Bundeling van de eerder in Folia, NRC Handelsblad en Het Parool gepubliceerde columns van de huidige columniste van nrc.next
In het jaar dat Aaf dertig wordt, besluit ze dat het tijd is voor wat grote gebaren. Al jaren vliegt ze op en neer tussen Amsterdam en Amerika. Haar bindingsachtige geliefde, Meneertje Knipperlicht, woont namelijk in New York. Dat vage gedoe moet nu maar eens over zijn: het is tijd voor samenwonen, kinderen krijgen en - nou ja, dat. Gewapend met twee koffers verhuist Aaf naar New York. Maar haar grootse plan loopt al snel uit op een fiasco.
Terug in Nederland en heel wat desillusies rijker vindt Aaf dat ze haar leven moet herzien. Er wordt een eenpersoonshuis gekocht, en een kat, en Aaf begint aan een nieuwe carrière als kleuterjuf. Ze loopt over van de goede voornemens. Maar dan verschijnt Meneertje Knipperlicht weer in haar leven.
Aaf Brandt Corstius is columnist voor onder andere de Volkskrant, Margriet en Flow en heeft meerdere succesvolle boeken op haar naam, waaronder bij Meulenhoff Het jaar dat ik 30 werd, Eindelijk 40 en Trouwboekje. Ook is ze te horen in de goed beluisterde podcasts Aaf en Lies lossen het wel weer op (met Lies Visschedijk) en Over geld praat je niet (met Vincent Kouters). De verhalen in Gun iedere kabouter zijn eigen muts verschenen eerder in Flow.
Omdat ik al een aantal jaren bijna 30 ben moest ik natuurlijk ‘Het jaar dat ik 30 werd’ van Aaf Brandt Corstius lezen. Gewoon om even te peilen waar ik sta (blijkbaar is Aaf - wij staan uiteraard op First Name Basis - daar een goede maatstaf voor). De conclusie is dat ik geen vierjarige knipperlicht relatie met Arnon Grunberg heb - tot dusver loopt alles dus volgens mij nog behoorlijk op rolletjes. Op naar de 30 en daar voorbij!
Uh ja. Ik vond het nawoord met de update wat er met al die mensen is gebeurd het grappigst. Wát een gezeik. Ik denk ook dat ‘t niet heel goed ‘ge-aged’ is.
Heb met Het jaar dat ik 30 werd mijn Reading Challenge van 2022 afgesloten en had dat niet met een leuker boek kunnen doen. Echt vaak de slappe lach gehad want ik vind Aaf gewoon heel grappig. En er is dus hoop voor ons zwervende twintigers (voor de waarschijnlijk twee volgers die dit lezen en ook in de twintig zijn, ik betrek jullie er maar even bij, want in meervoud zijn we minder alleen). Toch fijn.
En Reading challenge op de 13e van de maand afgesloten! Lievelingsdag
Ik was helemaal vergeten dat mijn moeder in 2005 ook de hele tijd koffie verkeerd dronk. Alleen was zij godzijdank niet aan het knipperlichten met Arnon Grunberg. Lievelingszin: ‘Wat mij betreft zijn katten een soort lopende decoratieve objecten je kunt aaien.’
Ik weet ook niet waarom ik dit boek besteld en vervolgens in één ruk heb uitgelezen. Maar het is gebeurd en nu is er geen weg terug meer. Drie sterren.
Ik hoopte op meer herkenbare momenten, maar dat viel tegen (misschien maar beter, want ik wil helemaal geen kind van Arnon Grunberg). Wel vermakelijk als je Aaf-fan bent :-)
'Ik ging gewoon slapen. Wist ik veel dat ik nog lang en gelukkig zou leven, dat het komende jaar een heel mooi jaar zou worden, met genoeg redenen om eindeloos om lantaarnpalen te zwieren, en dat ik niet zo sip moest doen over die scharrel en niet zo onzeker over die muts. Om dat allemaal te beseffen, moest ik nog wat ouder worden, wijzer, rustiger. Eenendertig.'
Voorgelezen door Aaf Brandt Corstius zelf, aanrader! (Voor het slapen gaan, als slaapliedje ‘I will always love you’ (Whitney Houston versie (blehh?)), is vermakelijk) Funfact: DE dag dat een dikke laag sneeuw Nederland bedekte en Aaf De 30 passeerde, was ook DE dag waarop de wereld een Eva rijker werd.
Wat een leuk boekje, tussendoor ook als luisterboek doorgeluisterd, leuk ingesproken door Aaf zelf. Ik ben erg fan van Aaf door haar podcast met Lies, dus ik hoor haar alles al helemaal vertellen. Dit boek lezen voelde als een "guilty pleasure": niet kunnen stoppen met luisteren, omdat ik haar zo grappig vind vertellen. Het lijkt wel een beetje op cabaret door de grappige gebeurtenissen en haar sarcastische en theatrale manier van vertellen.
(Ik vraag me af of "theatraal" een goede beschrijving is? Ik bedoel bv. dat ze onder haar bed gaat liggen als ze baalt, in haar hoofd iets anders schreeuwt dan dat ze zegt, met haar kat existentialistisch naar het plafond kijkt, etc.)
Mooi dat zowel bizarre situaties (New York) als herkenbare situaties (gast zijn, gastvrouw zijn, Kerst en katten), en zowel mooie als verdrietige situaties (bv. dat haar broer naar Rusland gaat).
‘Bij toeval’ gevonden in de minibieb van de buren van vriendin Doetie in Rutten. Leest makkelijk door zelfspot stijl en in het begin ook grappig, maar naarmate het boek vorderde sprak het me minder aan. Wordt het echt minder of raak je gewend aan de verteltrant en is het minder verrassend?
Als luisterboek gelezen (voorgelezen door Aaf zelf). Herkende haar stem eerst bijna niet en vond het heel leuk om te horen dat er een heel leven vooraf is gegaan aan de Aaf die ik heb "leren kennen" in de podcasts. Ja ze is enorm geprivilegieerd, ze had het inderdaad 100 jaar eerder moeten uitmaken met "Meneertje", maar vond dat juist zo herkenbaar. Prettig idee dat ik nog een paar jaar mag aanrommelen! Denk wel dat dit boek minder leuk is als Aaf het niet zelf voorleest (en de intro van It's Raining Men zingt).
bijtend en geestig verslag van een knipperlichtrelatie - en tegelijk het opbouwen van een grote-mensen-leven, inclusief een echt appartement en een kat - van de leukste columniste van Nederland.
Herkenbare en pijnlijk-grappige columns over het leven van Aaf als bijna-dertiger. De schrijfsels zijn grauw realistisch — zoals de vlek op je trui waardoor je de hele dag in een licht ongemakkelijk gemoed verkeert, maar waarvan je tegelijkertijd ook beseft: het is maar een vlek.
Bevat absurd-logische situaties, zoals het moment waarop het zien van een zigeunerjongen (of juist het niet zien ervan) Aaf een reden geeft om haar broer te willen bellen. Onsentimenteel, maar tussen de regels door melancholisch. Leuheuk!
Ik vind Aaf tegenwoordig wel een leuke vrouw, zij het een beetje grachtengordel. Maar ik kan haar zelfspot en anekdotes over het algemeen waarderen. Deze bundeling oude bundels vond ik echter niets. Dacht voornamelijk, weet je wel hoeveel geluk je hebt/verwend je bent? Ik bedoel: op je 29ste een huis kunnen kopen in Amsterdam met een vaag baantje bij een uitgeverij? Vond haar verder heel onvolwassen over komen én het ging totaal niet over dertig worden.
Boek is voor mij een leuk tussendoortje. Makkelijk leesbare columns over persoonlijke beslommeringen. Verwacht niet dat de ervaringen erg herkenbaar zijn voor de gemiddelde (hedendaagse) dertiger.
Leuk tijdsbeeld: De opkomst van de iPod wordt beschreven. Dat is ook al weer een hele tijd geleden.