What do you think?
Kroniki Drugiego Kręgu #3
Kamień na szczycie
Trzeci tom serii Kroniki Drugiego Kręgu Ewy Białołęckiej, pierwszej damy polskiej fantastyki dla młodzieży.
Jeszcze w tym roku wznowienie czwartej części oraz długo wyczekiwany ostatni tom serii!
Po ucieczce od starych mistrzów, którzy próbowali nimi zawładnąć, grupa chłopców obdarzonych potężnymi zdolnościami magicznymi osiada na Jaszczurze, jednej z wysp Smoczego Archipelagu. Ukrywają się w krainie fantastycznych stworów, smoków, lamii i syren, tworząc Drugi Krąg, konfraternię magów związanych przyjaźnią i niechęcią do nauczycieli, którzy sprzeniewierzyli się powołaniu. Ich towarzyszką i młodzieńczą miłością staje się Jagoda, dziewczyna o równie dużym talencie magicznym, która jak oni musi ukrywać się przed wysłannikami Zamku Magów. Przyjaciele dorastają jednak i z czasem izolacja zaczyna im ciążyć, bezpieczeństwo zmienia się w nudę, pojawiają się zarzewia pierwszych konfliktów. Co gorsza, okazuje się, że świat też nie do końca o nich zapomniał i spokój baśniowej wyspy rychło może zostać zburzony.
Jeszcze w tym roku wznowienie czwartej części oraz długo wyczekiwany ostatni tom serii!
Po ucieczce od starych mistrzów, którzy próbowali nimi zawładnąć, grupa chłopców obdarzonych potężnymi zdolnościami magicznymi osiada na Jaszczurze, jednej z wysp Smoczego Archipelagu. Ukrywają się w krainie fantastycznych stworów, smoków, lamii i syren, tworząc Drugi Krąg, konfraternię magów związanych przyjaźnią i niechęcią do nauczycieli, którzy sprzeniewierzyli się powołaniu. Ich towarzyszką i młodzieńczą miłością staje się Jagoda, dziewczyna o równie dużym talencie magicznym, która jak oni musi ukrywać się przed wysłannikami Zamku Magów. Przyjaciele dorastają jednak i z czasem izolacja zaczyna im ciążyć, bezpieczeństwo zmienia się w nudę, pojawiają się zarzewia pierwszych konfliktów. Co gorsza, okazuje się, że świat też nie do końca o nich zapomniał i spokój baśniowej wyspy rychło może zostać zburzony.
309 pages, Paperback
First published January 1, 2002
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
September 8, 2021
Příjemný a čtivý román, který rozhodně nezklame. Příběh mladičkých anarchistických mágů je zde rozveden do celku daleko rozsáhlejšího než bylo nejspíš plánováno. Každopádně se vyprávění rozdrobí mezi všechny hrdiny, kteří s Tkáčem iluzí původně opustili kontinent. Alespoň se konečně dozvídáme daleko více motivací jednotlivých postav. Žel zde nějak chybí závěr. Autorka nikam nechvátá a doplňuje desítky drobných událostí, které sice čtenáři přiblíží postavy nicméně nemají význam na celou zápletku. Případné pokračování by mělo být navazující a pokračovat v příběhu dále.
September 6, 2026
NAJWIĘKSZE ROZCZAROWANIE ROKU!
Ja, naiwna, myślałam, że autorka dotrzyma obietnic złożonych na ostatnich kartach poprzedniej książki. Myślałam, że bohaterowie będą budowali nową, lepszą społeczność magów na tropikalnej wyspie. Że będą badali tajemnice przeszłości w starych ruinach. Że będą rozwijali swoje talenty magiczne i dojrzewali jako ludzie. I jak potraktowano moją ufność? Powiedziano mi ordynarne "lolnope".
Najpierw fabuła grzęźnie w jakichś idiotycznych podchodach zgrai niedorostków do Jagody, Jedynej Postaci Kobiecej, która jednak kocha tylko jednego; tym erotycznym perypetiom towarzyszy zero, dokładnie ZERO rozwoju pozostałych wątków, takich jak rozbudowa świata przedstawionego i praca bohaterów nad swoimi umiejętnościami. Gdzieś tam przemyka dydaktyczny wątek "narkotyki są zue", a Myszka - bohater, u którego wielki talent magiczny powoduje, że nigdy nie wejdzie w wiek pokwitania - przebiera się za uwodzicielskie dziewczę, żeby utrzeć nosa dokuczliwemu koledze. W istocie, na to właśnie czekałam. Tego się spodziewałam od serii rozpoczętej opowieścią o genialnym Tkaczu Iluzji z niewładnymi nogami, który próbuje ochronić przed najeźdźcami siebie i swojego młodszego brata.
Potem autorka wyrzuca przez okno wymowę zakończenia poprzedniego tomu i bohaterowie stwierdzają, że jednak są za wielkimi frajerami, by budować nową społeczność na wyspie, i muszą wrócić tam, skąd dopiero co uciekli. A kiedy już tam dotrą, to - niespodzianka! - okazuje się, że jednak muszą uciekać jeszcze raz, bo zbyt wielu ludziom poprzednio nadepnęli na odcisk i wcale nie są takimi mistrzami w ukrywaniu się, jak im się zdawało.
Ruszają więc w góry, do ojczyzny Wiatru na Szczycie, który podpadł mi już w poprzednim tomie jako efebofil. Czytelnikowi serwuje się pogadankę o swobodnych obyczajach górali i o tym, że należy wyzbyć się głupiej pruderii w sprawach erotyki, etc., etc. Po czym książka kończy się wielką orgią, podczas której paru bohaterów umiera z powodu przedawkowania narkotyków i ożywa tylko dzięki boskiej interwencji (sic!). Żeby było jeszcze śmieszniej, jeden z nich jeszcze przed chwilową śmiercią gwałci swoją dziewczynę, mordując w ten sposób mało ciekawy wątek miłosny i w zasadzie wypychając Jedyną Postać Kobiecą poza nawias narracji, bo po tym tragicznym wydarzeniu Jagoda już nigdy nie będzie miała nic do powiedzenia.
No i jeszcze gwóźdź do trumny - bohaterowie zachowują się tak, jakby zapomnieli, że potrafią posługiwać się magią. W pewnym momencie narrator zupełnie dosłownie mówi, że zapomnieli! Zamiast sprytnych sztuczek, których pełno było w dwóch pierwszych tomach, mamy rozchwianych emocjonalnie smarkaczy, którzy piorą się po mordach pięściami jak zwierzęta.
Co to miało być? - zapytuję. Autorce najwyraźniej zmieniła się zupełnie koncepcja, więc brutalnie ciachnęła wszystkie wątki zapowiedziane w poprzednim tomie, szkoda tylko, że na ich miejsce nie wprowadziła żadnych nowych ciekawych pomysłów, tylko chaotyczną wędrówkę z jednego miejsca w drugie. I jeszcze to zakończenie. Pierwszy raz w życiu w książce z biblioteki napisałam na marginesie "wtf" (ołówkiem, żeby nie było).
Przynajmniej językowo jest w dalszym ciągu dobrze, ale to doprawdy niewielka pociecha.
Ja, naiwna, myślałam, że autorka dotrzyma obietnic złożonych na ostatnich kartach poprzedniej książki. Myślałam, że bohaterowie będą budowali nową, lepszą społeczność magów na tropikalnej wyspie. Że będą badali tajemnice przeszłości w starych ruinach. Że będą rozwijali swoje talenty magiczne i dojrzewali jako ludzie. I jak potraktowano moją ufność? Powiedziano mi ordynarne "lolnope".
Najpierw fabuła grzęźnie w jakichś idiotycznych podchodach zgrai niedorostków do Jagody, Jedynej Postaci Kobiecej, która jednak kocha tylko jednego; tym erotycznym perypetiom towarzyszy zero, dokładnie ZERO rozwoju pozostałych wątków, takich jak rozbudowa świata przedstawionego i praca bohaterów nad swoimi umiejętnościami. Gdzieś tam przemyka dydaktyczny wątek "narkotyki są zue", a Myszka - bohater, u którego wielki talent magiczny powoduje, że nigdy nie wejdzie w wiek pokwitania - przebiera się za uwodzicielskie dziewczę, żeby utrzeć nosa dokuczliwemu koledze. W istocie, na to właśnie czekałam. Tego się spodziewałam od serii rozpoczętej opowieścią o genialnym Tkaczu Iluzji z niewładnymi nogami, który próbuje ochronić przed najeźdźcami siebie i swojego młodszego brata.
Potem autorka wyrzuca przez okno wymowę zakończenia poprzedniego tomu i bohaterowie stwierdzają, że jednak są za wielkimi frajerami, by budować nową społeczność na wyspie, i muszą wrócić tam, skąd dopiero co uciekli. A kiedy już tam dotrą, to - niespodzianka! - okazuje się, że jednak muszą uciekać jeszcze raz, bo zbyt wielu ludziom poprzednio nadepnęli na odcisk i wcale nie są takimi mistrzami w ukrywaniu się, jak im się zdawało.
Ruszają więc w góry, do ojczyzny Wiatru na Szczycie, który podpadł mi już w poprzednim tomie jako efebofil. Czytelnikowi serwuje się pogadankę o swobodnych obyczajach górali i o tym, że należy wyzbyć się głupiej pruderii w sprawach erotyki, etc., etc. Po czym książka kończy się wielką orgią, podczas której paru bohaterów umiera z powodu przedawkowania narkotyków i ożywa tylko dzięki boskiej interwencji (sic!). Żeby było jeszcze śmieszniej, jeden z nich jeszcze przed chwilową śmiercią gwałci swoją dziewczynę, mordując w ten sposób mało ciekawy wątek miłosny i w zasadzie wypychając Jedyną Postać Kobiecą poza nawias narracji, bo po tym tragicznym wydarzeniu Jagoda już nigdy nie będzie miała nic do powiedzenia.
No i jeszcze gwóźdź do trumny - bohaterowie zachowują się tak, jakby zapomnieli, że potrafią posługiwać się magią. W pewnym momencie narrator zupełnie dosłownie mówi, że zapomnieli! Zamiast sprytnych sztuczek, których pełno było w dwóch pierwszych tomach, mamy rozchwianych emocjonalnie smarkaczy, którzy piorą się po mordach pięściami jak zwierzęta.
Co to miało być? - zapytuję. Autorce najwyraźniej zmieniła się zupełnie koncepcja, więc brutalnie ciachnęła wszystkie wątki zapowiedziane w poprzednim tomie, szkoda tylko, że na ich miejsce nie wprowadziła żadnych nowych ciekawych pomysłów, tylko chaotyczną wędrówkę z jednego miejsca w drugie. I jeszcze to zakończenie. Pierwszy raz w życiu w książce z biblioteki napisałam na marginesie "wtf" (ołówkiem, żeby nie było).
Przynajmniej językowo jest w dalszym ciągu dobrze, ale to doprawdy niewielka pociecha.
September 14, 2018
"-Sam jesteś nieprzyzwoity!-fuknęła Jagoda- Mądrala! Spróbuj zmieścić się razem z Kamykiem na tym wąskim wyrku. Jak mianowicie miałoby to się udać?
-Warstwowo- odrzekł Nocny Śpiewak z pełna powagą "
Trzeci tom "Kronik Drugiego Kręgu" zafundował nam kolejne przygody Kamyka i jego przyjaciół, gdzie mając nikłą nadzieje chciałam zaspokoić swoją ciekawość. Zmiana miejsca akcji, połączenie się wszystkich bohaterów w jedną grupę oraz niesamowity świat dżungli, sprawiło, że wpadając w sidła Kronik nie mogłam za szybko z nich wyjść.
Przechodząc do sedna.. W trzeciej części nadal widzimy naszych bohaterów na Jaszczurzej wyspie, gdzie dla niektórych życie na niej zaczyna robić się nudne, choć to nie będzie głównym powodem zmiany lokalizacji. Decyzja zapadnie po odkryciu szpiegów z Zamku Magów, którzy śledzą każdy krok mieszkańców wyspy. Jagoda wraz z Kamykiem odkrywają, że głównym informatorem jest Słony, który chcąc chronić swe dzieci jest pod dyktaturą wroga. Postanawiają jak najszybciej opuścić wygodne miejsce do życia i szukać schronienia przed wścibskimi oczami w górskiej krainie, z której pochodzi Wiatr Na Szczycie. Problem w tym, czy ta decyzje jest na pewno trafna? Cóż, tego musicie dowiedzieć się sami!
Tak jak i po drugim tomie, czuje chęć sięgnięcia po następny jak najszybciej. Białołęcka w trzeciej części zostawiła wiele pytań bez odpowiedzi, co gorsza- tych najbardziej intrygujących. Autorka swoim lekkim piórem i przemyślaną akcją, zabiera nam w Kamykowy świat, z którego nie wyjdziemy za szybko. Byłam zaskoczona w jaki sposób przedstawiono wiele sytuacji, jak i skąd wzięto pomysł!
Jeśli chodzi o bohaterów, nadal jestem nimi zauroczona, choć z małą zmianą. Moja miłość z Nocnego Śpiewaka przeszła na Promienia, nieugiętego, upartego, w głębi duszy samotnego i trzymającego się swojego zdania. Oczywiście jak na złość, ten bohater nie pojawia się często na stronach tej opowieści, lecz widząc okładkę czwartego tomu jestem dobrej myśli. Przechodząc na damską stronę, muszę niestety stwierdzić, że zostałam troszeczkę zawiedziona. Jagoda zniknęła mi w tym świecie, pojawia się sporadycznie, co zgasiło moją ciekawość tą postacią. Talent, który wydawał się z początku niezwykły, niknie przy męskich zdolnościach, choć może w kolejnych tomach mogę wypatrywać zmian.
Następnym plusem, który według mnie jest decydujący, jest ilość bohaterów, bazowanie na tych samych. Człowiek poznając tą grupę, cały czas śledzi ich zachowanie, zmianę charakteru czy podejścia do wielu spraw. Możemy śmiało stwierdzić, że dzieci z pierwszego tomu dawno zniknęły, a na ich miejsce wskoczyli świadomi swoich decyzji ludzie.
Reasumując, Białołęcka idealnie radzi sobie z prowadzeniem akcji w "Kronikach Drugiego Kręgu", gdzie doskonale widać jak jedna decyzja potrafi zmienić dzieci w dorosłych.
"Szczęście po jakimś czasie robi się nudne"
czytampierwszy.pl
-Warstwowo- odrzekł Nocny Śpiewak z pełna powagą "
Trzeci tom "Kronik Drugiego Kręgu" zafundował nam kolejne przygody Kamyka i jego przyjaciół, gdzie mając nikłą nadzieje chciałam zaspokoić swoją ciekawość. Zmiana miejsca akcji, połączenie się wszystkich bohaterów w jedną grupę oraz niesamowity świat dżungli, sprawiło, że wpadając w sidła Kronik nie mogłam za szybko z nich wyjść.
Przechodząc do sedna.. W trzeciej części nadal widzimy naszych bohaterów na Jaszczurzej wyspie, gdzie dla niektórych życie na niej zaczyna robić się nudne, choć to nie będzie głównym powodem zmiany lokalizacji. Decyzja zapadnie po odkryciu szpiegów z Zamku Magów, którzy śledzą każdy krok mieszkańców wyspy. Jagoda wraz z Kamykiem odkrywają, że głównym informatorem jest Słony, który chcąc chronić swe dzieci jest pod dyktaturą wroga. Postanawiają jak najszybciej opuścić wygodne miejsce do życia i szukać schronienia przed wścibskimi oczami w górskiej krainie, z której pochodzi Wiatr Na Szczycie. Problem w tym, czy ta decyzje jest na pewno trafna? Cóż, tego musicie dowiedzieć się sami!
Tak jak i po drugim tomie, czuje chęć sięgnięcia po następny jak najszybciej. Białołęcka w trzeciej części zostawiła wiele pytań bez odpowiedzi, co gorsza- tych najbardziej intrygujących. Autorka swoim lekkim piórem i przemyślaną akcją, zabiera nam w Kamykowy świat, z którego nie wyjdziemy za szybko. Byłam zaskoczona w jaki sposób przedstawiono wiele sytuacji, jak i skąd wzięto pomysł!
Jeśli chodzi o bohaterów, nadal jestem nimi zauroczona, choć z małą zmianą. Moja miłość z Nocnego Śpiewaka przeszła na Promienia, nieugiętego, upartego, w głębi duszy samotnego i trzymającego się swojego zdania. Oczywiście jak na złość, ten bohater nie pojawia się często na stronach tej opowieści, lecz widząc okładkę czwartego tomu jestem dobrej myśli. Przechodząc na damską stronę, muszę niestety stwierdzić, że zostałam troszeczkę zawiedziona. Jagoda zniknęła mi w tym świecie, pojawia się sporadycznie, co zgasiło moją ciekawość tą postacią. Talent, który wydawał się z początku niezwykły, niknie przy męskich zdolnościach, choć może w kolejnych tomach mogę wypatrywać zmian.
Następnym plusem, który według mnie jest decydujący, jest ilość bohaterów, bazowanie na tych samych. Człowiek poznając tą grupę, cały czas śledzi ich zachowanie, zmianę charakteru czy podejścia do wielu spraw. Możemy śmiało stwierdzić, że dzieci z pierwszego tomu dawno zniknęły, a na ich miejsce wskoczyli świadomi swoich decyzji ludzie.
Reasumując, Białołęcka idealnie radzi sobie z prowadzeniem akcji w "Kronikach Drugiego Kręgu", gdzie doskonale widać jak jedna decyzja potrafi zmienić dzieci w dorosłych.
"Szczęście po jakimś czasie robi się nudne"
czytampierwszy.pl
June 4, 2018
Z tomu na tom Kroniki Drugiego Kręgu robią się coraz poważniejsze. Tempo akcji oraz wydarzenia są dostosowane do wieku bohaterów, więc można powiedzieć, że dorastamy razem z nimi. Widać to także po stylu, jakim pisany jest pamiętnik Kamyka - na niektóre sprawy patrzy inaczej, używa donioślejszych określeń.
Aby nie spoilerować, powiem tylko, że grupa przyjaciół ponownie rusza w podróż pełną niebezpieczeństw i niespodzianek (niekoniecznie miłych). Ten tom jest również brutalniejszy niż poprzednie, dochodzi nawet do rozlewu krwi czy śmierci (serio, przygotujcie się na kilka wstrząsów!). Przyznam szczerze, że wieloma rzeczami zostałam totalnie zaskoczona, a powieść pochłonęła mnie bez reszty. Zwłaszcza poznawanie innej kultury okazało się ciekawym doświadczeniem. Nie wyobrażam sobie jednak oczekiwania na kolejny tom! Ten zakończył się w taki sposób, że nie było mowy, abym go choć na chwilę odłożyła, a kiedy przeczytałam ostatnie zdanie... Uh! Koniecznie potrzebuję poznać dalsze losy bohaterów!
Smocza rasa, jak przekonał się młody mag, była w równym stopniu amoralna, gdy chodziło o problem własności, cielesne zbliżenie czy religię.
Podoba mi się to, że Kamyk nie został głównym bohaterem. Mamy okazję śledzić także innych członków Drugiego Kręgu w akcji, a także poznać odczucia Jagody względem chłopców i zaistniałej sytuacji. Z tomu na tom zmienia się mój ulubiony bohater - w tym został nim Myszka. Co ciekawe, autorka nie wprowadza wielu dodatkowych postaci, a skupia się na rozwoju już obecnych. Rzadko spotykam to w seriach i uważam, że podnosi to zdecydowanie poprzeczkę.
W drugim tomie cały czas coś się działo. W tym autorka nieco przystopowała, zostawiając trochę więcej miejsca na rozmyślania bohaterów - o rodzinie, o ich więziach, o przyszłości. Jednocześnie nie zgubiła tempa akcji, która nie rozwlekała się w czasie. Z niecierpliwością będę wyczekiwała kolejnego tomu, a jeśli jeszcze nie poznaliście Kronik Drugiego Kręgu, koniecznie musicie to nadrobić!
Aby nie spoilerować, powiem tylko, że grupa przyjaciół ponownie rusza w podróż pełną niebezpieczeństw i niespodzianek (niekoniecznie miłych). Ten tom jest również brutalniejszy niż poprzednie, dochodzi nawet do rozlewu krwi czy śmierci (serio, przygotujcie się na kilka wstrząsów!). Przyznam szczerze, że wieloma rzeczami zostałam totalnie zaskoczona, a powieść pochłonęła mnie bez reszty. Zwłaszcza poznawanie innej kultury okazało się ciekawym doświadczeniem. Nie wyobrażam sobie jednak oczekiwania na kolejny tom! Ten zakończył się w taki sposób, że nie było mowy, abym go choć na chwilę odłożyła, a kiedy przeczytałam ostatnie zdanie... Uh! Koniecznie potrzebuję poznać dalsze losy bohaterów!
Smocza rasa, jak przekonał się młody mag, była w równym stopniu amoralna, gdy chodziło o problem własności, cielesne zbliżenie czy religię.
Podoba mi się to, że Kamyk nie został głównym bohaterem. Mamy okazję śledzić także innych członków Drugiego Kręgu w akcji, a także poznać odczucia Jagody względem chłopców i zaistniałej sytuacji. Z tomu na tom zmienia się mój ulubiony bohater - w tym został nim Myszka. Co ciekawe, autorka nie wprowadza wielu dodatkowych postaci, a skupia się na rozwoju już obecnych. Rzadko spotykam to w seriach i uważam, że podnosi to zdecydowanie poprzeczkę.
W drugim tomie cały czas coś się działo. W tym autorka nieco przystopowała, zostawiając trochę więcej miejsca na rozmyślania bohaterów - o rodzinie, o ich więziach, o przyszłości. Jednocześnie nie zgubiła tempa akcji, która nie rozwlekała się w czasie. Z niecierpliwością będę wyczekiwała kolejnego tomu, a jeśli jeszcze nie poznaliście Kronik Drugiego Kręgu, koniecznie musicie to nadrobić!
June 16, 2026
1.5 gwiazdki.
Dałam się omamić paroma perełkami takimi jak Kubasiewicz, Wójtowicz czy Kańtoch, i zapomniałam, że większość polskiej fantastyki to jednak bagno.
To że bohaterowie coraz mniej dający się lubić i tylko szwendający się bezcelowo z miejsca na miejsce przez całą książkę to jedno, ale wydawało mi się (szczególnie pod koniec), że autorka chyba musiała wynająć Grzędowicza albo innego dziada polskiej fantastyki jako ghostwritera.
Postacie kobiece i ogólnie rola kobiet w tym cyklu to porażka. Mamy tylko prostytutki i jedną bohaterkę, której w głowie tylko własny wygląd i zabieganie o względy płci przeciwnej. Jest jedynym znanym magiem, ale nikogo (w tym jej) nie przychodzi do głowy pytanie dlaczego. Czy jest to umiejętność wśród kobiet niezwykle rzadka? Czy małe dziewczynki mordowane są przez władze magów kiedy tylko objawią się magiczne umiejętności, bo ci czują się zagrożeni? Czy kobiety boją się przyznawać do magii w tym skostniałym patriarchalnym społeczeństwie? Jagodzie też na myśl nie przyszło, żeby zawalczyć o prawo do nauki i należnego jej miejsca wśród grona magów. Dlaczego? Bo jedyne, co ją obchodziło to upiększanie wyglądu i flirtowanie.
Jakby tego nie było dosyć, padła ofiarą gwałtu. I oczywiście pojawiły się myśli czy sama nie jest sobie winna. Bo winienie ofiary to taka typowa polska rzecz (niestety nie piszę tego z sarkazmem). A gwałciciel? Wszyscy go nadal kochają.
Miałam nadzieję, że rzeczywiście się Kamyka pozbyliśmy po tym jak nażarł się kradzionych narkotyków, ale nie. On ma misję. Z takim zbawicielem i z takimi pomagierami, świat może zmienić się tylko na gorsze.
A, i o śmierć Miętówki mam żal.
Dałam się omamić paroma perełkami takimi jak Kubasiewicz, Wójtowicz czy Kańtoch, i zapomniałam, że większość polskiej fantastyki to jednak bagno.
To że bohaterowie coraz mniej dający się lubić i tylko szwendający się bezcelowo z miejsca na miejsce przez całą książkę to jedno, ale wydawało mi się (szczególnie pod koniec), że autorka chyba musiała wynająć Grzędowicza albo innego dziada polskiej fantastyki jako ghostwritera.
Postacie kobiece i ogólnie rola kobiet w tym cyklu to porażka. Mamy tylko prostytutki i jedną bohaterkę, której w głowie tylko własny wygląd i zabieganie o względy płci przeciwnej. Jest jedynym znanym magiem, ale nikogo (w tym jej) nie przychodzi do głowy pytanie dlaczego. Czy jest to umiejętność wśród kobiet niezwykle rzadka? Czy małe dziewczynki mordowane są przez władze magów kiedy tylko objawią się magiczne umiejętności, bo ci czują się zagrożeni? Czy kobiety boją się przyznawać do magii w tym skostniałym patriarchalnym społeczeństwie? Jagodzie też na myśl nie przyszło, żeby zawalczyć o prawo do nauki i należnego jej miejsca wśród grona magów. Dlaczego? Bo jedyne, co ją obchodziło to upiększanie wyglądu i flirtowanie.
Jakby tego nie było dosyć, padła ofiarą gwałtu. I oczywiście pojawiły się myśli czy sama nie jest sobie winna. Bo winienie ofiary to taka typowa polska rzecz (niestety nie piszę tego z sarkazmem). A gwałciciel? Wszyscy go nadal kochają.
Miałam nadzieję, że rzeczywiście się Kamyka pozbyliśmy po tym jak nażarł się kradzionych narkotyków, ale nie. On ma misję. Z takim zbawicielem i z takimi pomagierami, świat może zmienić się tylko na gorsze.
A, i o śmierć Miętówki mam żal.
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 1, 2021
Książka w delikatny sposób porusza wiele ciekawych tematów. Nie daje na nie odpowiedzi, ale pokazuje i daje czytelnikowi wyrobić sobie swoją własną opinię lub zrozumieć, że nie wszystko trzeba oceniać.
Czyta się wolniej niż poprzedie części co niekoniecznie przeszkadza. Końcówka była trochę dziwna.
Czyta się wolniej niż poprzedie części co niekoniecznie przeszkadza. Końcówka była trochę dziwna.
August 18, 2025
Boże, bardzo mnie wciągnęło. Końcówkę czytałam w napięciu, nie mogłam się oderwać. Nie mogę się doczekać losów Jagody i Kamyka. Cudowna seria! Przywiązałam się do Myszki i bardzo przeżywałam jego przygody.
July 4, 2019
V knihe je zopár veľmi dobrých nápadov. V podstate som ju za chvíľu prečítal, ale oproti prvému dielu je proste slabá.
March 14, 2024
najnudniejsza część i co to za wątek gejowy come on, ludzie nie interesuje mnie co robicie w łóżku, chciałem poczytać lekką fantastykę, ale poprzednie części cudo 🫀🩹
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 22, 2025
Więcej tego samego, w książce tak na prawdę nic się nie wydarzyło. Końcówka trochę bez pomysłu. Serii na lepsze by wyszło gdyby ten tom był rozłożony pomiędzy dwie sąsiadujące książki.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews