What do you think?
Rate this book
halverwege het einde
224 pages, Paperback
Published April 1, 2018
8 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
May 2, 2019
Halverwege het einde vertelt het verhaal van Ubele, een 44-jarige huisarts. Het leven van Ubele begon al op een zwarte manier: haar moeder stierf tijdens de bevalling. Gedurende haar jeugd was haar vader haast nooit thuis en bij haar stiefmoeder kon Ubele nooit terecht. Mede hierdoor heeft zij al haar hele bestaan het gevoel niet voldoende bij te dragen aan het leven. Ze probeert steeds om het iedereen naar de zin te maken, maar vergeet hierbij telkens zichzelf.
Als ze op een dag een vrouw met depressieve klachten in haar praktijk krijgt, wordt ze geconfronteerd met haar eigen symptomen. Ze besluit in behandeling te gaan bij een psychotherapeut. Deze helpt haar de muur om zich heen te begrijpen en af te breken. Maar is het voldoende?
Masha Gesthuizen werkte zelf tot 2014 als huisarts, hierdoor kwam ze vaak in aanraking met depressieve mensen. Het thema fascineert haar, alsook het feit dat er weinig openheid is over artsen met psychische klachten. Dat was ook meteen de aanzet om hierover een boek te schrijven. Halverwege het einde is gebaseerd op ware gebeurtenissen.
Alles aan Halverwege het einde voelt ook aan als een waargebeurd verhaal: het is een beklijvend en heftig verhaal. Het soort boek dat je niet kan lezen en onberoerd blijven. Het is erg aangrijpend om te lezen hoe Ubele zich door het leven beweegt, terwijl ze steeds opnieuw het gevoel heeft niet nodig te zijn. Als je zelf nog nooit depressief bent geweest, kan je jezelf natuurlijk niet helemaal voorstellen hoe het is. Ik denk echter dat je hier door Halverwege het einde een heel eind in slaagt.
Het verhaal is zo opgezet, dat er drie tijdlijnen zijn: twee tijdlijnen uit de jeugd en de studenttijd van Ubele, en een lijn over haar volwassen leven. Hoewel ik deze manier niet helemaal als prettig heb ervaren - soms word je te veel over en weer geslingerd en moet je even checken in welke tijdlijn je je bevindt - heeft het zeker een meerwaarde. Je krijgt namelijk een erg opbouwend verhaal en leert Ubele hierdoor echt goed kennen.
Ubele is ook meteen het enige personage dat je werkelijk leert kennen. Van alle randpersonages ontdek je stukje bij beetje meer, maar dan vooral over wat ze doen en betekenen in het leven van Ubele. Storend is dat zeker niet: het is ook het verhaal van en over Ubele. Wel vroeg ik me tijdens het lezen meermaals af waarom er dan niet voor een ik-vorm is gekozen. In dit geval zou dat - naar mijn gevoel - een meerwaarde zijn geweest.
Masha Gesthuizen maakt met Halverwege het einde depressies en wat daarbij komt kijken een stuk toegankelijker. Het boek zorgt voor meer begrip én duidelijkheid over hoe het is om met deze problemen rond te lopen. Om deze reden zou ik dit boek aan iedereen aanraden. Daarnaast is het gewoon een heel mooi verhaal om te lezen, eentje dat je aan de bank - of waar je dan ook leest - kluistert en dat je erg moeilijk kan wegleggen.
Als ze op een dag een vrouw met depressieve klachten in haar praktijk krijgt, wordt ze geconfronteerd met haar eigen symptomen. Ze besluit in behandeling te gaan bij een psychotherapeut. Deze helpt haar de muur om zich heen te begrijpen en af te breken. Maar is het voldoende?
Masha Gesthuizen werkte zelf tot 2014 als huisarts, hierdoor kwam ze vaak in aanraking met depressieve mensen. Het thema fascineert haar, alsook het feit dat er weinig openheid is over artsen met psychische klachten. Dat was ook meteen de aanzet om hierover een boek te schrijven. Halverwege het einde is gebaseerd op ware gebeurtenissen.
Alles aan Halverwege het einde voelt ook aan als een waargebeurd verhaal: het is een beklijvend en heftig verhaal. Het soort boek dat je niet kan lezen en onberoerd blijven. Het is erg aangrijpend om te lezen hoe Ubele zich door het leven beweegt, terwijl ze steeds opnieuw het gevoel heeft niet nodig te zijn. Als je zelf nog nooit depressief bent geweest, kan je jezelf natuurlijk niet helemaal voorstellen hoe het is. Ik denk echter dat je hier door Halverwege het einde een heel eind in slaagt.
Het verhaal is zo opgezet, dat er drie tijdlijnen zijn: twee tijdlijnen uit de jeugd en de studenttijd van Ubele, en een lijn over haar volwassen leven. Hoewel ik deze manier niet helemaal als prettig heb ervaren - soms word je te veel over en weer geslingerd en moet je even checken in welke tijdlijn je je bevindt - heeft het zeker een meerwaarde. Je krijgt namelijk een erg opbouwend verhaal en leert Ubele hierdoor echt goed kennen.
Ubele is ook meteen het enige personage dat je werkelijk leert kennen. Van alle randpersonages ontdek je stukje bij beetje meer, maar dan vooral over wat ze doen en betekenen in het leven van Ubele. Storend is dat zeker niet: het is ook het verhaal van en over Ubele. Wel vroeg ik me tijdens het lezen meermaals af waarom er dan niet voor een ik-vorm is gekozen. In dit geval zou dat - naar mijn gevoel - een meerwaarde zijn geweest.
Masha Gesthuizen maakt met Halverwege het einde depressies en wat daarbij komt kijken een stuk toegankelijker. Het boek zorgt voor meer begrip én duidelijkheid over hoe het is om met deze problemen rond te lopen. Om deze reden zou ik dit boek aan iedereen aanraden. Daarnaast is het gewoon een heel mooi verhaal om te lezen, eentje dat je aan de bank - of waar je dan ook leest - kluistert en dat je erg moeilijk kan wegleggen.
April 21, 2019
Halverwege het einde werpt een licht op een ongrijpbaar onderwerp, eentje waarmee Mascha Gesthuizen ooit zelf werd geconfronteerd. Door middel van haar personage Ubele wordt al snel een beeld geschapen als het om depressies gaat. Daarnaast komen ook onderwerpen zoals onzekerheid en schuldgevoel aan bod. Het is een boek dat niet op volgorde is geschreven, al worden de hoofdstukken geduid met jaartallen. De stukjes uit het verleden worden vooral op een vertellende manier geschreven. De meer recente stukjes komen juist uit Ubele’s hart. Het verhaal laat goed zien hoe zo’n ongrijpbare ziekte zo kan sluimeren en het mensen tot waanzin kan drijven. Het is een heftig verhaal met een heftig plot, wat lezers ongetwijfeld aan het denken zal zetten.
June 8, 2019
een verhaal wat me diep ontroerde:
Het verhaal is onderverdeeld in drie verhaallijnen, die in verschillende jaartijden afspelen. Ubele haar jeugd, haar opleiding en haar leven als huisarts/moeder worden uitgediept. Je moet wel kunnen schakelen, want er worden steeds tijdsprongen gemaakt van 2013 naar 1969, ’77, ’99- ’00 en dan weer naar 1979. Daarom moet je het boek niet weg leggen, want dan ben je de draad een beetje kwijt, maar het verhaal is wel zo boeiend dat je het boek niet gauw aan de kant legt.
Het verhaal gaat over Ubele die al vanaf jongs af aan depressieve klachten heeft en pas op latere leeftijd hulp gaat zoeken omdat ze suïcidale nijgingen krijgt.
Ubele’s moeder is tijdens de bevalling van haar overleden en vader Stefan blijft met twee jonge kinderen achter. Zij hebben een oppas, Sabine, die op een gegeven moment met hun vader trouwt en zo hun stiefmoeder wordt.
Ubele is een slim meisje, maar vrienden heeft ze niet, ze wil nooit op de voorgrond treden en is eigenlijk maar een muurbloempje. Ze studeert voor arts en ontmoet Max. Voor hem voelt ze iets wat ze nog nooit voor iemand heeft gevoeld.
Wanneer Ubele 44 jaar is en als huisarts werkzaam is, krijgt ze een patiënt op het spreekuur die haar haar klachten verteld en Ubele hoort haar eigen klachten, maar ga je jezelf depressief noemen en je bent arts dan kan dat toch eigenlijk niet!
“Het is op. De rek is eruit”….
Ik zie overal als een berg tegen op,” vervolgt mevrouw Janszen. “Ik slaap slecht. Ik heb nergens zin in. Ben continue geïrriteerd tegen de kinderen. Geen zin meer om afspraken te maken met vrienden. Geen zin meer om tegen wie dan ook te praten. Maar het ergste is nog dat ik alles op me af voel komen. Ik voel niet alleen een steen op mijn borst maar nog een grotere om mijn nek. Ik moet het meesjouwen maar ik heb geen idee hoe ik aan die stenen kom.”
Mijn verhaal?
Een verhaal met ups en downs, een prachtig gezin en goede baan en toch…..; de dood lonkt.
Hoe kun je tot iemand door dringen die een depressie heeft? Er zijn veel mensen om mij heen met deze klachten en jammer genoeg zijn er in onze vrienden kring 3 mensen achter elkaar uit het leven gestapt door depressie. Ik weet nog dat één van onze vrienden zei tegen zijn vrouw, “kijk nu eens in mijn ogen, wat zie je dan?” en idd ze zag niets geen liefde alleen verdriet. Een half jaar later was hij er niet meer. Het was een prachtig gezin en hij had een goede baan. Het begrijpen doe je niet, maar wel de berusting dat ze rust gevonden hebben, maar toch waar was de hulp, waar waren de medicijnen. Gelukkig kunnen de meeste mensen een goede psychiater vinden en medicijnen die aanslaan. Maar voordat dat gebeurd is er vaak al een hele lange weg aan vooraf gegaan en om er over te praten is ook best moeilijk, gelukkig is de taboe sfeer om depressie langzaam aan het afnemen, heb ik het idee.
Ubele is gelukkig tot de conclusie gekomen dat ze hulp nodig heeft en ook haar man Max vertelt ze over haar depressie. Al heeft het wel lang geduurd voor ze de stap maakte.
Drie maanden volg ik nu therapie. Drie maanden om het eens te worden met mezelf. Ik ben gezwicht voor de diagnose “depressie” . De Vries noemt het een érnstige depressie, maar dat krijg ik niet uit mijn strot. Het gaat er echter om dat we een werkdiagnose hebben, daarmee kunnen we aan de slag.
Een boek wat zo enorm bij me binnen kwam dat ik gewoon even helemaal niets wilde doen toen het uit was, alleen maar denken aan Ubele en de mensen die ik ken met depressies. Het leven van Ubeke wordt beschreven en vaak had ik medelijden met deze vrouw. Wat een worsteling heeft zij moeten doorstaan om toch te proberen normaal te leven. Ze ziet zelf ook dat ze dingen los moet laten, maar het lukt haar gewoon niet. Een prachtig geschreven roman, wat mij niet in de oude kleren is gaan zitten. Mascha heeft een prettige schrijfstijl en schrijft erg beeldend. Wat ik me wel afvroeg, kun je een depressie bij iemand voorkomen? Als je dit boek leest heeft de depressie dan met de jeugd van Ubele te maken, als haar jeugd anders was geweest had ze dan geen depressie gehad?
Lieve leesgroet Caroline
Het verhaal is onderverdeeld in drie verhaallijnen, die in verschillende jaartijden afspelen. Ubele haar jeugd, haar opleiding en haar leven als huisarts/moeder worden uitgediept. Je moet wel kunnen schakelen, want er worden steeds tijdsprongen gemaakt van 2013 naar 1969, ’77, ’99- ’00 en dan weer naar 1979. Daarom moet je het boek niet weg leggen, want dan ben je de draad een beetje kwijt, maar het verhaal is wel zo boeiend dat je het boek niet gauw aan de kant legt.
Het verhaal gaat over Ubele die al vanaf jongs af aan depressieve klachten heeft en pas op latere leeftijd hulp gaat zoeken omdat ze suïcidale nijgingen krijgt.
Ubele’s moeder is tijdens de bevalling van haar overleden en vader Stefan blijft met twee jonge kinderen achter. Zij hebben een oppas, Sabine, die op een gegeven moment met hun vader trouwt en zo hun stiefmoeder wordt.
Ubele is een slim meisje, maar vrienden heeft ze niet, ze wil nooit op de voorgrond treden en is eigenlijk maar een muurbloempje. Ze studeert voor arts en ontmoet Max. Voor hem voelt ze iets wat ze nog nooit voor iemand heeft gevoeld.
Wanneer Ubele 44 jaar is en als huisarts werkzaam is, krijgt ze een patiënt op het spreekuur die haar haar klachten verteld en Ubele hoort haar eigen klachten, maar ga je jezelf depressief noemen en je bent arts dan kan dat toch eigenlijk niet!
“Het is op. De rek is eruit”….
Ik zie overal als een berg tegen op,” vervolgt mevrouw Janszen. “Ik slaap slecht. Ik heb nergens zin in. Ben continue geïrriteerd tegen de kinderen. Geen zin meer om afspraken te maken met vrienden. Geen zin meer om tegen wie dan ook te praten. Maar het ergste is nog dat ik alles op me af voel komen. Ik voel niet alleen een steen op mijn borst maar nog een grotere om mijn nek. Ik moet het meesjouwen maar ik heb geen idee hoe ik aan die stenen kom.”
Mijn verhaal?
Een verhaal met ups en downs, een prachtig gezin en goede baan en toch…..; de dood lonkt.
Hoe kun je tot iemand door dringen die een depressie heeft? Er zijn veel mensen om mij heen met deze klachten en jammer genoeg zijn er in onze vrienden kring 3 mensen achter elkaar uit het leven gestapt door depressie. Ik weet nog dat één van onze vrienden zei tegen zijn vrouw, “kijk nu eens in mijn ogen, wat zie je dan?” en idd ze zag niets geen liefde alleen verdriet. Een half jaar later was hij er niet meer. Het was een prachtig gezin en hij had een goede baan. Het begrijpen doe je niet, maar wel de berusting dat ze rust gevonden hebben, maar toch waar was de hulp, waar waren de medicijnen. Gelukkig kunnen de meeste mensen een goede psychiater vinden en medicijnen die aanslaan. Maar voordat dat gebeurd is er vaak al een hele lange weg aan vooraf gegaan en om er over te praten is ook best moeilijk, gelukkig is de taboe sfeer om depressie langzaam aan het afnemen, heb ik het idee.
Ubele is gelukkig tot de conclusie gekomen dat ze hulp nodig heeft en ook haar man Max vertelt ze over haar depressie. Al heeft het wel lang geduurd voor ze de stap maakte.
Drie maanden volg ik nu therapie. Drie maanden om het eens te worden met mezelf. Ik ben gezwicht voor de diagnose “depressie” . De Vries noemt het een érnstige depressie, maar dat krijg ik niet uit mijn strot. Het gaat er echter om dat we een werkdiagnose hebben, daarmee kunnen we aan de slag.
Een boek wat zo enorm bij me binnen kwam dat ik gewoon even helemaal niets wilde doen toen het uit was, alleen maar denken aan Ubele en de mensen die ik ken met depressies. Het leven van Ubeke wordt beschreven en vaak had ik medelijden met deze vrouw. Wat een worsteling heeft zij moeten doorstaan om toch te proberen normaal te leven. Ze ziet zelf ook dat ze dingen los moet laten, maar het lukt haar gewoon niet. Een prachtig geschreven roman, wat mij niet in de oude kleren is gaan zitten. Mascha heeft een prettige schrijfstijl en schrijft erg beeldend. Wat ik me wel afvroeg, kun je een depressie bij iemand voorkomen? Als je dit boek leest heeft de depressie dan met de jeugd van Ubele te maken, als haar jeugd anders was geweest had ze dan geen depressie gehad?
Lieve leesgroet Caroline
April 30, 2019
Ubele (44) is depressief en ze is huisarts. ‘Halverwege het einde’ is geen standaard boek. Het boek is dicht op de huid geschreven. Je voelt bijna wat Ubele voelt. Ze leidt een eenzaam leven waarin ze weinig echt contact maakt met mensen, waarin ze niet wordt gehoord door haar stiefmoeder en haar vader en waarin ze zich zo overbodig voelt dat ze op sommige momenten zeker weet dat de wereld beter af zou zijn zonder haar. In een radio-interview vertelde Mascha Gesthuizen, auteur van het boek: ‘Achter het masker is die eenzaamheid er en voor het masker gaat het leven door [...] Soms komt het leven heel dichtbij het masker en dan kun je misschien een kijkje naar binnen krijgen.’ Zo is het precies in het boek. Wanneer Ubele bij de therapeut zit kom je als lezer veel te weten over hoe zij denkt over bepaalde situaties, over wat ze echt wil. Op andere momenten, als je leest hoe ze denkt en wat ze voelt, voel je echt met haar mee. Maar ze praat hier niet over met de mensen om haar heen.
"En als ik nu plaatsmaak, is er voor Max voldoende tijd een nieuwe partner te vinden die hem nog jaren liefde kan geven maar vooral ook gezelligheid en vrolijkheid. Daarin ben ik de afgelopen jaren schromelijk tekortgeschoten. Mijn dood zal voor hem, Tim en Jasmijn nieuwe kansen creëren. Mijn dood zal nuttig en bijdragend zijn aan een beter leven voor hen."
‘Halverwege het einde’ is opgebouwd in hoofdstukken die door de tijd springen. Het begint in het heden en gaat daarna meteen naar de tijd vlak na haar geboorte. De tijd waarin haar moeder sterft en haar stiefmoeder in beeld komt. Je springt als lezer door de tijd langs Ubele als kind, tiener, student, jonge werkende, jonge moeder en in de huidige tijd als uitgebluste huisarts. En in alle fases van haar leven voelt Ubele zich nietig, te veel, heeft ze het gevoel dat ze zichzelf niet mag zijn en dat ze niet belangrijk is.
"Terwijl ze haar wandeling voortzet, neemt het tempo van haar benen toe en de chaos in haar hoofd iets af. Ze telt. Ze herhaalt in een rustig tempo haar huidige mantra: ‘Niet zeuren maar werken, je doet er niet toe, niet zeuren maar werken, je doet er niet toe.’ "
Als lezer vraag je je soms wel af of het de ‘schuld’ is van haar stiefmoeder, haar vader, de man op vakantie, een leraar of een vriendin dat Ubele depressief is. Zou ze geen suïcidale gedachten hebben gehad als ze een lieve, toegewijde moeder had gehad die echt naar haar had geluisterd? Of als haar vader vaker thuis was geweest? Als haar broer niet elke dag zo’n drama had gemaakt van het avondeten? Onbewust ga je in de herinneringen op zoek naar een aanleiding. Waar is het misgegaan en hoe had het verholpen kunnen worden? Maar zo rationeel is het allemaal niet. Al de nare en leuke herinneringen dragen er aan bij om je als lezer het leven volgens Ubele te laten ervaren en voelen. Auteur Mascha Gesthuizen vertelde in het eerder genoemde radio-interview dat ze mensen letterlijk wil laten voelen wat een depressie is en wat het doet. En dat voel je.
Een belangrijk thema in het boek, ook voor de auteur zelf, is het feit dat Ubele een huisarts is. Mascha Gesthuizen was tot voor kort zelf ook huisarts. Het boek is dan ook gedeeltelijk op haar eigen ervaringen gebaseerd. Ook zij heeft patiënten op haar spreekuur gehad die ze de diagnose depressie gaf terwijl ze voelde dat zij zelf deze diagnose ook zou moeten krijgen. Op haar website schrijft Gesthuizen: ‘Toen ik voor mezelf toegaf dat ik depressief was, stond ik voor een volgend probleem: Naar wie ga je toe, als je zelf (huis)arts bent? Hoewel het taboe op psychiatrische ziekten gelukkig grotendeels geslecht is, is het nog steeds geen onderwerp dat je met je collega’s bespreekt als het jezelf betreft. Dit was voor mij een belangrijke reden om met mijn verhaal naar buiten te willen treden. Ik hoop dat anderen die zich hierin herkennen, wel tijdig de stap durven zetten om hulp te vragen. Je staat er niet alleen voor, ook al voelt het soms wel zo.’
"Mevrouw Janszen lijkt op te lossen, vage vlekken bij haar stoel doen vermoeden dat ze er net nog was. Flarden van zinnen hangen boven mijn hoofd, helder als oplichtende neonletters uit een reclame. In de lucht lees ik een vraag, aan mij gericht: Wanneer neem jij nou eens plaats op de patiëntenstoel?"
Ubele is een slimme vrouw. Ze werkt hard, ze doet haar best voor alles en iedereen. Soms zou je haar wel willen toeschreeuwen dat ze er wel toe doet, dat ze ontzettend veel bijdraagt aan de wereld en een hartstikke leuke vrouw is! Waarom ziet ze dat zelf nou niet? Het verhaal van Ubele is prachtig opgeschreven door Mascha Gesthuizen. Het is geen fijn boek maar wel een intrigerend en belangrijk boek.
"En als ik nu plaatsmaak, is er voor Max voldoende tijd een nieuwe partner te vinden die hem nog jaren liefde kan geven maar vooral ook gezelligheid en vrolijkheid. Daarin ben ik de afgelopen jaren schromelijk tekortgeschoten. Mijn dood zal voor hem, Tim en Jasmijn nieuwe kansen creëren. Mijn dood zal nuttig en bijdragend zijn aan een beter leven voor hen."
‘Halverwege het einde’ is opgebouwd in hoofdstukken die door de tijd springen. Het begint in het heden en gaat daarna meteen naar de tijd vlak na haar geboorte. De tijd waarin haar moeder sterft en haar stiefmoeder in beeld komt. Je springt als lezer door de tijd langs Ubele als kind, tiener, student, jonge werkende, jonge moeder en in de huidige tijd als uitgebluste huisarts. En in alle fases van haar leven voelt Ubele zich nietig, te veel, heeft ze het gevoel dat ze zichzelf niet mag zijn en dat ze niet belangrijk is.
"Terwijl ze haar wandeling voortzet, neemt het tempo van haar benen toe en de chaos in haar hoofd iets af. Ze telt. Ze herhaalt in een rustig tempo haar huidige mantra: ‘Niet zeuren maar werken, je doet er niet toe, niet zeuren maar werken, je doet er niet toe.’ "
Als lezer vraag je je soms wel af of het de ‘schuld’ is van haar stiefmoeder, haar vader, de man op vakantie, een leraar of een vriendin dat Ubele depressief is. Zou ze geen suïcidale gedachten hebben gehad als ze een lieve, toegewijde moeder had gehad die echt naar haar had geluisterd? Of als haar vader vaker thuis was geweest? Als haar broer niet elke dag zo’n drama had gemaakt van het avondeten? Onbewust ga je in de herinneringen op zoek naar een aanleiding. Waar is het misgegaan en hoe had het verholpen kunnen worden? Maar zo rationeel is het allemaal niet. Al de nare en leuke herinneringen dragen er aan bij om je als lezer het leven volgens Ubele te laten ervaren en voelen. Auteur Mascha Gesthuizen vertelde in het eerder genoemde radio-interview dat ze mensen letterlijk wil laten voelen wat een depressie is en wat het doet. En dat voel je.
Een belangrijk thema in het boek, ook voor de auteur zelf, is het feit dat Ubele een huisarts is. Mascha Gesthuizen was tot voor kort zelf ook huisarts. Het boek is dan ook gedeeltelijk op haar eigen ervaringen gebaseerd. Ook zij heeft patiënten op haar spreekuur gehad die ze de diagnose depressie gaf terwijl ze voelde dat zij zelf deze diagnose ook zou moeten krijgen. Op haar website schrijft Gesthuizen: ‘Toen ik voor mezelf toegaf dat ik depressief was, stond ik voor een volgend probleem: Naar wie ga je toe, als je zelf (huis)arts bent? Hoewel het taboe op psychiatrische ziekten gelukkig grotendeels geslecht is, is het nog steeds geen onderwerp dat je met je collega’s bespreekt als het jezelf betreft. Dit was voor mij een belangrijke reden om met mijn verhaal naar buiten te willen treden. Ik hoop dat anderen die zich hierin herkennen, wel tijdig de stap durven zetten om hulp te vragen. Je staat er niet alleen voor, ook al voelt het soms wel zo.’
"Mevrouw Janszen lijkt op te lossen, vage vlekken bij haar stoel doen vermoeden dat ze er net nog was. Flarden van zinnen hangen boven mijn hoofd, helder als oplichtende neonletters uit een reclame. In de lucht lees ik een vraag, aan mij gericht: Wanneer neem jij nou eens plaats op de patiëntenstoel?"
Ubele is een slimme vrouw. Ze werkt hard, ze doet haar best voor alles en iedereen. Soms zou je haar wel willen toeschreeuwen dat ze er wel toe doet, dat ze ontzettend veel bijdraagt aan de wereld en een hartstikke leuke vrouw is! Waarom ziet ze dat zelf nou niet? Het verhaal van Ubele is prachtig opgeschreven door Mascha Gesthuizen. Het is geen fijn boek maar wel een intrigerend en belangrijk boek.
April 29, 2019
Ook (huis)artsen kunnen ziek zijn
“Eigenlijk is ze er al niet meer” (p3)
Halverwege het einde verteld het verhaal van Ubele tijdens haar jeugd; in zichzelf gekeerd, dienstbaar, op de achtergrond. Ook leren we haar kennen tijdens haar studie, waarin ze eigenlijk op dezelfde voet verder gaat. Haar harde studeren werpt vruchten af waardoor ze een goede huisarts met een eigen praktijk en een volle agenda wordt. Maar dit alles blijkt slechts een vlucht. De werkelijkheid weet haar in te halen, en met pijn en moeite wordt Ubele teruggegooid in haar herinneringen om te verwerken wat haar in het heden zo belast. De confrontatie met haar depressie gaat ze echter niet uit de weg, maar is dat voldoende?
“Alles heeft te maken met er mogen zijn” (p216)
Het personage Ubele leren we in dit boek goed kennen. Niet zo vreemd, want dit boek betreft vrijwel heel haar leven. Maar hoewel je als lezer het gevoel krijgt dat je haar goed kent, blijft er toch een soort afstand voelbaar. Laag na laag wordt afgepeld, maar de vraag blijft of we kennis mogen maken met de echte, de pure Ubele.
De andere personages zijn minder uitgebreid beschreven, maar dit is ook niet nodig doordat zij bijrollen vervullen.
Wel kunnen vraagtekens gezet worden bij de relationele verbindingen. Zo wordt Stefan vrijwel niet “papa” genoemd, wordt er gesproken over de toch wel hechte band tussen Ubele en haar vader terwijl daar minder over te lezen valt en is er weinig ruimte over om de band tussen Ubele en haar gezin echt goed neer te zetten.
Het boek is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Dit wetende kunnen we eigenlijk tot de conclusie komen dat dit boek onder te verdelen valt in drie “levensfases”. Haar ongemakkelijke jeugd, haar poging voor beter tijdens haar studie en de huidige tijd waarin ze werkt en de diagnose depressie krijgt, wat uiteindelijk haar suïcide tot gevolg heeft. Lezend worden deze drie fases echter zodanig door elkaar gehusseld dat je hierdoor vrij gemakkelijk de draad kwijt raakt en minder goed “in” het verhaal komt.
Mascha haar schrijfstijl is zeer doeltreffend te noemen, maar mede hierdoor toch ook met enige regelmaat wat klinisch waardoor het aan kan voelen als wat afstandelijk. Toch wist ze me ook wel te raken in enkele beschrijvingen en vond ik er herkenning in.
De toch wel heftige thema’s van dit boek worden vrij duidelijk neergezet. Perfectionisme, depressie en (gedachtes over) suïcide zijn de rode draad in dit verhaal, als ook de wat algemenere vraag naar de zingeving van/over het leven.
Lastig aan dit boek is ook de genreclassificatie. Geschreven als een roman, terwijl het meer dan eens ook voelt als een non-fictie verhaal. Het onderscheid hierin had wellicht duidelijker gekund.
De boodschap die Mascha mee wil geven is laten zien dat ook artsen ziek kunnen worden, dat het ook hen af en toe teveel wordt. Hierin is Mascha meer dan geslaagd! Het is dan ook erg goed dat dit boek er is, al voelde het soms alsof deze goede en sterke boodschap, soms wat naar de zijlijn geschoven werd.
Halverwege het einde krijgt van mij als rapportcijfer een 7, oftewel 3,5 ster . De tijdsprongen maakten het lastig, de schrijfstijl was soms wat klinisch maar toch is het belangrijk dat dit boek er is!
Lees deze en mijn andere recensies op pagesbynicole.com, mijn facebookpagina Pages bij Nicole en op mijn hebban spot hebban.nl/spot/pages
“Eigenlijk is ze er al niet meer” (p3)
Halverwege het einde verteld het verhaal van Ubele tijdens haar jeugd; in zichzelf gekeerd, dienstbaar, op de achtergrond. Ook leren we haar kennen tijdens haar studie, waarin ze eigenlijk op dezelfde voet verder gaat. Haar harde studeren werpt vruchten af waardoor ze een goede huisarts met een eigen praktijk en een volle agenda wordt. Maar dit alles blijkt slechts een vlucht. De werkelijkheid weet haar in te halen, en met pijn en moeite wordt Ubele teruggegooid in haar herinneringen om te verwerken wat haar in het heden zo belast. De confrontatie met haar depressie gaat ze echter niet uit de weg, maar is dat voldoende?
“Alles heeft te maken met er mogen zijn” (p216)
Het personage Ubele leren we in dit boek goed kennen. Niet zo vreemd, want dit boek betreft vrijwel heel haar leven. Maar hoewel je als lezer het gevoel krijgt dat je haar goed kent, blijft er toch een soort afstand voelbaar. Laag na laag wordt afgepeld, maar de vraag blijft of we kennis mogen maken met de echte, de pure Ubele.
De andere personages zijn minder uitgebreid beschreven, maar dit is ook niet nodig doordat zij bijrollen vervullen.
Wel kunnen vraagtekens gezet worden bij de relationele verbindingen. Zo wordt Stefan vrijwel niet “papa” genoemd, wordt er gesproken over de toch wel hechte band tussen Ubele en haar vader terwijl daar minder over te lezen valt en is er weinig ruimte over om de band tussen Ubele en haar gezin echt goed neer te zetten.
Het boek is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Dit wetende kunnen we eigenlijk tot de conclusie komen dat dit boek onder te verdelen valt in drie “levensfases”. Haar ongemakkelijke jeugd, haar poging voor beter tijdens haar studie en de huidige tijd waarin ze werkt en de diagnose depressie krijgt, wat uiteindelijk haar suïcide tot gevolg heeft. Lezend worden deze drie fases echter zodanig door elkaar gehusseld dat je hierdoor vrij gemakkelijk de draad kwijt raakt en minder goed “in” het verhaal komt.
Mascha haar schrijfstijl is zeer doeltreffend te noemen, maar mede hierdoor toch ook met enige regelmaat wat klinisch waardoor het aan kan voelen als wat afstandelijk. Toch wist ze me ook wel te raken in enkele beschrijvingen en vond ik er herkenning in.
De toch wel heftige thema’s van dit boek worden vrij duidelijk neergezet. Perfectionisme, depressie en (gedachtes over) suïcide zijn de rode draad in dit verhaal, als ook de wat algemenere vraag naar de zingeving van/over het leven.
Lastig aan dit boek is ook de genreclassificatie. Geschreven als een roman, terwijl het meer dan eens ook voelt als een non-fictie verhaal. Het onderscheid hierin had wellicht duidelijker gekund.
De boodschap die Mascha mee wil geven is laten zien dat ook artsen ziek kunnen worden, dat het ook hen af en toe teveel wordt. Hierin is Mascha meer dan geslaagd! Het is dan ook erg goed dat dit boek er is, al voelde het soms alsof deze goede en sterke boodschap, soms wat naar de zijlijn geschoven werd.
Halverwege het einde krijgt van mij als rapportcijfer een 7, oftewel 3,5 ster . De tijdsprongen maakten het lastig, de schrijfstijl was soms wat klinisch maar toch is het belangrijk dat dit boek er is!
Lees deze en mijn andere recensies op pagesbynicole.com, mijn facebookpagina Pages bij Nicole en op mijn hebban spot hebban.nl/spot/pages
May 1, 2019
In Halverwege het Einde schrijft Mascha Gesthuizen over Ubele zij is een huisarts van 44 jaar. Ze komt erachter dat ze kampt met depressieve klachten en gaat om te overleven in psychotherapie.
Dit is absoluut geen vrolijk verhaal. Het boek is in de ik-vorm geschreven. Hierdoor wordt je helemaal in het verhaal van Ubele meegenomen. Ondanks dat er af en toe een vleugje van de gedachtes in haar hoofd worden gedeeld blijf je een (voorzichtige) afstand voelen. De andere personages worden niet diep uitwerkt maar dit was voor mij ook niet zo zeer relevant. Er wordt in de hoofdstukken gewisseld in 3 tijdzones het duurde bij mij even voordat ik goed in het verhaal zat. Daarom las het boek voor mij in het begin ook minder lekker weg. Uiteindelijk had deze opbouw veel toegevoegde waarde dus ik begrijp de keuze hierin wel.
Halverwege het einde was voor mij geen boek wat ik in een ruk kon uitlezen. Het raakt je…. vooral als je bekend bent met deze problematiek hakt het er nog wel even extra in. Je voelt tijdens het lezen de emoties van niet gehoord, overbodig en gezien worden als rode draad steeds maar knagen. De gedachtes in haar hoofd en bepaalde zinnen die in het boek gebruikt zijn spreken voor zich.
“Niet zeuren maar werken, je doet er niet toe, niet zeuren maar doen!”.
Als je dit boek leest krijg je zeker een duidelijk beeld hoe het is om te leven met een depressie. Het boek krijgt van mij 4 sterren.
Dit is absoluut geen vrolijk verhaal. Het boek is in de ik-vorm geschreven. Hierdoor wordt je helemaal in het verhaal van Ubele meegenomen. Ondanks dat er af en toe een vleugje van de gedachtes in haar hoofd worden gedeeld blijf je een (voorzichtige) afstand voelen. De andere personages worden niet diep uitwerkt maar dit was voor mij ook niet zo zeer relevant. Er wordt in de hoofdstukken gewisseld in 3 tijdzones het duurde bij mij even voordat ik goed in het verhaal zat. Daarom las het boek voor mij in het begin ook minder lekker weg. Uiteindelijk had deze opbouw veel toegevoegde waarde dus ik begrijp de keuze hierin wel.
Halverwege het einde was voor mij geen boek wat ik in een ruk kon uitlezen. Het raakt je…. vooral als je bekend bent met deze problematiek hakt het er nog wel even extra in. Je voelt tijdens het lezen de emoties van niet gehoord, overbodig en gezien worden als rode draad steeds maar knagen. De gedachtes in haar hoofd en bepaalde zinnen die in het boek gebruikt zijn spreken voor zich.
“Niet zeuren maar werken, je doet er niet toe, niet zeuren maar doen!”.
Als je dit boek leest krijg je zeker een duidelijk beeld hoe het is om te leven met een depressie. Het boek krijgt van mij 4 sterren.
December 2, 2018
“Eigenlijk is ze er al niet meer.”
Een eerste zin die al zoveel zegt over het personage. Ubele, een vrouw die al jaren in de overlevingsstand staat. Ze vindt zichzelf overbodig, haar leven is al lang niet meer nuttig en bijdragend. In korte hoofdstukken volgen we het leven van Ubele, vanaf haar geboorte tot aan het heden. Sprongen in de tijd vertellen over de verschillende fasen in het leven dat deze vrouw doormaakt. Daar de sprongen in de tijd niet altijd chronologisch verlopen is er soms enige verwarring. Maar dat die verschillende fasen belangrijk zijn voor het verhaal mag duidelijk zijn.
“Ik heb het gered. Ik heb het volbracht. Ik heb niemand teleurgesteld.”
Ubele groeit op in een gezin waar weinig aandacht voor haar is. Haar vader is altijd druk en haar stiefmoeder is niet in staat om haar de liefde te geven die ze zo hard nodig heeft. Op school is het ook geen pretje omdat haar vader daar leraar is en eigenlijk wordt Ubele een beetje aan haar lot overgelaten. Ubele leeft haar leven en doet wat er van haar verwacht wordt. Een vrouw die op haar tenen loopt omdat ze niemand wil teleurstellen, bang om te falen. Maar dan is de koek op, voor Ubele hoeft het niet meer. Ze wil rust en voor haar is hier maar een manier voor.
“De Vries denkt even en zegt dan: ‘Is dat waar je naar op zoek bent? Rust?’ Ik knik. ‘Eeuwige rust.'”
Halverwege het einde is zo’n boek dat ik af en toe even moest wegleggen. Niet omdat het mij niet genoeg interesseerde, integendeel zelfs. De gevoelens van Ubele zijn zo doordringend geschreven dat dit soms even te sterk binnenkwam. Gevoelens en gedachten die mij aan een periode deden denken, gevoelens zo pijnlijk herkenbaar. De auteur heeft alles heel scherp neergezet en weet heel goed te verwoorden hoe het voor iemand is om depressief te zijn. Een gevolg van of iets wat gewoon in iemand zit. In dit boek is het duidelijk dat de jeugd van Ubele een van de oorzaken is en de emoties rondom zijn tastbaar en laten meeleven met het personage.
“In haar hoofd is het chaos van onaffe gedachten. Negativiteit en zelfverwijt voeren de boventoon.”
Degene die dit boek leest zal in ieder geval kunnen voelen wat het is om depressief te zijn, je nutteloos te voelen, overbodig in deze wereld. De auteur weet middels een prettige en zekere schrijfstijl goed door te dringen tot de lezer en gevoelens en gedachten over te brengen. Halverwege het einde doet wat met je, of je wilt of niet…
4,5*
www.passievoorboeken.com
Een eerste zin die al zoveel zegt over het personage. Ubele, een vrouw die al jaren in de overlevingsstand staat. Ze vindt zichzelf overbodig, haar leven is al lang niet meer nuttig en bijdragend. In korte hoofdstukken volgen we het leven van Ubele, vanaf haar geboorte tot aan het heden. Sprongen in de tijd vertellen over de verschillende fasen in het leven dat deze vrouw doormaakt. Daar de sprongen in de tijd niet altijd chronologisch verlopen is er soms enige verwarring. Maar dat die verschillende fasen belangrijk zijn voor het verhaal mag duidelijk zijn.
“Ik heb het gered. Ik heb het volbracht. Ik heb niemand teleurgesteld.”
Ubele groeit op in een gezin waar weinig aandacht voor haar is. Haar vader is altijd druk en haar stiefmoeder is niet in staat om haar de liefde te geven die ze zo hard nodig heeft. Op school is het ook geen pretje omdat haar vader daar leraar is en eigenlijk wordt Ubele een beetje aan haar lot overgelaten. Ubele leeft haar leven en doet wat er van haar verwacht wordt. Een vrouw die op haar tenen loopt omdat ze niemand wil teleurstellen, bang om te falen. Maar dan is de koek op, voor Ubele hoeft het niet meer. Ze wil rust en voor haar is hier maar een manier voor.
“De Vries denkt even en zegt dan: ‘Is dat waar je naar op zoek bent? Rust?’ Ik knik. ‘Eeuwige rust.'”
Halverwege het einde is zo’n boek dat ik af en toe even moest wegleggen. Niet omdat het mij niet genoeg interesseerde, integendeel zelfs. De gevoelens van Ubele zijn zo doordringend geschreven dat dit soms even te sterk binnenkwam. Gevoelens en gedachten die mij aan een periode deden denken, gevoelens zo pijnlijk herkenbaar. De auteur heeft alles heel scherp neergezet en weet heel goed te verwoorden hoe het voor iemand is om depressief te zijn. Een gevolg van of iets wat gewoon in iemand zit. In dit boek is het duidelijk dat de jeugd van Ubele een van de oorzaken is en de emoties rondom zijn tastbaar en laten meeleven met het personage.
“In haar hoofd is het chaos van onaffe gedachten. Negativiteit en zelfverwijt voeren de boventoon.”
Degene die dit boek leest zal in ieder geval kunnen voelen wat het is om depressief te zijn, je nutteloos te voelen, overbodig in deze wereld. De auteur weet middels een prettige en zekere schrijfstijl goed door te dringen tot de lezer en gevoelens en gedachten over te brengen. Halverwege het einde doet wat met je, of je wilt of niet…
4,5*
www.passievoorboeken.com
May 25, 2018
Pfoei. Pittig boek. Zwaar onderwerp, depressie. Maar in dit door de tijd springende verhaal wordt je wel helemaal meegenomen in het hoofd van Ubele. Een huisarts die uiteindelijk door de spiegel die haar eigen patienten met hun verhalen haar voorhouden, ziet welke gebeurtenissen in haar leven de leegte, het oneindige verantwoordelijkheidsgevoel en vooral de beleving van het nietige zijn hebben bepaald. Nee, niet leuk, wel indringend, meeslepend en je ziel rakend. Mooi boek.
October 17, 2018
Halverwege het einde is geen vrolijk boek. Het vertelt het verhaal van huisarts Ubele, die kampt met depressies. Afwisselend leren we Ubele kennen als kind, jongvolwassene en moeder met een gezin.
Het verhaal wordt op een laconieke toon verteld, zodat het - ondanks het zware onderwerp - heel plezierig leest. Sommige zinnen zijn zelfs haast poëtisch.
Juist door de haast luchtige toon van het verhaal, realiseer je je gaandeweg steeds beter wat het betekent om depressief te zijn. Je zou af en toe in het boek willen stappen om Ubele te omhelzen en te zeggen dat ze ertoe doet.
Ik vind Halverwege het einde een prachtig én leerzaam boek!
Het verhaal wordt op een laconieke toon verteld, zodat het - ondanks het zware onderwerp - heel plezierig leest. Sommige zinnen zijn zelfs haast poëtisch.
Juist door de haast luchtige toon van het verhaal, realiseer je je gaandeweg steeds beter wat het betekent om depressief te zijn. Je zou af en toe in het boek willen stappen om Ubele te omhelzen en te zeggen dat ze ertoe doet.
Ik vind Halverwege het einde een prachtig én leerzaam boek!
November 15, 2018
Een goed boek, maar wil je het lezen voor hoop? Leg het dan maar weg. Een roteinde.
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 3, 2020
Mij een beetje té deprimerend. Wel lekker vlot geschreven.
March 25, 2021
Wat als de hulpverlener zelf hulp nodig heeft?
Over depressiviteit bij een huisarts. Over slopend perfectonisme. Over jezelf veronachtzamen doordat je enkel zorg voor anderen centraal stelt in je leven. Over suïcidale gedachten bij een jonge moeder. Niet elk hulpverleningstraject heeft een happy end.
Over depressiviteit bij een huisarts. Over slopend perfectonisme. Over jezelf veronachtzamen doordat je enkel zorg voor anderen centraal stelt in je leven. Over suïcidale gedachten bij een jonge moeder. Niet elk hulpverleningstraject heeft een happy end.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews