Van elk waarheen bevrijd

by Thierry Baudet

Cellist Philippe Gautier is een babyboomer die vanuit het hedendaagse Parijs nadenkt over de idealen van zijn generatie – en over de richtingloze wereld waarin die zijn uitgemond. Het verhaal begint op een ochtend als Philippe een ansichtkaart ontvangt van zijn jeugdliefde: de vrouw met wie hij twintig jaar samen was, trouwde en kinderen kreeg. Via zijn herinneringen worden we deelgenoot van de wereld waarin zij elkaar en het leven ontdekten: de jaren zestig en zeventig, de relatie met de generatie vóór hen, het idealisme van een leven met muziek en kunst – en een hopeloze verliefdheid op een jong meisje die uitmondt in een hartverscheurende ontknoping.

138 pages, Hardcover

First published May 16, 2018

About the author

Dutch sovereignist politician, historian and jurist. Baudet was the founder of the Forum for Democracy party that was elected into the Dutch parliament in 2017

Thierry Baudet (1983) studied law and history and the University of Amsterdam.

Thierry Baudet has published multiple books and novels and has also been active as a columnist for the Dutch newspaper NRC Handelsblad.

In 2015 Baudet established the Forum for Democracy (FvD) as a thinktank, the thinkthank was transformed into a political party with Thierry Baudet as its leader in 2016. In 2017 the party was elected to office and won two seats in the Dutch parliament.

In the national elections of March 17, 2021 Thierry and his party FVD won with 8 seats, which made him the highest climber in terms of percentage of all political parties in the Netherlands.

Reviews

[Monique · Rating 2 out of 5]

Dat Baudet de gave heeft om een verhaal te vertellen valt niet te ontkennen. Een verzameling overdreven dure woorden en pompeus taalgebruik (doorspekt met feitenkennis over geschiedenis, kunst en muziek) maakt echter nog geen goed boek. Dat is het grootste probleem wat betreft deze roman. Plus het feit dat het verhaal wat voortkabbelt naar een einde dat je al van verre aan ziet komen. Het is net aan genoeg voor twee sterren.

[Hannah · Rating 1 out of 5]

Elke keer dat ik naar 2 sterren neigde, kwam ik weer een zin in het boek tegen die me verder van die neiging verwijderde. Helaas.

[Simon · Rating 3 out of 5]

Vond zijn eerste roman echt onvoorstelbaar slecht (één ster), maar dit is een best aardige novelle. Als je me zou vertellen dat het de winnaar was van een schrijfwedstrijd net afgestudeerde UvA-studenten zou ik het best geloven. 'Ja, is niet slecht'.

Waar Voorwaardelijke Liefde een volkomen ridicuul, puberaal en spanningsloos plot had (Intelligente en knappe evo-psycholoog wordt door een hete blonde tweeling benaderd om voor hen gigolo te worden, zijn klanten zijn studentes die zich willen laten ontmaagden tot hooguit 40-jarige vrouwen die er toch nog heel goed uitzien voor hun wel heel hoge leeftijd, hij komt weer in aanraking met één van zijn klanten die hij had ontmaagd, maar ze vertelt hem dat ze in de tussentijd ook seks met anderen heeft gehad, hij belt 'een Turks badhuis' op, waar hij haar in de laatste pagina's van het boek laat besnijden, einde!) gebeurt er in de nauwelijks 130 pagina's van dit boekje veel meer met enige impact en lijkt het zich enigszins in een bestaande wereld af te spelen.

Af en toe gaat Baudet vol Baudet, met interne monologen over hoe geweldig de 19e eeuw was, intern tegenstrijdig snobisme (je moet muziek niet spelen als herhalingsoefening van anderen, behalve als herhalingsoefening van protagonist Philippe, want anders begrijp je het niet), een alinea over hoe stokbroden er uitzien als een penis en zo de intrinsiek vrouwelijke bezigheid van brood maken overstijgen (???), en wat voor hem mild racisme. Maar het valt in vergelijking met Voorwaardelijke Liefde reuze mee.

De twee love interests Sylvia en Davide hebben beiden als voornaamste karaktertrek hoe geweldig ze Philippe vinden, maar daarnaast ook wel hun eigen persoonlijkheid, waar het in Voorwaardelijke Liefde bleef bij de kleur van strings. Maar vooral dat het boek somber eindigt, met een eenzame, gefaalde Philippe, is wat het goed verteerbaar maakt. Het is heel on-Baudets, een karakter dat precies is als hij maar mislukt, en een soort meta-plottwist die ik niet had verwacht.

Vind dat, al heb ik me in die 130 pagina's minstens tien keer kapot geërgerd, toch best een 3/5 waard.

[Arthur Vacca · Rating 2 out of 5]

De zelfoverschatting van Baudet maakt deze novelle eerder tot een humoristisch, dan tragisch verhaal.

Dure woorden, overbodige beschrijvingen in cellojargon en eindeloos verkeerd komma gebruik, maken, het duidelijk, dat Baudet, dit verhaal in zijn vrije uurtjes als, kamerlid heeft geschreven.
Het verhaal an zich is wel pakkend, verhalen over verboden liefde lezen meestal vlot weg, maar het verhaal heeft net genoeg inhoud voor veertig pagina’s. De andere honderd vult Baudet aan met saaie, veel te uitgebreide beschrijvingen van Parijs en partituren, en een hoop racistische drek verpakt in literaire nonsens.

Conclusie: Baudet kan het beter bij het verkopen van maaltijdboxen houden.

[Kylan Hofstede · Rating 2 out of 5]

Het thema in dit boek is spijt. Ik vind het spijtig dat het niet iets interessanter is geschreven.
"Ja, hoe het bakken van brood, in essentie toch een vrouwelijke activiteit, via de baguette tot ode aan de mannelijkheid was getransformeerd!"
Wat ik me afvraag aan een quote als deze, is waar het op slaat. Vaker wordt er als het ware gespeeld met woorden, maar dan slaat het nergens op.
Toch heeft het me te pakken gehad, wat een positief ding is. Er bestaan zeker slechtere boeken.
Bovendien kan ik nu zeggen dat ik een Thierry Baudet heb gelezen, iets waar ik natuurlijk zeer trots op kan zijn ahem.

[Mel Bontje · Rating 4 out of 5]

Thierry Baudet toont in deze roman op een aansprekende wijze de gedachten van een nostalgische cellist. De ambivaltentie van de hoofdpersoon tegenover plicht en traditie is interessant. Thema's uit Baudets 'De Aanval Op De Natiestaat' worden meegenomen en de invloed van Michel Houellebecq is aanwezig. Hoewel er door de hoofdpersoon wordt opgemerkt dat zijn generatie - babyboomers - diepe wonden heeft geslagen in het lijf van het Westen lijkt de hoofdpersoon niet veel beter te zijn (terwijl hij dit wel zou willen). Dualiteit en fatalisme vormen de hoofdlijnen van de roman. Het lezen waard!

[Erik de Vries Lentsch]

The personal is political


Dat 'Van elk waarheen bevrijd' een melancholisch boek is, mag geen verrassing heten. Maar het einde wist me wel te verrassen - niet in positieve zin.

Het verhaal is een klassieke driehoeksverhouding. De cellist Philippe is getrouwd met zijn jeugdliefde Sylvia, maar wordt verliefd op Davide, een jeugdige celloleerling van hem. Zijn vrouw is toegewijd, moederlijk en saai, terwijl Davide hem zowel seksueel als kunstzinnig opwindt. Wie o wie zal Philippe kiezen?

De schrijfstijl is zeker niet lelijk, maar wel beperkt. Baudet leunt alsmaar op opsomming, herhaling en benadrukking. "Ik *hou* van je, dacht hij: o Sylvia, ik hou *echt* van je." Daardoor voelt het proza aan alsof je wordt toegesproken, wat in het begin prettig is, maar het ontluikt nooit echt. Het vloeit niet.

De roman leidt je van sfeerimpressie naar sfeerimpressie. Hoe een vermoeide Philippe probeert zijn celloles leuk te houden voor een leerling, of hoe hij met eten en drank wordt verwend op een zonnige dag in Portugal. Het gevoel van zulke scenes wordt mooi overgebracht.
Helaas wordt dat niet aangevuld met concrete karakterbeschrijvingen of dialoog. Voor zover ik weet wisselt Philippe tien woorden met zijn levenspartner en vijf met zijn maîtresse, die hij overigens niet om haar persoonlijkheid lijkt te begeren, maar om haar muzieksmaak en seksuele aantrekkingskracht. Zijn twee kinderen hebben al helemaal geen karakter, die bestaan om aan zijn geweten te knagen.

(Sidenote: ik proefde een Freudiaanse bijsmaak bij het lezen. Davide wordt beschreven als "het meisje naar wie [Philippe] zijn hele leven op zoek was geweest. ... Dit was wat zijn moeder hem altijd had verboden." Als zij een crisis doormaakt, voelt Philippe zich geroepen om te helpen: "Hij, haar vader, haar minnaar." Iemand moet op de bank gaan liggen; is het Philippe of Thierry?)

De conclusie van het verhaal zal ik niet verklappen, wel de thematische conclusie. Want die kwam voor mij uit het niets vallen. De clou van de affaire met Davide is: hij komt voort uit oikofobie. De besluiteloosheid van Philippe, zijn dubbele liefdesleven, het is allemaal een poging om zijn gebroken leven heel te maken. En zijn leven is gebroken omdat de Europese beschaving dat is sinds de Tweede Wereldoorlog. Ik kon daar niet in mee, ideologisch noch narratief, want in de roman heeft Baudet nagelaten om de weg te bereiden voor die stelling.

[Femke Nielsen · Rating 4 out of 5]

Het gaat over Phillip die cello speelt en een relatie heeft met zijn droomvrouw, maar wel een saaie droomvrouw, ze heeft alles wat hij zoekt maar Phillip ziet haar meer als zus. Hij ontmoet een andere dame waar hij een goede klik mee heeft, ze is aantrekkelijk en bespeeld ook een instrument. Samen maken ze muziek, en hebben nader seks. Hij moet een keuze maken, wat heel interessant en onverwachts is.

Fijn boek om te lezen, zo zie je maar dat Thierry misschien beter (alleen) schrijver had kunnen worden.

[Charlotte Wenner · Rating 4 out of 5]

The book certainly demonstrates development in Baudet's writing of fiction, and the passages describing the ecstasy afforded by the art of music and the cultural masterpieces in Paris and its cuisine are wonderful. There are interesting parallels between the losses the main charachter suffers as a result of his conscious and unconscious forces, and the decline of Europe. The ending, however, could have perhaps been improved, for while it was fine as a conclusion, in and of itself, it came rather abruptly and was afforded little attention. Still, quite a nice read, one I recommend.

[Dawn · Rating 3 out of 5]

Meer een novelle dan een roman. Er zit veel potentie in en er had meer uitgehaald kunnen worden eer het verhaal beter uitgewerkt was (ergo een pagina of 200 langer).

[Luc · Rating 1 out of 5]

Het papier nauwelijks waard waar het op gedrukt is. Als er één goede kant aan zit, dan is het wel dat het vrij makkelijk wegleest, dus je zal niet al te veel tijd er aan verspillen.

[Jaer Mertens · Rating 3 out of 5]

Review volgt later op m’n blog. Denk dat ik ‘m samen pak met z’n andere boek.

[Daphne · Rating 3 out of 5]

Meme

[Bernard · Rating 2 out of 5]

Geeft geen gunstig beeld van baby boomers, maar ben ik beter?

[Floris Leest · Rating 3 out of 5]

Klik hier voor een videorecensie van Van elk waarheen bevrijd op mijn Youtube-kanaal De idioot.