კუპიდონი კრემლის კედელთან

by აკა მორჩილაძე

„...რაიც მერე ვაგონში დატრიალდა, იმას საბჭოთა კინოში კომედიათ ვერავინ გადეიღებდა...~ იმას, რაც თბილისიდან კრემლისკენ მიმავალი მატარებლის „მეჟდუნაროდნი“ ვაგონში ხდება, არათუ საბჭოთა, ალბათ ვერც თანამედროვე კინოს მესვეურები გადაიღებენ კომედიად, ვინაიდან ეს საოცარი ამბავი, რომელიც ერთი ამოსუნთქვით იკითხება, ტრაგედია უფროა. საბჭოთა სისტემის მიერ უგზო-უკვლოდ გამქრალი ქმრისა და სამართლის საძიებლად პირდაპირ სტალინთან მიმავალი ახალგაზრდა ქართველი ქალის დაუჯერებელ ისტორიას აკა მორჩილაძე ენაკვიმატი იმერელი „მკვლევრის“ პირით მოგვითხრობს და სევდანარევი იუმორით აღწერს იმ ეპოქას, რომელსაც თანამედროვე მსოფლიო სტალინურ რეჟიმად იცნობს.

Genres: Georgian, Historical Fiction

332 pages, Paperback

Published January 1, 2018

About the author

აკა მორჩილაძე დაიბადა 1966, წელს თბილისში. 1998 წლიდან დღემდე "ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის" მიერ მისი ოცი რომანი და მოთხრობების ორი კრებულია გამოცემული. მიღებული აქვს არაერთი ლიტერატურული პრემია. მისი ნაწარმოებების მიხედვით რამდენიმე ფილმი და სპექტაკლია გადაღებული და დადგმული. რომანი "სანტა ესპერანსა" გამოცემულია გერმანულ ენაზე პრესტიჟული გერმანული გამომცემლობის მიერ. ამჟამად ცხოვრობს და მუშაობს ლონდონში.

Born in 1966 in Tbilisi, is arguably the most outstanding, recognized and talented contemporary Georgian author of literary fiction. He studied and later taught Georgian History at Tbilisi State University; worked as a sports journalist in a sports daily newspaper and participated in Literature Express within Europe in 2000. Aka Morchiladze’s twenty novels and three books of short stories have been published by Sulakauri publishing since 1998. In 2005-2006 he was an author and presenter of one of the most interesting TV programs to date concerning literature. Several films and plays have been based on his works. Like Milorad Pavic, his favourite author, Morchiladze believes that a novel does not necessarily need to start at the beginning and proceed in a straight line to the end; instead, he takes Umberto Eco’s theory of the emancipated reader seriously. Currently, he lives and works in London, UK.

LITERARY PRIZES AND AWARDS

Literary award SABA 2012 in category the best novel for Obolé
IliaUni literary prize 2010 for the best novel of the year for Mameluk
Literary award SABA 2008 in category the best novel for Maid in Tiflis
Literary award SABA 2006 in category the best novel for Venera’s Dream
Literary award SABA 2005 in category the best novel for Santa Esperanza
Literary award SABA 2003 in category the best novel for Your Adventure

Reviews

[Dato Kvaratskhelia · Rating 5 out of 5]

ახალ აქანე არ დავიწყებ თავის გამოდებები რო იციან აგი იმფერია ამფერიაო "21 საუკუნის საუკეთესო რომანიო" და "აკას გენიალურობას საზღვარი არ აქო" მაგი ყოველი ტყული ლაპარაკია და არ ღირს კაპიკად. ერთს გეტყვით იმას რომე ესე ერთი შეხედვით რაც ჩანს არაა იგი; ქმრის გადასარჩენად წასული სიყვარულმოჭარბებული საბჭოთა ცოლი და რამე ახლა რაფერც იციან გარომანტიკულება დეკებრისტებიო, ნოვებრისტებიო. და საერთოდაც ასე ერთ ორ სიტყვაში რო გადმოიცემა მაგფერი ამბავი არაა, ღრმაა უფრო. იქნება არც ვიყო მე მაგფერი კაცი რო 200შიც სიტყვაში და თუ გინდ 2000შიც შემძლებოდეს გადმოცემა აქ რაც ხთეფა იმის და არც ეგება ჩემს ნახსენებ უსაზღვროდ გენიალურს შეეძლოს, მარა ვალიკო სამხარაძეს რო შეძლებია და ქე გამოუვიდა მაგას წყალი არ გოუვა.

[Beka Adamashvili · Rating 4 out of 5]

იმ მატარებელივით რომანია, ყდაზე რომ ახატია წიგნს.

თავიდან ნელა, გაჭირვებით იძვრის, სიჩქარეს უმატებს. მერედამერე ეჩვევი და ისე მსუბუქად მიდის, თითქოს ფანჯარასთან ზიხარ და ფანჯრიდან ამ ყველაფერს კადრებად ათვალიერებ. დროდადრო ცოტა ჭიანურდება - აი, სადგურებზე რამდენიმეწუთიანი გაჩერებები როგორც გაწუხებს, როცა არ ეწევი და სწორედ მაშინ ჩადიხარ დანიშნულების ადგილზე, როცა ცოტაც და უკვე დაიღლები. არაფერი ზედმეტი.

ეპოქისა და პერსონაჟების გაცოცხლებას რაც ეხება - ვიში კლას. კაკ აბიჩნა.

[Temuka Zoidze · Rating 4 out of 5]

ვაახ, ბიჭოს, ეს რა იყო!

აკას შემოქმედებას ვინც უკვე იცნობთ, ვერ დაგპირდებით, რომ რაღაც ახალს და წარმოუდგენელს ეზიარებით ამ რომანში, თუმცა თან თუ უკვე დაუმუღამეთ მის სამეტყველო ენასა და ამბებს, აი, კიდევ ერთხელ დაგაღებინებთ პირს თავისი ოსტატობის უსაზღვროობისგან.

მთელი წიგნი იმერულ დიალექტზეა დაწერელი და თავიდან ამის გამო ნელა და რთულად იკითხება, მაგრამ, როგორც კი გაერკვევით მაგ ამბავში, იქიდან უკვე წყალივით მიდის და როგორც მკითხველს, უფრო მეტად გისწორდება ეგ ყველაფერი. რაც შეეხება სიუჟეტს, ისეთი მაგარი მთავარი გმირი ჰყავს და ისე ხარ მის თავგადასავალში ჩათრეული, რომ მთხრობელის დიალექტის კომიკურობის მიუხედავად, წიგნის დასასრულს მაინც ძალიან, ძალიან სევდიანდები.

მოკლედ, ეპოქის გაცოცხლება აკა მორჩილაძეზე უკეთ დღეს, ალბათ, არავის გამოსდის საქართველოში.

[Gode · Rating 4 out of 5]

ეჰ,

მატარებლის ამბებს რომ ვკითხულობდი და მეცინებოდა, მერე უცებ ვიაზრებდი რა ყოფაში ცხოვრობდნენ და მერიდებოდა გაცინება, განსაკუთრებით ეიზენშტეინის მომენტებში იგრძნობოდა მთელი ეს ტრაგიკომედია.

მთლიანობაში ძალიან მაგარი ტექსტია, ძალიან. მუსიას პერსონაჟს და ფინალურ ოპერის სცენას ალბათ ვერასდროს დავივიწყებ.

თხრობას და ენას ცალკე რისფექთ <3

[David Kharaishvili · Rating 5 out of 5]

ამ სრულიად გადასარევმა რომანმა კიდევ ერთხელ დამარწმუნა, რომ ვერავინ ფლობს ქართულ ენას ისე, როგორც აკა მორჩილაძე და შესაბამისად, ვერავინ ყვება ამბებს ისე, როგორც ეს ავტორი.

თუკი რამ მეჯავრება, წიგნის შინაარსის თხრობაა, ჰოდა, არც ამჯერად ვეცდები სიუჟეტის მოყოლას. ერთს ვიტყვი, რომ ამ წიგნში ყველაფერია - უკიდურესი ოსტატურობით ასახული ეპოქა, სრულიად განსაკუთრებული პერსონაჟები და ამ პერსონაჟებს შორის გამართული ჰემინგუეისეული დიალოგები - თავის ემოციური სიღმრეებითა და ლაკონიურობით. არის გენიალური ფრაზები და წინადადებები, მთხრობელის მიერ ზერელედ წამოსროლილი, იმდენად ზერელედ, რომ ხშირად ხელიდანაც გისხლტება და ხეირიანად დაგემოვნების საშუალებას მხოლოდ ხელახლა გადაკითხვის შემდეგღა გაძლევს.

ჰრაბალის ერთი პერსონაჟის სიტყვები მახსენდება: "როცა ვკითხულობ, კი არ ვკითხულობ, არამედ ყოველ ლამაზ წინადადებას ნისკარტში ვიქცევ და კანფეტივით ვწუწნი, დიდხანს ვაგემოვნებ, თითქოს ლიქიორს ვსვამო..." მოკლედ, ეგეთი წიგნია, ამგვარად დასაგემოვნებელი, ფორმა აქვს ეგეთი და იმიტომ.

და კიდევ, რომანი ქალზეა, თუმცა მასში გაცილებით მეტი ირონიაა, ვიდრე ბანალური ცრემლი და გაცვეთილი პათოსი, რაც ასე იშვიათია თანამედროვე ქართულ ლიტერატურაში.

[Ilia Tchanturia · Rating 5 out of 5]

აუცილებლად უნდა ითქვას, რომ ეს ის წიგნია, რომელსაც ხელში რომ აიღებ და პირველივე წინადადებას წაიკითხავ, ეგრევე გაგრძელება გინდება, ენაა აქ იმდენად ბუნებრივი და ლამაზი და სიუჟეტი იმნდენად მიმზიდველი, სხვანაირად არც შეიძლება.

[Niniko Jakeli · Rating 5 out of 5]

სტალინური რეპრესიები რომ "ცისფერი მთები" იყოს.

[Tamta Tavberidze · Rating 4 out of 5]

,,მატარებელი თვლემს, როგორც ლავა,
მატარებელი ხუთ წუთში გავა..."
თავიდან კი ცოტა ჭირს და ნელა იკითხება, მაგრამ დაიძრება მატარებელი და იწყება საინტერესო ამბების კასკადი, რომელიც შეიძლება ცოტა ფანტასმაგორიულია, თუმცა თან იმდენად ცოცხალი, რომ ბოლომდე გითრევს. ალაგ-ალაგ გაწელილი თხრობა, მატარებლის გრძელი ვაგონივითაა, ბოლო არ უჩანს, მაგრამ, როგორც ავტორი ამბობს, ასეა, ბიოგრაფიის თხრობამ გაწელვა და გადამეტება იცისო...
მოკლედ, ნამდვილად ისიამოვმებთ, მთავარია გრძელი გვირაბის არ შეგეშინდეთ და გახსოვდეთ, გვირაბს იქით ჟირაფივით აჭრელებული მთებია 🚂

[ნინო თავბერიძე · Rating 4 out of 5]

როგორი პარადოქსული სათაურიც აქვს წიგნს, ასეთივე პარადოქსულია მთავარი პერსონაჟის ჩანაფიქრი, თუ ლამის მისია. ფაქტობრივად ეს ამბავია აქ ასე შინაურულად მოყოლილი, სიყვარულის, ძველი, ტკბილი მოგონებების გაბრძოლება სისასტიკესთან. ახლა რთული გამოსაცნობი არაა ვინ "გაიმარჯვებს" მაგ ბრძოლაში, მარა გამარჯვებამდე გზა ხოა? ხოდა ეგ გზაა ყველაფერი.

[Torsten · Rating 4 out of 5]

კაი იყო ყველანაირათ, ქე რო ნათქვამი რო არი!

[Sandro Mikeladze · Rating 4 out of 5]

რეჟიმის სისასტიკეზე ერთ-ერთი ყველაზე ზუსტი და საინტერესო წიგნი. როგორ შეეძლო საბჭოთა კავშირს ნებისმიერი ადამიანის ჯვარზე გაკვრა ისეც, რომ იგი ცოცხალი დაეტოვებინა. როგორ არაფერი იმალებოდა ამ წლებში და თვითონ სტალინი, მისი დამოკიდებულება და პიროვნების “განვითარების” გზა.

პ.ს. იმერულმა დიალექტმა არ უნდა შეგაშინოთ!

[Tatia Grigalashvili · Rating 5 out of 5]

ერთი დიდი სიამოვნებაა ამ მართლაც ერთი ამოსუნთქვით წასაკითხი რომანის კითხვა. განსაკუთრებით კი ჩემთვის ნაცნობი და საყვარელი დიალექტი მოუხდა ამ სევდიან ამბავს. მუსია - ჩემი ახალი საყვარელი პერსონაჟი.

[Agatha · Rating 4 out of 5]

"ობოლეს" შემდეგ ჩემი საყვარელი წიგნი გახდა აკას წიგნებიდან. ეს ენა, ოდნავ ჩახლართული, ასე რომ უჩივიან დამღლელიაო, საოცრად უხდება აკასაც და ამ ამბავსაც.

ეს წიგნი არის ძალიან კარგი ილუსტრაცია იმისა, თუ როგორ შეიძლება ზედმეტი პოლიტიკური წიაღსვლებისა და რთული კონსტრუქციების გარეშე თქვა, რომ საბჭოთა კავშრი და სტალინის რეჟიმი უდიდესი ბოროტება იყო.

და მუსია, სუფრაჟისტკა, ანარხისტკა და ცოტათი აისადორა დუნკან. კარგად დანახული პერსონაჟია. მისი და კამბიგის საუბარი ბაქანზე ალბათ ყველაზე სევდიანი სასიყვარული სცენაა, რომელიც წამიკითხავს. ასე მეგონა ეს მელანქოლია მთელ სხეულში ჩამეღვარა და მახრჩობდა.

დაამატეთ თქვენს Summer read-ს, არ ინანებთ.

[ხატია ნებულიშვილი · Rating 3 out of 5]

მუსას კუდაბზიკობა <3

უცნაურად გემრიელ მთავარ პერსონაჟს ვეცნობით ტექსტში და ის ნელ-ნელა გვითრევს თავის აბსურდულ თავგადასავალში (და რა იყო აბსურდული იმ დროში?!)
სევდიანია მთხრობელის მიერ მოყოლილი პატარ-პატარა ამბები, რომლებიც საერთოდ არ შეეხება მთავარ გმირს, მაგრამ...

აკა მორჩილაძე ჩემი საყვარელი მწერალი არ არის, მაგრამ ვფიქრობ, რომ მუსასნაირი პერსნაჟის შექმნა ფრიად გაამდიდრებს ქართულ ლიტერატურაში არსებულ ქალთა სახეებს :))

[Nino Giorgadze · Rating 4 out of 5]

ველოსიპედისტკა მუსია მიემატა ჩემი საყვარელი პერსონაჟების რიცხვს ❤ ეპოქის აბსურდულობა და დასასრული ძალიან სევდიანი ამბავი იყო.

[Kristina · Rating 5 out of 5]

ერთი ამოსუნთქვით იკითხება და მეორედ გადასაკითხიც არის. ოღონდ მოვკვდი და გავთავდი. ბევრი რამის თქმა მინდოდა მაგრამ ვეღარაფერს ვიყვი.

[ალექსანდრე გუნია · Rating 2 out of 5]

ცოტა მოსაწყენია

“ცოტა”

[Anagarmy · Rating 3 out of 5]

ვაიმე მე რაც ამ წიგნის კითხვაში გამოვიცადეეე....
მარტო იმერულმა კილომ იმდენჯერ მაფიქრებინა, "რას ბოდიალობს ეს კაცი მეთქი, დაუბრუნდი თემას რომელზეც მიყვებოდი ვაა", ერთ რამეს იტყოდა, მეორე გაახსენდებოდა და დაუკავშირებდა მესამე ისტორიასაც. მარტო მერე დაუბრუნდება მთავარ შინაარს. მატარებელში იმდენი ხალხის სახელი შემოამატეს, ერთს 2 აქვს, ერთს 3 სახელით მიმართავს, მიდი და არ აგერიოს ვინ ვინაა.
ყველაზე მეტად მაინტერესებდა მუსიას და მაჭავარიანის ურთიერთობები, ბავშვობაში რო პირველი კოცნა ახსენეს გული გამითბა, რა საყვარლობაა მეთქი. მერე მატარებელში როცა საუბრობდნენ მუსია ხელს რო აფარებს პირზე და ის იმას ხელში რომ კოცნის. ეჰჰ ეგეთი მომენტების გამოა ზუსტად, რომ არ მივატოვე წიგნი შუაში.
იმდენი რამე წარმოვიდგინე იქნებ მოხდეს მეთქი, იმდენჯერვე გამიცრუვდა იმედი. ნამდვილად არ მოველოდი ასეთ გადახვევას რაც როსტოვში მოხდა. ის ფრალოვი/კამბრიგი რო იყო მეცოდებოდა სასტიკად, რატომღაც სულ გული მიჩუყდებოდა და მიწყდებოდა საწყალისთვის. იქნებ მუსიასთან მეგობრობამ უშველოს მეთქი ან ურთიერთობა, ეგეც კი გავიფიქრე. ნაომარი რო იყო და რო ყვებოდა არაფერი გულის გასახარებელი რო არ ქონდა ამ ცხოვრებაში, ამაზეც რა საკვირველია ცრემლები მდიოდა.
ის მომენტი როცა მაჭავარიანმა სიხარულით მუსიასთან ერთად სამგზავროდ მოსკოვში ჩასასვლელი ბილეთი იყიდა და ხელის ქნევით ეძახდა, მეთქი როგორ არ უნდა შეიყვარო ეს შტერი. მარა აქაც მაგარი გადაუხვია სიუჟეტმა. მატარებლის გარშემო მყოფ ხალში რო აწევ ჩამოიწეოდა მაგისი თავი, უცებ რომ გაქრა და გაიძახა ხალხმა ქართველი დაჭრესო. გული გამიჩერდა, მეთქი ახლა ეს არ მომიკლან ეხლათქო თორე გადავისვრი ამ წიგნს ნაგავში. მუსიამ რო ვერ მოუარა მაჭავარიანს და ისე მოაშორეს რო ვერც გაიგო გადარჩა თუ არა...
ასეთ მომენტებზე ჩემდაუნებურად მეტირება, გინდ კომედიურად ეწეროს გინდ სერიოზულად.
სწორედ ამ მომენტის მერე როგორი გათიშულიც აღწერეს მუსია, აქაურობას გამოსალმებული, გეგონება ამქვეყნად არაა, ასტრალში სადღაც, რამდენჯერმე მაჭავარიანზზეც გაიფიქრა.(აქ ისევ ვტიროდი).
ბოლობოლო ხო შეხვდა ამ სტალინს, კი მიიღო რაც უნდადა(ვითომ) ქმრის საძებნელად წასსული(ვითომ) უთხრა იმან დაგიხვრიტესო, აბა რას მოელოდიო.
მოკლედ ბოლოს რა დაემართა მუსიას ვერ გავიგე, მოკლეს, დააპატიმრეს თუ რა უქნეს.
მარა ეს ჩემი გამოგონებული ფინალი სადაც მაჭავარიანი და მუსია ერთად იქნებოდნენ რო ვერ დავინახე ძალზედ დამწყდა გული.

[Keto Sikharulidze · Rating 3 out of 5]

აკა მორჩილაძე რომ უბადლოდ კარგი მწერალია ამას ორი აზრი არ სჭირდება, ამიტომ დღეს გირჩევთ მის ერთ-ერთ წიგნს, რომელიც ჩემი აზრით თავისი უცხო სტილით იქცევს ყურადღებას, თუმცა აქვე გაფრთხილებთ, რომ საკმაოდ რთულად იკითხება.

წიგნი იმერული დიალექტით არის დაწერილი, რაც მათი ენაკვიმატობიდან გამომდინარე ისტორიას სახალისოს ხდის, თუმცა რაღაც მომენტში აანალიზებ, რომ იუმორ���თ შეფუთული რეალობა სახალისო კი არა ძალიანაც სამწუხარო იყო, რადგან მოყოლილი ამბავი აქტივისტი და ძალიან ძლიერი ქალის, მუსიას, ირგვლივ ვითარდება, რომელმაც როგორც ნაცნობები ყვებიან „მაგან ასწავლა ხელების დაბანა ხალხს, გამოდიოდა გამოსვლებზე, მოუწოდებდა ქალებს აქტიურობისკენ და სხვა“. სათაური წიგნს ძალიან სიმბოლური აქვს, რადგან კუპიდონი კრემლის კედელთან მართლაც იყო მომარჯვებული ისრით, ეს ისარი კი წლების წინ უტყორცნია სოსოიასა(სტალინი) და მუსიასთვის, თუმცა ბედის ბორბალის ტრიალმა იმდენი ქნა, რომ ახლა მუსია მატარებელში ზის თავისი დაკარგული ქმრის გამოხსნა კრემლის კართან სტალინს რომ სთხოვოს. ისტორია მატარებელშივე ვითარდება, თავიდან რთული საკითხავია, თუმცა თვალს რომ შეაჩვევთ დიალექტს და თხრობის თავისებურებას მერე უკვე მარტივად მიდის, სადღაც წავიკითხე, ეწერა, თხრობა ზუსტად მატარებელივითააო ნელა, ზანტად დაიძვრება, სუჩქარეს მოიკრებს და მერე ერთიანად მისრიალებსო და კი, ზუსტად ეგრეა.

მოკლედ, +1 აკას წიგნი თქვენს reading list-ში <3

Be careful with cupidons tho,
Keto.

[Bessa · Rating 5 out of 5]

ახალი ტიპის, ემანსიპირებული - ზედმეტად ბურჟუაზიულად ჟღერს, გათვისუფლებული ქალი - სამშობლოს, ოჯახის და კულინარული ყოფის, ასევე წარსულის სხვა ყველა გადმონაშთისაგან, მათ შორის იუმორისა და ღიმილის გარეშე.. ქალი კოჟანკაში შემოსილი, კაბურით და ცხოვრებაზე მკაცრი, 7,63 კალიბრის შეხედულებით, პირობითად მემარცხენე უნივერსალისტი.

- აი, ასეთი ადამიანის ამბავს გვიყვება (ნარატორი - კაპიტალისტურია და) დიქტორი - ირონიული, პროვინციალისტი ფუნქციონერი 80-იანებისა, მოკლედ 'ინტილიგენტი'.

საქმე ხდება ქვეყანაში, სადაც ლაგერები და უპრეცედენტო მშენებლობები ახალ ეპოქას ქმნიან - გაუმარჯოს ამხ. დიდ მესაჭეს! საქაღალდე, საქმე, ოქმი, ხელმოწერა და გადასახლება, დახვრეტა.. სამხედრო-ფიზკულტურული ტიპის პატრიოტი და 'დინამოელი'- გიმნასწიორკით, ჩექმებით და ისევ კაბურით, ფხიზელი და შეურიგებელი, ახლა უკვე 7,62 კალიბრის მზერით ტროცკისტებისადმი, იმპერიალიზმის ჯაშუშებისადმი, ხალხის მტრებისადმი, რომლებსაც უნდათ, რომ ჩმოშალონ საბჭოეთის ნორჩი ქვეყანა და ა.შ..

აბა, აქ ვის უნდა ვუბალეიშიკოთ? - 'Ебала жаба гадюку, гадюка плакала, а жаба - квакала'..

იმას კი არ ვამბობ, რომ სულ ცუდი ხდებიდა იმ დროს - რაღაცა კარგიც იყო; 1990-91 წლების თბილი სინათლით განათებული დღეებიც იყო, მაგრამ დემოკრატია არასოდეს ყოფილა..

[Iko Khetsuriani · Rating 5 out of 5]

მორიგი მაღალი კლასის რომანი საყვარელი ავტორისგან. უშრეტია მისი მრავალფეროვნება და ამჯერად იმერული კილოკავით დაწერილი ამბავი ქალზე, რომელიც გულუბრყვილო მიზნით მიემგზავრება მოსკოვს. უშუალოდ მგზავრობის აღწერასა და მოკლე პასაჟებში იკითხება ეპოქის ხასიათი და თავისებურებანი. სტალინიზმის ეპოქის აღწერა თავის სისასტიკით, ცინიზმითა და ირონიულობით.

[Mariam Tskhovrebashvili · Rating 4 out of 5]

ჩემთვის ეს წიგნი პირველია აკას შემოქმედებიდან და უზომოდ მოვიხიბლე მისი წერის სტილით. მუსია კი, დაემატა ჩემს საყვარელ პერსონაჟებს.❤️

"ეგება ამნაირი ჭრილობა ბევრს აქვს,მარა ერთნაირი არცერთი არაა და ყველას თავისი სილამაზე და უბედურობა ადევს."

მაჭავარიანი შემეცოდა.

[Salome Kanchaveli · Rating 4 out of 5]

იიიფ!

[Leila Beruchashvili · Rating 5 out of 5]

აბსურდის თეატრი! 🙌🏻
ამ წიგნის გაგრძელებას ველოდები, რომელიც, როგორც დაზუსტებული ინფორმაციით ვიცი, უკვე იწერება✍🏻

[Ana Maisuradze · Rating 5 out of 5]

ძალიან მომეწონა წიგნის ენა, რაღაცნაირად სიუჟეტის სიმძიმეს არბილებდა და ხალისიანს ხდიდა.
ძალიან კარგი იყო მუსაიას პერსონაჟი და სულ ვფიქრობდი ვინ უნდა ყოფილიყო პროტოტიპი...

[Tami Murvanidze · Rating 3 out of 5]

მართლა ძალიან ვინდომებ მორჩილაძის შეყვარებას :(

[Gio kikabidze · Rating 5 out of 5]

თითონ წიგნი არი ძაან კაი.
ხოდა ვინმე ძაან კაი რეჟისორი (ვუცხოელი, ვსთქვათ ბრიტანელი) კაი კინოსაც გადაიღებდა.
მარა ნუ, რაცაა ეგაა.

[Lasha Khojanashvili · Rating 4 out of 5]

თაკარა იმერულის გულობიზა ქე ღირდა წაკითხვად )))

[Atina Bregvadze · Rating 5 out of 5]

ის წიგნია, რომელიც საბჭოთა ეპოქაზე იმაზე მეტს გეტყვით, ვიდრე ისტორიის წიგნებში ამოიკითხავთ. რთულად წასაკითხი, თუმცა ნამდვილად არაჩვეულებრივი წიგნია 🛸