De jongen in het graf

Inspecteur Liese Meerhout #14

by Toni Coppers

Leo Meersman is een van de ergste seriemoordenaars van de laatste decennia. In 2002 kreeg hij levenslang voor het misbruik en de moord op zes jongens. Volgens hoofdinspecteur Michel Masson waren het er zeven. Hij weet zeker dat ook de vijfjarige Arne in de handen van Meersman is gevallen, maar hij heeft het nooit kunnen bewijzen. Jaren later geeft Meersman de moord alsnog toe, maar hij weigert te zeggen waar de jongen begraven ligt. Een tijdje later trekt hij zijn bekentenis ook weer in.

Zonder lichaam, geen bewijs, maar ook geen verklaring voor de familie. Het is een cold case die al een halve carrière door Massons hoofd spookt en hem raakt in zijn ziel. Dan komt de dag dat de moordenaar op zijn sterfbed ligt en Masson wil zien: hij wil hem iets vertellen...

Genres: Thriller, Detective, Fiction

320 pages, Paperback

First published January 1, 2018

About the author

Toni Coppers is een Vlaamse schrijver.

Toni Coppers in de Nederlandstalige Wikipedia

Reviews

[Dimitri · Rating 3 out of 5]

***1/2 Meeslepend. Hoewel ik midden in Coppers' universum val (deel 14) komen de personages tot leven. Het verhaal draait iets teveel op de grote verrassing aan het einde, maar is wel akelig levensecht voor het België na 1996.

[Maud · Rating 5 out of 5]

Wat een enorm boeiende thriller. Spanning verzekerd...van t begin tot t einde zit je op t topje van je stoel.
Goed plot, verrassende ontknoping, indrukwekkend verwoord en vol van emoties.
Kijk al uit naar het volgende boek😉

[Dirksboekenkast · Rating 4 out of 5]

Weer een echte coppers. Waar een nieuwe zaak en een oude zaak het team en de lezer,bezig houdt. Een spannend verhaal met een spannende ontknoping . Het team heeft ondertussen hun eigen privé probleempjes. Dit.alles maakt van dit boek weer een vier,sterren boek .

[Kelly · Rating 5 out of 5]

Toni Coppers - De jongen in het graf

Ik ben fan! Liese Meerhout is een fantastisch personage en Masson raakt me altijd tot het diepst van m’n ziel. De zaak in het 14e boek was enorm verwarrend (met het huidige gedoe van Dutroux), maar zó spannend. Beginnen met lezen en het boek even op kant leggen, dat gaat niet. Dit boek lees je - net zoals alle voorgaande - in 1 ruk uit!

Topper van eigen bodem! Hopelijk volgen nog heel veel Meerhout-boeken!
5 ⭐️

[Lisa De Backer · Rating 5 out of 5]

BOEKBESPREKING 1

1) Bibliografisch adres en biografie van de auteur:
Coppers, T. (2020). De jongen in het graf. Wommelgem: VAN IN.

Toni Coppers is zonder twijfel Vlaanderens favoriete misdaadauteur. Zijn thrillers werden bekroond met de Hercule Poirot juryprijs en vele publieksprijzen waaronder de VRT LangZullenWeLezen-trofee.
Toni werd geboren in Sint-Truiden op 6 september 1961. Nu woont en schrijft hij in Antwerpen en de Ardennen. Toni is getrouwd met coauteur Annick Lambert en samen hebben ze 5 kinderen in een nieuw samengesteld gezin.
Toni werkte bijna 26 jaar voor de VRT als radioproducer en presentator.
Hij schreef zijn eerste brievenroman in 1995. Daarna schreef hij tien jaar lang geen boeken. Als reisjournalist maakte hij reportages en documentaires over de hele wereld tot hij in 2005 de microbe niet meer kon onderdrukken en met Dixit zijn eerste, weliswaar komische thriller, afleverde. Sindsdien is hij niet meer gestopt met schrijven. Met de thriller Niets is Ooit gaf hij het startschot voor de succesreeks rond commissaris Liese Meerhout. De moordonderzoeken van de populairste vrouwelijke commissaris van Vlaanderen hebben ondertussen al bijna 20 boeken gevuld.
De thrillers met commissaris Liese Meerhout in de hoofdrol werden verfilmd in de televisiereeks ‘Coppers’ voor VTM. Internationaal werd de reeks onder de naam “Rough Justice” uitgezonden in vele landen waaronder Nieuw-Zeeland en Canada.
In 2020 schreef Toni VAL. Daarmee werd een tweede thrillerreeks rond de eigenaardige privédetective Alex Berger boven de doopvont gehouden. Toni had Alex Berger al eens eerder opgevoerd in “De Zaak Magritte” uit 2017. Het hoofdpersonage liet hem echter niet los en Toni besliste om vanaf 2020 de man een eigen reeks te gunnen.
Toni’s thrillers staan bekend om de ingenieuze plots en doorgedreven psychologische karaktertekeningen die de boeken tot toppers in hun genre maken. Hij schrijft over mensen van vlees en bloed. Zelden is iemand helemaal juist of helemaal fout. Slachtoffers en daders zijn levensecht. Net door dat menselijke is Coppers zo’n hartverwarmende auteur. De kers op de taart van zijn schrijverscarrière blijft dat hij als eerste levende auteur zijn naam mocht schenken aan een bibliotheek: de stedelijke bibliotheek van Sint-Truiden, waar hij zelf de liefde voor het lezen ontdekte, heet “Bibliotheek Toni Coppers”

Coppers, T. (n.d.). Toni Coppers. Geraadpleegd op 7 november, 2020, https://www.tonicoppers.com/




2) Eigen leeservaring

Toen ik dit boek zag, dacht ik: ‘Eindelijk, een thriller!’ Meestal zijn de boeken die ik voor school moet lezen niet meteen mijn genre, maar dit boek is exact het soort boek dat ik zou uitlenen bij de bibliotheek. Ik had nog niet eerder gehoord van Toni Coppers, maar nu ik dit boek gelezen heb wil ik meteen meer van hem lezen.

In het begin sleepte het verhaal me niet direct mee, ik werd overspoeld door alle personages maar ik kon ze moeilijk uit elkaar halen en begrijpen wat in wiens leven gebeurde. Daarom denk ik dat het beter is om eerst de andere boeken van de Liese Meerhout-serie te lezen, zodat je mee bent met de levensverhalen van de personages. Zo was er de inspecteur Laurent Vandenberghe, die amper in het verhaal is voorgekomen, want hij had relatieproblemen dus nam hij verlof. Ik vond het dus eerder overbodig dat hij in het verhaal voorkwam.

Ook vond ik de tweede moordzaak in het boek wat overbodig. Namelijk de oude vrouw die misschien vermoord was of misschien gewoon domweg gevallen was en zo om het leven is gekomen. Zoals er in de recensies werd gezegd, gebeurt het vaak dat detectiveboeken meerdere moordzaken beschrijven. En meestal komt dat op het einde mooi samen, maar hier vond ik dat er te weinig connecties waren tussen beide verhaallijnen.

Naast deze twee negatieve puntjes van het boek zijn er natuurlijk ook veel positieve aspecten aan het boek. Ik vond het leuk dat de zaak zo gedetailleerd werd gevolgd. Ik kreeg precies het gevoel dat ik ook echt met de zaak bezig was en samen met Liese Meerhout of Michel Masson mensen ondervroeg en alle mogelijke pistes afging. Ook is Coppers erin geslaagd me op het verkeerde spoor te zetten met de man die bij dat schooltje aan openbare zedenschennis deed. In mijn ogen kon hij echt de zogenoemde opvolger of handlanger van Leo Meersman zijn en die kindjes voor hun school ontvoeren.

Op de site van Toni Coppers schrijft hij zelf een kleine reactie of gedachte bij elk van zijn boeken. Bij De jongen in het graf ging het uiteraard over Marc Dutroux. Wanneer ik de flaptekst had gelezen, dacht ik natuurlijk ook meteen aan de zaak Dutroux. Ik heb die periode zelf natuurlijk niet meegemaakt maar ik ben er wel geïntrigeerd door, en vooral over het feit dat het toch wel een grote impact heeft achtergelaten op onze samenleving.

Net zoals bij Dutroux was Meersman niet de enige schuldige. En doordat de verhalen ietwat parallel lopen dacht ik ook meteen dat Meersmans handlanger een persoon was die dicht bij hem stond. De persoon in kwestie (van wie ik de naam niet zal zeggen zodat er geen spoilers zijn) had ik eigenlijk al meteen vanaf het begin van mijn verdachtenlijst geschrapt. Dus hoe de vork nu uiteindelijk in de steel zat, had ik zeker niet zien aankomen. Ik vind het oprecht een van de beste eindes van een boek die ik ooit al gelezen heb.

Ik kan dus enkel maar aanraden om dit boek toe te voegen aan de stapel op het nachtkastje van iedereen!

[Auriane Watteau · Rating 5 out of 5]

De jongen in het graf is een triller geschreven door toni Coppers dit boek gaat over Leo Meersman. Hij is een van akeligste moordenaar die ons land heeft gekend. Hij heeft 6 jongens vermoord en misbruikt. Door zijn criminele activiteiten werd hij in 2002 veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf. Michel Masson is de hoofdinspecteurs en hij is ervan overtuigd dat de vijfjarige Arne ook is vermoord geweest door Leo. Dit kan hij natuurlijk niet bewijzen omdat zijn lichaam nooit is teruggevonden, ook zijn er niet genoeg bewijzen om deze zaak te kunnen oplossen. Deze is al jaren onopgelost, het is in werkelijkheid al het halve carrière van Masson. Masson is zo overtuigd dat Meersman deze jongen heeft gedood dat deze zoektocht naar bewijzen hem bijna ziek maakt. Op een dag vraagt Leo Meersman om de inspecteur te zien. Steeds gaat Masson naar de gevangenis om daar antwoorden te krijgen maar hij keert altijd terug zonder niks. Leo is stervend en er blijven hem 1 of 2 dagen te leven. Masson moet zich daarom haasten. Na 16 jaar wil hij de waarheid achterhalen en wil hij alles te weten komen. Hij wil eindelijk verder kunne werken op dit onopgeloste enquête en uiteindelijk opgelucht zijn van dit drama. Zal hij de waarheid uiteindelijk weten?

Eerste recensie

Toni Coppers schrijft met een vlotte pen en verweeft beide verhaallijnen tot één mooi geheel. Het verhaal is heel gedetailleerd en zeer filmisch weergegeven. Ook de personages zijn één voor één menselijk en boeiend. Met Liese Meerhout creëerde hij een unieke commissaris in het misdaadgenre. Ze is sympathiek, gedreven, chaotisch en passioneel, een figuur die vele lezers in hun hart hebben gesloten. Maar deze keer heeft Masson, die een knap staaltje speurwerk levert en een hart van goud heeft, toch ook mijn hart gestolen.
Met ‘De Jongen in het graf’ heeft Toni Coppers weer een meesterlijke thriller geschreven die leest als een trein. Een goed en geloofwaardig verhaal dat mij doet denken aan de Dutroux-affaire die in 1996 losbrak.
Wat ook leuk is dat Coppers misdaad en cultuur met elkaar combineert. Hij beschrijft de plaatsen en gebeurtenissen zo levendig, dat je precies in het hoofd van de personages zit en alles meebeleefd. Wat voor mij een meerwaarde is dat je als lezer Antwerpen kent, je  zult ongetwijfeld vele plaatsen herkennen. Ik zou het leuk vinden moest Toni eens een thriller schrijven met bijhorende wandeling.

2de recensie

De jongen in het graf kan niet echt spannend genoemd worden. Als lezer wil je vooral duidelijkheid, voor Masson, voor de ouders van Arne, maar ook voor jezelf als lezer. De verhaallijn rond het overlijden van de oude vrouw lijkt soms wat traag te verlopen. Voor dit onderdeel van het boek zou er iets meer schwung in mogen zitten, maar waarschijnlijk brengt dat het verhaal van Masson en Arne uit balans. Soms moet je de gulden middenweg kiezen en Coppers heeft die hier gevonden. Coppers heeft met De jongen in het graf een vlotlezend boek geschreven waarmee hij een breed publiek zal aanspreken.

Mijn recensie
Wat ik over dit boek kan zeggen is dat je het zo maar kon uitlezen. Lezen is geen van mijn favoriete hobby’s maar dit boek maakte wel nadenken en misschien vind ik lezen eigenlijk niet zo slecht. Ik wou nooit stoppen elke pagina was boeiend en spannend. Je leest dit boek vlot omdat je steeds te weten wilt komen wat er aan de hand is. Je wordt zoals de inspecteurs, je wordt nieuwsgierig en je maakt jouw eigen ideeën over hoe het zou eindigen. Je leeft alles in dit boek mee het lijkt zelf alsof je een film kijkt door de hoeveelheid details die we in dit verhaal krijgen. De personages zijn boeiend en soms voel je je zelf als een van hen. Alle personage zijn zo emotioneels. Hun zaak zit zo diep bij hun dat hun werk en hun privé leven er onder leiden. Het is moeilijk voor hen om hun gevoelens bij deze zaak op achtergrond te zetten. Liese Meerhout is voor mij een van de meeste emotionele personage in dit boek. Ook is er een plot die je niet zal geloven. Ik heb door deze plot kippenvel gekregen. Dit was een van mijn favoriete boeken en ik wou dat ik deze voor de eerste keer zou mogen herlezen om al deze gevoelens weer te kunnen meeleven.

Ik ga helemaal akkoord met de eerste recensie. Hij zegt het ook je kon het boek in een trein lezen. Dat betekent natuurlijk dat dit verhaal spannend is. De personage zijn natuurlijk boeiend en je kon natuurlijk alles met hun meeleven. Hij zegt ook dat Coppers misdaad en cultuur combineerde. Daar heb ik in mijn recensie niet overgeschreven maar dit is zeker en vast een feit.

Met de tweede recensie ben ik het niet helemaal mee eens. Ik denk toch dat het verhaal spannend was en niet alleen dat je het gewoon wou verder lezen om alles te weten te komen. Ook zegt ze dat er een onderdeel in het boek meer schwung moet hebben en ik denk dat dit deel van het boek ons even een pause geeft. Tijden het hele boek hebben we veel informatie gekregen dus het deel van de oude vrouw geeft ons natuurlijk balans tussen Masson en het kind. Ze is een beetje te pessimistisch aan het praten over het boek. Dit verhaal is voor mij gewoon een topper.

[Safae Rahali.D · Rating 3 out of 5]

DE JONGEN IN HET GRAF



Boekbespreking:

De jongen in het graf is de veertiende deel van de misdaadreeks rond het personage Liese Meerhout geschreven door de Vlaamse thrillerschrijver Toni Coppers. Die in 2008 als thrillerschrijver debuteerde met ‘niets is ooit’, het eerste deel van de thrillerreeks.



Het verhaal:

Het verhaal gaat over Leo Meersman een serie moordenaar die tot levenslange gevangenisstraf voor het vermoorden van zes jonge kinderen werd beoordeeld. Hoofdinspecteur Michel Masson is ervan overtuigd dat Meersman nog één slachtoffer heeft gemaakt. Hij weet zeker dat ook de vijfjarige Arne Schouten door Meersman werd vermoord, maar zijn lichaam werd nooit gevonden. Jaren later geeft Meersman de moord toe, maar weigert te zeggen waar de jongen begraven ligt. Dus heeft Masson geen enkel bewijs dat Arne een slachtoffer is van Meersman. Deze zaak houdt hem jarenlang bezig en grijpt hem ook zeer aan. Nu ligt Meersman op zijn sterfbed, enkele dagen voor zijn dood laat hij aan Masson weten dat hij hem wil zien omdat hij iets wil vertellen...

Tegelijkertijd wordt er In Hotel De Veluwe één van de gasten dood teruggevonden in een kamer. Deze tweede verhaallijn ontwikkelt zich gelijkerwijs tot aangrijpende plotten.
Michel Masson onderzoekt beide zaken en wordt met veel moeilijkheden geconfronteerd.

Mening:

De jongen in het graf is het eerste deel van de thrillerreeks dat ik heb gelezen. Maar ik had niet het gevoel dat het onduidelijk was om de personages goed te begrijpen ook al kregen we niet veel achtergrond. Tot het laatste moment bleef het onduidelijk wat er echt is gebeurd. Het boek leest zeer vlot, is realistisch en geloofwaardig. Ik lees vaak mijn boeken niet uit maar dit boek was niet lastig uit te lezen. Het boek leek me eerst saai maar hoe meer ik in het boek verder was hoe spannender het werd.

De andere delen zal ik niet verder lezen al hoezeer het boek een aanrader is. Ik voelde aan dat Masson meer het hoofdpersoon karakteristiek had dan Liese Meerhout. De jongen in het graf blijft boeiend van het begin tot het einde. Spannend vanaf het begin met een verrassend einde. Dit boek bevat weinig actiescenes maar meer psychologische spanningen tussen personages. Het is een goed boek met een goed verhaal. Ik geef dit boek een 3,5/5.





2 recensies:

https://www.chicklit.nl/boekrecensies...

De recensie begint met een korte samenvatting van het verhaal met dan een beetje informatie over het boek en de auteur. Hij geeft dan zijn mening over het boek en sterretjes. De recensie is kort en duidelijk misschien geeft het een beetje te veel informatie over het verhaal.

https://www.hebban.nl/recensie/piet-h...

Deze recensie is een lezersrecensie, het gaat iets minder over het verhaal en een beetje meer over wat de lezer zelf dacht over het boek en wat zijn leeservaring is. Hij legt de voordelen en nadelen van het boek zeer goed uit en ik wist direct aan wat ik mij moest verwachten voor het lezen. Hij Geeft eerst zijn mening over het boek dan een korte uitleg over wat het boek gaat en dan ook nog de sterke en zwakke punten van het boek. Hij eindigt dan de recensie met een punt op 5 met een beetje uitleg.

[MAURICIO · Rating 4 out of 5]

Hoofdinspecteur Michel Masson is ervan overtuigd dat het er zeven waren. Hij heeft nooit enig bewijs gevonden dat Arne een slachtoffer is van Meersman. Deze onopgeloste zaak houdt Masson al een halve carrière bezig en raakt hem tot in het diepst van zijn ziel.

Zestien jaar later, Leo Meersman is stervende en hij heeft expliciet gevraagd om Michel Masson te zien. Hij wil hem iets belangrijks vertellen voordat hij sterft. Maar Masson zal hem moeten haasten want Meersman heeft hooguit nog maar een paar dagen te leven. Het is nu of nooit om de waarheid te achterhalen. Masson wil dat de zaak na al die jaren eindelijk opgelost geraakt en dat de nabestaanden eindelijk weten wat er gebeurd is.

In vergelijking met hersenschimmen is deze boek veel spannender. Hier gaat het over een moordzaak en niet over het persoonlijke leven van. Wat betreft de manier waarop het verhaal geschreven is vind ik echt leuk op vlak van emotie, gebeurtenissen enz. In tegenstelling tot hersenschimmen is De jongen in het graf echt interessant.

Ik geef dit boek een 4/5
De jongen in het graf is een heel goeie thriller boek die ik tot nu toe heb gelezen.
Meestal lees ik andere soorten boeken ,maar ik heb van dit boek echt genoten. De personages waar zeer gedetailleerd,…

[Sinem · Rating 4 out of 5]

Dit boek gaat over een seriemoordenaar, Leo Meersman. Hij werd veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf voor het misbruiken en vermoorden van zes jongens, maar hoofdinspecteur Michel Masson weet zeker dat er niet zes, maar zeven jongeren misbruikt en vermoord werden. De hoofdinspecteur is ervan overtuigd dat een vijfjarige jongen, Arne Schouten, ook een slachtoffer is van Michel Masson. Het probleem is dat Michel Masson geen bewijs heeft van wat hij beweert. Arne's lichaam werd echter nooit teruggevonden. Deze zaak is voor Masson erg belangrijk, hij is er al een half carrière mee bezig en wilt bewijzen dat wat hij beweert, effectief juist is. Na jaren wachten, wilt de seriemoordenaar een afspraak hebben met Masson. Het probleem is dat Meersman stervend is, Michel Masson moet zich dus haasten om erachter te komen wat er effectief gebeurt is.

De schrijver van dit boek is Toni Coppers. Hij is een Vlaams misdaadromanschrijver dat vooral bekend is door zijn serie misdaadromans rond de Antwerpse commissaris Liese Meerhout. In 2014 won hij het Hercule Poirot Prijs met zij boek 'Dood water'. Toni Coppers won ook een heleboel andere prijzen en werd vaak genomineerd dankzij zijn boeken.

Recensie 1: https://www.chicklit.nl/boekrecensies...

Ik ga helemaal akkoord met dit recensie, zeker op het punt dat je dit boek als een trein leest. Ik vond het interessant dat de schrijver het boek aan het affaire Dutroux gelinkt heeft, ik had er niet aan gedacht maar nu dat ik dit gelezen heb, vind ik dat het wat samenhangingen heeft. Ik ben ook akkoord met het feit dat het intrige tot op het laatste punt blijft hangen.

Recensie 2: http://boekrecensiescharleskuijpers.b...

Ook hier ga ik akkoord met het feit dat we tot op het einde geen enig idee hebben van wat er gebeurt is. Op een bepaald ogenblik zegt de schrijver 'Wél is het zo dat de personages nóg meer voor je gaan leven als je meer boeken uit de serie in volgorde leest.', en het liet me denken dat ik misschien meer boeken van dit auteur kon lezen, omdat ik dit boek erg interessant en spannend vond.


Dit boek geef ik een 4/5:
Ik vond dit boek leuk omdat het vol intriges zat. Ik waardeerde het ontvouwen van het verhaal, omdat ik constant wou weten wat er ging gebeuren. Ik ben niet iemand die van lezen houdt, maar ik vond dit boek erg leuk dankzij de onderwerpen die in het boek werden behandeld. Soms had ik wat moeite met de termen die werden gebruikt, waardoor ik de zinnen een aantal keren moest herlezen om het goed te begrijpen, dit is de reden waarom het geen 5/5 krijgt.

[Simon D'Hoest · Rating 4 out of 5]

Begonnen aan dit boek doordat het deel uitmaakte van de boektoppers van 2020. Niet beseffende dat dit deel uitmaakt van een reeks en er hier zelf een serie rond bestaat. Desondanks vol goeie moed begonnen en me geen moment verveeld! Je leeft mee met iedereen en wat een twist op het eind! Een echte aanrader.

[Merveille · Rating 3 out of 5]

Toni Coppers : De jongen in het graf
“De jongen in het graf” is een thriller waarin de hoofdinspecteur Michel Masson zes moorden probeert recht te zetten die door de beruchte seriemoordenaar Leo Meersman zijn gepleegd, maar hij is ervan overtuigd dat het er zeven zijn. Hij is het meest geïntrigeerd door deze zevende moord, die van de kleine Arne Schouten.
De hoofdinspecteur heeft echter nooit enig concreet bewijs voor zijn beweringen gevonden. Maar hij laat de zaak niet los tot op de dag dat de moordenaar Meersman, die niet lang meer te leven heeft, Michel Masson vraagt te spreken om hem iets te vertellen.
Later in het verhaal doet een andere zaak zich voor, die de situatie lastig maakt. Masson speelt op twee reeksen en heeft duidelijk moeite om alles onder controle te houden.

In 2018 is Toni Coppers begonnen met het schrijven van het boek “De jongen in het graf”. Voor dit verhaal liet hij zich enigszins inspireren door de zaak Dutroux, die hem dit eindresultaat opleverde. Toni Coppers slaagt erin mij te verbeelden en mee te nemen in de diepte van het verhaal, met zijn lijden, twijfels, vragen en vooral zijn angsten. Hij slaagt erin ze mij te laten voelen zoals ik ze voelde toen ik het boek las. Coppers heeft een prettige manier van schrijven. Hij beschrijft tot in details de locaties, de sferen en de personages en is er goed in alles realistisch over te laten komen.

De twee recensies die me De jongen in het graf in een ander perspectief deden zien :

- https://www.chicklit.nl/boekrecensies...

Deze eerste recensie vat het verhaal in een paar zinnen samen. De hoofdpunten worden geschetst, maar de uitleg is nog erg vaag. Het geeft meer informatie over de mening van de persoon die de recensie schreef en de schrijfstijl van de auteur, dan over het boek.

- http://boekrecensiescharleskuijpers.b...

In deze tweede recensie wordt het verhaal meer in detail uitgelegd, waarbij zelfs een beetje te veel wordt onthuld. Deze is inspirerender dan de eerste, omdat het meer over het verhaal zelf gaat en we begrijpen meteen dat het vanuit het standpunt is van Michel Masson (de hoofdinspecteur).


Ik geef dit boek een 3/5:

Eerst dacht ik dat ik weer mijn tijd ging verdoen met het lezen van een banaal boek dat waarschijnlijk niet de moeite waard zou zijn. Maar naarmate het verhaal vorderde, ging ik er steeds meer in op. Wat ik echt jammer vond aan dit boek was dat de auteur ons vaak in de verkeerde richting leidde. Natuurlijk ging het niet boven mijn verwachtingen, maar het was het toch waard.

[Sabrina · Rating 3 out of 5]

1)
Toni Coppers is zonder twijfel Vlaanderens favoriete misdaadauteur. Zijn thrillers werden bekroond met de Hercule Poirot juryprijs en vele publieksprijzen waaronder de VRT LangZullenWeLezen-trofee.

Toni werd geboren in Sint-Truiden op 6 september 1961. Nu woont en schrijft hij in Antwerpen en de Ardennen. Toni is getrouwd met coauteur Annick Lambert en samen hebben ze 5 kinderen in een nieuw samengesteld gezin.

Toni werkte bijna 26 jaar voor de VRT als radioproducer en presentator. Hij schreef zijn eerste brievenroman in 1995. Daarna schreef hij tien jaar lang geen boeken. Als reisjournalist maakte hij reportages en documentaires over de hele wereld tot hij in 2005 de microbe niet meer kon onderdrukken en met Dixit zijn eerste, weliswaar komische thriller, afleverde. Sindsdien is hij niet meer gestopt met schrijven. Met de thriller Niets is Ooit gaf hij het startschot voor de succesreeks rond commissaris Liese Meerhout. De moordonderzoeken van de populairste vrouwelijke commissaris van Vlaanderen hebben ondertussen al bijna 20 boeken gevuld.
De thrillers met commissaris Liese Meerhout in de hoofdrol werden verfilmd in de televisiereeks ‘Coppers’ voor VTM. Internationaal werd de reeks onder de naam “Rough Justice” uitgezonden in vele landen waaronder Nieuw-Zeeland en Canada.

In 2020 schreef Toni VAL. Daarmee werd een tweede thrillerreeks rond de eigenaardige privédetective Alex Berger boven de doopvont gehouden. Toni had Alex Berger al eens eerder opgevoerd in “De Zaak Magritte” uit 2017. Het hoofdpersonage liet hem echter niet los en Toni besliste om vanaf 2020 de man een eigen reeks te gunnen.

Toni’s thrillers staan bekend om de ingenieuze plots en doorgedreven psychologische karaktertekeningen die de boeken tot toppers in hun genre maken. Hij schrijft over mensen van vlees en bloed. Zelden is iemand helemaal juist of helemaal fout. Slachtoffers en daders zijn levensecht. Net door dat menselijke is Coppers zo’n hartverwarmende auteur. De kers op de taart van zijn schrijverscarrière blijft dat hij als eerste levende auteur zijn naam mocht schenken aan een bibliotheek: de stedelijke bibliotheek van Sint-Truiden, waar hij zelf de liefde voor het lezen ontdekte, heet “Bibliotheek Toni Coppers”

Bron: Coppers, T. (z.d.). Toni Coppers. Geraadpleegd op 12/11/2020, https://www.tonicoppers.com/


2)

Toni Coppers: De jongen in het graf
juni 14, 2018

In de periode van 1996 tot en met 2004 waren België en ook Nederland in de ban van de afschuwelijke zaak-Dutroux. De weerzinwekkende serieverkrachter en –moordenaar Marc Dutroux werd uiteindelijk in 2004 tot levenslang veroordeeld. Ook enkele op zijn zachtst gezegd vreemde gebeurtenissen rond zijn ex-echtgenote Michelle Martin deden de gemoederen toentertijd hoog oplopen.

De Vlaamse thrillerauteur Toni Coppers heeft zich vermoedelijk, doch slechts lichtelijk en in de verte, door deze zaak laten inspireren bij het bedenken en schrijven van zijn nieuwste thriller “De jongen in het graf”. Het is het maar liefst veertiende deel in de serie met als centrale persoon de aansprekende commissaris Liese Meerhout.

In de gevangenis zit Leo Meersman een levenslange straf uit wegens moord op zes jonge kinderen. Die straf loopt op zijn einde omdat Meersman op sterven ligt. Hij verzoekt aan justitie om in vrijheid te mogen sterven bij zijn zus Renée.
Hoofdinspecteur Michel Masson –welbekend uit eerdere boeken in deze reeks- heeft destijds Meersman ontmaskerd. Masson was en is er heilig van overtuigd dat Meersman nóg een slachtoffer heeft gemaakt. Dat houdt hem al die jaren bezig en grijpt hem ook zeer aan. De verdwijning in de tijd van de misdrijven van de vijfjarige Arne Schouten is nooit opgehelderd. Deze cold case zit in de poriën van Masson. Meersman wil op zijn sterfbed een onthulling doen aan Masson. En die blijkt wel heel bijzonder…

De zgn. hersteltheorie speelt een belangrijke rol in het verhaal. Coppers beschrijft die heel treffend:

“Volgens de hersteltheorie zou het menselijk brein zo in elkaar zitten dat we altijd zien wat we willen zien. Vijf keer na elkaar een zin lezen en vijf keer over de spelfout kijken is daar een goed voorbeeld van: onze ogen zien de fout wel, maar ons brein repareert ze meteen, omdat het zo hoort.”

In hotel De Veluwe, van Nelle, de partner van Masson, wordt een van de gasten dood gevonden in haar kamer. Deze tweede verhaallijn ontwikkelt zich eveneens tot een boeiende intrige.
De onderzoeken van de recherche in beide zaken zijn diepgaand en kennen vele onverwachte wendingen. Het rechercheteam bestaat grotendeels uit oude bekenden. Het zijn personages die steeds boeiend blijven en een fraai menselijk beeld neerzetten van hun werk in zware omstandigheden. Zij ontwikkelen zich privé steeds verder, maar het knappe van de boeken van Coppers op dit punt is dat ze gewoon als standalone leesbaar zijn. Wél is het zo dat de personages nóg meer voor je gaan leven als je meer boeken uit de serie in volgorde leest.

Toni Coppers heeft in “De jongen in het graf” een waarlijk schitterend verhaal gecomponeerd. Hij is een stilist van het zuiverste water en weet bijna als geen ander met krachtige, soms ingetogen, maar altijd treffende pennenstreken een sfeer te scheppen waarin de lezer de gebeurtenissen én de situaties als levensecht ervaart. Meesterlijk weet Coppers met kleine tussenzinnen het beeld te scheppen dat aanspreekt. Zijn woordgebruik is zonder meer voorbeeldig.

En dan de plot …

Tot het laatste moment blijft onduidelijk wat er precies is gebeurd. En dan volgt de finale ontknoping: die laat de lezer na het dichtslaan van het boek niet meer los. De achterliggende dramatiek kruipt in je brein en daar helpt geen hersteltheorie meer aan.

De hoogste complimenten aan Toni Coppers voor dit boek. Ik zeg het zelden over een boek, maar dit is gewoonweg BRILJANT. Vijf sterren dus.


Bron: Kuijpers, C. (2018). Toni Coppers: De jongen in het graf. Geraadpleegd op 12/11/2020, http://boekrecensiescharleskuijpers.b...


Recensie: De jongen in het graf

Desondanks dat de zaak-Dutroux zich zo lang geleden heeft afgespeeld, heb ik er toch enorm veel over gehoord. Het spreekt dus voor zich dat het veel indruk heeft nagelaten. Dat deze zaak Tony Coppers heeft geïnspireerd om zijn 14de thriller te schrijven, verbaast me dus zeker niet. Ik ben het er mee eens dat de zogenaamde hersteltheorie een belangrijke rol in het verhaal speelt. We zien wat we willen zien en daardoor kijken we vaak over de werkelijkheid heen, wat in dit boek zeker van toepassing is. Ik moet wel tegenspreken met het feit dat Liese Meerhout de centrale persoon is. Ook al was dat misschien wel het geval in zijn vorige boeken, vind ik toch dat dit in dit boek niet echt zo is. Michel Masson is volgens mij de centrale persoon, Liese Meerhout heeft ook een grote rol maar ik beschouw haar niet als centrale persoon. Wat me ook opviel was dat ik als lezer toch iets meer wou weten over de persoonlijkheid van deze 2 personages, ze hadden dan misschien iets echter aangevoeld. Het verhaal begint in principe echt pas vanaf pagina 98. Mevrouw Mayerfeld wordt vermoord in het hotel van Nelle en Meersman geeft toe het 7de vermiste kind vermoord te hebben. Je zou dan denken dat Michel Massons obsessie zou minderen omdat Meersman het eindelijk heeft toegegeven. Maar niets is minder waar, eigenlijk beginnen alle echte vragen nu pas te komen. Iedereen heeft het ook echt te doen met Michel Masson, zijn mentale gezondheid gaat erop achteruit. Dat de personages van het rechercheteam steeds boeiend blijven en een fraai menselijk beeld neerzetten van hun werk in zware omstandigheden, is zeker waar. Hun dagen worden uitgebreid besproken, wat er voor zorgt dat je je zeer goed kan inleven met alle personages. Ik vind persoonlijk dat er iets te veel personages in het boek aan bod komen, ik moest namelijk af en toe terugbladeren om nog eens opnieuw te lezen wie wie was. Dat zorgde soms voor verwarring. Al bij al vond ik dat dit een redelijk goed boek was, het is zeker een aanrader.

[Elysa · Rating 4 out of 5]

De jongen in het graf


Dit verhaal begint met Leo Meersman, een wrede moordenaar die in het jaar 2002 levenslang gevangenisstraf kreeg. Hij is de dader van de moord van 6 jongens. Het hoofdpersonage, Michel Masson is hoofdinspecteur en is ervan overtuigd dat Leo Meersman verantwoordelijk is van een zevende moord. Namelijk de moord van Arne, een vijfjarige jongen. Zijn lichaam is nooit teruggevonden. Hoofdinspecteur Masson houdt zich al een halve carrière bezig met deze zaak, want voor een of andere reden raakt het hem en wil hij dus te weten komen wat er met Arne is gebeurd.
Na 16 jaar komt men te weten dat Leo Meersman stervend is. Terwijl hij op zijn sterfbed ligt vraagt hij om inspecteur Masson te zien, omdat hij hem iets moet vertellen.

Meestal lees ik geen thrillers aangezien ik deze genre niet zo graag lees, maar “De jongen in het graf” behoort tot de uitzonderingen. Het verhaal is zeer goed geschreven en dit zorgt ervoor dat je het zeer vlot uitleest. De schrijver heeft de spanning van de zaak tot op de laatste bladzijden laten duren en dit zorgt ervoor dat je alleen maar verder wilt bladeren om te weten hoe het zou aflopen. Vergeleken met andere boeken die ik al heb gelezen verschilt dit boek echt van de andere aangezien ik meestal geen thrillers lees. Voor deze opdracht ben ik uit mijn comfortzone gestapt door te kiezen voor een thriller. Ik denk dat ik een goede keuze heb gemaakt. Ik heb kennis gemaakt met een nieuwe schrijfstijl en een heel andere plotstructuur. Bij het lezen van een thriller heb je ook andere verwachtingen dan bij een liefdesroman. Wat ik ook apprecieerde was dat het over een moordenaar ging, als het een ander soort thriller zou zijn dan zou ik het waarschijnlijk minder interessant gevonden hebben.


Om een conclusie te trekken is “De jongen in het graf” volgens mij een aanrader voor iedereen, dankzij de schrijfstijl, de plot enz.
Veranderen van genre kan geen kwaad en kan je ook verrassen. Uit je comfortzone stappen kan je alleen maar rijker maken.

[Dounia Belharch · Rating 4 out of 5]

De jongen in het graf-Toni Coppers
Biografie:
Toni Coppers (Sint-Truiden, 6 september 1961) is een Vlaams schrijver van misdaadromans. Hij werd vooral bekend door zijn serie misdaadromans rond de Antwerpse commissaris Liese Meerhout. Coppers debuteerde in 1995 met De Beha van Madonna, brieven van een reiziger, waarin hij literaire reisbrieven schreef aan vrienden en bekenden. In die tijd was hij reisjournalist voor Radio 1
In 2005 begon Coppers als thrillerschrijver met Dixit, het was eerder een komisch boek dan een thriller. Met Niets is ooit (2008) maakt Coppers zijn debuut als volbloed thrillerschrijver. Niets is ooit is het eerste deel in een nieuwe thrillerreeks rond Liese Meerhout, inspecteur Kunstcriminaliteit in Brussel. De setting is de hedendaagse en kosmopolitische Europese hoofdstad. Het werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs 2008. In mei 2009 verscheen Engel, het tweede deel uit de reeks.
Later maakt hij een thrillerreeks rond Liese Meerhout en zijn boeken worden een groot succes.
(2021). Toni Coppers. Geraadpleegd op 18 februari 2021, https://nl.wikipedia.org/wiki/Toni_Co...
Bibliografisch adres:
Coppers, T. (2018). De jongen in het graf. België: Manteau.

Recensie:
Onze demonen duiken weer op

Ik heb onlangs de veertiende thriller, de jongen in het graf, uit de reeks Liese Meerhout-thrillers gelezen. Dit thrillerboek, geschreven door Toni Coppers en verschenen in 2018, behoort tot een reeks van zeventien andere boeken. Allemaal zetten ze Liese Meerhout, inspecteur kunstcriminaliteit in de hoofdstad Brussel, in de schijnwerpers. In het vierde boek van de reeks, verlaat het hoofdpersonage Meerhout de kunstcriminaliteit voor de moordbrigade in Brussel. Vanaf de vijfde thriller verhuist Liese Meerhout buiten Brussel. De reeks begint met een eerste thriller getiteld niets is ooit en eindigt met de moord op Arno Linter. Coppers’ werk de jongen in het graf was een groot succes en heeft ervoor gezorgd dat de auteur de Hercule Poirot Publieksprijs 2018 won. Ook ontving hij in datzelfde jaar de allereerste LangZullenWeLezen-trofee VRT voor het spannende boek.

In het begin hield ik niet zozeer bij het verhaal en had ik het moeilijk om verder te lezen, maar door het verder lezen vond ik het een erg leuke thriller.
De jongen in het graf hangt nauw samen met de Liese Meerhout-thrillers, maar het is helemaal niet noodzakelijk om de vorige boeken te lezen om te beginnen aan deze thriller. Ik wist bijvoorbeeld niet eens dat het tot een reeks behoorde. In dit boek maken we de ontmoeting van het hoofdpersonage Michel Mason naast Liese Meerhout. Hij houdt zich allang bezig met een cold case over een zekere seriemoordenaar die zes jonge jongetjes heeft vermoord en misbruikt. Deze moordenaar is berecht en staat voor een levenslange gevangenisstraf. Maar de hoofdinspecteur Michel Mason is ervan overtuigd dat een zevende kind, Arne, bij de zaak betrokken is en tevens het slachtoffer is van de moordenaar, genoemd Leo Meersman. Terwijl Mason al zestien jaar geobsedeerd is door deze zaak, vraagt Leo hem te spreken voordat hij sterft. Daarnaast heeft het team van Mason en Liese de leiding over een nieuw, zeer mysterieus onderzoek naar een oude dame die in een hotel is gevallen.

In het begin was ik niet meteen mee in het verhaal en had ik het moeilijk om verder te lezen. Ik was vooral in de war door alle personages die aan bod kwamen en door de dubbele enquête die we volgen. Ook geraakte ik in de war door het hoofdpersonage Liese Meerhout, weliswaar niet even belangrijk als in de andere boeken van diezelfde reeks, omdat ik de vorige boeken niet had gelezen. Ik had niet genoeg achtergrondinformatie waardoor haar handelingen soms ongepast en verwarrend waren.

Geleidelijk, nadat ik het grootste deel had gelezen en begrepen en de ontmoeting met de personages had gemaakt, las ik graag het vervolg en kon ik niet stoppen met lezen. Dit boek is zo aangrijpend doordat er twee affaires tegelijk in details behandeld worden en las ook zeer vlot. Toni Coppers maakte het boek interessanter om te lezen door alle details. Niet alleen de affaires en de professionele zaken zijn gedetailleerd geschreven, maar ook de personages’ gevoelens en levens. We zijn ondergedompeld in de wereld van twee inspecteurs wiens leven niet altijd zo gemakkelijk is tussen persoonlijk en professioneel leven en het verhaal wordt daardoor realistischer. Bijvoorbeeld Liese die zich zorgen maakt om Mason of de problemen tussen Laurent en zijn vriendin.

Wat ik ook leuk vond was de speciale verhaallijn en vertelstandpunt, maar ook de bijzondere goed geschreven plot. Het feit dat we twee verhalen in één lezen en dat er twee verhaallijnen aan bod komen vond ik heel aantrekkelijk. Aan de ene kant lezen we over Leo Meersman, een seriemoordenaar en aan de andere kant over Cecilia Mayerfeld, een oude dame die gestorven is in een hotel. Het boek zit vol intriges zoals, waar is Arne? wie is de moordenaar? wat is er gebeurd? en wendingen, wanneer Leo toegeeft dat hij Arne heeft vermoord of wanneer de politie een lichaam vindt. Mayerfelds dood laat ons denken dat het een ongeval is, maar er zijn kleine details die ons het tegenovergestelde laten denken. Ook is er een grote spanning waardoor we alleen maar verder willen lezen om nog meer te weten te komen. Ik kon me gemakkelijk in het verhaal voelen en ik voelde me alsof ik erbij betrokken was. Ik probeerde de zaken tevergeefs op te lossen en een dader te vinden, maar ik werd altijd op het verkeerde spoor gezet. Ik zou nooit gedacht hebben dat Cecilia een duw heeft gekregen van Jan Dirksen.

Daarentegen vond ik het einde minder goed. Ik geef wel toe dat het een onverwacht en onvoorspelbaar einde is, maar Coppers beloofd doorheen het verhaal een zeer mysterieus einde en zoals ik eerder heb gezegd gebeuren er altijd wendingen doorheen het verhaal waardoor ik het einde teleurstellend vond. Het verhaal eindigt volgens mij te abrupt en ik vind het niet zozeer gepast, omdat ik tijdens het lezen voortdurend hypotheses maakte over de eventuele moordenaars en over de affaires zelf. Dat de zus van Leo Meersman, Renée, een directe link had met het verhaal, namelijk dat ze Arne Schouten had gevonden en in Frankrijk gebracht om daar in een ongeval te sterven, vond ik spijtig. Maar aan de andere kant vond ik het ook verrassend en vergezocht. Ook vond ik het einde te snel geschreven, ik bedoel hiermee dat we gedurende het hele verhaal niets weten over de twee mysterieuze affaires en we worden altijd op het slechte pad gericht dat het einde te gemakkelijk gekend wordt gemaakt.

Om te eindigen raad ik dit boek zeker aan. Ik vond het boek heel spannend en aangenaam om te lezen. Om het boek in één woord te beschrijven: meeslepend en verslavend (oeps, een woordje te veel). Bij het kiezen van een volgend boek zal ik me meteen richten tot de andere Liese Meerhout-thrillers.

[Kenza · Rating 4 out of 5]

De schrijver van dit boek is Tony Coppers. Hij is een Vlaams misdaadromanschrijver dat vooral bekend is door zijn serie misdaadromans rond de Antwerpse Commissaris Liese Meerhout. In 2014 won hij het Hercule Poirot Prijs met zijn boek ‘Dood water’. Tony Coppers won ook een heleboel andere prijzen en werd genomineerd dankzij zijn boeken.

Recensie:
Het gaat over een jonge dat Leo Meersman heet. Hij was bekend als moordenaar die in het jaar 2002 levenslang gevangenisstraf kreeg. Omdat hij zes jongens had vermoord. Hoofdinspecteur Masson was ervan overtuigt dat Meersman niet zes kinderen had vermoord maar zeven. Masson werd hierdoor gek en hij werd hiervan overtuigt, maar had geen bewijs. Zestien jaar later, Leo Meersman had hooguit nog 1 dag of 2 te leven. Daarom wou hij Masson zo vlug mogelijk zien om een gesprek te houden. Masson vond dit een vreselijk drama en wou hier alles over weten en eindelijk een bewijs hebben om aan te tonen dat het echt zeven jongens waren. Meersman gaf onderzoeken aan Masson. Hij moest gevoelens onderzoeken van slachtoffers en van ouders van vermiste kinderen. Hier begon de zoektocht. Het verhaal is goed gedetailleerd. Persoonlijk doet het me denken aan de Dutroux-affaire. Het was een gruwelijke zaak.

Ik ga nu de jongen in het graf met de laatste boek die ik gelezen heb vergelijken. De genre van de jongen in het graf is een thriller. Er wordt gebruikt gemaakt van een verzorgde taalgebruik, goede plot met veel emoties en spannend. Vele hemels boven de zevende is een debuutroman het is een totaal andere genre. Ondanks dat het fictie is, beleef je dit als in de echte wereld. Er is een combinatie van realisme, sarcasme en humor. Maar de twee boeken waren persoonlijk interessant.

Dat was de eerste thriller dat ik gelezen heb. Ik raad jullie dat aan als je van mysterie houdt.

[Safiye · Rating 5 out of 5]

Bibliografisch adres: Coppers, T. (2018). De jongen in het graf. Wommelgem: VAN IN.

Toni werd geboren in Sint-Truiden op 6 september 1961. Nu woont en schrijft hij in Antwerpen en de Ardennen. Toni is getrouwd met coauteur Annick Lambert en samen hebben ze 5 kinderen in een nieuw samengesteld gezin.
Toni werkte bijna 26 jaar voor de VRT als radioproducer en presentator.
Hij schreef zijn eerste brievenroman in 1995. Daarna schreef hij tien jaar lang geen boeken. Als reisjournalist maakte hij reportages en documentaires over de hele wereld tot hij in 2005 de microbe niet meer kon onderdrukken en met Dixit zijn eerste, weliswaar komische thriller, afleverde. Sindsdien is hij niet meer gestopt met schrijven. Met de thriller Niets is Ooit gaf hij het startschot voor de succesreeks rond commissaris Liese Meerhout. De moordonderzoeken van de populairste vrouwelijke commissaris van Vlaanderen hebben ondertussen al bijna 20 boeken gevuld.
De thrillers met commissaris Liese Meerhout in de hoofdrol werden verfilmd in de televisiereeks ‘Coppers’ voor VTM. Internationaal werd de reeks onder de naam “Rough Justice” uitgezonden in vele landen waaronder Nieuw-Zeeland en Canada.
Toni’s thrillers staan bekend om de ingenieuze plots en doorgedreven psychologische karaktertekeningen die de boeken tot toppers in hun genre maken. Hij schrijft over mensen van vlees en bloed. Zelden is iemand helemaal juist of helemaal fout. Slachtoffers en daders zijn levensecht. Net door dat menselijke is Coppers zo’n hartverwarmende auteur. De kers op de taart van zijn schrijverscarrière blijft dat hij als eerste levende auteur zijn naam mocht schenken aan een bibliotheek: de stedelijke bibliotheek van Sint-Truiden, waar hij zelf de liefde voor het lezen ontdekte, heet “Bibliotheek Toni Coppers”
Toni Coppers. (n.d). Geraadpleegd op 5 maart 2021, https://www.tonicoppers.be/.
------------------------------------------------------

Opgestapelde trauma’s van twee kinderen
Onlangs heb ik het boek ‘de jongen in het graf’ gelezen met auteur Toni Coppers. Het boek is de veertiende thriller uit de reeks Liese Meerhout-thriller en werd gepubliceerd in 2018. De jongen in het graf is een meeslepend boek vol met geheimzinnigheid.

Het boek begon meteen vlot. Eerst werden alle personages voorgesteld. Michel Masson is hoofdinspecteur in Antwerpen en loopt al jarenlang rond met een probleem. Hij is er zeker van dat Leo Meersman, de wreedste seriemoordenaar van België, Arne Schouten heeft vermoord. Helaas heeft hij hiervoor geen enkel bewijs. Wanneer Meersman op zijn sterfbed vraagt om Masson te zien, vertelt hij waar het graf ligt. Dan pas begint het verhaal echt. Liese Meerhout is net als Masson een inspecteur. Zij houdt zich meer bezig met een ander moord, namelijk de moord op Cecilia Mayerfeld. Mayerfeld verbleef in kamer 3 in het hotel ‘De Veluwe’. Op een avond werd ze dood teruggevonden in haar kamer. Volgens Masson was het duidelijk geen natuurlijke dood. Het onderzoek naar de moordenaars staat centraal in het boek. Heel het team houdt zich bezig met de twee moordgevallen.

De schrijfstijl die Coppers heeft gebruikt is toepasselijk voor dit boek. Het boek was zeer aangenaam om te lezen. Nooit had ik het gevoel dat het boek saai werd. Het begon spannend en eindigde ook onverwacht. Coppers gebruikt ook veel details bij het beschrijven van een plaats, wat ik goed vond. Door al de details kon je de plaats inbeelden en was het makkelijker als lezer om mee te volgen. Het boek is wel vlot om te lezen maar ik raad jullie wel aan om het boek zo snel mogelijk uit te lezen. Laat het boek niet liggen als je eenmaal begonnen bent maar lees het meteen af zodat het boek spannend blijft.

De personages hebben ook een indruk op mij nagelaten. Eerst en vooral vond ik Masson een geheimzinnige persoon. Ik had verwacht dat we naar het einde van het verhaal toe iets over hem te weten gingen gekomen maar dit is niet gebeurd. Liese Meerhout was niet zo een indrukwekkend personage. Ik vond haar niets ander dan een buitengewoon personage. Tijdens het lezen had ik een grote haat tegen Leo Meersman, wat uiteraard normaal is. Maar op het einde had ik medelijden met hem en zijn zus Renée. Ze werden beide misbruikt door hun eigen vader. Elke nacht koos zijn vader één van hen. Het was een soort loterij, zoals Renée het zei. Deze slechte herinneringen hebben zich allemaal opgehoopt en hebben voor trauma’s gezorgd. Leo Meersman nam de identiteit van zijn vader over en deed hetzelfde met andere kinderen. Renée werd daarentegen mentaal ziek, zonder dat ze het door had. Veder vond ik de andere personages ook goed passen bij het verhaal. Alle personages die ondervraagd werden tijdens het onderzoek en de personages die meehielpen voor het onderzoek (de patholoog-anatoom, alle leden van het team, …) zorgden ervoor dat het verhaal meer op een film leek.

Wat ik het interessantst vond van het boek, was het oplossen van het onderzoek. Tijdens het lezen van het boek denk jij eigenlijk ook na over wie de moordenaar kan zijn. Samen met het team, ga jij eigenlijk ook op onderzoek. Met elke aanwijzing die zij vinden, probeer je als lezer te achterhalen wie de moordenaars kunnen zijn. De grootste vraag is natuurlijk wie Mayerfeld en Arne heeft vermoord. In het boek droomde Liese over Arne en Mayerfeld. Toen dacht ik na of dit misschien een aanwijzing was voor de lezers. Door het boek heen ben ik minstens vijf keer veranderd van gedachte wie de moordenaar kon zijn. Op een bepaald moment twijfelde ik zelfs van Matthias, de zoon van Masson. Dit allemaal maakte het boek nog boeiender en spannender.

Voor iedereen die twijfelt of dit boek wel het waard is om te lezen, ja, het is het echt waard. De jongen in het graf is een must-read. Het boek vraagt al je aandacht maar is boeiend en spannend genoeg om het uit te kunnen lezen. Bij het kiezen van mijn volgend boek zal ik me zeker richten tot de boeken van Toni Coppers.

[Felix H]

Autobiografie auteur:
Toni Coppers is zonder twijfel Vlaanderens favoriete misdaadauteur. Zijn thrillers werden bekroond met de Hercule Poirot juryprijs en vele publieksprijzen waaronder de VRT LangZullenWeLezen-trofee.

Toni werd geboren in Sint-Truiden op 6 september 1961. Nu woont en schrijft hij in Antwerpen en de Ardennen. Toni is getrouwd met coauteur Annick Lambert en samen hebben ze 5 kinderen in een nieuw samengesteld gezin.

Toni werkte bijna 26 jaar voor de VRT als radioproducer en presentator.
Hij schreef zijn eerste brievenroman in 1995. Daarna schreef hij tien jaar lang geen boeken. Als reisjournalist maakte hij reportages en documentaires over de hele wereld tot hij in 2005 de microbe niet meer kon onderdrukken en met Dixit zijn eerste, weliswaar komische thriller, afleverde. Sindsdien is hij niet meer gestopt met schrijven. Met de thriller Niets is Ooit gaf hij het startschot voor de succesreeks rond commissaris Liese Meerhout. De moordonderzoeken van de populairste vrouwelijke commissaris van Vlaanderen hebben ondertussen al bijna 20 boeken gevuld.
De thrillers met commissaris Liese Meerhout in de hoofdrol werden verfilmd in de televisiereeks ‘Coppers’ voor VTM. Internationaal werd de reeks onder de naam “Rough Justice” uitgezonden in vele landen waaronder Nieuw-Zeeland en Canada.

(Coppers, T. (2020). Toni Coppers. Geraadpleegd op 19 Maart 2022, http://www.tonicoppers.be)

 
Recensie:
Het verhaal: Leo Meersman is een van de wreedste seriemoordenaars van de laatste decennia. Hij kreeg in 2002 levenslang voor het misbruiken en vermoorden van zes jongens. Hoofdinspecteur Michel Masson is ervan overtuigd dat het er zeven waren en dat ook de vijfjarige Arne in handen van Meersman is gevallen. Zijn lichaam is echter nooit gevonden. Het is een cold case die Masson al een halve carrière bezighoudt en die hem diep raakt. Op zijn sterfbed vraagt Meersman onverwacht om Masson te zien. Hij wil hem iets vertellen…
Toni Coppers heeft met De jongen in het graf inmiddels zijn veertiende misdaadthriller geschreven rondom het personage Liese Meerhout, commissaris in Antwerpen. De jongen in het graf is echter zeer goed los te lezen van de andere delen in deze serie, er wordt nauwelijks naar gerefereerd. Coppers geeft een inkijk in de samenwerking van een rechercheteam die zeer goed op elkaar zijn ingespeeld. Buiten het verhaal over de zevende jongen die nog steeds na al die tijd nog vermist wordt, is er ook een andere zaak met een overlijden onder verdachte omstandigheden van een oudere dame wat zich tegelijkertijd afspeelt. Voor beide zaken zijn weinig aanknopingspunten en hier begint de zoektocht van het team om te proberen beide zaken zo spoedig mogelijk op te lossen.
De jongen in het graf leest als een trein, zeker door de frustratie van Michel Masson, en de snel op elkaar volgende perspectiefwisselingen. Waar je haast niet onderuit komt is dat de seriemoordenaar je doet denken aan de zaak Dutroux, maar gelukkig blijven al te grote details je in het verhaal bespaard. Ondanks dat het verhaal geschreven zou zijn rond Liese Meerman, is het Michel Masson die de werkelijke hoofdrol vervult. Deze neerslachtige hoofdinspecteur heeft een zoon waar Liese Meerhout een relatie mee heeft wat soms ter sprake wordt gebracht, maar niet echt iets toevoegt. Het enige is dat je merkt dat dit in de vorige delen waarschijnlijk uitgebreid aan bod is gekomen. Toni Coppers is geslaagd in zijn opzet om je te laten zoeken naar verklaringen die alles moeten verduidelijken. Hij maakt je nieuwsgierig en zet je duidelijk op het verkeerde spoor, maar je komt er tot de laatste pagina’s niet achter hoe het precies in elkaar zit. Toch zit er geen nagelbijtende spanning in, maar eerder lijkt het alsof hij je meeneemt in een écht onderzoek wat nu eenmaal tijd kost en niet alles voor de hand liggend is. De tweede verhaallijn die enigszins op de achtergrond meespeelt voegt niet echt iets toe, het had prima geweest als hij het bij het verhaal waar het écht omdraait had gehouden.
De jongen in het graf boeit van het begin tot eind, met een uitstekend plot!

(van der Zande, A. (2018). Recensie: De jongen in het graf. Geraadpleegd op 19 Maart 2022, https://www.chicklit.nl/boekrecensies...)

Persoonlijke mening:
Persoonlijk vind ik dat de recensie heel veel goede argumenten voorbrengt over hoe dat dit boek als een goed boek kan gezien worden. Ik vond het leuk dat wij, als lezer, mee in het verhaal werden gesleept en mee konden zoeken (aan onze eigen kant natuurlijk, een grote invloed op het verhaal is immers moeilijk om te hebben als lezer) aan het grote mysterie dat de inspecteur probeert uit te zoeken. De personages vond ik ook goed doordacht, en ik vond het ook leuk dat we een inzicht kunnen krijgen op niet alleen het hoofdpersonage, maar ook op nevenfiguren zoals Liese. Het enige probleem dat met volgen van meerdere personages is dat men soms in de war kan geraken over wie wat zegt of doet, wat ik zeker wel heb ondervonden terwijl dat ik dit boek las. Ook heb ik een beetje moeilijkheden gehad met het vinden wie het hoofdpersonage was. Uiteindelijk heb ik beslist dat ik Michel als hoofdpersonage zou beschouwen doorheen het verhaal maar zelfs nu, na dat ik het boek heb gelezen, ben ik nog steeds niet 100% zeker. Over de schrijfwijze van het boek heb ik niet zoveel te zeggen, zoals ik al eerder zei vond ik het soms moeilijk om goed het verhaal te kunnen meevolgen met al die perspectiefwisselingen, maar over het algemeen was het nog een leuk, vlot boek. Het thema vond ik ook wel leuk, het is een thema dat niet zo vaak voorkomt omdat het een beetje moeilijk kan zijn om te lezen (omdat er zoveel over moord gepraat wordt, en omdat er een aantal details toch worden gegeven over het incident), maar het is wel leuk om te zien dat de auteur wel durft om hierover te praten. Dit soort thema’s wordt niet meer zo vaak teruggevonden vandaag de dag. Dus nog even kort samengevat wat ik allemaal zei, een beetje verwarrend, maar boeiend en leuk boek om te lezen. Zeker een aanrader!

[Nora · Rating 4 out of 5]

Biografie:
Toni Coppers (1961) is Vlaams misdaadauteur. Hij schrijft al meer dan 10 jaar thrillers over een boeiende vrouw : commissaris Liese Meerhout. Hij debuteerde in 1995 met ‘De beha van Madonna: brieven van een reiziger’, een verzameling van reisverhalen. Later publiceerde hij twee komische romans, ‘Dixit’ (2005) en ‘Heilige Nachten’ (2006). Coppers startte in 2008 met het schrijven van een literaire misdaadreeks, die hem meerdere bekroningen opleverde. In 2014 won hij met ‘Dood water’ de Hercule Poirotprijs, en werd hij genomineerd voor De Gouden Strop. Met ‘De vleermuismoorden’ (2015) en ‘De hondenman’ (2016) won hij twee jaar op rij de publieksprijs Hercule Poirot. Coppers’ misdaadromans werden voor televisie tot een 13-delige serie bewerkt en in 2016 onder de titel ‘Coppers’ op VTM uitgezonden.
Toni Coppers bedenkt ook de verhalen en schrijft de scenario’s voor Fanny K., de spin-off van het gelijknamige personage uit De Kiekeboes.
In het kader van het Magrittejaar 2017 en op verzoek van de erven Magritte schreef Toni Coppers 'De zaak Magritte', een indringende literaire thriller rond een nieuw hoofdpersonage, de Brusselse ex-rechercheur Alex Berger.
Auteurslezingen (z.d.). Toni Coppers. Geraadpleegd op 12 november 2020, https://www.auteurslezingen.be/author...

Recensie:
Toni Coppers heeft met De jongen in het graf inmiddels zijn veertiende misdaadthriller geschreven rondom het personage Liese Meerhout, commissaris in Antwerpen. De jongen in het graf is echter zeer goed los te lezen van de andere delen in deze serie, er wordt nauwelijks naar gerefereerd. Coppers geeft een inkijk in de samenwerking van een rechercheteam die zeer goed op elkaar zijn ingespeeld. Buiten het verhaal over de zevende jongen die nog steeds na al die tijd nog vermist wordt, is er ook een andere zaak met een overlijden onder verdachte omstandigheden van een oudere dame wat zich tegelijkertijd afspeelt. Voor beide zaken zijn weinig aanknopingspunten en hier begint de zoektocht van het team om te proberen beide zaken zo spoedig mogelijk op te lossen.
De jongen in het graf leest als een trein, zeker door de frustratie van Michel Masson, en de snel op elkaar volgende perspectiefwisselingen. Waar je haast niet onderuit komt is dat de seriemoordenaar je doet denken aan de zaak Dutroux, maar gelukkig blijven al te grote details je in het verhaal bespaard. Ondanks dat het verhaal geschreven zou zijn rond Liese Meerman, is het Michel Masson die de werkelijke hoofdrol vervult. Deze neerslachtige hoofdinspecteur heeft een zoon waar Liese Meerhout een relatie mee heeft wat soms ter sprake wordt gebracht, maar niet echt iets toevoegt. Het enige is dat je merkt dat dit in de vorige delen waarschijnlijk uitgebreid aan bod is gekomen. Toni Coppers is geslaagd in zijn opzet om je te laten zoeken naar verklaringen die alles moeten verduidelijken. Hij maakt je nieuwsgierig en zet je duidelijk op het verkeerde spoor, maar je komt er tot de laatste pagina’s niet achter hoe het precies in elkaar zit. Toch zit er geen nagelbijtende spanning in, maar eerder lijkt het alsof hij je meeneemt in een écht onderzoek wat nu eenmaal tijd kost en niet alles voor de hand liggend is. De tweede verhaallijn die enigszins op de achtergrond meespeelt voegt niet echt iets toe, het had prima geweest als hij het bij het verhaal waar het écht omdraait had gehouden.
De jongen in het graf boeit van het begin tot eind, met een uitstekend plot!
Chicklit (2018). Recensie: De jongen in het graf. Geraadpleegd op 12 november 2020, https://www.chicklit.nl/boekrecensies...

De recensie komt vrijwel goed overeen met mijn eigen mening. Ik heb erg genoten van het boek en kon ook niet stoppen met lezen. Zoals in de recensie al wordt vermeld, leest dit boek echt als een trein. Het is tot op de laatste pagina’s zeer spannend en het mysterie blijft een geheim. Ik kon de ontknoping niet voorspellen, wat ik belangrijk vind omdat het verhaal anders zijn magie verliest. Later ben ik erachter gekomen dat dit boek deel uit maakt van een serie. Als ik de andere boeken in volgorde had gelezen zou ik de personages beter kennen, dit heeft echter geen invloed gehad op mij als lezer wat zeer positief is.

Een ander punt wat mij opviel, zijn de perspectiefwisselingen. In het begin van het verhaal had ik daar wat moeite mee om steeds te veranderen van standpunt, maar hoe verder in het boek, hoe meer ik de personages leerde kennen en hoe makkelijker het was om me in hun hoofd te plaatsen. Coppers combineert misdaad, cultuur en privé zeer goed. Door de verschillende plaatsnamen te vermelden leek het alsof je je echt in Antwerpen bevond.
Op de achtergrond speelde er een andere zaak zich af, wat voor mij niet noodzakelijk moest weggelaten worden zoals in de recensie geschreven staat. Ik vond het leuk dat er een tweede verhaal werd vertelt, want hierdoor kreeg ik het gevoel alsof ik echt bij de politie was. Je krijgt een realistisch beeld over hoe ook politierechercheurs te werk gaan: de late uren, de werkdruk, doodlopende sporen en wat het doet met iemand. Wat ik soms wel verwarrend vond waren de vele namen. Er kwamen steeds nieuwe namen van personages aan bod die misschien één of twee keer voorkwamen in het verhaal. Dat maakte het soms moeilijk om te onthouden wie het personage was, gelukkig loste Coppers dit soms op door het in het fragment te vermelden.

In het algemeen vond ik het een zeer aangenaam boek dat ik niet kon los laten. Hoewel het om een huiveringwekkend fenomeen gaat, is er zeker sprake van humor en spanning. Coppers verbindt beide verhaallijnen tot één mooi geheel. Het verhaal is heel gedetailleerd en zeer filmisch weergegeven. Zeker een aanrader voor wie van meeslepende misdaadromans houdt!

[Pauline Wijns · Rating 4 out of 5]

Twee moordenaars in één boek

Onlangs las ik ‘De jongen in het graf’ geschreven door Toni Coppers, een Vlaamse schrijver die doorbrak door zijn serie misdaadromans rond de Antwerpse commissaris Liese Meerhout. ‘De jongen in het graf’ behoort ook tot deze serie, het boek werd voor het eerst gepubliceerd in 2018 en won dat jaar zowel de LangZullenWeLezen-trofee van de VRT als de Knack Hercule Poirot Publieksprijs.

‘De jongen in het graf’ is een thriller waarin agenten Liese en Michel samen met hun collega’s aan twee verschillende moordzaken werken. Eén van de moordzaken draait rond de seriemoordenaar Meersman, die op sterven licht en op zijn laatste dag nog een groot geheim onthult. Uiteindelijk blijkt het eerder geheim van iemand anders te zijn. De andere zaak waar de agenten aan werken gaat over een oud vrouwtje die hoogstwaarschijnlijk een slechte val heeft gehad en zo om het leven is gekomen. Maar niets is minder waar, want ook dat overleiden was een moord.

In het begin van het boek had ik wat moeite met het volgen van het verhaal, ik denk dat dit kwam door het afwisselend gebruik van voornaam en achternaam voor verschillende personages. Het feit dat er rond twee zaken gewerkt wordt in het verhaal zorgde bij mij soms ook voor wat verwarring. Daarbij vind ik de tweede zaak, over de oude dame, een beetje overbodig omdat er geen echte link ligt tussen de twee moorden die in het boek besproken worden.

Naast de verwarring vind ik wel dat het boek voor de rest zeer vlot leest. Er was doorheen het verhaal een zekere spanning die mij steeds verder wou doen lezen, die spanning gaat van de nieuwsgierigheid om de ontknoping tot de spanningen, relaties en frustraties tussen de personages.

Dat brengt me dan bij het volgende punt, de personages. Ik vind dat de personages zeer fijn zijn uitgewerkt, en dan vooral Michel. Er wordt een sfeer rond hem gecreëerd waardoor je niet anders kan dan medelijden voor hem hebben. Ik vind de relatie die tussen hem en andere personages ontstond doorheen het verhaal ook zeer goed uitgewerkt. Er ontbreekt aan geen enkel personage een eigenschap waardoor je ze allemaal als echte personen kon voorstellen. Verder vind ik wel dat er op sommige momenten in het verhaal iets te veel nieuwe namen vielen op een korte tijd waardoor ik soms weer eens de kluts kwijt was met wie nu welke rol had in het verhaal.

Uiteindelijk wil ik nog graag kwijt dat ik niet helemaal overtuigd ben over het einde van het boek. Ten eerste vind ik omdat het verhaal over twee zaken gaat dat er geen exact moment is waar je opeens in één keer de ontknoping te weten komt, maar eerder een pagina waarin je steeds beetje bij beetje aan de oplossing van de moordzaken komt. Daarnaast vind ik ook dat er wat lichtjes over het feit wordt gegaan dat ze eindelijk na al die jaren weten wat er gebeurd is. Ik had namelijk zelf niet eens direct door dat ik aan de ontknoping was gekomen.

In het algemeen heb ik een fijne leeservaring gehad en zou ik het boek ook zeker aanraden aan andere mensen, met de opmerking erbij dat je wel echt aandachtig moet lezen om heel de tijd mee te zijn met wat er precies aan het gebeuren is in het verhaal.


Biografie:
Coppers debuteerde in 1995 met De Beha van Madonna, brieven van een reiziger, waarin hij literaire reisbrieven schreef aan vrienden en bekenden. In die tijd was hij reisjournalist voor Radio 1, en produceerde hij meerdere reisprogramma's bij de openbare omroep, zoals Gewoonweg, Lopend Vuur en Het Landhuis.
In 2005 begon Coppers als thrillerschrijver met Dixit, het hilarische verhaal van communicatiegoeroe David Cleeffs, een jaar later gevolgd door de sequel op Dixit, Heilige Nachten. Het zijn eerder komische boeken dan thrillers, en ze nemen de wereld van de spindoctors, woordvoerders en 'communicatiedeskundigen' op de korrel. Beide boeken horen thuis in de Angelsaksische traditie van de farce, met schrijvers als Ben Elton of Stephen Fry als voorbeelden.
Met Niets is ooit (2008) maakt Coppers zijn debuut als volbloed thrillerschrijver. Niets is ooit is het eerste deel in een nieuwe thrillerreeks rond Liese Meerhout, inspecteur Kunstcriminaliteit in Brussel. De setting is de hedendaagse en kosmopolitische Europese hoofdstad. Het werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs 2008. In mei 2009 verscheen Engel, het tweede deel uit de reeks. Het derde boek rond Liese Meerhout,De geheime tuin,verscheen in 2010, een jaar later gevolgd door Iris was haar naam. Beide boeken werden genomineerd voor de Diamanten Kogel. In Iris verlaat Liese Meerhout de wereld van de kunst: ze wordt commissaris bij de Crim, de moordbrigade van Brussel. Eind maart 2012 verscheen de vijfde misdaadroman rond Liese Meerhout, Stil bloed. Voor de eerste keer verlaat commissaris Meerhout de hoofdstad: het boek speelt zich bijna volledig af in Oostende. In 2013 verhuisde commissaris Liese Meerhout naar Antwerpen, waar ze bij de Moordbrigade aan de slag ging.
In 2014 won Coppers de Hercule Poirotprijs voor zijn boek Dood water, de jaren daarop rijfde hij de Hercule Poirot-publieksprijzen binnen voor De vleermuismoorden , De hondenman,De jongen in het graf en Het vergeten meisje. Voor dat laatste boek ontving hij in 2018 de allereerste LangZullenWeLezen-trofee voor het spannende boek, een prijs uitgereikt door de VRT.
In opdracht van VTM werd de Liese Meerhout-serie in Antwerpen verfilmd tot een tv-serie, getiteld Coppers. De dertiendelige serie werd uitgezonden tussen begin januari en eind maart 2016, met in de hoofdrollen Hilde De Baerdemaeker, Luk Wyns, Bert Verbeke, Lotte Pinoy en Joris Hessels. In 2022 werd de MAX Gouden Vleermuis aan hem toegekend.


Toni Coppers. (2023). Geraadpleegd op 28 februari, 2024, https://nl.wikipedia.org/wiki/Toni_ Coppers

[Cassandra Moudileno]

1) Bibliografisch adres met biografie van de auteur:

Coppers, T. (2018). De jongen in het graf. Antwerpen: Angèle.

Boeken geschreven door Toni Coppers
Toni Coppers schrijft al jaren mooie thrillers. Hij werd in 2022 bekroond met de Hercule Poirot Life Time award én de Max Gouden Vleermuis Oeuvreprijs maar belangrijker zijn voor hem de vele publieksprijzen zoals de Hebban Thrillerprijs en verschillende Hercule Poirot publieksprijzen die hem tot Vlaanderen’s favoriete thrillerauteur maken. Toni werd geboren in Sint-Truiden op 6 september 1961. Nu woont en schrijft hij afwisselend in Antwerpen en de Ardennen. Toni is getrouwd met coauteur Annick Lambert en samen hebben ze 5 kinderen in een nieuw samengesteld gezin.

Toni’s thrillers staan bekend om de ingenieuze plots en doorgedreven psychologische karaktertekeningen die de boeken tot toppers in hun genre maken. Hij schrijft over mensen van vlees en bloed. Zelden is iemand helemaal juist of helemaal fout. Slachtoffers en daders zijn levensecht. Net door dat menselijke is Coppers zo’n hartverwarmende auteur.

Met de thriller Niets is Ooit gaf hij het startschot voor de succesreeks rond commissaris Liese Meerhout. De moordonderzoeken van de populairste vrouwelijke commissaris van Vlaanderen hebben ondertussen al bijna 20 boeken gevuld. Dood Water, het boek waarin de Schelde de hoofdrol wegkaapt, werd bekroond met de eerste Hercule Poirot juryprijs, De moord op Arno Linter genomineerd voor de Gouden Strop. De thrillers met commissaris Liese Meerhout in de hoofdrol werden verfilmd in de televisiereeks ‘Coppers’. Internationaal werd de reeks onder de naam “Rough Justice” uitgezonden in vele landen waaronder Nieuw-Zeeland en Canada.

In 2020 schreef Toni VAL. Daarmee werd een tweede thrillerreeks rond de eigenzinnige privédetective Alex Berger boven de doopvont gehouden. Toni had Alex Berger al eens eerder opgevoerd in De Zaak Magritte, een thriller die hij schreef op vraag van de erven Magritte. De schilder zelf was immers net als Toni een grote fan van de Maigret-thrillers van Simenon. Het hoofdpersonage Alex Berger liet Toni echter niet los en hij besliste om vanaf 2020 de man een eigen reeks te gunnen. VAL was een schot in de roos en zowel het boek als de cover vielen in de prijzen.

Toni werkte voor hij schrijver werd voor de VRT als radioproducer en presentator van resiprogramma’s. Als reisjournalist maakte hij reportages en documentaires over de hele wereld en zo schreef hij op locatie zijn eerste brievenroman in 1995. Daarna schreef hij bijna 10 jaar niet tot hij in 2005 de schrijfmicrobe niet meer kon onderdrukken en met Dixit zijn eerste, weliswaar komische thriller, afleverde. Sindsdien is hij gelukkig nooit meer gestopt met schrijven.
Zijn nieuwste boek ‘Offer’ verscheen in oktober 2022.

Standaard Boekhandel. (2018). De jongen in het graf. Geraadpleegd op 1 maart, 2024,
https://www.standaardboekhandel.be/c/...

recensie:

Is dit jouw THRIL-lijst waard?

In de week van 1 maart 2024 heb ik het boek “De jongen in het graf” van Toni Coppers gelezen. Voor het boek “Het vergeten meisje” won hij in 2018 de eerste LangZullenWeLezen-trofee (prijs toegekend door de VRT) voor het spannendste boek. De thriller “De jongen in het graf” werd uitgegeven in 2018. Het boek verkent thema's van obsessie, manipulatie en de zoektocht naar de waarheid in een complexe moordzaak. Ik heb altijd al een voorkeur gehad voor thrillers en deze keer werd ik zeker niet teleurgesteld.
Meersman, een seriemoordenaar die een levenslange celstraf kreeg wegens de moord op zes kinderen, ligt op sterven in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen. Hoofdinspecteur Michel Masson is ervan overtuigd dat er nog een zevende kind op de lijst staat. Helaas kan hij zonder bewijs Meersman, de moordenaar, niet beschuldigen. Meersman heeft nog enkele dagen voor hem liggen voordat de pijp uit gaat. Net voor zijn dood, heeft hij iets belangrijks aan Masson te vertellen.
Ten eerste was de schrijfstijl van Coppers interessant. Wanneer hij de persoonlijkheid en de acties van een personage beschrijft, kan je je de scène gemakkelijk inbeelden. Dankzij de levendige details kan de lezer moeiteloos in de wereld van het verhaal duiken. Ik kon bijvoorbeeld makkelijk zien hoe Masson vastberaden was de zaak van Arne Schouten op te lossen.
Vervolgens is het knap dat Coppers een actueel probleem naar voren heeft gebracht. Hierbij denk ik aan de zaak-Dutroux. Door de ontvoering van kinderen en de verwoesting van hun levens op een indringende manier te beshrijven, weet hij de lezer te confronteren met de realiteit van dergelijke gruweldaden. Deze confrontatie kan leiden tot een dieper begrip en bewustwording van de ernst van deze soort misdaden. Daardoor is het belangrijk dat auteurs zoals Coppers deze thema’s in hun werk blijven belichten.
Ten slotte was het wel jammer dat er te veel namen opdoken. Sommige namen waren zelfs niet belangrijk. Daarom raakte ik soms de draad kwijt en moest ik terugbladeren om mij te herinneren wie het precies was. Daarbij waren die personages ook uitgebreid beschreven, wat de complexiteit van het verhaal versterkt.
In “De jongen in het graf” weet Toni Coppers de lezer mee te slepen in een verhaal vol spanning. Met zijn oog voor details houdt hij de lezer geboeid tot aan het einde. Door actuele thema’s aan te kaarten komt de lezer in aanmerking met hoe de politiewereld zo’n zaken aanpakt. Dit boek is moet zeker op jouw THRIL-lijst staan.

[Laura Blanco · Rating 3 out of 5]

Biografie:
Toni Coppers (1961) is Vlaams misdaadauteur. Hij schrijft al meer dan 10 jaar thrillers over een boeiende vrouw : commissaris Liese Meerhout. Hij debuteerde in 1995 met ‘De beha van Madonna: brieven van een reiziger’, een verzameling van reisverhalen. Later publiceerde hij twee komische romans, ‘Dixit’ (2005) en ‘Heilige Nachten’ (2006). Coppers startte in 2008 met het schrijven van een literaire misdaadreeks, die hem meerdere bekroningen opleverde. In 2014 won hij met ‘Dood water’ de Hercule Poirotprijs, en werd hij genomineerd voor De Gouden Strop. Met ‘De vleermuismoorden’ (2015) en ‘De hondenman’ (2016) won hij twee jaar op rij de publieksprijs Hercule Poirot. Coppers’ misdaadromans werden voor televisie tot een 13-delige serie bewerkt en in 2016 onder de titel ‘Coppers’ op VTM uitgezonden.
Toni Coppers bedenkt ook de verhalen en schrijft de scenario’s voor Fanny K., de spin-off van het gelijknamige personage uit De Kiekeboes.
In het kader van het Magrittejaar 2017 en op verzoek van de erven Magritte schreef Toni Coppers 'De zaak Magritte', een indringende literaire thriller rond een nieuw hoofdpersonage, de Brusselse ex-rechercheur Alex Berger.

Bron: Auteurlezingen.be (Z.D). Toni Coppers. Geraadpleegd op 17/11/2020, https://www.auteurslezingen.be/author...

Recensie:
De Jongen in het graf oogt ietwat saai met de grijze kaft en cover, maar blijkt zeer passend te zijn bij het verhaal dat Coppers neer heeft gezet. Het is zeker mogelijk om met de nieuwste van Coppers in de serie in te stappen, voor het plot geeft dit geen enkel probleem, maar toch merk je met regelmaat dat je dingen niet weet over de personages en hun achtergrond. Coppers refereert nog wel eens aan een oud lid van het team en ook de veranderende houding tussen de teamleden die wordt aangehaald zal een “nieuwe” lezer niet zoveel zeggen. Helaas leer je hoofdpersonage Liese Meerhout onvoldoende kennen om met de kleine aanwijzingen die de auteur geeft al haar keuzes te kunnen snappen. De neerslachtige Michel Masson lijkt in dit deel juist veel meer de overhand te hebben, waardoor het eerder overkomt als een serie rondom hem dan rondom Liese Meerhout. Daarnaast komen de verschillende teamleden aan bod, ieder met hun eigen besognes. Ook de vriend van Liese, Matthias, en zijn moeder Nelle, tevens de partner van Masson komen veelvuldig aan bod. Coppers heeft een boek geschreven met twee verhaallijnen, waardoor ook het hotel van Nelle een mooi plaatske krijgt. Deze setting is overigens levendig geschreven, het is niet moeilijk om je als lezer door de gangen te bewegen van dit oude, piteroreske hotel. Het plot van De jongen in het graf is boeiend en zit goed in elkaar en tot op het einde, wanneer alle eindjes bij elkaar komen, had het nog alle kanten op gekund. Mede doordat Dutroux recent weer in het nieuws is geweest voelt het direct ook meer aan als een actueel thema dat Coppers hier aanpakt. Het zit hem bij deze Coppers vooral in het onderhuidse gevoel van spanning dat seriemoordenaar Meersman weet op te roepen bij iedereen die met hem te maken krijgt. Verwacht geen heftige actie scenes maar juist meer de psychologische spanning die tussen personages ontstaat. Een prima boek met een goed verhaal, maar geen boek dat boven de middenmoot uitsteekt. Zeker niet als je met dit boek de serie instapt.

Bron: Hoekerswever, K. (2018). Een goed plot met een actueel thema. Geraadpleegd op 17/11/2020, https://www.hebban.nl/recensie/karina...

Ik ben het niet eens met de eerste zin van de recensie. Ik vind de grijze kaft persoonlijk niet saai maar mysterieus overkomen. Als ik daar naar kijk wil ik weten wat er verstopt zit achter de sombere kleur en achter het kind. Voor de rest ga ik akkoord met wat er geschreven is bijvoorbeeld over het feit dat je de boeken van een bepaalde serie niet perse in de goeie volgorde moet lezen om te kunnen volgen. Toch heb ik gemerkt dat ik bepaalde karaktereigenschappen van de personages daardoor niet kende. Verder wordt er ook naar bepaalde elementen verwijst die in vorige boeken zijn gebeurd maar waar ik dus ook niets van wist net zoals de schrijfster van de recensie. Terwijl ik het boek las was het soms verwarrend van wie is nu de hoofdpersonage. We komen door het boek heen veel meer te weten over Michel Masson dan de hoofdpersonage Liese Meerhout en dat is best spijtig. Als lezer kom je sowieso liever meer te weten over de belangrijkste persoon in het verhaal dan de andere maar daarmee wil ik zeker niet zeggen dat de andere niet interessant zijn. Er wordt ook veel aandacht besteed aan details en dat is niet echt noodzakelijk vind ik zelf. Het verhaal is best spannend en elke keer wil je verder lezen om uiteindelijk te achterhalen hoe het verhaal afloopt. Elke keer heb je een andere hypotheses in jouw hoofd van wat er echt gebeurd is dus je kan jouw fantasie laten gaan. Het is waar dat het boek over een seriemoordenaar gaat en dan denkt iedereen aan een heftig verhaal maar het is echt niet zo erg. Het boek is dus zo gemaakt zodat jongeren het ook kunnen lezen zonder dat ze bloederige stukken moeten overslaan. Je kan jou goed inleven in het verhaal zonder moeite en dat is wel fijn. Het verhaal is over het algemeen goed maar het is zeker niet één van mijn lievelingsboeken.

[Adel Khaldi]

biografie

Toni Coppers (1961) is Vlaams misdaadauteur. Hij schrijft al meer dan 10 jaar thrillers over een boeiende vrouw: commissaris Liese Meerhout. Hij debuteerde in 1995 met ‘De beha van Madonna: brieven van een reiziger’, een verzameling van reisverhalen. Later publiceerde hij twee komische romans, ‘Dixit’ (2005) en ‘Heilige Nachten’ (2006). Coppers startte in 2008 met het schrijven van een literaire misdaadreeks, die hem meerdere bekroningen opleverde. In 2014 won hij met ‘Dood water’ de Hercule Poirotprijs, en werd hij genomineerd voor De Gouden Strop. Met ‘De vleermuismoorden’ (2015) en ‘De hondenman’ (2016) won hij twee jaar op rij de publieksprijs Hercule Poirot. Coppers’ misdaadromans werden voor televisie tot een 13-delige serie bewerkt en in 2016 onder de titel ‘Coppers’ op VTM uitgezonden.
Toni Coppers bedenkt ook de verhalen en schrijft de scenario’s voor Fanny K., de spin-off van het gelijknamige personage uit De Kiekeboes.
In het kader van het Magrittejaar 2017 en op verzoek van de erven Magritte schreef Toni Coppers 'De zaak Magritte', een indringende literaire thriller rond een nieuw hoofdpersonage, de Brusselse ex-rechercheur Alex Berger.

Bron: Onbekend, Onbekend, geraadpleegd op 11/11/2020, https://www.auteurslezingen.be/author...


reccensie:

Toni Coppers heeft met De jongen in het graf inmiddels zijn veertiende misdaadthriller geschreven rondom het personage Liese Meerhout, commissaris in Antwerpen. De jongen in het graf is echter zeer goed los te lezen van de andere delen in deze serie, er wordt nauwelijks naar gerefereerd. Coppers geeft een inkijk in de samenwerking van een rechercheteam die zeer goed op elkaar zijn ingespeeld. Buiten het verhaal over de zevende jongen die nog steeds na al die tijd nog vermist wordt, is er ook een andere zaak met een overlijden onder verdachte omstandigheden van een oudere dame wat zich tegelijkertijd afspeelt. Voor beide zaken zijn weinig aanknopingspunten en hier begint de zoektocht van het team om te proberen beide zaken zo spoedig mogelijk op te lossen.
De jongen in het graf leest als een trein, zeker door de frustratie van Michel Masson, en de snel op elkaar volgende perspectiefwisselingen. Waar je haast niet onderuit komt is dat de seriemoordenaar je doet denken aan de zaak Dutroux, maar gelukkig blijven al te grote details je in het verhaal bespaard. Ondanks dat het verhaal geschreven zou zijn rond Liese Meerman, is het Michel Masson die de werkelijke hoofdrol vervult. Deze neerslachtige hoofdinspecteur heeft een zoon waar Liese Meerhout een relatie mee heeft wat soms ter sprake wordt gebracht, maar niet echt iets toevoegt. Het enige is dat je merkt dat dit in de vorige delen waarschijnlijk uitgebreid aan bod is gekomen. Toni Coppers is geslaagd in zijn opzet om je te laten zoeken naar verklaringen die alles moeten verduidelijken. Hij maakt je nieuwsgierig en zet je duidelijk op het verkeerde spoor, maar je komt er tot de laatste pagina’s niet achter hoe het precies in elkaar zit. Toch zit er geen nagelbijtende spanning in, maar eerder lijkt het alsof hij je meeneemt in een écht onderzoek wat nu eenmaal tijd kost en niet alles voor de hand liggend is. De tweede verhaallijn die enigszins op de achtergrond meespeelt voegt niet echt iets toe, het had prima geweest als hij het bij het verhaal waar het écht omdraait had gehouden.
De jongen in het graf boeit van het begin tot eind, met een uitstekend plot!


Bron: Angélique van der Zande. (2018). Recensie: De jongen in het graf. Geraadpleegd op 17/11/2020, https://www.chicklit.nl/boekrecensies...



Ik vond het een heel spannend verhaal, zeker omdat het een detectiveverhaal is. Zoals het staat in de recensie maakt het verhaal je heel nieuwsgierig wat er gaat gebeuren. Het spreekt je aan je bent bijna in het verhaal als je begint te lezen, de schrijver heeft zijn werk heel goed gedaan. Het leest vlot niet te moeilijk, niet te makkelijk precies in het midden. Het is een spannend verhaal omdat de detective bijna geen bewijs heeft van de moord, maar weet zeker dat Meersman de moordenaars is. Hij komt onder weg veel obstakels tegen die hem het onderzoek niet zo makkelijk maken. De recensieschrijver heeft gelijk dat het verhaal geschreven is rond Liese Meerman, maar Michel Masson komt vaker voor en is waarschijnlijk ook de protagonist. Ik ben ook akkoord dat het tot einde een beetje vaag is wie de moordenaar is maar daarna wordt het wel duidelijk. Het is ook dat duidelijk dat de schrijver veel moeite heeft gedaan, om het moeilijk te maken wie de werkelijke moordenaar is. Sommige momenten konden wel wat meer spanning bevatten want ze mistte wat pit in de tekst.

Ik vond het zelf een leuk boek dat meer waardering moet krijgen want het is een verhaal dat goed in elkaar zit, met hier en daar wat min punten. Maar voor de rest is het een verhaal die ik zeker zou aanraden mensen die van moorden, detective en spanning houden. Het is misschien niet bedoel voor kleine kinderen maar voor jong adult is dit een leuk boek om te lezen. Het is zeker een interessant boek dat ik wel een tweede keer zou lezen als ik niks te doen heb. Ik zou zeker nog andere boeken van de schrijver Toni Coppers lezen, omdat hij goed schrijft en je goed in het verhaal kan brengen.

[Zara · Rating 5 out of 5]

Boekverslag 1:

Bibliografisch adres “De jongen in het graf”:

Coppers, T. (2018). De jongen in het graf. Amsterdam, Nederland: Uitgeverij Angèle.




Biografie Toni Coppers:

Toni Coppers is zonder twijfel Vlaanderens favoriete misdaadauteur. Zijn thrillers werden bekroond met de Hercule Poirot juryprijs en vele publieksprijzen waaronder de VRT LangZullenWeLezen-trofee.
Toni werd geboren in Sint-Truiden op 6 september 1961. Nu woont en schrijft hij in Antwerpen en de Ardennen. Toni is getrouwd met coauteur Annick Lambert en samen hebben ze 5 kinderen in een nieuw samengesteld gezin. Toni werkte bijna 26 jaar voor de VRT als radioproducer en presentator.Hij schreef zijn eerste brievenroman in 1995. Daarna schreef hij tien jaar lang geen boeken. Als reisjournalist maakte hij reportages en documentaires over de hele wereld tot hij in 2005 de microbe niet meer kon onderdrukken en met Dixit zijn eerste, weliswaar komische thriller, afleverde. Sindsdien is hij niet meer gestopt met schrijven. Met de thriller Niets is Ooit gaf hij het startschot voor de succesreeks rond commissaris Liese Meerhout. De moordonderzoeken van de populairste vrouwelijke commissaris van Vlaanderen hebben ondertussen al bijna 20 boeken gevuld.
De thrillers met commissaris Liese Meerhout in de hoofdrol werden verfilmd in de televisiereeks ‘Coppers’ voor VTM. Internationaal werd de reeks onder de naam “Rough Justice” uitgezonden in vele landen waaronder Nieuw-Zeeland en Canada.
In 2020 schreef Toni VAL. Daarmee werd een tweede thrillerreeks rond de eigenaardige privédetective Alex Berger boven de doopvont gehouden. Toni had Alex Berger al eens eerder opgevoerd in “De Zaak Magritte” uit 2017. Het hoofdpersonage liet hem echter niet los en Toni besliste om vanaf 2020 de man een eigen reeks te gunnen.
Toni’s thrillers staan bekend om de ingenieuze plots en doorgedreven psychologische karaktertekeningen die de boeken tot toppers in hun genre maken. Hij schrijft over mensen van vlees en bloed. Zelden is iemand helemaal juist of helemaal fout. Slachtoffers en daders zijn levensecht. Net door dat menselijke is Coppers zo’n hartverwarmende auteur. De kers op de taart van zijn schrijverscarrière blijft dat hij als eerste levende auteur zijn naam mocht schenken aan een bibliotheek: de stedelijke bibliotheek van Sint-Truiden, waar hij zelf de liefde voor het lezen ontdekte, heet “Bibliotheek Toni Coppers”

Bron: (n.d.). Toni Coppers. Geraadpleegd op 6 november, 2020. http://tonicoppers.com/



Eigen recensie:

Het gebeurt niet vaak dat ik thrillers lees, wat ‘De jongen in het graf’ van Toni Coppers een speciale ervaring. Bij de eerste bladzijden had Coppers mij niet meteen mee, maar hoe verder het verhaal vorderde, hoe sneller ik het boek uit wou lezen. Afgezien van de sterke verhaallijn vond ik de schrijfstijl heel opmerkelijk. Coppers gebruikt de juiste woorden om de spanning op te bouwen en de exact woorden de lezer op het einde van zijn of haar stoel te houden. Daarnaast zijn er in dit boek nog vele andere boodschappen verscholen. Hoewel het boek ontspannend is, doet het verhaal je ook even stilstaan bij de moeilijke onderwerpen. Het behandelt een verzameling aan emotioneel zware thema’s waaronder het rouwproces bij familieleden van slachtoffers. In een onverwachte twist kiezen een van de ouders er voor om hun pijn een plaats te geven en de stervende dader empathie te tonen. Dit teken van verzoening toont veel goede wil en heeft me sprakeloos achtergelaten. Verder vond ik het zeker heel sterk van de auteur ervoor heeft gekozen om ook de emotionele aspect van het detectivewerk onder de loep te nemen. In mainstream media wordt er vaak voor gekozen om enkel het heldhaftige gedeelte van dit beroep te portretteren. Het zijn onder andere de kleine details, zoals deze, die het boek doen uitblinken. Het houdt dus veel meer in dan de fysieke feiten. Er komt veel emotioneel leed en trauma bij kijken.
Daarnaast had ik wel een opmerking over de manier van spanningsopbouw. Doorheen de twee zaken wou de schrijver de hoofdpersonages en hun privéleven aan het licht brengen. Natuurlijk is het een pluspunt dat dit ook aan de beurt komt, alleen gebeurde dit soms op zeer onverwachte en opgepaste momenten. Dit viel mij een keer enorm op, toen Liese het met Nelle had over Masson, en zijn “obsessie” met Meersman. Op dat moment liep Matthias binnen om afscheid te nemen en te vragen of ze elkaar nog zouden zien die avond. Dit was een belangrijk gesprek en door de onderbreking vond ik dat het zijn kracht deels verloor. Persoonlijk vond ik dat onnodig in de situatie en haalde het de lezer uit de spanning van de zaak.

Ondanks de opmerking die ik had omtrent de schrijfstijl, vond ik het een verbluffend boek en kan ik met zekerheid zeggen dat het een van de beste thrillers was die ik heb gelezen. Daarnaast heb ik dankzij het lezen van de recensies een dubbele visie gekregen op het boek. De zaak van Meersman werd in meerdere recensies vergeleken met de zaak Dutroux. Deze link had ik zelf niet meteen gelegd, aangezien Dutroux heeft plaatsgevonden voor mijn geboortejaar. De recensenten hebben mij aangezet hier opzoekwerk over te doen. Als Coppers zich effectief heeft gebaseerd op dit gebeuren, vind ik dat hij van dit moeilijk bespreekbaar thema een uiterst mooi werk heeft gemaakt. Ik raad het boek absoluut aan aan iedereen die van thrillers houdt.

[Sanae]

Bibliografie:
Coppers is zonder twijfel Vlaanderens favoriete misdaadauteur. Zijn Liese Meerhout-thrillers zijn veelvuldig bekroond met de Hercule Poirot-juryprijs en meerdere publieksprijzen, waaronder de LangZullenWeLezen-trofee.De reeks rond Liese Meerhout is een opeenvolging van standalones waar de levensloop van de hoofpersonages als een rode draad doorheen loopt. De boeken werden gebruikt als inspiratie voor de televisiereeks Coppers.
Lemineur, P. Toni Coppers. Geraadpleegd op 16/03/2022, https://www.standaarduitgeverij.be/au...

Recensie: De jongen in het graf – Toni Coppers
Het verhaal: Leo Meersman is een van de wreedste seriemoordenaars van de laatste decennia. Hij kreeg in 2002 levenslang voor het misbruiken en vermoorden van zes jongens. Hoofdinspecteur Michel Masson is ervan overtuigd dat het er zeven waren en dat ook de vijfjarige Arne in handen van Meersman is gevallen. Zijn lichaam is echter nooit gevonden. Het is een cold case die Masson al een halve carrière bezighoudt en die hem diep raakt. Op zijn sterfbed vraagt Meersman onverwacht om Masson te zien. Hij wil hem iets vertellen…

Toni Coppers heeft met De jongen in het graf inmiddels zijn veertiende misdaadthriller geschreven rondom het personage Liese Meerhout, commissaris in Antwerpen. De jongen in het graf is echter zeer goed los te lezen van de andere delen in deze serie, er wordt nauwelijks naar gerefereerd. Coppers geeft een inkijk in de samenwerking van een rechercheteam die zeer goed op elkaar zijn ingespeeld. Buiten het verhaal over de zevende jongen die nog steeds na al die tijd nog vermist wordt, is er ook een andere zaak met een overlijden onder verdachte omstandigheden van een oudere dame wat zich tegelijkertijd afspeelt. Voor beide zaken zijn weinig aanknopingspunten en hier begint de zoektocht van het team om te proberen beide zaken zo spoedig mogelijk op te lossen.

De jongen in het graf leest als een trein, zeker door de frustratie van Michel Masson, en de snel op elkaar volgende perspectiefwisselingen. Waar je haast niet onderuit komt is dat de seriemoordenaar je doet denken aan de zaak Dutroux, maar gelukkig blijven al te grote details je in het verhaal bespaard. Ondanks dat het verhaal geschreven zou zijn rond Liese Meerman, is het Michel Masson die de werkelijke hoofdrol vervult. Deze neerslachtige hoofdinspecteur heeft een zoon waar Liese Meerhout een relatie mee heeft wat soms ter sprake wordt gebracht, maar niet echt iets toevoegt. Het enige is dat je merkt dat dit in de vorige delen waarschijnlijk uitgebreid aan bod is gekomen. Toni Coppers is geslaagd in zijn opzet om je te laten zoeken naar verklaringen die alles moeten verduidelijken. Hij maakt je nieuwsgierig en zet je duidelijk op het verkeerde spoor, maar je komt er tot de laatste pagina’s niet achter hoe het precies in elkaar zit. Toch zit er geen nagelbijtende spanning in, maar eerder lijkt het alsof hij je meeneemt in een écht onderzoek wat nu eenmaal tijd kost en niet alles voor de hand liggend is. De tweede verhaallijn die enigszins op de achtergrond meespeelt voegt niet echt iets toe, het had prima geweest als hij het bij het verhaal waar het écht omdraait had gehouden.
De jongen in het graf boeit van het begin tot eind, met een uitstekend plot!

Van der Zande, A (2018, Aug 29). Recensie: De jongen in het graf. Geraadpleegd op 16/03/2022, https://www.chicklit.nl/boekrecensies...




Mijn mening:
Ik ben akkoord dat het hoofdpersonage hier duidelijke Michel Masson is. Hij probeert de waarheid te achterhalen, maar hij heeft geen bewijs en Leo Meersman maakt het hem niet gemakkelijk. Dat hij vaak in het verhaal voorkomt, vind ik een goede zaak. We stellen ons veel vragen. En zoals de persoon in de recensie zegt, probeert hij ons op de verkeerde spoor te zetten waardoor wij een hele enquête in ons hoofd bedenken en dat het pas op het einde duidelijk wordt. Het is een spannend boek en dat is wat ik zo leuk vind aan thrillerverhalen.

Hoewel het snel leest, moet je altijd gefocust blijven. Het is alsof je een film kijkt, maar elke seconde telt. Je moet er goed bij blijven.

Ik dacht ook direct aan de zaak-Dutroux zoals iedereen, want net als hij was hij veroordeeld voor het vermoorden van minderjarigen.

Ik ben het ook eens met wat hij van de auteur en zijn manier van schrijven vindt. Ik las het verhaal heel vlot omdat het boek heel interessant was. De behandelde thema’s zijn niet saai. Ze zijn heel interessant soms ook taboe wat ik heel tof vind. Ik kon me het verhaal goed inbeelden zoals hij ook zegt. Ik had de indruk dat ik een thriller serie aan het kijken was. Wanneer ik las beeldde ik me wat hij zei en begreep ik het verhaal onmiddellijk.

De persoon praat er niet per se over, maar het zijn de thema's die ik erg waardeer en het soort verhaal dat ik graag lees omdat het dingen zijn die in het echte leven gebeuren, dat maakt me enorm verdrietig. Kleine kinderen die worden ontvoerd, misbruikt en vervolgens vermoord, ouders die zich zorgen maken…. Het speelt veel op gevoelens.

In het algemeen ben ik het eens met de recensie. We delen dezelfde mening.

[Yannick Sonan · Rating 5 out of 5]

Coppers, T. (2018). De jongen in het graf. Amsterdam: Angèle.
Toni Coppers is een Vlaams auteur en is gebeuren in 1961 in Sint-Truiden, hij is nu 61. In 1995 was Toni reisjournalist voor Radio 1, in dat jaar debuteerde hij met ‘De Beha van Madonna, brieven van een reiziger’; dat bestond uit literaire reisbrieven die hij schreef aan zijn bekenden, waaronder veel vrienden. Daarnaast was hij ook producent van verschillende reisprogramma’s bij de openbare oproep als ‘Gewoonweg, ‘Lopend Vuur’ en ‘Het Landhuis’.
In 2005 begon Toni als thrillerschrijver met het boek ‘Dixit’, een jaar later publiceerde hij de sequel ervan, ‘Heilige Nachten’. De boeken waren eerder komisch dan thrillers en bekritiseren de wereld van de spindoctors, woordvoerders en communicatiedeskundigen.
Hij debuteerde pas als volledig thrillerschrijver in 2008 met ‘Niets is ooit’. Dat is het eerste deel van de Liese Meerhout thrillerreeks waar “De jongen in het graf’ ook deel van is. Ondertussen heeft hij een hele reeks van 14 boeken en werden er verschillende prijzen aan hem toegekend.
Zo heeft is hij meerdere keren genomineerd voor de Hercule Poirotprijs en heeft hij die zelfs 3 keer gewonnen, ook is hij verscheidene keren genomineerd voor de Diamanten Kogel.
In 2016 werd de Liese Meerhoutreeks verfilmd en op VTM uitgezonden.

Wikipedia (2022). Toni Coppers. Geraadpleegd op 18/03/2023, https://nl.wikipedia.org/wiki/Toni_Co...


De recensie:

Du jamais vu

Ik heb de thriller De jongen in het graf van Toni Coppers zojuist uitgelezen. Toni Coppers is onder meer schrijver van de Liese Meerhoutreeks, waar mijn boek deel van is. Het werd voor het eerst gepubliceerd in 2018 en ik ben zeer tevreden, want het boek voldeed aan mijn hoge verwachtingen.
Vooraleer ik commentaar geef op het boek zal ik het eerst even samenvatten:
Het verhaal gaat over rechercheurs (vooral Liese en Michel) die bij de politie van Antwerpen werken. De zeer beruchte kinderverkrachter en -moordenaar Leo Meersman ligt op zijn sterfbed en heeft een laatste wens. Hij wil graag zijn laatste dagen buiten de gevangenis doorbrengen met zijn zus, dit is natuurlijk nationaal nieuws en is het centrum van alle aandacht. Michel was in de tijd van de ontdekking en het oppakken van Meersman de leidende rechercheur en heeft alles zeer gedetailleerd meegemaakt en gezien. Meersman had bij de vele verhoren toegegeven dat hij de 6 gevonden kinderen had vermoord, maar Michel was ervan overtuigd dat jonge Arne ook een slachtoffer was. Arne was rond die tijd en niet ver van het hele voorval ook verdwenen, maar Michel kon nooit bewijzen dat Meersman de dader was. Enkele dagen voor Meersman sterft, verzoekt hij dat Michel hem komt bezoeken, hij heeft namelijk iets te vertellen. Hij weet waar Arne begraven ligt en vertelt het enkel indien er aan een bepaalde voorwaarde voldaan werd, en dat was dat Michel verslag zou brengen van de gebeurtenissen. Dit was een heel eigenaardig voorstel en was het begin van een mysterie dat groter was dan ooit tevoren… .
Zoals de titel vermeldt, vind ik dit boek exceptioneel, “du jamais vu”. Hoewel het niet de beste thriller is die ik ooit heb gelezen, staat het zeker hoog op de lijst. Dit is waarom:
Wat me eerst en vooral opviel was dat het verhaal zich in het heden afspeelt, het is een hedendaags verhaal en dan ook nog gesitueerd in Antwerpen. Het zou zo echt kunnen zijn en dat maakt het beduidend meer geloofwaardig en realistisch.
Daarnaast is het spannend, eenvoudigweg spannend. Tot op het laatste moment zat ik op het puntje van mijn stoel om het mysterie te ontrafelen en dat was het ook, een waar mysterie. Ik had wel vermoedens van hoe het allemaal in elkaar zat, maar was natuurlijk weer helemaal op het verkeerde spoor geleid. Dat is een ware gave van de auteur Toni Coppers, een thriller van zulk kaliber kunnen schrijven, vraagt niet enkel een enorme hoeveelheid talent, het vraagt eveneens minstens zoveel ervaring en oefening.
Wat ook zonder twijfel een eervolle vermelding verdient, is de schrijfwijze waarmee het boek geschreven is. Het boek wordt gewoonweg nooit saai, slechts de laatste 20 pagina’s weet de lezer wat er echt aan de hand is en toch leest heel het deel ervoor even vlot. Het boek leest zeer ‘vloeiend’ en dat heeft het te danken aan de fascinerende, boeiende schrijfstijl van Coppers.
Ten laatste wil ik het nog hebben over de verschillende opzichten van het verhaal. Dit heeft voor een deel te maken met het realistische gedeelte, maar ook met de schrijfstijl. Wat ik apprecieer is dat niet heel het verhaal over het mysterie gaat, het is namelijk geschreven uit de standpunten van verschillende personages. Iedereen heeft zijn eigen problemen, verhalen en achtergronden, en dat maakt het allemaal meer menselijk, meer realistisch.
Ik kan concluderen dat ik ontzettend van het boek heb genoten. Het realistische aspect, maar ook het mysterieuze aspect zorgen ervoor dat dit boek een ware topper is en een aanrader voor quasi iedereen die wat gruweldaden aankan. Ik ben blij dat ik het boek heb gelezen en sta te popelen om de rest van Toni Coppers’ verhalen te ontdekken.

[Zoé Jadinon]

Toni Coppers (1961) is Vlaams misdaadauteur. Hij schrijft al meer dan 10 jaar thrillers over een boeiende vrouw : commissaris Liese Meerhout. Hij debuteerde in 1995 met ‘De beha van Madonna: brieven van een reiziger’, een verzameling van reisverhalen. Later publiceerde hij twee komische romans, ‘Dixit’ (2005) en ‘Heilige Nachten’ (2006). Coppers startte in 2008 met het schrijven van een literaire misdaadreeks, die hem meerdere bekroningen opleverde. In 2014 won hij met ‘Dood water’ de Hercule Poirotprijs, en werd hij genomineerd voor De Gouden Strop. Met ‘De vleermuismoorden’ (2015) en ‘De hondenman’ (2016) won hij twee jaar op rij de publieksprijs Hercule Poirot. Coppers’ misdaadromans werden voor televisie tot een 13-delige serie bewerkt en in 2016 onder de titel ‘Coppers’ op VTM uitgezonden.
Toni Coppers bedenkt ook de verhalen en schrijft de scenario’s voor Fanny K., de spin-off van het gelijknamige personage uit De Kiekeboes.
In het kader van het Magrittejaar 2017 en op verzoek van de erven Magritte schreef Toni Coppers 'De zaak Magritte', een indringende literaire thriller rond een nieuw hoofdpersonage, de Brusselse ex-rechercheur Alex Berger.
Auteurslezingen (z.d.). Toni Coppers. Geraadpleegd op 13 november 2020


Recensie:

Toni Coppers schrijft met een vlotte pen en verweeft beide verhaallijnen tot één mooi geheel. Het verhaal is heel gedetailleerd en zeer filmisch weergegeven. Ook de personages zijn één voor één menselijk en boeiend. Met Liese Meerhout creëerde hij een unieke commissaris in het misdaadgenre. Ze is sympathiek, gedreven, chaotisch en passioneel, een figuur die vele lezers in hun hart hebben gesloten. Maar deze keer heeft Masson, die een knap staaltje speurwerk levert en een hart van goud heeft, toch ook mijn hart gestolen.
Met ‘De Jongen in het graf’ heeft Toni Coppers weer een meesterlijke thriller geschreven die leest als een trein. Een goed en geloofwaardig verhaal dat mij doet denken aan de Dutroux-affaire die in 1996 losbrak.
Wat ook leuk is dat Coppers misdaad en cultuur met elkaar combineert. Hij beschrijft de plaatsen en gebeurtenissen zo levendig, dat je precies in het hoofd van de personages zit en alles meebeleefd. Wat voor mij een meerwaarde is dat je als lezer Antwerpen kent, je zult ongetwijfeld vele plaatsen herkennen. Ik zou het leuk vinden moest Toni eens een thriller schrijven met bijhorende wandeling.
‘De jongen in het graf’ is alweer een pareltje van een misdaadthriller. De Liese Meerhout thrillers kunnen los van elkaar gelezen worden, maar het is een aanrader om alle boeken te lezen omdat de personages zich verder ontwikkelen, zowel privé als op het werk. Maar deze thrillerreeks is zo verslavend dat je de hele serie in een mum van tijd verslindt. Ik heb erg genoten van ‘De Jongen in het graf’ en kijk alvast uit naar jouw volgende boek Toni!

Boekenkastweb(2018). Recensie: De jongen in het graf. Geraadpleegd op 13 november 2020
https://boekenkastweb.wordpress.com/2...



Ik ga grotendeels akkoord met de recensie die ik heb gekozen. In de recensie zeggen ze dat je het zeer snel kan lezen. Daarmee ga ik volledig akkoord want ik ben niet iemand die zoveel leest. Eigenlijk lees ik bijna alleen de boeken die we moeten lezen voor school. Ik lees de boeken dan ook niet graag en vind dat ze te lang of te gedetailleerd worden geschreven. Ook hier was het vol met détails maar daar heb ik niet zoveel last van gehad aangezien er zo een grote spanning was dat je niets anders kon doen dan het verhaal verder lezen.
Ik ga ook akkoord toen ze zei dat ze vond dat “Coppers misdaad en cultuur met elkaar combineert.” Ik vind inderdaad dat hij de plaatsen goed beschrijft zoals bijvoorbeeld het hotel van Nelle, of nog de wijk waar hij woont. Deze beschrijvingen kunnen soms een beetje te lang zijn maar dat is mijn persoonlijke mening want ik weet dat vele mensen juist graag hebben wanneer alles in détails beschreven wordt. Ook vond ik dat het soms zeer ingewikkeld was. Er waren namelijk vele personages en al hun namen onthouden was niet eenvoudig.
Er werd geschreven dat Liese geliefd wordt door iedereen, want ze is bereidt om mensen zo goed mogelijk te helpen enz. Ik ben er mee eens, maar wie mijn aandacht het meest trok was Michel Masson. Ik vond zijn personage zeer erg interessant maar ook hoe hij evolueert tijdens het verhaal vond ik leuk om te lezen. Ik vond dat er meer te zeggen was over Michel en las liever de stukken waarin hij was. Wel moeten we in hoofd houden dat ik de andere boeken van deze reeks niet gelezen heb, waarin Liese blijkbaar een belangrijkere rol heeft.
In het geheel is de recensie positief over “het jongen in de graf.” En ik ben daar volledig mee eens. Het was één van de weinige boeken die ik heb gelezen dat ik ook echt leuk vond. En zoals er ook in de recensie vermeld wordt is het hele boek lang spannend met een onverwacht en verassend einde.

[Emma Schoofs · Rating 5 out of 5]

Bibliografisch adres:
Coppers, T. (2018). Jongen in het graf. Wommelgem: VAN IN.

Biografie:
Toni Coppers is zonder twijfel Vlaanderens favoriete misdaadauteur. Zijn thrillers werden bekroond met de Hercule Poirot juryprijs en vele publieksprijzen waaronder de VRT LangZullenWeLezen-trofee.

Toni werd geboren in Sint-Truiden op 6 september 1961. Nu woont en schrijft hij in Antwerpen en de Ardennen. Toni is getrouwd met coauteur Annick Lambert en samen hebben ze 5 kinderen in een nieuw samengesteld gezin.

Toni werkte bijna 26 jaar voor de VRT als radioproducer en presentator.
Hij schreef zijn eerste brievenroman in 1995. Daarna schreef hij tien jaar lang geen boeken. Als reisjournalist maakte hij reportages en documentaires over de hele wereld tot hij in 2005 de microbe niet meer kon onderdrukken en met Dixit zijn eerste, weliswaar komische thriller, afleverde. Sindsdien is hij niet meer gestopt met schrijven. Met de thriller Niets is Ooit gaf hij het startschot voor de succesreeks rond commissaris Liese Meerhout. De moordonderzoeken van de populairste vrouwelijke commissaris van Vlaanderen hebben ondertussen al bijna 20 boeken gevuld.
De thrillers met commissaris Liese Meerhout in de hoofdrol werden verfilmd in de televisiereeks ‘Coppers’ voor VTM. Internationaal werd de reeks onder de naam “Rough Justice” uitgezonden in vele landen waaronder Nieuw-Zeeland en Canada.

In 2020 schreef Toni VAL. Daarmee werd een tweede thrillerreeks rond de eigenaardige privédetective Alex Berger boven de doopvont gehouden. Toni had Alex Berger al eens eerder opgevoerd in “De Zaak Magritte” uit 2017. Het hoofdpersonage liet hem echter niet los en Toni besliste om vanaf 2020 de man een eigen reeks te gunnen.

Toni’s thrillers staan bekend om de ingenieuze plots en doorgedreven psychologische karaktertekeningen die de boeken tot toppers in hun genre maken. Hij schrijft over mensen van vlees en bloed. Zelden is iemand helemaal juist of helemaal fout. Slachtoffers en daders zijn levensecht. Net door dat menselijke is Coppers zo’n hartverwarmende auteur. De kers op de taart van zijn schrijverscarrière blijft dat hij als eerste levende auteur zijn naam mocht schenken aan een bibliotheek: de stedelijke bibliotheek van Sint-Truiden, waar hij zelf de liefde voor het lezen ontdekte, heet “Bibliotheek Toni Coppers”

Toni Coppers. Tonicoppers.com

Ik heb het boek De jongen in het graf van Toni Coppers gelezen. Het boek gaat in eerste instantie over een zaak van veertien jaar geleden die weer actueel wordt, aangezien de seriemoordenaar Leo Meersman op sterven ligt. Hoofdinspecteur Michel Masson verdenkt Meersman van zeven kindermoorden in plaats van de zes waarvoor hij levenslang kreeg. Meersman vraagt op zijn sterfbed om Masson nog een laatste keer te spreken. Daar komt nog een recente mysterieuze dood van een oudere Nederlandse vrouw in een hotel bij. Deze zaak wordt ook door het team van Masson onderzocht.
Doordat er twee zaken tegelijk behandeld worden, verveel je je nooit tijdens het lezen van het boek. In elk hoofdstuk krijg je nieuwe informatie en telkens denk je te weten wat er zal gebeuren, totdat er weer nieuwe informatie bijkomt. Ook vind ik het zeer aangenaam dat het verhaal niet door één persoon wordt verteld, dat zou wat saai zijn. Door de afwisseling van vertelstandpunten blijft het boeiend om te lezen.
Het verhaal komt heel realistisch over, het zou zo echt gebeurd kunnen zijn. Er zijn heel wat zaken die daarvoor zorgen. Een eerste aspect is de constante vermelding van plaatsnamen, dat zorgt ervoor dat het geloofwaardiger overkomt. Verder heb je ook nog de uitgebreide beschrijving van personages, acties en emoties. Hierdoor lijkt het ook alsof je zelf een deel uitmaakt van het verhaal.
Niet alleen de gedetailleerde beschrijving, maar ook de tijd die wordt genomen om het verhaal te vertellen, zorgt ervoor dat je het gevoel krijgt dat je zelf ook in het verhaal zit. Er worden linken gelegd waar je niet eerder aan had gedacht en dingen vermeld die je vaak op het verkeerde spoor brengen. Je voelt je zelf een deel van het team.
Naast de aangename leeservaring heb ik ook veel bijgeleerd. Je leert niet alleen over hoe inspecteurs en politie verschillende zaken oplossen, je leert ook over hoe zij omgaan met moordzaken in hun privéleven. Coppers beschrijft namelijk niet enkel de gebeurtenissen van op de werkvloer, ook van de personages hun leven buiten het werk. Zo komt de moeilijke relatie tussen inspecteur Vandenbergh en zijn vrouw en hoe dat zijn werk beïnvloedt ook aan bod.
Ik vond het dus een super spannend en helemaal geen saai boek. Ik heb er echt van genoten en zal in de toekomst meer van Toni Coppers zijn boeken lezen.

[Debatik]

Bibliografisch adres van de roman:
Coppers, T (2018). De jongen in het graf. Wommelgem: VAN IN.
Bibliografie van de auteur:
Toni Coppers (Sint-Truiden, 6 september 1961) is een Vlaams schrijver van misdaadromans. Hij werd vooral bekend door zijn serie misdaadromans rond de Antwerpse commissaris Liese Meerhout.
Loopbaan: Coppers debuteerde in 1995 met De Beha van Madonna, brieven van een reiziger, waarin hij literaire reisbrieven schreef aan vrienden en bekenden. In die tijd was hij reisjournalist voor Radio 1, en produceerde hij meerdere reisprogramma's bij de openbare omroep, zoals Gewoonweg, Lopend Vuur en Het Landhuis.
In 2005 begon Coppers als thrillerschrijver met Dixit, het hilarische verhaal van communicatiegoeroe David Cleeffs, een jaar later gevolgd door de sequel op Dixit, Heilige Nachten. Het zijn eerder komische boeken dan thrillers, en ze nemen de wereld van de spindoctors, woordvoerders en 'communicatiedeskundigen' op de korrel. Beide boeken horen thuis in de Angelsaksische traditie van de farce, met schrijvers als Ben Elton of Stephen Fry als voorbeelden.
Met Niets is ooit (2008) maakt Coppers zijn debuut als volbloed thrillerschrijver. Niets is ooit is het eerste deel in een nieuwe thrillerreeks rond Liese Meerhout, inspecteur Kunstcriminaliteit in Brussel. De setting is de hedendaagse en kosmopolitische Europese hoofdstad. Het werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs 2008. In mei 2009 verscheen Engel, het tweede deel uit de reeks. Het derde boek rond Liese Meerhout, De geheime tuin, verscheen in 2010, een jaar later gevolgd door Iris was haar naam. Beide boeken werden genomineerd voor de Diamanten Kogel. In Iris verlaat Liese Meerhout de wereld van de kunst: ze wordt commissaris bij de Crim, de moordbrigade van Brussel. Eind maart 2012 verscheen de vijfde misdaadroman rond Liese Meerhout, Stil bloed. Voor de eerste keer verlaat commissaris Meerhout de hoofdstad: het boek speelt zich bijna volledig af in Oostende. In 2013 verhuisde commissaris Liese Meerhout naar Antwerpen, waar ze bij de Moordbrigade aan de slag ging.
In 2014 won Coppers de Hercule Poirotprijs voor zijn boek Dood water, de jaren daarop rijfde hij de Hercule Poirot-publieksprijzen binnen voor De vleermuismoorden, De hondenman en De jongen in het graf. Voor dat laatste boek ontving hij in 2018 de allereerste LangZullenWeLezen-trofee voor het spannende boek, een prijs uitgereikt door de VRT.
In opdracht van VTM werd de Liese Meerhout-serie in Antwerpen verfilmd tot een tv-serie, getiteld Coppers. De dertiendelige serie werd uitgezonden tussen begin januari en eind maart 2016, met in de hoofdrollen Hilde De Baerdemaeker, Luk Wyns, Bert Verbeke, Lotte Pinoy en Joris Hessels.
Wikipedia. (2021). Toni Coppers. Geraadpleegd op 24-02-2021, https://nl.wikipedia.org/wiki/Toni_Co...


https://youtu.be/bEoxxzagiwQ
Ik heb voor dit liedje gekozen, omdat in het verhaal gaan we merken dat de zus van Leo Meersman, namelijk Renée Meersman het niet zo goed gaat met haar gevoelens. Om haar verdriet te verbergen probeert zij haar zich te overtuigen dat Leo gestorven is op jonge leeftijd en haar broer is voor haar nooit een moordenaar geweest.
https://youtu.be/_2B35-EgiPM
Dit liedje gaat goed gepaard met het feit dat Leo Meersman zal sterven en sterft, maar er is niemand die zich voor hem zorgen maakt, … Ze vinden het zelfs goed dat hij sterft. Het feit dat Leo sterft, is nadelig voor de politie omdat nu moeilijker informatie over Arne te krijgen gaat zijn.
https://youtu.be/h2mJDy8WMEU
Dit liedje stemt overeen met het feit dat Masson te weten komt wie eigenlijk na al die jaren Arne had ontvoerd, dus Renée Meersman en heeft haar niet gearresteerd. Zij wordt waarschijnlijk op het einde gearresteerd, omdat Masson zich een beetje dom voelt over het feit dat hij al jaren bezighoudt met dit te onderzoeken en als conclusie niets achtergebleven is.
https://youtu.be/s4CEjabc-KU
Dit liedje beschrijft Leo Meersman een beetje, want hij kinderen ontvoert om met hun seks te kunnen hebben, dus verkrachten en daarna hen vermoorden en graven in een geheime plek. Hij heeft het met 6 kinderen gedaan (officieel), het lied gaat over pedofilie.
https://youtu.be/IidaN9DPG4k
Voor mij beschrijft dit lied de relatie een beetje tussen Arne en zijn ouders, zij hebben elkaar niet gezien. De ouders missen Arne echt veel, dat ze zelf niet kunnen slapen en goed nadenken. Ik kan ook zeggen dat dit lied ‘’niet meer praten “goed gepaard gaat met de passage waar Leo Arne misbruikt heeft. En wanneer Renée hem gevonden in de kelder heeft en hem heeft meegenomen, hij zelfs niet kon praten door wat hem gedaan is

[Anouk Tirtiu]

De jongen in het graf – Toni Coppers



Coppers, T. (2018). De jongen in het graf. Antwerpen: Uitgeverij Angèle.



Toni Coppers, geboren op 6 september 1961 in Sint-Truiden, is een Vlaamse misdaadauteur die al verscheidene keren werd bekroond voor zijn romans. Vandaag, woont en schrijft Coppers in Antwerpen en in de Ardennen. Hij is getrouwd met Annick Lambert, evenals auteur, en samen vormen ze een samengesteld gezin van zeven.

Vóór de uitgave van zijn eerste roman, werkte Coppers bijna 26 jaar als radioproducer en presentator bij de VRT. In 1995 gaf Coppers zijn eerste brievenroman uit, waarna hij 10 jaar lang niets meer schreef. Als reisjournalist, besteedde hij zijn tijd aan het maken van reportages en documentaires, tot hij in 2005 uiteindelijk zijn tweede roman uitgaf: Dixit, zijn eerste komische thriller. Later begon hij de succesreeks over Liese Meerhout met zijn boek Niets is Ooit, de reeks telt ondertussen al twintig boeken. Deze boeken werden zelfs verfilmd en uitgezonden in verschillende landen onder de naam “Coppers” of “Rough Justice”. Later, in 2020, begon Coppers een tweede thrillerreeks, deze keer rond de privédetective Alex Berger. Coppers kent tenslotte een hoogtepunt in zijn schrijverscarrière wanneer hij als eerste levende auteur zijn naam mocht schenken aan een bibliotheek, namelijk de “Bibliotheek Toni Coppers” in Sint-Truiden, waar hijzelf de liefde voor het lezen ontdekte.



BRON:

Toni Coppers. (n.d.). Geraadpleegd op 21 november 2020, https://www.tonicoppers.com/



____________________________________________________



Ik heb het boek De jongen in het graf van Toni Coppers gelezen.
Het verhaal speelt zich af in Antwerpen, de politie houdt zich bezig met twee onderzoeken. De twee zaken hebben weinig met elkaar te maken, en zijn dus los van elkaar. Michel Masson, een van de hoofdpersonages, houdt zich samen met Liese Meerhout bezig met de onderzoeken. Hij is ervan overtuigd dat Leo Meersman, die ondertussen al zestien jaar geleden is opgepakt en stervende is, niet zes maar zeven kinderen heeft vermoord. Los daarvan, is een oude vrouw omgekomen in een hotel, en wordt onderzocht of het over een moord of een ongeluk gaat.

Ik merkte al vroeg dat het boek heel vlot las, wat erg aangenaam is en je al vanaf het begin aanzet tot verder lezen. Naarmate het verhaal vorderde, was ik ook blij dat gedaan te hebben; het was zonder twijfel het lezen waard.

Bij het lezen van boeken ga ik vaak op zoek naar de realistische aspecten van een verhaal. Ik vind het altijd erg boeiend als deze op een realistische manier geschreven is, dat geeft me de kans om me echt in te leven in het verhaal en de personages. Op dit vlak heeft de auteur er iets ongelofelijks geloofwaardig van gemaakt. Je kan een sterke link leggen met de zaak Dutroux, en dat maakt dat het verhaal heel zwaar ligt maar tegelijkertijd ook erg pakkend is en meeslepend.

Coppers beheerst ook perfect de kunst van het schrijven; hij weet wat hij doet en dat is te merken. Hij combineert het verhaal met een psychologische tint en humor, en hij gaat ook erg goed om met details in het verhaal.

Persoonlijk vond ik het verbazingwekkend hoe goed hij een bepaalde sfeer of boodschap kan overbrengen, zonder het er echt over te hebben. Coppers heeft zelf bekendgemaakt al dat het boek inderdaad gaat over de zaak Dutroux en dat hij de sfeer van toen terug wou oproepen zonder ook maar één woord over Dutroux te schrijven. Dat kon hij, naar mijn mening, niet beter hebben gedaan. Ik heb de periode rond de zaak Dutroux nooit zelf meegemaakt, maar als lezer kon ik zonder veel moeite meepikken hoe dat moest zijn geweest. Ik kon voelen dat het onderwerp zeer zwaar lag, evenals de impact die de gebeurtenis moest hebben gehad.

Verder vond ik het interessant dat er twee onderzoeken gaande waren, het zorgde voor een pauze en een zekere spanning in de vooruitgang van beide zaken, wat ik heel interessant vond. Ook was het einde toch wat verassend en naar mijn mening erg goed gevonden, en was de spanning aanwezig tot op de laatste pagina.

Ik moet wel toegeven dat ik in het begin van het boek wat verloren was tussen alle verschillende personages, en ze niet goed uit elkaar kon houden. Maar dit was op te lossen door wat extra aandacht, en viel nog goed mee.

Als afsluiter zou ik dus zeker willen meegeven dat het boek echt wel het lezen waard is, en zeker op je lijstje “want to read” zou moeten staan.

[Yassine · Rating 3 out of 5]

In dit schrijfwerk beoordeel ik het boek, De jongen in het graf van Toni Coppers. De auteur is ook bekend voor andere werken zoals “Nooit meer alleen, Het laatste oordeel, Stil bloed, Val, … ”. Het boek behoort tot het genre thriller en het werd uitgegeven in 2018. In het algemeen vond ik het een goed boek met een spannende en beklemmende verhaallijn en ik zou het zeker aanraden voor thrillerfans of mensen met interesse in het genre.

Een seriemoordenaar die kindjes mishandeld en hen op een gruwelijke wijze een week later vermoord. Dit is Leo Meersman die een veil plezier hecht aan zulke onmenselijkheden. Wanneer hij later gepakt wordt door de Antwerpse politie in zijn auto met het dode lichaam van een reeds verdwenen kind. De politie ontdekt vervolgens het graf van 5 andere kinderen, maar toch blijkt er iets mis. In de loop van het jaar werden geen 6 maar 7 kinderen ontvoerd. Na jaren zoeken vindt de politie niets en laten ze het onderzoek vallen, maar toch blijft een inspecteur denken dat Meersman het ontbrekend kind ontvoerd en vermoord heeft, Michel Masson. Na 16 jaren wordt op dezelfde begraafplaats als de andere kinderen, het skelet van het ontbrekend kind teruggevonden. Wie heeft het kind vermoord? Wie heeft het hier begraven? En vooral, wie is de rechterhand van Meersman?
Het eerste dat me opviel tijdens het lezen was hoe de auteur ons indirect vragen stelde. Doorheen de interacties tussen de personages en hun gesprekken begon ik mezelf vragen te stellen die ze zich ook stelden. Een voorbeeld is wanneer Masson en Liese zich tijdens hun gesprek over het lijden zich afvragen of een seriemoordenaar elke kleine seconden moet lijden tot het einde van zijn leven of dat hij het lijden kan afkorten door dood te gaan. Als lezer begin ik me vragen te stellen over de rechten van een seriemoordenaar. Heeft een seriemoordenaar het recht op een laatste wens? Heeft een seriemoordenaar het recht op een 2de kans of vergiffenis. Dit zijn vragen die impliciet of expliciet in het verhaal voorkomen en die me als ook activeren om na te denken over deze bepaalde onderwerpen.

Naast de zaak Meersman gebeurt er een andere moord in het verhaal: de moord van Cecile Mayerfield. Een oude strenge vrouw die in een hotel in Antwerpen logeerde en die in haar kamer per ongeluk vermoord werd. In de loop van het verhaal wordt er telkens afgewisseld tussen het verloop van beide zaken en persoonlijk dacht ik dat de 2 zaken op een of andere manier met elkaar verbonden waren zelfs al leek het er niet uit op het eerste gezicht. Tot op het einde dacht ik dat ze gelinkt waren maar uiteindelijk was er geen link. Dit leidt me dan tot het ondervragen van het nut van de zaak Mayerfield. Was het om de lezer te misleiden? Na het boek te hebben gelezen realiseer ik dat deze zaak niet veel heeft bijgedragen aan het grote mysterie van de roman namelijk het zevende slachtoffer, maar tot aan de laatste pagina heeft de auteur me laten denken dat er een verborgen band bestond tussen de 2 zaken waardoor de misleiding gelukt is.

Ook hielden sommige personages discriminerende opmerkingen zoals ‘Een Marokkaan moet me niet zeggen wat ik moet doen’. Aan de ene kant geneerde me dit doorheen het boek maar ik had het gevoel dat de auteur daar voorzichtig mee omging en niet overdreef met het gebruik van zulke opmerkingen. Aan de andere kant zorgde dit voor personages met gevarieerde personaliteiten, waarden en meningen en in het algemeen een realistische samenleving.

Ten laatste wil ik het hebben over de psychologie die voorkomt in het boek en die erg nieuwsgierig maakt over het menselijk denken en handelen. Mijn favoriete stuk psychologie vanuit het boek was wanneer de inspecteurs het hadden over personen die de realiteit zo gruwelijk vonden dat ze die niet konden accepteren en waardoor ze uiteindelijk hun eigen realiteit creëerden en alleen voor hun ogen zagen wat ze wouden zien. Ik vind het fantastisch dat de auteur zulke onderwerpen aan het centrum van het verhaal zet. Hij doet ons daadwerkelijk nadenken over het menselijke geest en hoe jeugdproblemen later een impact kunnen hebben tijdens de volwassenheid en pas op het einde van het verhaal zien we hoe de moordenaar van de jongen zijn eigen realiteit creëerde en de feiten niet onder het blote oog kon zien. Volgens mij voegt het integreren van psychologie in het verhaal een meerwaarde toe aan het boek doordat het verhaal een wetenschappelijk tintje krijgt.