از بهترین دفاتر شعری که خوندم، گویی سعدی به زبان امروز به شعرگفتن پرداخته. این دفتر توللی بعد از رویگردانیش از جریان شعر نیمایی بود و الحق در عین حال که شعرهای به روزی بود اما همان سنت شعری در اون حفظ شده بود. کثرت تتابع اضافات شاید یکی از مهمترین ویژگی های اشعار توللی باشد که همانطور که ادیبان هم اشاره کرده اند بعضا ضعف است و بعضا قدرت و البته به نظر من این تاثیریه که از شعر نو بر کلام توللی مانده. اشعار عمدتا نغز و شیرین و در وصف دلبرکان و کامیابی و لذت جویی بود. چندین ترکیب جالب مانند "ناخن گلرنگ"، "دل به دو جا" و مثل این هم در اشعار بسیار جلب توجه می کرد. شعر آخر دفتر اون اندک شکم برای امتیازدهی به این کتاب رو به یقین تبدیل کرد. حتما به شعردوستان توصیه می کنم مطالعه کنند.