρημη παραθαλάσσια λουτρόπολη στήνεται ένα σκηνικό προδοσίας, ανατροπών και κάθαρσης. Ένας προδομένος εραστής, δύο βασανισμένοι καλόγεροι, ένας διανοούμενος-τσιγγάνος και μια μονόφθαλμη μετανάστρια. Πίσω από όλους αυτούς, μία γυναίκα, φορέας της Νόσου των Εραστών, -άλλοτε θύτης και άλλοτε θύμα της- που κινεί τα νήματα και κρατάει τις απαντήσεις. Μοίρες αγνώστων που συνδέονται αναπάντεχα, χρόνιες πληγές που κλείνουν σφραγισμένες από απρόσμενες φιλίες κι ένας έρωτας, ο οποίος σέρνει απ' την αρχή ως το τέλος το στίγμα της περιώνυμης ασθένειας.Δράμα χαρακτήρων, ιστορία μυστήριου και μια άσκηση πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις... όλα αυτά μαζί. Ως το τέλος.
Ένα μυθιστόρημα διαφορετικό. Ενα Σαββατοκύριακο του χειμώνα κλείνει μέσα του παρελθόν και παρόν. 4 άντρες βρίσκονται σε ένα εξοχικό μιας παραθαλάσσιας κωμοπολης. 2 καλόγεροι, ο παλαιότερος και ο νεότερος, ενας άνδρας που τον τσάκισε η προδοσία στον έρωτα, και ο Ντελόν. Ο Ντελόν που έχει κάνει τα πάντα να αποτινάξει την καταγωγή του για να τον αποδεχτεί ο κόσμος. Να ενσωματωθεί. Να μπορει να ερωτευτεί και να χαρεί τη ζωή χωρίς τη στάμπα του ρατσισμού. Μια γυναίκα μονόφθαλμη που κουβαλάει αγόγγυστα τα μυστικά που την κομματιάζουν. Τους ενώνει η αναζήτηση της αλήθειας. Και ενώ παλευουν όλοι τούς να ξεφύγουν από το παρόν τους, ψάχνουν απεγνωσμένα τις αλήθειες του παρελθόντος. Τις αλήθειες που θα τους συντρίψουν ή θα τους λυτρώσουν. Μέχρι χτές ήταν άγνωστοι μεταξύ τους. Η μοίρα αποφάσισε αλλιώς. Μέσα από αντιθέσεις τοπίων και χαρακτήρων η ιστορία βρίσκει το δρόμο και ξετυλίγεται. Χιόνι που πέφτει κοντά στη θάλασσα, ήρωες που ενώ έχουν εξαντληθεί, συνεχίζουν την επόμενη με πείσμα. Και ας ξέρουν πως ίσως είναι μάταιο. Η μυστηριώδης γυναίκα φέρει τη νόσο των εραστών και κράτα το κλειδί. Ο ομφάλιος λώρος κόβεται την ώρα του αποχωρισμού του παιδιού από τη μάνα. Άραγε κόβεται ποτέ στα αλήθεια;
Τo μυθιστόρημα μοιάζει με μωσαϊκό. Οι ιστορίες που το απαρτίζουν διακόπτουν η μία την άλλη, χωρίς προειδοποίηση. Η πρώτη συγγραφική απόπειρα του Κυριάκου Γιαλένιου είναι όχι μόνο θετική αλλά και απροσδόκητα συγκινητική, γιατί το βιβλίο αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα, τόσο ιδιαίτερη που είναι αδύνατον να την ξεχάσεις.
Ένας εραστής απομονώνεται, γιατί δεν ξέρει πώς να αντιδράσει στην προδοσία, μία γυναίκα-αίλουρος, λιγομίλητη, γεμάτη μυστήριο, σημαδεμένη στο πρόσωπο και μονόφθαλμη βρίσκεται παντού και πουθενά, δύο μοναχοί, ο Παλαιότερος και ο Νεότερος, ο πρώτος μοιάζει με προστάτη του δεύτερου.
Ο Νεότερος είναι μουγγός. Έχασε τη λαλιά του όταν ήταν μικρό παιδί και είδε τη μισότρελη μητέρα του να εκδηλώνει ψυχωτική κρίση. Και εκείνη… δε θα μπορούσε να λείπει η Γυναίκα, η φορέας της «νόσου» των εραστών όπως χαρακτηριστικά μας λέει από την αρχή κιόλας.
Το ημερολόγιο της καταγράφει το χρονικό της νόσου των εραστών. Το τι είναι η νόσος, εξαρτάται από τη ματιά του κάθε αναγνώστη. Οι ζωές τους μπλέκονται, χωρίζουν και συνθέτουν μια υπέροχη ιστορία, στην οποία κυριαρχεί πρώτα και πάνω απ’ όλα, η αγάπη.
Ο Κυριάκος Γιαλένιος σαγηνεύει με το ύφος του, σε βάζει με την αμεσότητά του γρήγορα στο κλίμα του μυθιστορήματος, στην ψυχολογία των ηρώων. Στο ημερολόγιο καταγράφεται το χρονικό μιας φαινομενικής απιστίας. Στην αρχή δεν καταλαβαίνεις αν η Γυναίκα, η οποία απευθύνεται στον αγαπημένο της στο β’ ενικό, τον απατά όντως ή αν συμβαίνει κάτι άλλο. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι η εκούσια απομόνωση του άντρα. Αυτός με τη σειρά του, θα ψάξει να βρει νόημα στη ζωή του Νεότερου, θα περιμένει την αλληλογραφία του μέρα με τη μέρα, ίσως, με τον αντιπερισπασμό αυτό, να ξεχνιέται. Όχι όμως κι ο ίδιος ο Νεότερος. Αυτός θέλει να θυμάται. Θέλει να τα διηγηθεί για να μπορέσει να λύσει το μυστήριο της μητέρας του, της οικογένειάς του. Η απιστία θα είναι το μόνο κοινό που θα έχει με τον διανοούμενο-τσιγγάνο. Αυτός θα είναι και ο άνθρωπος κλειδί για την εξέλιξη της ιστορίας του Νεότερου. Και η γυναίκα-αίλουρος, σημαδεμένη από τον πόνο που κρύβει στην καρδιά της, θα είναι παρούσα της στιγμές που δεν το περιμένεις, κουβαλώντας κι αυτή μια ιστορία στις πλάτες της βαριά όσο ο κόσμος.
Σπανίζει να σε τραβήξει σήμερα ένα μυθιστόρημα, να σε βάλει πραγματικά στη διάστασή του, να σε κρατήσει εκεί να και μείνει μαζί σου. Η πλοκή είναι καλοδουλεμένη, αλλά την ίδια σημασία εδώ έχει και ο ψίθυρος μέσα από τις λέξεις. Το βιβλίο αυτό αναπνέει, είναι γεμάτο ζωή.
Ο κανόνας λέει ότι δεν πρέπει να αποκαλύπτεις ότι έχεις απαιτήσεις από το επόμενο βιβλίο κάποιου συγγραφέα που σου αρέσει. Ότι ποτέ δεν μπορείς να προοικονομήσεις την επιτυχία του επόμενου γιατί η έμπνευση είναι κάτι που δεν προσδιορίζεται ούτε προβλέπεται. Αλλά στην περίπτωση αυτή υποκύπτοντας στα μάγια της γραφής του Κ. Γιαλένιου, δεν μπορείς να μην περιμένεις, να μην έχεις την περιέργεια να δεις, τι θα είναι το επόμενο.
Ένα πολύ όμορφο μυθιστόρημα. Στρωτή ροή λόγου και πλοκή, αναπάντεχο φινάλε, ένα απίστευτο γράμμα του γιου προς την μητέρα του, που είχε να δει χρόνια. Κάποιοι δεν θα πρέπει να εμποδίζουν αυτήν την επικοινωνία, γιατί ίσως κάποτε να είναι αργά. Μερικά λόγιά που σημείωσα από το βιβλίο: • Τα δάκρια δεν ξεπλένονται με δάκρια. Ξεπλένονται με λίγο χιούμορ και πολλή αγάπη. • Η ζωή πολλές φορές ξεκινάει εκεί όταν εμείς πιστεύουμε πως έχει τελειώσει. Από τα καλύτερα ελληνικά μυθιστορήματα που διάβασα πότε.
Υπάρχει φαντασία, υπάρχει ποικιλοχρωμία στους χαρακτήρες και τις καταστάσεις, πράγματα που κάνουν τις ιστορίες των ηρώων ενδιαφέρουσες και συγκινητικές αλλά το βιβλίο, κατά τη γνώμη μου, πάσχει σε δύο τομείς. Ο πρώτος είναι η έλλειψη ρυθμού: περίπου από τη μέση και μετά ο συγγραφέας καθυστερεί πάρα πάρα πολύ τις απαραίτητες αποκαλύψεις σε σημείο που η διήγηση γίνεται κουραστική. Και ο δεύτερος είναι το στιλ γραφής που χαρακτηρίζεται από επιτήδευση, από πολλή φανφάρα.
Όλα ξεκινούν και όλα τελειώνουν ένα χειμωνιάτικο Σαββατοκύριακο σε μια παραθαλάσσια κωμόπολη. Καλογραμμένο, ενδιαφέρουσα πλοκή, μυστήριο, λάθη, πάθη, Η νόσων των εραστών.
This entire review has been hidden because of spoilers.