Ivan, Lea, Camilla, Tommy og Dodji forlater byen Storstad i håp om å finne andre mennesker. Men det som møter dem, er ødeland, nedbrent skog og flokker med rasende hunder. Så oppdager de fornøyelsesparken Treasure Island, og en gjeng med andre barn. Først blir de tatt godt imot, men gruppens leder, Saul, føler seg truet av de nye medlemmene. Saul er sjefete og diskriminerende, og sønnen til den rike eieren av Treasure Island. I frykt for å miste sin maktposisjon, truer han med å kaste Dodji til hvithaien som svømmer rundt i parkens svære akvarium. Fordi rebellen Dodji og Lea ikke liker måten Saul styrer på blir idyllen i parken snart forandret til et mareritt.
Ich glaube, dieser Band wäre bei weitem besser gewesen, wenn er länger gewesen wäre. Recht schnell wird klar, warum die Welt von Saul bei weitem kein Paradies wird, was recht schade ist- wäre der Arc länger, wäre dieser Twist vielleicht überraschender gewesen.
Wat zou jij doen als je wakker wordt in een wereld zonder volwassenen? Dit is een review voor deel 1 tot deel 3.
En eigenlijk ook zonder de meeste kinderen, want ik geloof niet dat deze kinderen de enige zijn die over zijn in deze stad (en natuurlijk die twee andere die we even zien in boek 2). Er moeten echt veel meer kinderen zijn, maar we zien niemand (nou ja, in boek 2 zien we nog 2 kinderen). Pas in boek 3 zien we een grotere groep kinderen.
Ik zag deze strip gisteren in de bibliotheek en moest hem wel meenemen, het verhaal deed me denken aan Chikyuu no Houkago by Yoshitomi Akihito en The Enemy series by Charlie Higson. En nu ik het heb gelezen, ja, dat was een goede observatie. :P
Op een dag zijn alle volwassenen (en ook jongeren) verdwenen. Onze groep kinderen komt al snel samen en besluiten samen verder te gaan. Op zoek naar de volwassenen, op zoek naar ouders, op zoek naar antwoorden.
Van alle kinderen was Dodji de enige die een beetje zijn best deed om te zorgen dat de groep overleefde, hij was degene die hulp zocht, en ook genoeg deed voor de groep. Leila deed ook nog wel wat, maar de rest van de groep? Terry kan ik nog vergeven, hij is maar 5 jaar oud. Maar dan nog vond ik het gewoon vreemd dat de groep niet beter hun best deden. In plaats daarvan zaten ze speelgoedwinkels leeg te plunderen, of had er één een paard van de straat gehaald, of (iets wat ik echt totaal NEE vond) drank te drinken en lekker op dingen te schieten (want waarom zou je ammunitie bewaren). En echt, een 9-jarige die zoveel drink dat hij laveloos is. Het maakt me niet uit dat de wereld anders is, dat is gewoon een nee-nee.
Niet dat ik Dodji leuk vond hoor. Iets té aggressief voor mij en ik vond het feit dat hij niet eerlijk wilde zijn over wat er gebeurd was ook niet erg fijn. Ja, ik snap dat hij misschien niet alles wilt vertellen, maar misschien iets meer dan hints hier en daar waardoor mensen hem verkeerd begrijpen zou fijn zijn. Nu kwam hij vaak in de problemen omdat mensen hem verkeerd begrepen en hij zo geheimzinnig bleef doen.
Leila was dan toch meer mijn favoriet. Een meid die weet wat ze wilt, die ook nog eens heel goed is met dingen doen. Ze moet alleen wat minder boos doen op jongens. :P En ik was het wel helemaal eens met haar in deel 3, waar meisjes helemaal geindoctrineerd zijn door foldertjes (meisje in keuken, jongens klussen), en Leila gewoon eerlijk zegt dat je moet doen wat je wilt, wat maakt het nou uit dat op zo'n plaatje x staat. Gewoon y doen! Inderdaad. Dat deed ik vroeger ook gewoon. Maar ja, tegenwoordig.... *zucht*
Camilla, ik snap haar niet helemaal. Aan de ene kant doet ze heel kinds, maar aan de andere kant doet ze heel volwassen. En haar obsessie met huiswerk... ik vraag me af of er meer is waarom ze zelfs in deze situatie verder gaat met studeren.
Yvan, wel, ik vond hem al niet erg leuk, maar met dat drinken van hem verloor hij best wat puntjes in hoe goed ik hem vond.
Terry, tja, ik vond hem voornamelijk vervelend. Soms zag je dat hij wel zijn ouders en andere volwassenen miste, maar verder had hij gewoon heel veel plezier. Ik vraag me af of dit een manier is voor hem om gewoon niet te denken aan dingen, of dat hij gewoon te jong is om te snappen wat er gebeurd is.
Een dingetje dat ik jammer vond was hoe de tijd liep tussen de boeken. In boek 1 eindigen we met dat onze groep in het kantoor van Yvan's vader zit, maar in boek 2 zitten we opeens in een hotel (en al een tijdje), en in boek 3 zitten ze in de bus (die in boek 2 nog niet eens af was). Dus ja, ik had af en toe het gevoel dat ik iets miste. Ik zat dan ook mijn kaften te bekijken om zeker te zijn dat ik het goede deel had. :P
En ik snap niet waarom de geslachtsdelen zo moesten worden geshowed. Ik heb nou weinig behoefte om de penis/ballen te zien van een 5-jarig kind. Zelfs de tijger had een flinke zaak hangen.
Verder was de tekenstijl wel goed, niet helemaal mijn favoriet, maar ach ik heb ergere gezien. Plus de stijl zoals hij is past wel bij het verhaal en de wanhoop die de kinderen vaak voelen.
In deel 2 is er een vijand, ik ben nou nog steeds niet zeker wat ik moet denken van die gast. Enerzijds kan ik het hem niet kwalijk nemen gegeven dat hij gehandicapt was, en het dus deed om een reden, maar anderzijds..
En in deel 3 komen we een hele groep kinderen tegen die onder de leiding staan van Saul. Haha, de naam Saul is blijkbaar echt niet goed om te hebben in zo'n situatie, in Jen Minkman's boek hadden we ook een kindergroep geleidt door Saul. :P Maar terug naar deze Saul, ik moet zeggen dat hij wel goed zorgde voor zijn groep, al waren zijn methodes een beetje, eh. Vooral omdat ze heel duidelijk zijn gebaseerd op de Hitlerjugend en andere Hitler-praktijken. Ik was wel blij dat ondanks dat hij dus mensen forceerde om te trouwen, hij nooit degene die hij als vrouw heeft uitgekozen (een van onze groep) aanraakte. Hij vertelde het haar wel dat ze het eigenlijk moesten doen, maar hij was begripvol toen ze dat niet wilde (want hallooooo, ze is 8 jaar oud, nee, gewoon nee). Ik was wel verdrietig om het einde. Maar ja, ik had hem ook dit kunnen vertellen. :(
Hoe verder het verhaal gaat hoe meer kleine hints we krijgen over wat er mogelijk gebeurd kan zijn met de volwassenen/jongeren. Het is nog allemaal heel vaag, dus tja, ik heb eigenlijk nog geen een idee wat er nou is gebeurd. Hopelijk krijgen we wat meer hints in de volgende delen.
Ik kan niet wachten op boek 4, ik ben al blij dat dit een serie is die WEL vertaald is in het Nederlands. Hoe vaak ik wel niet teleurgesteld ben omdat een serie maar 1 of 3 boeken heeft die vertaald zijn. Zo zonde! Ik zie dat bibliotheek #3 de hele serie heeft, helaas heb ik maar een limiet van 12 boeken per keer, dus dit wordt een meer-maanden-projectje.
Phew, mijn review is superlang geworden. Ik zou de serie (wel deel 1 tot 3) wel aanraden, het is zeker een goede serie en ik ben nieuwsgierig om te zien hoe de kinderen verder gaan met hun reis.
Plot: The kids move out of the city in search of answers, and find themselves in a kids-run commune.
1. Ew gross. Gender segregated communities are the WORST. And children knowingly perpetuating sexism in a world bereft of adults makes me stressed. This whole book and the accompanying concept was very stressful and Lord of the Flies-y and my appreciation of the concept can only take me so far when the characters are relatively one dimensional and the story treads on tropes which just make me Sad and Tired.
2. I think I'm going to stop reading this now? Ivan is honestly the character I'm least interested in and the plot seems to be narrowing in on him, which doesn't really fill me with confidence. And I sort of feel like this whole book was a Mostly Pointless detour used to showcase some wtf-y plot points? Idek man, I found this volume disturbing, and not in a good way.
3. It started out fun, but my interest is like a mayfly. Here today, gone tommorow. Or two hours later. Whatever works.
De verhalen groeien in complexiteit, maar omdat de auteurs zich maar 48 pagina's per deel veroorloven, is er geen ruimte voor psychologische uitdieping. De spanningsboog zit hier wel beter dan in deel twee.
Version française au-dessous de sa traduction en anglais. The group has left their city, and as a result of getting chased by dogs which have reverted back to wildness, they find shelter at Treasure Island, a theme park. There, we find many other children gathered with their elected leader, Saul, who is the only kid who dared (and succeeded) to swim across the tank where a great white shark lives. This is where we really see the influence of The Lord of the Flies, with Saul’s authoritarian regime. With the arrival of our group, there are finally enough kids in the park for Saul to put into action his plan for the future. But the independent streaks of Dodji and Leila are going to put a wrench in the works of this little town, which is not at all the paradise it seems to be on the surface.
What’s more, we begin to discover a little more about the disappearance of the adults and the majority of the population. And there is something nefarious in this story…
This series keeps a light tone for bande dessinée for children, but the undercurrents of evil things are starting to make themselves known….
Also, Saul speaks English to himself…it’s not half bad, either, though I noticed a few improvements to be made which would make it more realistic/accurate.
La groupe a quitté leur ville, et faute d’être chasser par des chiens devenus sauvages, ils trouvent de l’abri à Treasure Island, un parc d’attraction. Là, beaucoup des autres enfants se sont assemblés avec leur chef élu, Saul, le seul qui a osé (et réussi) à traverser un bassin où habite un énorme requin blanc. C’est ici qu’on voit vraiment l’influence du livre, Sa Majesté des mouches, avec le régime autoritaire de Saul. Avec l’arrivé de notre groupe, il y a enfin assez des enfants au parc pour Saul de mettre en action son projet pour l’avenir. Mais les attitudes indépendantes de Dodji et Leïla vont mettre des bâtons dans les roues de cette petite ville, qui n’est pas du tout le paradis qu’elle semble d’être sur la surface.
Qui plus est, on commence à découvrir un peu plus sur la disparation des adultes et la majorité de la population. Et il y a quelque chose de malfaisant dans cette histoire…
Cette série garde le ton léger d’une bande dessinée pour les enfants, mais les sous-jacents des choses plus maléfiques commencent à s’entendre…
Aussi, Saul parle l’anglais à lui-même… c’était pas mal non plus, mais j’ai noté quelques améliorations qu’on pourrait faire pour que c’est plus vraisemblable/juste.
Story = **** This is the best of the series that I have read so far (1,3,4,5,8). There is gripping action scattered front to back but the characters actually steal the show. The ones we know so well get even more rounded while the new "Treasure Island" cast is introduced. The leader of the ladder becomes VERY interesting- especially when he is contrasted with the ever emotion provoking Dodzi. The ladder is the "leader" of the original group and the ->jewel of the series<- so thankfully his crazy heroics don't get him killed!
Art = *** I like Gazzotti the most for the conscientious backgrounds that he provides without skimping on details. He does well drawing kids but I don't think that I would like his adults. Luckily, there are none!
J’ai beaucoup aimé cette bande-dessinée, le ton change grandement et si on exclut la colère et le mécontentement permanents de Dodji, les autres se comportent enfin comme des jeunes de leur âge et profitent des amusements qui leur sont offerts même si c’est de courte durée… ça fait du bien. De plus, de nouveaux personnages entrent en scène comme Zoé ou Anton – et je suppose qu’ils resteront dans les prochains. Bref, j’ai à nouveau hâte de découvrir ce que les auteurs nous réservent dans le quatrième tome. Il faudra juste qu’on se le procure. https://psylook.kimengumi.fr/2017/10/...
Par certains aspects, on ne dirait vraiment pas une BD pour enfants. Les héros sont confrontés à un nouveau groupe d'enfants et leur leader est pour le moins particulier. C'est sympa de changer d'ambiance et on commence à plus s'intéresser au mystère de la disparition des adultes.
[all ages in this case means recommended for 9 and up] It would be hard to make a society run by children believable in any way, but the creators do a decent job here. Saul is a compelling and frightening character and the ending is effectively shocking without being gory in any way.
C'est vraiment avec ce tome que je me suis dit que j'allais adorer cette série qui m'a donné un de ces frissons à la lecture, je me suis retrouvé vite happé par l'histoire.
L’intrigue avance et j’ai vraiment envie d’en savoir plus ! De nouveaux décors et des nouveaux personnages qui les tous premiers visages de ce qui peut être à l’origine de tout ?
Un classique du post-apocalyptique avec la communauté sous pression qui se soumet à un fou. Reste que ça fonctionne bien et que l’intrigue avance doucement
Le suspense augmente. Il y a des révélations mais pas de trop, histoire qu'on ai envie de continuer. J'ai pas mal apprécié l'ambiance de ce 3ème tome, l'arrivée de plusieurs nouveaux personnages et les situations que ça amène. Les décors aussi m'ont beaucoup plu, j'ai trouvé original de voir les personnages évoluer dans un tel lieu. Et comme d'habitude, la fin donne envie de lire la suite !
Det er en fryd å lese denne serien her. Gode karakterer, som vi lærer mer og mer om, og en flott handling. Denne gangen må gjengen stå opp mot en tyrann-kid.