Beter worden is niet voor watjes

by Danielle Pinedo, Danielle Pinedo

'Beter worden, het blijkt een rámp. In mijn toch al kleine wereld is het stiller dan ooit. Hele dagen maak ik niets mee. De mensen denken dat niet doodgaan hetzelfde is als doorgaan met leven. Eerder zat mijn moeder klaar met een kopje thee na mijn ziekenhuisbezoek. Nu is het 'O, heb je weer een afspraak?' Nou, zij ook. De boekenclub, de museumclub, ergens godbetert hérten kijken met andere überfitte bejaarden. Maar het doet nog steeds zeer, hoor!'

Voorzichtig staan twee bevriende journalisten weer op. Ging levensgevaarlijk ziek worden nog vanzelf, beter worden blijkt niet voor watjes. Net als veel van de duizenden patiënten die tegenwoordig kanker doorstaan, merken zij hoe ingewikkeld overleven is. Ook blijkt ziekte een positieve kant te hebben. Nu kan alles anders zijn. Thuis, op het werk en in je hoofd. De auteurs laten in deze intieme briefwisseling ontroerend en met humor zien hoe ze de afgelopen jaren hun weg zochten in dit nieuwe extra bestaan. Hoe een zware ziekte je beter kan maken. Een brievenboek vol levenskunst.

Bart van Eldert (1966) schrijft als verslaggever van het AD columns en artikelen over economie. Eerder maakte hij reportages over wetenschap en gezondheid. Hij is getrouwd en heeft twee kinderen.

Danielle Pinedo (1968) is verslaggever bij NRC Handelsblad. Ze was actief als sportjournalist en maakte internationale reportages. Nu schrijft ze vooral persoonlijke interviews. Ze heeft een vriendin en een hond.

144 pages, Kindle Edition

Published April 30, 2018

Reviews

[Ann-Sofie · Rating 5 out of 5]

Deze ga ik zeker nog herlezen. Rauw, krachtig, humor en herkenbaar.

[Martijn van Duivenboden · Rating 5 out of 5]

Toen ik laatst in de boekenwinkel het boek Beter worden is niet voor watjes bekeek legde ik het gauw weer weg. Want wat moest ik met weer een boek over kanker? De meeste verhalen zijn beroerd opgetekend en zijn egodocumenten waar je als lezer niets aan hebt. En ook de titel sprak mij niet aan. Hoezo niet voor watjes? Ik ken heel wat van die mekkerende types die na een levensbedreigende ziekte klagend door het leven gaan. Niets geleerd en niets veranderd door de ziekte die je juist zo confronteert met wie je als mens bent. Maar toen een belezen vriendin mij dit boek cadeau gaf kon ik het niet een tweede keer wegleggen. En zo ontdekte ik dat dit boek niets heeft van waar ik zo bang voor was. Het leest als een razende en je wordt, of je nou kanker hebt gehad of niet, meegenomen in ervaringen alsof je er zelf naast staat.

Levenskunst
Beter worden is niet voor watjes is een briefwisseling van twee collega journalisten. Danielle Pinedo krijgt eierstokkanker en vrijwel gelijktijdig Bart van Eldert leukemie. Bart begint met schrijven wanneer de diagnose nog maar net bekend is. Hoewel de beiden ziekten totaal van elkaar verschillen (Danielle wordt geopereerd, krijgt chemo en wordt kaal terwijl Bart aan de kostbare pillen gaat en vreest voor een stamceltransplantatie), weten ze elkaar te vinden in hun verdriet, optimisme, wanhoop en trots. Ondanks hun beroep maken ze geen journalistiek studieobject van de ziekte. Nee ze delen juist zeer intieme ervaringen en zijn daarbij niet bang door de ander weggezet te worden. Danielle merkt terecht op: “Wie zijn ego wil opkrikken moet levensbedreigend ziek worden.” Maar hun briefwisseling levert vooral veel aandacht voor elkaar op. Die worsteling met hun levenskunst is voor mij een feest van herkenning en voor anderen een inspiratie. Alles komt voorbij, angst, rouw, vriendschappen, seks en vooral ook de reintegratie naar hun werk. Bij hen verloopt dat redelijk goed. Danielle’s baas stuurt haar op het juiste moment op vakantie en Bart beschrijft aangrijpend hoe hij zijn eerste dagen terug op kantoor beleefd. Ze willen allebei duidelijk maken dat je als overlever goed geholpen moet worden om weer volledig te kunnen gaan werken, maar hoe ze dat voor ogen hebben kan misschien het onderwerp zijn van een volgend boek.

Lessen voor iedereen
Beter worden is niet voor watjes is met de laatste woorden van denker des vaderlands Rene Gude één van de beste boeken over kanker die ik heb gelezen. Het is oprecht, niet mooier dan het is en inspirerend voor iedereen. Het kan je helpen als een naaste of jezelf door de ziekte wordt getroffen. En zelfs als je niet tot die groep behoort, dan heb je veel aan de wijze

[R. De · Rating 4 out of 5]

Realistisch, soms schrijnend maar zeker ook humoristisch geschreven correspondentie tussen twee kankerpatiënten tijdens en na hun ziekte.

Het boek bevat waardevolle inzichten, niet alleen voor (ex-)kankerpatiënten, maar zeker ook voor familie, vrienden en bekenden, die zich vaak geen houding weten te geven en daarom soms onbedoeld verkeerde dingen zeggen of erger nog niets meer van zich laten horen.

[Marie-Rose Peeters · Rating 5 out of 5]

Absolute aanrader voor iedereen die van ver of dichtbij met kanker te maken heeft. Patiënten, vrienden, kennissen, zorgverleners.
Realistische kijk op hoe je op de best mogelijke manier met kanker kan omgaan in elk van deze rollen.
Positieve kijk op het leven, de juiste keuzes maken en het lef hebben om te leven.

[Patrick Kalkman · Rating 4 out of 5]

Zo herkenbaar

Zo herkenbaar en toch zo anders. Mooi om te lezen hoe we dezelfde dingen meemaken tijdens de ziekte en herstel. Maar ook hoe het voor iedereen anders is.

[Daniel Jacobs · Rating 3 out of 5]

Een mooie brievenwisseling tussen journalisten

[Amanda Van · Rating 4 out of 5]

Rake brieven des levens.

[Reader aart · Rating 4 out of 5]

Mooie briefwisseling die het proces beschrijft waar ik zelf ook in zit.

[Emma Ruys · Rating 5 out of 5]

Als je wilt weten hoe het is om kanker te hebben moet je dit boek lezen. Super herkenbaar en goed verwoord, zeker een aanrader voor mijn al vrienden, familie en AYA vriendinnen 🩷

[Raymond Duipmans · Rating 4 out of 5]

Een bijzonder kijkje in hoe twee patiënten hun sociale en emotionele proces ervaren met zowel zichzelf, geliefde, familie en collega’s.
Van heel dichtbij heb ik dit proces ook zelf bij een geliefde gezien. Als ‘gezonde’ kijk je vanuit compleet ander perspectief naar de situatie. Ik begreep destijds hoe hij tegen het leven en de dood kon aankijken zoals hij dat deed. Ik was egocentrisch en egoïstisch.

Erg grappig de zelfspot en galgenhumor (ben er gek op) van de schrijfvrienden, maar ook de groeiende liefde voor elkaar, de herkenbaarheid, het erkennen en de enorme verschillen zonder oordeel.


Heel mooi hoe ze praten over hun leven, mensen die ze lief hebben en de struggles bij het beter worden. Heb geleerd niet te wachten iets moois vanuit het hart te zeggen tegen een ander.
Zeg eens wat vaker wat iemand voor je betekend, het geeft warmte, kracht en voelt bijzonder fijn.

[Sandra de koning-vd pol · Rating 4 out of 5]

Een indrukwekkend beschrijven van veel en dat wat je deelt, herkenbaar vooral wat ziek zijn daadwerkelijk doet. Aanrader!

[Tess Scheele · Rating 3 out of 5]

Een bijzonder inkijkje in het leven van twee journalisten die op hetzelfde moment kanker kregen. Zij schrijven elkaar brieven over hun proces en gevoelens. Het boek was op sommige stukken wel wat langdradig en zweverig. Maar zeker de moeite waard om te lezen.