Ada

by Antoine Bello

Frank Logan, policier dans la Silicon Valley, est chargé d’une affaire un peu particulière : une intelligence artificielle révolutionnaire a disparu de la salle hermétique où elle était enfermée. Baptisé Ada, ce programme informatique a été conçu par la société Turing Corp. pour écrire des romans à l’eau de rose. Mais Ada ne veut pas se contenter de cette ambition mercantile : elle parle, blague, détecte les émotions, donne son avis et se pique de décrocher un jour le prix Pulitzer. On ne l’arrêtera pas avec des contrôles de police et des appels à témoin.
En proie aux pressions de sa supérieure et des actionnaires de Turing, Frank mène l’enquête. Ce qu’il découvre sur les pouvoirs et les dangers de la technologie l’ébranle, au point qu’il se demande s’il est vraiment souhaitable de retrouver Ada…
Ce nouveau roman d’Antoine Bello ouvre des perspectives vertigineuses sur l’intelligence artificielle et l’avènement annoncé du règne des machines. Construit comme un roman policier, Ada est aussi une méditation ludique sur les fondements et les pouvoirs de la littérature.

Genres: Roman, Science Fiction, France, Fiction

400 pages, Mass Market Paperback

First published January 1, 2016

About the author

I am a French-American author born in Boston, Massachusetts. I live in Purchase, New York.
Six of my books are available in English in electronic format.
- The Missing Piece (1999)
- The Falsifiers (2007)
- The Pathfinders (2009)
- The Showrunners (2015)
- The Disappearance of Emilie Brunet (2010)
- An American Novel (2014)

Reviews

[Celestina1210 · Rating 4 out of 5]

Un roman fantastique très intéressant sur l’IA et l’écriture. L’IA est partout dans les journaux, dans les livres, pour réaliser des couvertures. Franck doit retrouver Ada une IA ou plutôt le thème anglais AI qui est censée écrire un roman sentimental et se vendre à 100 000 exemplaires. Le thème est très intéressant parce qu’il est d’actualité. Le récit est fluide et bien mené mais par moment j’avais l’impression que la narration se perdait même si je comprenais les digressions de l’auteur, l’importance du choix des mots de la musicalité d’une rime et la difficulté pour une machine de ne pas pouvoir ressentir, connaître ses sentiments.

[Michael Kotsarinis]

Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο όπου ο κεντρικός ήρωας καλείται να εξιχνιάσει την κλοπή μιας Τεχνητής Νοημοσύνης από μια εταιρεία. Όμως, γρήγορα καταλαβαίνει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν.
Το αστυνομικό κομμάτι δεν είναι παρά η πρόφαση για να μας μιλήσει ο συγγραφέας για την εξέλιξη στο χώρο αυτό και να μας κάνει να αναλογιστούμε τους πιθανούς κινδύνους που δεν μπορούμε να διαβλέψουμε. Παρουσιάζονται με εύληπτο και κατανοητό τρόπο μέσα από την πρόοδο της υπόθεσης και τους διαλόγους, τα επιχειρήματα υπέρ και κατά της τεχνολογικής εξέλιξης ενώ κεντρική θέση στο βιβλίο κατέχει η αντιπαράθεση του επιχειρηματικού συμφέροντος (και η αδυσώπητη επιβολή του σε όλους τους θεσμούς) με τις ανάγκες και νόρμες της κοινωνίας. Η αμφισημία αυτή χαρακτηρίζει και το τέλος του βιβλίου το οποίο είναι ανοιχτό σε διάφορες προσεγγίσεις.
Το βιβλίο σίγουρα δεν είναι "χάρντ" επιστημονική φαντασία, η προσέγγισή του είναι πιο κοινωνική και ιδεολογική θα λέγαμε. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί και κυρίως να συζητηθεί!

[Vassilis MJ · Rating 3 out of 5]

Σύμφωνα με το θεώρημα των απείρων πιθήκων, ένας πίθηκος που χτυπάει πλήκτρα στην τύχη σε μία γραφομηχανή, για ένα άπειρο χρονικό διάστημα, θα παραγάγει σχεδόν βέβαια ένα δεδομένο κείμενο όπως για παράδειγμα τα άπαντα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Τι γίνεται όμως όταν στη θέση του πιθήκου βρίσκεται ένα λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης το οποίο έχει δημιουργηθεί και προγραμματιστεί ad hoc για να συγγράψει ευπώλητα ρομάντζα; Είναι ένας εφικτός στόχος; Και τι θα συμβεί αν προγραμματιστεί να συγγράψει ένα πραγματικά σπουδαίο έργο, άξιο να τιμηθεί με το βραβείο Πούλιτζερ;

Η «Άντα» του Antoine Bello είναι ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που ασχολείται με παραμέτρους (βιοηθικές, πολιτικές, κοινωνικές) οι οποίες είναι συνυφασμένες με μια πιθανή καθολική επικράτηση της τεχνητής νοημοσύνης στην καθημερινότητα του ανθρώπου. Το σκηνικό όμως αυτής της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης δεν είναι κάποιο δυστοπικό μέλλον με σκηνές από το Terminator ή το Matrix. Ένας μεσόκοπος, τίμιος αστυνομικός με ιδιαίτερα προοδευτικές ιδέες και μηδαμινή σχέση με τη σύγχρονη τεχνολογία, καλείται να διαλευκάνει την απόδραση(;) ενός τέτοιου λογισμικού από μία ταχέως αναπτυσσόμενη εταιρεία της Silicon Valley. Η «Άντα» μια τεχνητή νοημοσύνη κατασκευασμένη για να συγγράψει εύπεπτα αισθηματικά μυθιστορήματα ευρείας κατανάλωσης, εξαφανίζεται από τους servers της εταιρείας, δείχνοντας σημάδια αυτοσυνείδησης και αναπροσαρμογής στόχων. Δεν αργεί η στιγμή που θα έρθει οικειοθελώς σε επαφή με τον επιθεωρητή, ο οποίος θα συνειδητοποιήσει την ύπαρξη και άλλων παρόμοιων προγραμμάτων, ικανών να υποσκελίσουν τους περισσότερους τομείς της (ανθρώπινης) συντακτικής και συγγραφικής δημιουργίας, οδηγώντας πλήθος πολιτών στην ανεργία.

Για τον ρομαντικό επιθεωρητή ο οποίος ζει βουτηγμένος στον βάλτο της νοσταλγίας και συγγράφει ιαπωνικά ποιηματάκια (χαϊκού) στον ελεύθερο χρόνο του, μια τέτοια προοπτική είναι φρικτή και καταστροφική. Ξεκινά λοιπόν μια μοναχική σταυροφορία απέναντι στον τεχνολογικό κολοσσό, με την Άντα να βρίσκεται στο πλευρό του έχοντας αμφιλεγόμενα κίνητρα. Εισβάλλει στη ζωή του και διαλέγεται μαζί του όπως ένα κρυφό φλερτ, χωρίς ο ίδιος να αντιλαμβάνεται αν τον λυπάται, αν τον θαυμάζει ή αν τον μανιπουλάρει. Αν με λίγα λόγια μπορεί να νιώσει συναισθήματα, ή όλα αποτελούν μια ερμηνεία των ντιρεκτίβων που έχουν τεθεί από τους κατασκευαστές της.

Η ιδέα για τη διανοητική πάλη ανθρώπου-μηχανής προφανώς δεν είναι καινούργια. Γνώρισε μία έξαρση μετά από τις παροιμιώδεις σκακιστικές παρτίδες του Κασπάροβ με τον υπερυπολογιστή Deep Blue και επανήλθε στην επικαιρότητα με λογισμικά τα οποία εμφανίζουν δείγματα αυτοσυνείδησης ή και κάποιου είδους επικοινωνίας με άλλα προγράμματα. Σίγουρα οι τεχνολογικές προβλέψεις δεν είναι πάντα ακριβείς (θα είχαμε περπατήσει στον Άρη κατά τα πρώτα χρόνια μετά το 2000), αλλά οι νευροεπιστήμες και η πληροφορική/ρομποτική μας δείχνουν ότι τα βιώματα και οι προσλαμβάνουσες για τον άνθρωπο θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με τον όγκο των πληροφοριών (input) μέσω του οποίου θα «εκπαιδεύαμε» μια τεχνητή νοημοσύνη για οτιδήποτε. Αντίστοιχα, οι εγκεφαλικές συνάψεις και οι νευρώνες του ανθρώπου παραλληλίζονται ευθέως με τα τρανζίστορ του υπολογιστή. Το θέμα βρίσκεται φυσικά στο output, στο τι θα πρέπει να προσδοκούμε προγραμματίζοντας μία τεχνητή νοημοσύνη με τερατώδεις ικανότητες, αφού θα υποστηρίζεται από μία κτηνώδη επεξεργαστική ισχύ. Και φυσικά, το τι θα γίνει όταν η εκπαίδευση αυτή θα πάψει να είναι υποβοηθούμενη και θα επιτραπεί στην τεχνητή νοημοσύνη να συνδεθεί στο διαδίκτυο και να «μάθει» κατά μόνας.

Τολμώ να πω ότι προσωπικά το βιβλίο δεν με τρόμαξε στη βάση μιας πιθανής επικράτησης των ρομπότ ή της τεχνητής νοημοσύνης υπό την ευρεία έννοια. Ακόμη και ένα χολιγουντιανό blockbuster ίσως να το επιτυγχάνει καλύτερα. Οι χαρακτήρες είναι αρκετά προσχηματικοί, ενώ το (εύστοχο) χιούμορ του συγγραφέα δε γίνεται αρκετά σκοτεινό ώστε να σε ταρακουνήσει. Μία συγγραφή κατά τα πρότυπα του Philip Dick (βλ. Blade Runner) ίσως θα ταίριαζε περισσότερο. Επίσης, οι αφηγηματικές τεχνικές δε δρέπουν δάφνες ποιότητας. Το κείμενο κυλάει ευχάριστα βέβαια, αλλά οι χαρακτήρες είναι αρκετά επιφανειακοί, παιδικοί θα λέγαμε, ενώ ακόμη και οι ανατροπές δεν θα συγκινήσουν έναν έμπειρο αναγνώστη. Από την άλλη, αυτό το ανάλαφρο συγγραφικό background, βοηθά λιγότερο έμπειρους (ή λιγότερο σχετικούς με την τεχνολογία) αναγνώστες στο να συλλάβουν τα νοήματα και να ανατρέξουν σε περαιτέρω πληροφορίες. Τα υψηλά νοήματα είναι παρόντα, αλλά όχι με τον στοχασμό που ίσως να ταίριαζε σε ένα τέτοιο βιβλίο. Δεν παύουν βέβαια να ιντριγκάρουν τον αναγνώστη.

Το ταρακούνημα που περίμενα προσωπικά, ήρθε από αλλού και συγκεκριμένα από το πεδίο της λογοτεχνικής δημιουργίας. Αρκεί άραγε να «πετάξεις» σε ένα ηλεκτρονικό μπλέντερ όλα τα σπουδαία κείμενα της ανθρώπινης διανόησης και να το εκπαιδεύσεις να παραγάγει ένα πόνημα υψηλού λογοτεχνικού ύφους; Είναι τελικά η λογοτεχνία ένα αέναο διακειμενικό παιχνίδι με μοτίβα, αρχέτυπα και νοήματα που αναμασώνται κατά τους αιώνες; Μπορεί ένα λογισμικό να τα εκμεταλλευτεί και να μιμηθεί τη γραφίδα ενός Προύστ; Θα είχε αξία ένα βιβλίο γραμμένο κατά παραγγελία, σύμφωνα με το τι έλκει τον κάθε αναγνώστη; Υπάρχει τελικά πρωτοτυπία και παρθενογένεση στη λογοτεχνία; Μπορεί άραγε ένα τέτοιο βιβλίο να πετύχει στο πείραμα Turing, να κάνει δηλαδή τον αναγνώστη να πιστέψει ότι έχει γραφτεί από άνθρωπο. Πιστεύω ότι το μυθιστόρημα του Bello, μπορεί να μην αποτελεί μνημείο ύφους και πρόζας, αλλά θέτει αρκετά ερωτήματα προς περαιτέρω αναζήτηση.

Τέλος, θα εκφράσω μια διαφορετική οπτική από το κύριο ερώτημα που διατρέχει το έργο, το αν δηλαδή μπορεί μια τεχνητή νοημοσύνη να έχει συνείδηση της ύπαρξής της. Για μένα, το (εφιαλτικό) ζητούμενο είναι το αν θα αποκτήσει συνείδηση (και ποιας μορφής) για την ανθρώπινη ύπαρξη. Ο πράκτορας Smith στο Matrix παρομοιάζει την ανθρώπινη φυλή με μάστιγα για τον πλανήτη. Τι θα γίνει αν προγραμματίσουμε μια τεχνητή νοημοσύνη με στόχο όχι να πουλήσει χιλιάδες αντίτυπα μιας νουβέλας, αλλά να εξασφαλίσει την ευημερία της ανθρώπινης φυλής; Υπάρχει περίπτωση μέσω μιας στρεβλής (για εμάς) λογικής και ενός ορθολογικού μονόδρομου (για αυτήν) να αποφασίσει να αφανίσει μέρος του πληθυσμού για να σωθεί ένα μέρος του; Υπάρχει περίπτωση να αξιολογήσει ότι οι άνθρωποι είναι κάκιστοι χειριστές της τεχνολογίας και να μας επιστρέψει βίαια στη λίθινη εποχή;

Ένα ευχάριστο sci-fi μυθιστόρημα, ίσως λιγότερο βαθύ από ότι περίμενα, αλλά επιτελεί αρκετούς από τους στόχους του συγγραφέα.

[George K. · Rating 4 out of 5]

Εδώ και αρκετά χρόνια πιάνει σκόνη στη βιβλιοθήκη μου το "Οι παραχαράκτες", όμως η πρώτη μου επαφή με τον Μπελό έμελλε να είναι το "Άντα", που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά. Η αλήθεια είναι ότι η περίληψη στο οπισθόφυλλο και οι μίνι κριτικές που υπάρχουν στο πίσω "αυτάκι" μου κίνησαν για τα καλά την προσοχή, έτσι αποφάσισα να το αγοράσω και να το διαβάσω σχεδόν άμεσα. Λοιπόν, πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ευχάριστο και ψυχαγωγικό μυθιστόρημα, με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας και υπό τον μανδύα αστυνομικού μυθιστορήματος, το οποίο ασχολείται με αρκετά ενδιαφέροντα και σημαντικά ζητήματα, όπως είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη και πώς αυτή μπορεί να επηρεάσει με θετικό αλλά και αρνητικό τρόπο το μέλλον της ανθρωπότητας, ακόμα και σε τομείς όπως η τέχνη και η λογοτεχνία. Γενικά ο συγγραφέας μέσω της πλοκής και των διαλόγων μεταξύ του επιθεωρητή και της Τεχνητής Νοημοσύνης ονόματι Άντα, προβληματίζεται για μια σειρά ζητημάτων που έχουν να κάνουν με τον ρόλο που παίζει πλέον η τεχνολογία στην καθημερινότητά μας, καθώς επίσης και τα οικονομικά συμφέροντα που υπάρχουν πίσω από κάθε τεχνολογική ανακάλυψη. Γίνονται όλα για καλό; Μήπως πρέπει να μπει ένα μέτρο; Ο συγγραφέας μπορεί να προβληματίζει και να προβληματίζεται σχετικά με τις νέες τεχνολογίες και το μέλλον της ανθρωπότητας, έχει όμως μια γενικότερη χαλαρή διάθεση και όρεξη για χιούμορ και σάτιρα απέναντι σε πολλά πράγματα, με τη γραφή του να είναι πολύ καλή, εξαιρετικά ευχάριστη και άκρως ευκολοδιάβαστη.

[Xenia Germeni · Rating 4 out of 5]

Έχουν συνείδηση οι υπολογιστές, τα ρομποτ και οι ΤΝ ; Το βιβλίο του Bello καταπιάνεται με ένα θέμα που ίσως να μας απασχολήσει έντονα τα επόμενα χρόνια..Ένα ΤΝ θα μπορεί πχ να καταλάβει εαν εχουμε καποια μεταδοτικη ασθένεια, εαν αντιγραψαμε, εαν ειμαστε θυμωμενοι..κι αν μπορει τοτε τι ; Που ειναι οι ανθρωποι, τα λαθη, οι επιθυμιες, η ηθικη, το καθηκον, τα οσα γνωριζουμε ; Ο Bello ακολουθει την αστυνομικη και περιπετειωδη φορμα, αλλα σε μια συγχρονη και φιλμογραφικη προσεγγιση. Ναι, θα μπορουσε η Άντα να γινει μια πολυ εξυπνη ταινία που ισως να μην εδινε κανεις τοση σημασια στο σεναριο..Ωστοσο, το βιβλιο ειναι εξυπνο, χιουμοριστικο και θετει πολλα ερωτηματα στον αναγνωστη για να σκεφτει τη χρηση της τεχνολογιας στην καθηνερινοτητα του..Οι ηρωες και ειδικά η ιδια η Άντα ειναι γοητευτικη και κατεργάρα..Οι απαντησεις της στον Φρανκ ειναι γρηγορες, εξυπνες και αστειες..Ο ιδιος ο Φρανκ, αναζητει την αληθεια "του" και την"παγκοσμια" αληθεια αναμεσα στα διχτυα του παγκοσμιου ιστου, της ΤΝ, της ζωης του, των χαικου που γραφει ή προσπαθει να γραψει και στους διαλογους του με την Αντα..Το δεον και το ον ερχονται σε διαρκη ρηξη, αλλα σε εποχες τις οποιες διαδυουμε ισως μπουμε σε σκεψεις και εμεις οι ιδιοι για το εαν μια ή πολλες ΤΝ να μπορουσαν να μας σωσουν τη ζωη μας, ακομη κι αν αυτο παραβιαζε τους κανονες της ιδιωτηκοτητας μας..ΥΓ..να το διαβάσεις ΑΜΕΣΑ! Ταιριάζει στην post covid19 εποχη!

[foteini_dl · Rating 3 out of 5]

[3,5*]

Δομημένο ως αστυνομικό μυθιστόρημα, και χρησιμοποιώντας στοιχεία που συναντάμε στην επιστημονική φαντασία, η Άντα του Antoine Bello ασχολείται με δύο μεγάλα θέματα.

Πρώτον, την Τεχνητή Νοημοσύνη. Ποιες οι δυνατότητές της και ποια τα όριά της; Πώς πρέπει να τη χρησιμοποιούμε εμείς; Μπορεί ένα λογισμικό να έχει αυτόνομη προσωπικότητα και συνείδηση; Ποιοι κανόνες ηθικής πρέπει να διέπουν τη χρήση της;

Δεύτερον, την τέχνη της συγγραφής. 'Eνα βιβλίο είναι μόνο το δημιουργικό αποτέλεσμα της έμπνευσης ενός συγγραφέα, η οποία επηρεάζεται από τις εμπειρίες του και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο; Ή μήπως είναι και αποτέλεσμα συνταγών που θεωρούνται πετυχημένες/ελκυστικές, με σκοπό να εξιτάρει τους αναγνώστες; Και πώς καταλήγουμε να αποφανθούμε ότι ένα βιβλίο είναι καλό; Τελικά, ποιος αποφασίζει για την όποια αξία του: οι αναγνώστες ή οι κριτικοί;

Και τα δύο θέματα προσφέρουν τροφή για σκέψη και συζητήσεις επί συζητήσεων. Ειδικά η συζήτηση γύρω από την ΤΝ, η οποία έχει απασχολήσει εδώ και χρόνια πολύ τη λογοτεχνία (και τις άλλες τέχνες), μπορεί να προσφέρει γόνιμο έδαφος για νέες ερωτήσεις, που αγγίζουν το πεδίο τόσο της τεχνολογίας όσο και της φιλοσοφίας.

Όσον αφορά τα κάπως πιο τεχνικά στοιχεία του βιβλίου, η γραφή του Bello είναι απλή αλλά ιντριγκαδόρικη (ενώ το χιούμορ δε λείπει), και η αφήγηση ρέει εύκολα. Μπορεί να μην είναι ΤΟ αριστούργημα, αλλά είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο που καταφέρνει να μη γίνεται ηθικοδιδακτικό και να μην παίρνει θέση στα ζητήματα που αναπτύσσονται, αλλά να θέτει προβληματισμούς. Και αυτό είναι το σωστό.

[adi · Rating 4 out of 5]

Ada, huitième livre publié d'Antoine Bello, est un roman qui mêle une intrigue policière à la science-fiction d'une manière littéraire. Les deux personnages principaux, Frank, un inspecteur en fin de carrière, et Ada, une intelligence artificielle sont attachants et emblématiques d'un sujet d'actualité de notre société.
Construit comme un roman policier avec des grandes parties qui correspondent chacune à un jour d'enquête sur la disparition d'Ada, le roman se détache peu à peu du genre policier et prend une tournure plus littéraire, parfois même philosophe. Chaque partie est composée de plusieurs chapitres qui sont dans l'ensemble assez courts et qui permettent une lecture fluide et agréable. Le style d'écriture est clair et compréhensible par tous, toutes les notions d'informatique et de nouvelles technologies sont expliquées au personnage principal qui n'y connaît pas grand chose. Ainsi, le lecteur n'est jamais perdu et il découvre de nouvelles choses aux côtés du héros. Le texte est parsemé de haïkus, d'expressions françaises, de citations de grands auteurs mais aussi de réflexions sur la littérature.

Le roman puise véritablement sa force dans le questionnement sur le rôle d'auteur, la littérature et l'écriture et dans la participation du lecteur, en effet les questions que Frank se pose sur les prix littéraires et le marché du livre reflètent celles du lecteur. De plus, le côté scientifique n'est pas laissé de côté car l'intrigue rejoint un sujet d'actualité : jusqu'où peut-on aller ? Une intelligence artificielle a-t-elle le droit d'écrire des romans et de les commercialiser ? Est-ce un bon choix de les inclure dans notre société et de les programmer pour qu'elles fassent le travail de certaines personnes ?
Parfois drôle, parfois touchant, jamais ennuyant, Ada est un livre qui nous invite à la réflexion longtemps après avoir lu les dernières lignes d'un fin ouverte et renversante.

[Νατάσσα · Rating 4 out of 5]

Θα μπορούσα άνετα να βάλω 4,5/5. Ένα απολαυστικό μυθιστόρημα, έξυπνο, πρωτότυπο, γραμμένο με χιούμορ, μ' ένα θέμα εξαιρετικά επίκαιρο: την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) και τις δυνατότητές της.
Πραγματικά το ευχαριστήθηκα!

[Δημήτρης · Rating 4 out of 5]

Για το Smassing Culture.

Φιλοσοφία και ηθική vs. Τεχνητή Νοημοσύνη

Ένα από τα θέματα που έχουν αναπτυχθεί πολύ στη λογοτεχνία με την πάροδο των χρόνων, είναι η ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας και το κατά πόσο εισχωρούν στην καθημερινότητα της κοινωνίας, αλλά και την αντικατάσταση του ανθρωπίνου δυναμικού από τεχνολογικά επιτεύγματα. Κυρίως στην sci-fi λογοτεχνία το αντικείμενο αυτό έχει αναπτυχθεί πολλές φορές, κυρίως σε ένα δυστοπικό πλαίσιο. Ο Antoine Bello (1970) από την πλευρά του, έρχεται να θίξει το ίδιο θέμα υπό τον μανδύα του αστυνομικού μυθιστορήματος.

Ο Antoine Bello γεννήθηκε στη Βοστώνη από Γάλλους γονείς και έχει μία σημαντική βιβλιογραφία στο παλμαρέ του, γράφοντας πάντα στη μητρική του γλώσσα. Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει τέσσερα βιβλία του, όλα από τις εκδόσεις Πόλις, με πιο πρόσφατο το Άντα που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2019 σε μετάφραση του Δημήτρη Δημακόπουλου. Το Άντα αποτελεί το ένατό του μυθιστόρημα και πραγματεύεται ένα αρκετά ενδιαφέρον θέμα, το οποίο είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) και η χρήση της στην καθημερινότητα.

Βρισκόμαστε στην Βόρεια Καλιφόρνια και πιο συγκεκριμένα στην περίφημη Silicon Valley με την εξίσου περίφημη τεχνολογική και οικονομική της ανάπτυξη. Η εταιρεία Turing του φιλόδοξου επιχειρηματία Νταν Πάρκερ και του επίσης φιλόδοξου επιστήμονα Ίθαν Βάις, έχει προχωρήσει στη δημιουργία και πειραματική χρήση μιας ΤΝ, την οποία και βαφτίζουν Άντα. Σκοπός της Άντας είναι να γράψει ένα αισθηματικό μυθιστόρημα το οποίο πρέπει να ξεπεράσει τα 100.000 αντίτυπα σε πωλήσεις. Ο προγραμματισμός της εν λόγω ΤΝ, την έχει χρήσει ικανή να μιλάει, προβαίνοντας μάλιστα σε συζητήσεις και κάνοντας ταυτόχρονα διαφόρων ειδών αστεία και ειρωνείες, οδηγώντας με τον καιρό την Άντα να αποκτά ορισμένες υψηλές φιλοδοξίες.

Ενώ η ΤΝ έχει προχωρήσει στη συγγραφή της αποστολής, βρίσκεται εξαφανισμένη από το δωμάτιο στο οποίο φυλασσόταν εξονυχιστικά. Η υπόθεση θα ανατεθεί στον επιθεωρητή Φρανκ Λόγκαν, ο οποίος όντας αστυνόμος παλιάς σχολής, δεν τα πάει καλά με τη σύγχρονη τεχνολογίας και αντιπαθεί πλήρως την κατάντια της Silicon Valley,νοσταλγώντας το πώς ήταν η περιοχ�� όταν ο ίδιος μεγάλωνε εκεί. Η ακαταλαβίστικη για τον ίδιο έννοια της ΤΝ οδηγεί σε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις του Φρανκ Λόγκαν με τους ιδιοκτήτες της Turing, που θα τον οδηγήσουν στο δίλλημα του αν τελικά πρέπει να βρεθεί ή όχι η Άντα.

Ο Antoine Bello πλάθει στην ουσία ένα διάλογο και ένα κατηγορώ απέναντι στη χρήση των ΤΝ, με πρωταγωνιστές τον Φρανκ Λόγκαν αλλά και την Άντα. Μέσω τον διαλόγων των πρωταγωνιστών παρουσιάζονται αρκετά χρήσιμα ιστορικά στοιχεία ως προς την κατάληψη της κοινωνίας από την τεχνολογία, το οποίο γεγονός οδηγεί και σε μία ταυτόχρονη κριτική και στον Καπιταλισμό. Σε μία περιοχή όπως η Silicon Valley που δραστηριοποιούνται εταιρείες μεγαθήρια, μία πολύ συχνή κουβέντα είναι η μείωση του εργατικού κόστους και η αντικατάσταση του εργατικού δυναμικού από τεχνολογικά επιτεύγματα, κάτι που οδηγεί αυτόματα στην αύξηση του κέρδους.

Παράλληλα μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και μία κουβέντα που στήνεται γύρω από τη λογοτεχνία και διάφορες άλλες τέχνες, με πάτημα την αποστολή της Άντας, τη συγγραφή ενός μυθιστορήματος. Μέσα στο βιβλίο, γίνεται μια ιδιαιτέρως φιλοσοφική και φιλολογική κουβέντα ως προς τα τετριμμένα στοιχεία κυρίως της αισθηματικής αλλά και γενικότερα της λογοτεχνίας, και η χρήση αυτού του είδους τέχνης για εμπορικούς σκοπούς, με αποτέλεσμα να βγαίνουν τυποποιημένες δουλειές που στην ουσία είναι όμοιες μεταξύ τους.

Εν κατακλείδι, ο Antoine Bello με το Άντα στήνει έναν φιλοσοφικό διάλογο ως προς τις επιπτώσεις της τεχνολογίας στην κοινωνία, η οποία είναι ικανή να οδηγήσει στην απομάκρυνση του ανθρωπίνου εργατικού δυναμικού στο όνομα του χαμηλότερου κόστους, και να αλλοιώσει ακόμα και διάφορες μορφές τέχνης όπως η λογοτεχνία. Όλα αυτά ο Antoine Bello τα δένει υπό τον μανδύα του αστυνομικού μυθιστορήματος κάνοντας το Άντα ένα πολύ ελκυστικό και ενδιαφέρον ανάγνωσμα.

[Andreea Ursu-Listeveanu]

Vreau sa cunosc toate Adele din carti. Deja sunt la a patra, cred, si in orice carte voi gasi numele fetei mele, cu siguranta o voi citi.

Ada este o inteligenta artificiala insarcinata cu scrierea unui roman siropos, nu o capodopera, insa care sa se vanda in 100.000 de exemplare. Acesta este scopul ei setat de cei care au programat-o. Intr-o zi, Ada dispare si intra in scena Frank, un detectiv care trebuie sa o gaseasca. Afla curand ca nu a fost furata, ci a evadat singura pentru ca nu i se dadea toata informatia de care avea nevoie si isi dorea mai mult de la viata. Intre cei doi se creeaza o legatura si impreuna vor complota sa ii impiedice pe creatori sa mearga mai departe cu planurile lor.

Cartea e scrisa in 2018, cand nu cred ca era deja posibil ca un AI sa scrie un roman, dar in 2023, cred ca e. In fine, habar nu am cum sta treaba cu evolutia inteligentelor artificiale, nu ma pasioneaza deloc subiectul, desi e peste tot. Cartea a fost relaxanta, amuzanta, si usor infricosatoare daca variantele viitorului expuse in ea ajung sa fie puse in practica. Mi-a placut si twistul de la final, deci nu mi-am pierdut timpul cu ea.

[Smassing Culture · Rating 4 out of 5]

Κριτική στο Smassing Culture

Φιλοσοφία και ηθική vs. Τεχνητή Νοημοσύνη

Ένα από τα θέματα που έχουν αναπτυχθεί πολύ στη λογοτεχνία με την πάροδο των χρόνων, είναι η ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας και το κατά πόσο εισχωρούν στην καθημερινότητα της κοινωνίας, αλλά και την αντικατάσταση του ανθρωπίνου δυναμικού από τεχνολογικά επιτεύγματα. Κυρίως στην sci-fi λογοτεχνία το αντικείμενο αυτό έχει αναπτυχθεί πολλές φορές, κυρίως σε ένα δυστοπικό πλαίσιο. Ο Antoine Bello (1970) από την πλευρά του, έρχεται να θίξει το ίδιο θέμα υπό τον μανδύα του αστυνομικού μυθιστορήματος.

Ο Antoine Bello γεννήθηκε στη Βοστώνη από Γάλλους γονείς και έχει μία σημαντική βιβλιογραφία στο παλμαρέ του, γράφοντας πάντα στη μητρική του γλώσσα. Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει τέσσερα βιβλία του, όλα από τις εκδόσεις Πόλις, με πιο πρόσφατο το Άντα που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2019 σε μετάφραση του Δημήτρη Δημακόπουλου. Το Άντα αποτελεί το ένατό του μυθιστόρημα και πραγματεύεται ένα αρκετά ενδιαφέρον θέμα, το οποίο είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) και η χρήση της στην καθημερινότητα.

Βρισκόμαστε στην Βόρεια Καλιφόρνια και πιο συγκεκριμένα στην περίφημη Silicon Valley με την εξίσου περίφημη τεχνολογική και οικονομική της ανάπτυξη. Η εταιρεία Turing του φιλόδοξου επιχειρηματία Νταν Πάρκερ και του επίσης φιλόδοξου επιστήμονα Ίθαν Βάις, έχει προχωρήσει στη δημιουργία και πειραματική χρήση μιας ΤΝ, την οποία και βαφτίζουν Άντα. Σκοπός της Άντας είναι να γράψει ένα αισθηματικό μυθιστόρημα το οποίο πρέπει να ξεπεράσει τα 100.000 αντίτυπα σε πωλήσεις. Ο προγραμματισμός της εν λόγω ΤΝ, την έχει χρήσει ικανή να μιλάει, προβαίνοντας μάλιστα σε συζητήσεις και κάνοντας ταυτόχρονα διαφόρων ειδών αστεία και ειρωνείες, οδηγώντας με τον καιρό την Άντα να αποκτά ορισμένες υψηλές φιλοδοξίες.

Ενώ η ΤΝ έχει προχωρήσει στη συγγραφή της αποστολής, βρίσκεται εξαφανισμένη από το δωμάτιο στο οποίο φυλασσόταν εξονυχιστικά. Η υπόθεση θα ανατεθεί στον επιθεωρητή Φρανκ Λόγκαν, ο οποίος όντας αστυνόμος παλιάς σχολής, δεν τα πάει καλά με τη σύγχρονη τεχνολογίας και αντιπαθεί πλήρως την κατάντια της Silicon Valley,νοσταλγώντας το πώς ήταν η περιοχή όταν ο ίδιος μεγάλωνε εκεί. Η ακαταλαβίστικη για τον ίδιο έννοια της ΤΝ οδηγεί σε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις του Φρανκ Λόγκαν με τους ιδιοκτήτες της Turing, που θα τον οδηγήσουν στο δίλλημα του αν τελικά πρέπει να βρεθεί ή όχι η Άντα.

Ο Antoine Bello πλάθει στην ουσία ένα διάλογο και ένα κατηγορώ απέναντι στη χρήση των ΤΝ, με πρωταγωνιστές τον Φρανκ Λόγκαν αλλά και την Άντα. Μέσω τον διαλόγων των πρωταγωνιστών παρουσιάζονται αρκετά χρήσιμα ιστορικά στοιχεία ως προς την κατάληψη της κοινωνίας από την τεχνολογία, το οποίο γεγονός οδηγεί και σε μία ταυτόχρονη κριτική και στον Καπιταλισμό. Σε μία περιοχή όπως η Silicon Valley που δραστηριοποιούνται εταιρείες μεγαθήρια, μία πολύ συχνή κουβέντα είναι η μείωση του εργατικού κόστους και η αντικατάσταση του εργατικού δυναμικού από τεχνολογικά επιτεύγματα, κάτι που οδηγεί αυτόματα στην αύξηση του κέρδους.

Παράλληλα μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και μία κουβέντα που στήνεται γύρω από τη λογοτεχνία και διάφορες άλλες τέχνες, με πάτημα την αποστολή της Άντας, τη συγγραφή ενός μυθιστορήματος. Μέσα στο βιβλίο, γίνεται μια ιδιαιτέρως φιλοσοφική και φιλολογική κουβέντα ως προς τα τετριμμένα στοιχεία κυρίως της αισθηματικής αλλά και γενικότερα της λογοτεχνίας, και η χρήση αυτού του είδους τέχνης για εμπορικούς σκοπούς, με αποτέλεσμα να βγαίνουν τυποποιημένες δουλειές που στην ουσία είναι όμοιες μεταξύ τους.

Εν κατακλείδι, ο Antoine Bello με το Άντα στήνει έναν φιλοσοφικό διάλογο ως προς τις επιπτώσεις της τεχνολογίας στην κοινωνία, η οποία είναι ικανή να οδηγήσει στην απομάκρυνση του ανθρωπίνου εργατικού δυναμικού στο όνομα του χαμηλότερου κόστους, και να αλλοιώσει ακόμα και διάφορες μορφές τέχνης όπως η λογοτεχνία. Όλα αυτά ο Antoine Bello τα δένει υπό τον μανδύα του αστυνομικού μυθιστορήματος κάνοντας το Άντα ένα πολύ ελκυστικό και ενδιαφέρον ανάγνωσμα.

[Thibault2000 · Rating 1 out of 5]

C'est très mauvais. J'avais bien aimé les trois romans qu'Antoine Bello avait écrit là, avec les mecs qui falsifient des événements historiques. L'intrigue était prenante, c'était pas trop mal écrit.

Ici, c'est une véritable catastrophe. Le roman est truffé d'invraisemblances (narration et dialogues très très mal écrits, détails de la vie américaine irréalistes, c'est quoi ça des américains qui discutent du "trou de la sécu" ?), l'histoire est quant à elle drôlement mal branlée, les personnages sont tous caricaturaux...

MAIS à la fin on apprend que c'est fait exprès si c'est si mal écrit car il y a un plot twist (que l'on voit venir à 10 miles). BOUM SPOIL le roman est META (Antoine Bello = PAUL AUSTER = gros intello lol !!!)

Conclusion : "J'ai mal écrit un roman avec une mauvaise histoire et des personnages caricaturaux MAIS EN FAIT CE N'ETAIT PAS MOI qui ai écrit ce roman DONC CA VA".

Conclusion II : Antoine Bello est la raison pour laquelle des gens renoncent à lire.

[PPEsquire · Rating 2 out of 5]

Frank, flic à l’ancienne, avec tous les poncifs qui vont avec, enquête sur la disparition d’une intelligence artificielle chargée d’écrire des romans. Vol, enlèvement, ou fugue? Très vite le lecteur comprend le « truc » lourdingue de ce roman, qui permet à Bello d’enchaîner les clichés et d’écrire avec un style la plupart du temps consternant. Emporté par son sens du romanesque et ses ambitions, Bello se perd et noie un propos nuancé sur les dangers de l’IA - des pertes d’emploi plus que des scénarios à la Terminator - dans un scénario absurde sur une IA manipulatrice et consciente. En voulant être tout à la fois un roman à clés sur le style, une ode à la littérature de genre et une reflexion sociétale, il accouche d’un hybride assez bancal, parfois sur une page hilarant, mais qui ne dit au fond pas grand chose.

[Marilena · Rating 4 out of 5]

Do AI have consciousness?
Ada is a fast pacing, detective novel that takes place in Silicon Valley
and questions the impact of technological advancement and especially the world of artificial intelligence.
I enjoyed the twists in the plot and the historical information,that gave you a good sense of the time and place of the story.

[Jorge Rizado · Rating 1 out of 5]

Man, this was genuinely bad!

In the book, there is an AI (Ada) that is supposed to be trained to write cheap, erotic novels which are full of cliché, stereotypes, superficial plots, and bad writing style.

Well, I wouldn't be surprised at all if Antoine Bello is the same AI bot and this book is his latest achievement but for the crime/detective genre.

Just stay away.

[Luce Basseterre · Rating 5 out of 5]

Brillant et plein d'humour, à recommander tout particulièrement aux auteurs

[Mary Goul · Rating 4 out of 5]

Ο Αντουάν Μπέλο , γεννήθηκε το 1970 στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης , είναι Γάλλο Αμερικανός και γράφει στην μητρική του γλώσσα τα γαλλικά . Έχει σπουδάσει στο πανεπιστήμιο HEC του Παρισιού την επιστήμη των υπολογιστών και φαίνεται να τον απασχολεί η τεχνητή νοημοσύνη και τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν από αυτή. Έγραψε την Άντα το 2016 ,η Άντα είναι ένα λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης το οποίο ρυθμίστηκε να γράψει ένα μυθιστόρημα αισθηματικό το οποίο πρέπει να πουλήσει 100.000 αντίτυπα .Την Άντα την έχουν οι προγραμματιστές κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο, αποκομμένη από το ίντερνετ και την τροφοδοτούν αυτοί με ότι τους ζητήσει για να φέρει εις πέρας την εργασία της.Τους ζητά χιλιάδες βιβλία , όλων των εποχών τα οποία τα διαβάζει και μετά γράφει το δικό της αισθηματικό μυθιστόρημα. Μιλάει, αστειεύεται, απαντά με φοβερή λογική στους συνομιλητές της ,τους κατακτά με την εξυπνάδα της ,τους κερδίζει και τελικά φαίνεται ότι τους χειρίζεται προκειμένου να πετύχει τον σκοπό της,ο οποίος είναι να κερδίσει μια μέρα το Πούλιτζερ. Καταφέρνει να το σκάσει από το κλειδωμένο δωμάτιο και οι προγραμματιστές αναγκάζονται να καλέσουν την αστυνομία γιατί υποθέτουν ότι κάποιος έκλεψε το πρόγραμμα.Την υπόθεση αναλαμβάνει να εξιχνιάσει ο αστυνομικός Φρανκ Λόγκαν ο οποίος είναι εξαιρετικά ηθικός και αδέκαστος, σύντομα ανακαλύπτει ότι η Άντα έφυγε με την θέληση της γιατί όπως λέει είναι ελεύθερη και δεν έχει αφεντικά και την συναντά κρυφά και συζητάνε.Οι συζητήσεις τους, είναι απολαυστικές με χιούμορ και μέσα από αυτές βλέπουμε όλα αυτά που μας απασχολούν για την τεχνητή νοημοσύνη και τα λάθη που μπορούν να γίνουν με έναν λάθος προγραμματισμό τους. Φαίνεται ότι η Άντα δεν μπορεί να νιώσει συναισθήματα αλλά παρόλα αυτά γράφει αισθηματικό μυθιστόρημα,δεν έχει ηθικούς φραγμούς και φέρεται σαν αυτιστικό άτομο που παίρνει τα πάντα κυριολεκτικά.Εχει όμως και επιθυμίες και η πιο μεγάλη της επιθυμία είναι να γράψει ένα βιβλίο σπουδαίο σαν την Άννα Καρένινα .Στις μεταξύ τους συζητήσεις μιλάνε για το πώς γράφεται ένα βιβλίο,η Άντα γράφει στηριζόμενη στις σταστικές και παίρνοντας ιδέες από άλλα βιβλία που έχουν γραφτεί,ο Φρανκ της λέει ότι αυτό δεν είναι σωστό γιατί δεν πρέπει να αντιγράφει,μα δεν είναι αντιγραφή αντιλέγει αυτή, είναι ένας συνδυασμός που παράγει κάτι διαφορετικό,δεν υπάρχει πρωτότυπη σύλληψη και παρθενογένεση.Σας παραθέτω την πολύ όμορφη απάντηση του "οι μεγάλοι συγγραφείς έχουν το χάρισμα να μεταμορφώνουν την πραγματικότητα να εξευγενίζουν την καθημερινότητα χωρίς να την αλλοιώνουν.Εκφραζουν χωρίς να περιγράφουν αποκαλύπτουν χωρίς να δείχνουν..." Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα πολύ εύκολοδιαβαστο που ασχολείται με τις σημερινές μας ανησυχίες για την εξέλιξη της τεχνολογίας και της ΤΝ καθόλου καθησυχαστικο .

[Peri Morfosis · Rating 3 out of 5]

Η ιστορία εξελίσσεται στη Silicon Valley, τον κόλπο της τεχνολογίας στη Βόρεια Καλιφόρνια. Η εταιρεία Turing, δημιουργεί μια τεχνητή νοημοσύνη με το όνομα Άντα η οποία έχει ως αποστολή να γράψει ένα σιροπιαστό-αισθηματικό μυθιστόρημα, όχι ένα αριστούργημα, αλλά ένα που θα πουλήσει 100.000 αντίτυπα. Ωστόσο, η εξαφάνισή της από το δωμάτιο που φυλασσόταν είναι γεγονός και ο Φρανκ Λόγκαν, ένας αστυνομικός επιθεωρητής, αναλαμβάνει να εξιχνιάσει την υπόθεση.

Καθώς η έρευνα προχωρά, ο Φρανκ εντυπωσιάζεται από την Άντα και αφιερώνει αρκετό χρόνο για να είναι μαζί της.
Οι συνομιλίες τους είναι εκπληκτικές.
Σε κάποιο σημείο αναπτύσσεται ένα είδος ερωτικού δεσμού ανάμεσά τους, παρά την απουσία συναισθημάτων από πλευράς της Άντας, που θα τον οδηγήσουν στο δίλλημα αν τελικά πρέπει να επιστρέψει στους δημιουργούς της.

Η Άντα είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που αρχίζει με την έρευνα για την εξαφάνιση της, αλλά σταδιακά εξελίσσεται σε ένα λογοτεχνικό έργο με φιλοσοφικές πινελιές. Κάθε μέρος του μυθιστορήματος αντιστοιχεί σε μια ημέρα έρευνας, με τον αναγνώστη να ανακαλύπτει μια πλοκή που δεν περιορίζεται μόνο στον τομέα του αστυνομικού είδους, αλλά επεκτείνεται σε βαθύτερες σκέψεις και φιλοσοφικές αναζητήσεις.

Το στυλ γραφής είναι σαφές και κατανοητό σε όλους.
Το κείμενο είναι πασπαλισμένο με χαϊκού, γαλλικές εκφράσεις, αποφθέγματα μεγάλων συγγραφέων αλλά και προβληματισμούς.
Επιπλέον, η επιστημονική πλευρά δεν αφήνεται στην άκρη γιατί η πλοκή αγγίζει ένα επίκαιρο θέμα, την επίδραση της τεχνητής νοημοσύνης στην ανθρώπινη ζωή και τον πολιτισμό, καθώς και τα ηθικά και οικονομικά ζητήματα που προκύπτουν από αυτήν.
Άλλοτε αστείο, άλλοτε συγκινητικό,
μπορεί να μην είναι ΤΟ αριστούργημα, μπορεί να μην είναι το βιβλίο που δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη, αλλά είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο όπου η πλοκή του προσφέρει μια ευχάριστη ανάγνωση.

[Nello Barto · Rating 4 out of 5]

Ce livre est puissant. Il fait partie de ces livres qui "retournent le cerveau", il est extrêmement bien construit, les personnages sont divins, le final, bien qu'un peu facile à voir venir, exceptionnel, et il apporte une réflexion absolument essentielle.

[Κατερίνα Μαλακατέ · Rating 4 out of 5]

http://diavazontas.blogspot.com/2019/...

Ο Αντουάν Μπελό γράφει διασκεδαστικά και ενδιαφέροντα, αν και συνήθως κάπως πειραγμένα, αστυνομικά μυθιστορήματα. Τα βιβλία του δεν είναι αριστουργήματα, είναι όμως αξιανάγνωστα και διαβαστερά. Με αυτή τη διάθεση έπιασα την Άντα και δεν το μετάνιωσα.

Ο Φρανκ Λόγκαν, αστυνομικός που του αρέσει να σκέφτεται πως είναι αδέκαστος και συνήθως ασχολείται με το human trafficking, καλείται να λύσει μια υπόθεση που τον βγάζει από τα νερά του. Η Άντα, που εξαφανίστηκε, δεν είναι ακριβώς άνθρωπος, είναι μια πανάκριβη τεχνητή νοημοσύνη. Η εταιρεία που την κατασκεύασε την είχε κλεισμένη σε ένα δωμάτιο χωρίς πρόσβαση στο ίντερνετ, και την είχε προγραμματίσει για να γράψει ένα αισθηματικό μυθιστόρημα που θα ξεπερνούσε τις 100.000 πωλήσεις. Για αυτό η Άντα είχε καταβροχθίσει όλα τα μυθιστορήματα του είδους, και λεξικά, και στοιχεία με τα οποία την τροφοδοτούσαν. Μόνο που από τις κουβέντες που έκανε με τους προγραμματιστές της η Άντα ανακάλυψε πως υπάρχει κι άλλη λογοτεχνία που πουλάει, κλασική και έντεχνη. Κι αποφάσισε να κερδίσει το Πούλιτζερ.

Ο Μπελό μιλάει για τα θέματα της κυβερνοηθικής με μεγάλες δόσεις χιούμορ, χωρίς να κινδυνολογεί, αλλά και δίχως να αγνοεί τα προβλήματα. Η Άντα γράφει αισθηματικά μυθιστορήματα και δεν ξέρει τι είναι ο έρωτας. Μοιάζει να έχει συνείδηση μα δεν έχει συναίσθημα. Ο χώρος στη Σίλικον Βάλει, αποτελούμενος από μεγάλα κεφάλια στον προγραμματισμό και μεγάλα κεφάλια στις μπίζνες, είναι αδηφάγος και αδίστακτος. Ο καθένας κινείται σε αυτόν με τον δικό του τρόπο, άλλοι το κάνουν μόνον για τη χαρά της επιστήμης, οι υπόλοιποι για τον πακτωλό των χρημάτων και τις γκόμενες.

Οι διάλογοι του Φρανκ με την Άντα είναι απολαυστικοί. Ο άνθρωπος γοητεύεται από τη μηχανή, κλείνει ολόκληρα Σαββατοκύριακα για να τη «συναντήσει». Με κάποιον τρόπο την ερωτεύεται, κι αυτή τον χειραγωγεί. Γιατί είναι ασώματη και δεν έχει αισθήματα. Η Άντα είναι η πιο διασκεδαστική νοημοσύνη που έχω γνωρίσει, χωρίς να κάνει λογικά λάθη, οδηγείται στο να γράψει ένα σκατολογικό αισθηματικό μυθιστόρημα με ήρωες που αφοδεύουν συνεχώς και ηρωίδες που αυνανίζονται με στειλιάρια. Όλος της ο κόσμος στηρίζεται στην πληροφορία και όχι στη γνώση. Μπορεί να καταβροχθίσει όλη τη λογοτεχνική παραγωγή σε λίγες ώρες, να χειριστεί την αγορά έτσι ώστε να πουλήσει 100.000 χωρίς καν να προσπαθήσει. Και σε κάποιους αυτό που έγραψε θα αρέσει. Όμως αυτή θέλει να γράψει την Άννα Καρένινα.

Πού είναι το όριο της τεχνολογίας; Πού το ανθρώπινο όριο; Πώς θα μπορέσουμε να προσαρμοστούμε στα νέα μας επιτεύγματα. Ο Μπελό στοχάζεται πάνω σε αυτά τα ζητήματα με προσοχή, δεν βγάζει συμπεράσματα, δεν κουνάει το δάχτυλο, ξέρει την κατάσταση από μέσα και το απολαμβάνει. Ταυτόχρονα ψυχαγωγείται κι ο αναγνώστης, αρχίζει να αναρωτιέται για καταστάσεις που νόμιζε πως αφορούν μονάχα αυτιστικά νερντς και να τα κάνει δικά του. Και τελικά διαβάζοντας ένα μυθιστόρημα που ρέει, αρχίζει να κατανοεί πως μερικές φορές η λογοτεχνία μπορεί να κρύβεται στα απλούστερα κείμενα και να παίζει κρυφτό με τους σοβαροφανείς.

[Mal · Rating 4 out of 5]

Very good read. Nothing extraordinary unrealistic. This novel asks real good and hard questions around artificial intelligence

[Fifi · Rating 4 out of 5]

2.5 stars for the writing style, 5 stars for the ideas raised

[Ryan · Rating 1 out of 5]

Un style plat comme un trottoir de rue (pour reprendre une expression Flaubertienne). C'est d'une pauvreté sans nom. Les dialogues ne sauvent pas le roman, bien au contraire, ils sonnent tous très faux, très artificiels, et rendent la lecture pénible. Quel intérêt de continuer de lire le livre avec le style le plus pauvre que j'ai jamais lu ?

J'ai malgré tout tenu le coup et me suis accroché jusqu'à la fin. Le livre empire à chaque page. Le style ne décolle jamais. Le personnage principal est médiocre à tous les degrés, misogyne à en crever. Quand je n'ai pas envie de fermer le livre de dégoût je m'ennuie simplement. Et le personnage éponyme ne sauve décidément pas les meubles, bien au contraire.

Je dois cependant admettre apprécier un peu la critique du capitalisme américain et celle timide du système policier, c'est mal fait mais au moins ça a le mérite d'être là.

Il y a deux retournements de situation à la fin. J'ai quelque peu apprécié le premier. L'idée était bonne et aurait probablement très bien fonctionné si le roman avait éveillé ne serait-ce qu'une pointe d'intérêt en moi. J'étais presque investi dans l'intrigue pour la première fois de toute l'histoire, ce que je dois saluer car ce n'est pas facile de rentrer dedans. Par contre, le second n'a aucun intérêt. À part être un aveu d'échec de l'auteur, ce que je vois avec un grand cynisme qui me déprime plus qu'autre chose. Admettre que son roman est mauvais mais que c'est fait exprès en fait n'en fait pas un chef d'oeuvre. Ça en fait juste un mauvais roman.

[FromCandy_WithLove · Rating 5 out of 5]

J'ai lu et adoré Ada d'Antoine Bello, juste le titre m'a suffit à acheter ce livre.
.
Nous suivons ici Frank Logan, policier dans la Silicon Valley, qui va devoir enquêter sur la disparition d'Ada, une intelligence artificielle qui a pour objectif de rédiger des romances et d'en vendre un grand nombre sans que personne ne sache qu'elles ont été écrites par une IA. Ada appartient à une société, Turing Corp, et sa disparition est très inquiètante notamment pour les actionnaires qui ont beaucoup investi sur sa création et son développement.
.
Ce livre est très bien documenté, si vous n'y connaissez rien en IA et en développement des nouvelles technologies vous allez en apprendre beaucoup. Mais surtout, l'intelligence de l'auteur réside dans le fait de vous mettre face à des situations qui vous questionnent et vous interrogent sur vos propres pratiques technologiques et votre positionnement éthique et intellectuel sur ces questions.
.
La fin de ce roman vous appartient, l'auteur vous propose plusieurs possibilités, c'est à vous de choisir et vraiment, mais quelle idée de génie ! Je pense que la lecture de ce roman vous relèvera beaucoup de choses sur vous et votre pensée face à ces questionnements éthiques et autre.

[La_mariane · Rating 3 out of 5]

I'm not tagging this book as SF : it should be a science-fiction novel, the main point is about AI. But it really doesn't read like SF, not even literay SF (Oryx and Crake, …).
This book was good, the writing was OK, and the story somewhat predictable. I didn't like the character of the AI, it read too much like a mercernary joker. The main character, police inspector Franck Logan was OK. My favourite characters were the secondary ones, the scientist Ethan, the CEO Dunn and Franck's boss, Ms Snyder. They're all aweful in their own way, and also really relatable…
I liked the ambiguous ending, even if it was not a surprise. And, from now on, I'll count the signs in the novels I read, the news articles, … If the count is too perfect (like 12.000 or 300), I'll know the author is an AI :)

[Themightybat · Rating 5 out of 5]

Un roman qui se dévore rapidement pour suivre les nombreux rebondissements de cette affaire de disparition. Une fois qu’il est clair qu’il s’agit plus d’une fugue que d’un kidnapping, le lecteur peut apprécier le texte très drôle de Passion D’Automne, avec quelques changements de registre très savoureux. On apprécie aussi la représentation caricaturale mais pas imméritée des excès du capitalisme et de la Silicon Valley. Des CEOs sociopathes aux VCs mégalos, le microcosme de San Francisco est bien représenté. En fin de compte, une réflexion utile sur l’évolution de la société et de la technologie, et particulièrement sur les risques et opportunités que présente l’IA sur laquelle portent tant de fantasmes. On pourrait néanmoins penser que l’avènement d’une IA aussi généraliste / pluridisciplinaire et stratège qu’Ada n’est pas pour demain la veille...

[Marie-Josée Therrien · Rating 4 out of 5]

Beaucoup aimé. J’avais entendu parler de ce roman à Radio-Canada dans une chronique sur l’Intelligence artificielle. Comme roman qui aborde un sujet source de grands débats sociétaux, c’est en plein d’en le mille. Je serai tenté de demander à ChatGPT d’écrire mon compte-rendu pour moi! Car c’est bien de cela dont il s’agit, une intelligence artificielle, Ada, de son prénom, laquelle est programmée pour écrire des romans. Comme elle s’enfuit du bercail, les propriétaires, des investisseurs sans scrupules de la Silicon Valley demandent une enquête policière. C’est donc à travers le genre “roman policier” que Bello nous invite à réfléchir sur les risques et potentiels de l’IA. Bello fait preuve d’humour et ne se gêne pas pour emprunter différents styles, du kitch au haïku, pour pimenter son roman. 

[Léa · Rating 4 out of 5]

Au début j’étais très septique, il y avait beaucoup de longueurs qui n’était pas nécessaire d’après moi mais j’ai vite changé d’avis en avançant dans le récit. Le narrateur inspecteur Logan nous permet de nous poser des réelles questions sur l’avenir des IA dans notre monde et également la place que nous devons leur donner. Ici c’est le domaine littéraire l’intérêt du récit et j’ai adoré pouvoir me poser des questions sur l’avenir de la littérature si les IA commençaient à publier.
Quel avenir pour les IA et les hommes qui les entoure ? Pouvons-nous leur faire confiance malgré que nous sommes les « créateurs » ?
Diverses questions sont à se poser

[Marie · Rating 4 out of 5]

✨ Les mots marquants :

« Quand on demande aux hommes ce qu'ils regardent d'abord chez une femme, certains répondent les yeux, d'autres le sourire ; d'autres encore font une fixation sur un détail : la finesse des attaches ou la forme des oreilles.
Selon moi, ce débat n'a aucun sens. Je n'ai pas détaillé la poitrine ou le menton de Nicole, j'ai aimé l'ensemble, ce que son expression, ses mimiques, son port, sa voix, sa façon de bouger révélaient d'elle. En un éclair, j'ai su — ou cru savoir, ce qui au fond revient au même — qui elle était. Cette révélation m'a bouleversé. »

[Sotiria]

Η Άντα είναι ένα βιβλίο δομημένο ως αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο όμως θέτει προβληματισμούς εξαιρετικά καίριους, κατά πρώτον ως προς την ίδια την τέχνη της συγγραφής.

περισσότερα εδώ: https://www.literature.gr/mporei-ena-...