Un crimen absurdo, sin sentido, de tercera (como mucho de segunda, dependiendo de si se tiene cubierta o no la cuota de «buena conciencia» del día), pues a eso es a lo máximo que podría aspirar en cualquier medio la noticia de un par de sintechos muertos en un incendio de una pequeña ciudad.
Una historia negra, densa como la pez, sobre lo sórdido del alma humana. Una historia dura, sin concesiones, en la que la redención, cualquiera que sea, no tiene cabida (¿acaso la encontramos en el mundo que nos rodea, mundo no apto para almas sensibles?). Un relato devastador que proyecta una luz de una claridad inmisericorde sobre la podredumbre de nuestra sociedad, la cotidiana, la tuya y la mía (no se engañe el lector: así es, por mucho que sus «protagonistas» parezcan pertenecer a esa zona marginal dentro de lo marginal que sólo habitan los perdedores), no la de los chivos expiatorios que solemos elegir para acallar nuestras conciencias, esa clase alta de políticos, empresarios, especuladores… «carentes de corazón», como si nosotros, en nuestro insignificante anonimato (bonita y cómoda coartada), lo tuviésemos. Y, con todo, es un texto atravesado por un sorprendente y perturbador lirismo, que contribuye a crear un relato incómodo, pero emocionante y conmovedor.
Traballou como guionista para varias series emitidas pola TVG (Terra de Miranda, Os Atlánticos, Matalobos) e como colaborador nos xornais Diario de Pontevedra e El Mundo. Foi coguionista das longametraxes 18 comidas (Jorge Coira, 2010), pola que recibiu un Premio Mestre Mateo ao mellor guión, e La mujer del Eternauta (Adán Aliaga, 2011).
Publicou dúas novelas de serie negra ambientadas en Ourense: Baixo mínimos (2004) e O cidadán do mes (2006), protagonizadas polo detective Horacio Dopico. O estilo destas dúas obras, parodia do hard-boiled enchido de dialectalismos correspondentes ás falas de Ourense, aproxímano á produción narrativa de Bieito Iglesias.
En 2006 gañou o Premio Xerais de Novela con Tres segundos de memoria, obra catalogada como "xeracional" pola crítica e cuxo argumento narra o día a día dun personaxe anónimo atrapado na precariedade económica e sentimental. Escrita con humor, a novela está chea de referencias literarias e musicais; así, por exemplo, nun dos seus capítulos o autor homenaxea o autor Nick Hornby de High Fidelity. En 2009 publicou a súa cuarta novela, Dime algo sucio, que foi, xunto con Sete palabras de Suso de Toro, o primeiro libro electrónico publicado pola editorial Xerais. Traducida ao castelán por Pulp Books, esta novela significou un cambio de rumbo na traxectoria do autor, centrado agora en problemas espiñentos como a pederastia. Dime algo sucio recibiu o Premio Especial do Director da Semana Negra de Xixón na súa edición de 2011, ex aequo con Las niñas perdidas, de Cristina Fallarás.
En setembro de 2010 editouse a novela Asasinato no Consello Nacional, que se converteu nun éxito de vendas. En 2011 gañou o premio de novela por entregas de La Voz de Galicia con Historias de Oregón, publicado no xornal durante o mes de agosto.
Colaborou no monográfico A falacia da sustentabilidade, editado por Renderén.
Es una novela corta aunque contundente y cruda y que tiene saltos temporales que pueden hacerte perder un poco el hilo de la historia, muestra personajes muy viscerales y crueles a la vez. Esta es la segunda novela que leo del autor y me gusto más que la primera aun asi no se si dejará huella en el tiempo eso se verá
No es ningún secreto que para que un libro nos impacte ha de tener un inicio que nos haga comprender que lo que hallaremos, después de pasar las primeras páginas o los primeros párrafos, será de nuestro agrado. Esas primeras páginas, u oraciones, predecirán el transcurso de toda la obra. En algunos casos incluso nos importará un rábano cómo termine el libro o quién será el/los culpable/s si los hubiera, debido a lo bien narrado que se encuentra. En esos libros es más importante, para aquí una servidora, el cómo está escrito, cómo está desarrollado y, sobre todo, el estilismo. Siguiendo con mi disertación, si me lo permiten, en la novela negra (ojo, en la de verdad y no en misterios de enigma o en los thrillers donde casi siempre es más importante el quién y en pillar al culpable), mis autores favoritos, que los tengo, parece que estén compitiendo en una carrera de elegancia y personalidad. Y bienvenidos sean porque es ahí donde entra Diego Ameixeiras: en mi lista personalísima de escritores con identidad y carácter propio que además de hacer novela negra deciden apostar por una narrativa de calidad y de prosa elegante. (Llámenme clasista, tradicional, etc. A estas alturas de la película, tanto me da).
Ha sido un relato contundente, un poco crudo incluso, pero me ha gustado la forma de escribir del autor. Me han despistado un poco los saltos que da en el tiempo, sobre todo al principio. También diré que el final lo he visto demasiado abierto para mi gusto si bien la historia merece la pena leerse, sin duda. Una historia con unos cuan tos protagonistas y en los que nadie es tan bueno o tan malo como parece, sin duda merece la pena leerlo y se hace en poco tiempo.
Aburrido, no lo disfrute para nada. Es básicamente una repetición de lo mismo una y otra vez con multitud de perspectiva conectadas pero que no acaban de conseguir unidad. Es imposible conectar con ningún personaje ni su angustia, lo que si le pongo a su favor es que consigue crear algunos personajes grises que tienen tanto defectos como una cara mas humana. Me parece que con la ruptura de la cronología no se consigue mucho, sólo se interrumpen los momentos de mayor intriga perdiendo el interés del lector. Me parece que tenía potencial, pero no consiguió ser lo que habría podido ser. Además para lo corto que es se hizo muy cansino.
É a miña primeira experiencia lendo en formato electrónico e o primeiro que leo do autor. Custoume entrar na historia (non sei se polo novo xeito de ler, en parte), os diálogos parecíanme as máis das veces irreais. O estilo algo relambido e como querendo "facer literatura". A historia, ao final, enganchoume máis e recoñézolle algún xiro inesperado. Con todo, non lle podo dar máis de dúas estrelas.
136 páginas de novela dura, cruel e inmoral. Es una lectura rápida y dinámica gracias a la calidad narrativa de la trama y de la descripción de los personajes que son viscerales, obsesivos y primitivos. No es sólo literatura, más bien el escritor narra la historia desde un punto real, de como es la sociedad de hoy en día con temas como la violencia de género, los abusos o las adicciones.