რჩეული

by Galaktion Tabidze, გალაკტიონ ტაბიძე

ქართული პოეზიის ისტორიას განსაკუთრებული კვალი დააჩნია მეოცე საუკუნის დიდმა ქართველმა პოეტმა გალაკტიონ ტაბიძემ.
პოეტის არაერთი რჩეული გამოვიდა, როგორც ავტორის სიცოცხლეში, ისე გარდაცვალების შემდეგ. გალაკტიონ ტაბიძის ყოველი წიგნის გამოცემა პოეზიის მოყვარულთა ნამდვილ ზეიმად იქცევა ხოლმე. ალბათ, არც ეს წიგნი იქნება გამონაკლისი, მითუმეტეს, რომ პოეტის დაბადების ოთხმოცდაათ წლისთავთან დაკავშირებით გამოდის და თავისებურად დაამშვენებს დიდ სახალხო ზეიმს.

სარედაქციო კოლეგია: გრ. აბაშიძე, ნ. დუმბაძე, რ. მარგიანი, მ. მაჭავარიანი, შ. ნიშნიანიძე, ჯ. ჩარკვიანი, გ. ციციშვილი, მ. წიკლაური, ვ. ჭელიძე
შემდგენელი: ჯ. ღვინჯილია
მხატვრები: ო. ქოჩაკიძე, ა. სლოვინსკი, ი. ჩიკვაიძე

რედაქტორი: ლ. თურბანდიშვილი
მხატვრული რედაქტორი: კ. ფაჩულია
ტექნიკური რედაქტორი: თ. ნათიშვილი
კორექტორი: ნ. ლომაძე
გამომშვები: ნ. ხავთასი

Genres: Georgian

432 pages, Hardcover

First published January 1, 1982

About the author

Galaktion Tabidze (Georgian: გალაკტიონ ტაბიძე) (November 17, 1892 – March 17, 1959) was a leading Georgian poet of the twentieth century whose writings profoundly influenced all subsequent generations of Georgian poets. He survived Joseph Stalin's Great Purge of the 1930s, which claimed lives of many of his fellow writers, friends and relatives, but came under heavy pressure from the Soviet authorities. Those years plunged him into depression and alcoholism. He was placed in a psychiatric hospital in Tbilisi, where he committed suicide.
Galaktion Tabidze was born in the village Chqvishi near Vani, western Georgia (then part of Imperial Russia). His father, local teacher Vasil Tabidze, died two months before Galaktion was born. From 1900 to 1910, he studied at the seminaries of Kutaisi and Tbilisi, and later worked as a teacher. Although his very first book, influenced by Symbolism, garnered acclaim in 1914, he took longer than the other Georgian symbolists from the Blue Horns group to attract recognition. Due to his preference for solitude, he gained a moniker of "Chevalier of the Order of Loneliness" from his cousin Titsian Tabidze.
His next poetic collection Crâne aux fleurs artistiques (1919) made him the leader of Georgian poetry for several decades to come. Most of his writings were impregnated with themes of isolation, lovelessness, and nightmarish presentiments, as seen in his masterpieces "Without Love" (1913), "I and the Night" (1913), "Azure Horses" (1915), and "The Wind Blows" (1924).
During the Stalinist repressions of 1937, Tabidze's wife Olga Okudzhava, from the family of Old Bolsheviks, was arrested and exiled to Siberia where she died in 1944. Galaktion’s cousin and fellow poet, Titsian Tabidze, like many of the poet’s associates, was also arrested and eventually executed. Tabidze himself was interrogated and heavily beaten by Lavrentiy Beria. This plunged Galaktion into depression and alcoholism. His long silence and solitude saved him from the purges however; he continued to receive titles and awards, and published new poems, but the poet’s life was completely distorted.
Severely ill and depressed, he was eventually placed in the Tbilisi psychiatric hospital where he ended his life, through jumping to his death from the hospital window, on Chavchavadze Avenue in Central Tbilisi, in 1959. He was interred at the Mtatsminda Pantheon of Writers and Public Figures. is funerals being attended by tens of thousands. In 2000 the Church of Georgia officially absolved the sin of suicide to Galaktion Tabidze.
Tabidze authored thousands of poems that established him as one of the greatest Georgian poets with an immense impact on modern Georgian literature. His archive of about 100,000 items in the Literary Museum in Tbilisi still awaits full investigation. He has been translated into Russian, French, English, and German.

Reviews

[Medina · Rating 5 out of 5]

ეხლა როცა ამ სტრიქონს ვწერ, შუაღამე იწვის, დნება,
სიო, სარკმლით მონაქროლი, ველთა ზღაპარს მეუბნება.
მთვარით ნაფენს არემარე ვერ იცილებს ვერცხლის საბანს,
სიო არხევს და ატოკებს ჩემს სარკმლის წინ იასამანს.

ცა მტრედისფერ, ლურჯ სვეტებით ისე არის დასერილი,
ისე არის სავსე გრძნობით, ვით რითმებით ეს წერილი.
საიდუმლო შუქით არე ისე არის შესუდრული,
ისე სავსე უხვ გრძნობებით, ვით ამ ღამეს ჩემი გული.

დიდი ხნიდან საიდუმლოს მეც ღრმად გულში დავატარებ,
არ ვუმჟღავნებ ქვეყნად არვის, ნიავსაც კი არ ვაკარებ.
რა იციან მეგობრებმა, თუ რა ნაღველს იტევს გული,
ან რა არის მის სიღრმეში საუკუნოდ შენახული.

ვერ მომპარავს ბნელ გულის ფიქრს წუთი წუთზე უამესი,
საიდუმლოს ვერ მომტაცებს ქალის ხვევნა და ალერსი.
ვერც ძილის დროს ნაზი ოხვრა და ვერც თასი ღვინით სავსე,
ვერ წამართმევს, რაც გულის ბნელ სიღრმეში მოვათავსე.

მხოლოდ ღამემ, უძილობის დროს სარკმელში მოკამკამემ,
იცის ჩემი საიდუმლო, ყველა იცის თეთრმა ღამემ.
იცის - როგორ დავრჩი ობლად, როგორ ვევნე და ვეწამე,
ჩვენ ორნი ვართ ქვეყანაზე: მე და ღამე, მე და ღამე!
გალაკტიონ ტაბიძე 1913