Η εγκληματική ιστορία του Χριστιανισμού: Αρχαία Χριστιανική Εκκλησία Α΄

Η εγκληματική ιστορία του Χριστιανισμού

by Karlheinz Deschner, Μαίρη Αργυροηλιοπούλου (Translator)

Για τους "πιστούς" το ζητούμενο δεν είναι ποτέ τα ιστορικά, τα φιλοσοφικά ή τα ηθικά προβλήματα, η αλήθεια ή, για να το πούμε πιο ταπεινά, η πιθανότητα της αλήθειας, αλλά το δικό τους πρόβλημα. "Πιστεύουν" ότι δεν θα μπορούσαν να ζήσουν χωρίς την πίστη τους. Αν και βέβαια, ως Ινδοί παραδείγματος χάρη, πιθανώς να είχαν μια εντελώς διαφορετική πίστη. Και ως Αφρικανοί πάλι διαφορετική - μια άποψη η οποία κάνει εξαρχής σχετική κάθε "πίστη". Η ζωή μου μου δείχνει ότι μπορεί κανείς να ζει άνετα χωρίς "πίστη". Και χιλιάδες γράμματα αναγνωστών, συχνά συγκλονιστικά, μαρτυρούν ότι μπορούν και άλλοι, μπορούν πολύ καλύτερα αφού εγκαταλείψουν τη χριστιανική πίστη τους, μπορούν πολύ πιο ελεύθερα να ζουν - και μάλιστα όχι περισσότερο "ανήθικα" από τους χριστιανούς.

544 pages, Paperback

Published December 1, 2004

About the author

Karl Heinrich Leopold Deschner (23 May 1924 – 8 April 2014), was a German researcher and writer who achieved public attention in Europe for his trenchant and fiercely critical treatment of Christianity in general and the Roman Catholic Church in particular, as expressed in several articles and books, culminating in his 10 volume opus Christianity's Criminal History (Kriminalgeschichte des Christentums, Rowohlt Verlag, Reinbek).

Reviews

[Antonio Papadourakis · Rating 1 out of 5]

Και μόνο από τον τίτλο διαφαίνεται η αρνητική προκατάληψη του συγγραφέα απέναντι στο αντικείμενο του, δηλαδή τον Χριστιανισμό, κάτι που και ο ίδιος ομολογεί. Με πάθος που υποσκάπτει την εγκυρότητα, παρά την εκτενή βιβλιογραφία (δύσκολα προσβάσιμη για επαλήθευση), φορτώνει στον Χριστιανισμό ότι έκανε ο οποιοσδήποτε αυτοκράτορας στα πλαίσια της πολιτικής του και χωρίς να αποσκοπεί στην εξάπλωση του Χριστιανισμού... πχ τα θύματα των εμφύλιων μαχών που έδωσε ο Κωνσταντίνος για να καταργήσει την τετραρχία και στις οποίες χρησιμοποίησε το σύμβολο του Σταυρού, ακόμα και εναντίον του Λικινίου που ήταν χριστιανός, αθροίζονται στα θύματα του χριστιανισμού!
Ιδιαίτερα τα τρία τελευταία κεφάλαια που αφορούν τον Μέγα Αθανάσιο, τον Αμβρόσιο και τον Αυγουστίνο, είναι γραμμένα με τρόπο χαώδη και μπερδεύουν τον αναγνώστη, πχ στην σελίδα 523 μιλάει για τους Ούνους που έρχονται από τη Δύση και παρασύρουν στο πέρασμα τους τους Γότθους και άντε να καταλάβεις ότι αυτό γίνεται κατά την οπισθοχώρηση τους μετά την ήττα τους από τον Αέτιο...
Σημειωτέον είναι ότι το 'έγκλημα' του συγγραφέα εκτείνεται σε 10 τόμους που βεβαίως δεν θα διαβάσω....
Θα σύστηνα σε όποιον ενδιαφέρεται για το θέμα το δίτομο "Ιησούς Χριστός και Χριστιανισμός" του Κορδάτου που χαρακτηρίζεται από ψυχραιμία, σαφήνεια και τεκμηρίωση!
"Η εξυπνάδα του κλήρου συνίσταται στην ηλιθιότητα των λαϊκών."
"Η ιστορία είναι ένα θέατρο αμέτρητων πράξεων, κυρίως βίας."
"Κάθε θρησκεία επιβιώνει και εξαιτίας του ότι ένα μέρος των οπαδών της αξίζει περισσότερο από την ίδια. Οι καλοί χριστιανοί εξάλλου είναι οι πιο επικίνδυνοι - τους συγχέει κανείς με τον ίδιο τον χριστιανισμό."
"Ο αντιιουδαϊσμός, το 300 πΧ, είχε κυρίως θρησκευτικά και πολιτικά αίτια, λιγότερο οικονομικά και καθόλου φυλετικά."
"Στους ειδωλολάτρες ο χριστιανισμός αρχικά συμπεριφέρθηκε ήπια, πράγμα που φαίνεται αξιοπερίεργο. Δηλώνει ωστόσο τη μακροχρόνια τακτική της Μεγάλης Εκκλησίας να προστατεύει την πλειοψηφία όσο τη χρειαζόταν και αργότερα να την εξοντώνει."
"Οι χριστιανοί εισέπρατταν την αποστροφή που ένιωθε ο υπόλοιπος κόσμος για τους Εβραίους, καθώς ήταν το ίδιο μισαλλόδοξοι και υπερόπτες με αυτούς, δεν αποτελούσαν όμως σε καμία περίπτωση ενιαίο έθνος, όπως αυτοί."
"Ο Κέλσος διακρίνει με οξυδέρκεια τα πιο επισφαλή σημεία της χριστιανικής διδασκαλίας. Όπως το ότι αποτελεί μια μίξη ιουδαϊκών από τη μια, στωικών, πλατωνικών, αιγυπτιακών και περσικών μυστηριακών στοιχείων από την άλλη."
"(επί Κωνσταντίνου) Η εκκλησία βέβαια έγινε ισχυρή, έχασε όμως κάθε ελευθερία, έγινε τμήμα της αυτοκρατορίας και όχι το αντίστροφο. Το κράτος ήταν ανώτερο από αυτήν.... Το σημαντικότερο, ο αυτοκράτορας ενεργεί κατ' εντολήν του Θεού, γι αυτό δεν υπόκειται σε κριτική, δεν οφείλει να λογοδοτήσει σε κανέναν. "
"Δημιουργήθηκε μια νέα θεολογία που χρησιμοποιούσε το παλιό λεξιλόγιο. Δεν ήταν απλά μια μιλιταριστική πολιτική της μαχόμενης και της θριαμβεύουσας Εκκλησίας, αλλά μια αυτοκρατορική θεολογία.... που ανάγεται στην εποχή του Καίσαρα και πιο πίσω ακόμη.... Η θρησκεία της αγάπης που νομιμοποιείται με τις σφαγές και τους χιλιάδες φόνους. Τι διαστροφή!... Γεννήθηκε η θρησκεία της ειρήνης, που υποστήριζε τον πόλεμο."