Μυτιλήνη, μια πόλη στη λογοτεχνία

Μια πόλη στη λογοτεχνία #9

by Στρατής Πασχάλης (Editor, Introduction)

Ό,τι και να πεις γι' αυτό τον τόπο, πάντα θα νιώθεις πως υπάρχει κάτι αμετάδοτο. Βαθύ, αρχέγονο, μυστικό, όσο και απτό. Μην μπορώντας να το περιγράψεις, μόνο το ζεις! Η Λέσβος, η Μυτιλήνη, παγιδεύει για πάντα σε μια γλυκιά φυλακή. Όπως και το νησί της Καλυψώς, δεν ανέχεται περιηγητές, προσωρινούς επιπόλαιους επισκέπτες. Μόλις πατήσεις το χώμα της, μεμιάς απαιτεί να γίνεις δικός της. Δεν είναι ούτε ξενοφοβική ούτε φιλόξενη. Είναι ύπουλα κτητική. Ζητά πιστούς υπηκόους. Όχι θαμώνες, οπαδούς, εφήμερους εραστές. – Στρατής Πασχάλης

Μέσα από σπαράγματα κειμένων της Σαπφώς, του Αλκαίου, του Σαίξπηρ, του Φώτη Κόντογλου του Αργύρη Εφταλιώτη, του Ηλία Βενέζη, του Γιώργου Σεφέρη, του Στρατή Δούκα, του Κώστα Ουράνη, του Στράτη Μυριβήλη, του Μ. Καραγάτση, της Ντόρας Γιαννακοπούλου, του Οδυσσέα Ελύτη, του Λώρενς Ντάρελ, του Ασημάκη Πανσέληνου και πολλών άλλων, ο Στρατής Πασχάλης δημιουργεί μια πολύπτυχη αλλά και πυκνή ζωγραφιά της γενέτειράς του που παρασέρνει τον αναγνώστη σε μια περιπλάνηση στη μυθολογία, την ιστορία και την αισθητική αυτής της παράξενης πόλης.

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο βιβλίο είναι του Καμίλο Νόλλα.

245 pages, Paperback

First published July 1, 2004

Reviews

[Nelly · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο αποτελείται από επιλεγμένα λογοτεχνικά αποσπάσματα που σχετίζονται με τη Μυτιλήνη, ιδέα πολύ ενδιαφέρουσα. Μου άρεσε κυρίως ένα κείμενο του Κώστα Ουράνη, που αναφέρεται στην επίσκεψή του στο νησί το 1930, κατά τη διάρκεια της οποίας βρέθηκε τυχαία στο καφενεδάκι της Καρίνης, όπου είδε για πρώτη φορά τις τοιχογραφίες του Θεόφιλου, τότε που ήταν εντελώς άσημος... "Το μεγαλύτερο ωστόσο κ' εντελώς απροσδόκητο στόλισμά του ήταν κάτι άλλο, εντελώς μοναδικό στον τόπο μας και που μόνο στη Βαυαρία ή σε παλιές ιταλικές πόλεις, όπως στη Βερόνα, είχα δει: κ΄οι τέσσεροι εξωτερικοί τοίχοι του ήταν διακοσμημένοι με τοιχογραφίες. Από το δρόμο απ' όπου τις πρωταντίκρυσα, οι τοιχογραφίες αυτές, με τη ζωηρότητα, τους συνδυασμούς και τις αντιθέσεις των παρδαλών τους χρωμάτων και με την ποικιλία των θεμάτων τους, μου έδωσαν την εντύπωση ότι το εξοχικό καφενεδάκι είχε επενδυθεί με περσικά χαλιά. Μου θύμισαν ακόμα τις βυζαντινές κασετίνες τις ποικιλμένες με χρυσάφι, σμάλτα και πολύτιμα πετράδια, όπου φύλαγαν άλλοτε τα κοσμήματα και τα οστά των αγίων."