Οι άγιοι τόποι του Σεμπάστιαν Λιαργκόβα

by Χρήστος Αναστασόπουλος

Unknown Binding

Published January 1, 2018

Reviews

[Evi Routoula · Rating 5 out of 5]

Είναι το τρίτο βιβλίο του Χρήστου Αναστασόπουλου που διαβάζω και ειλικρινά πιστεύω ότι είναι η πιο ολοκληρωμένη δουλειά του έως τώρα. Με συγκίνησε με το "Δέντρο" του, μου άρεσαν ιδιαίτερα "Οι εφτά μικροί θάνατοι, εφτά μικροί άθλοι", αλλά το νέο του μυθιστόρημα είναι πιο πλήρες και πιο τεκμηριωμένο. Ιστορικό, φιλοσοφικό και κοινωνιολογικό θα το χαρακτήριζα αν πρέπει να έβαζα έναν χαρακτηρισμό. Κινείται σε δύο εποχές: στο σήμερα και στην δεκαετία του 1940. Κινείται σε δύο τόπους: στην Αθήνα και στο Βερολίνο. Στην τωρινή γενιά βρίσκουμε τον Σεμπάστιαν Λιαργκόβα, μεταπτυχιακό φοιτητή του Ιστορικού Πανεπιστημίου στο Βερολίνο. Στην δεκαετία του 1940 βρισκόμαστε στην Αθήνα όπου συναντούμε τον παππού του Σεμπάστιαν, τον Βέρνερ, Γερμανό στρατιώτη που βοηθάει τους Έλληνες αντάρτες εναντίον του ναζισμού, καθώς και την γιαγιά του Σεμπάστιαν, την Λέλα, Ελληνίδα που εργάζεται μαζί με τον Σουηδικό Ερυθρό Σταυρό. Ο Βέρνερ θα ερωτευτεί την Λέλα και άθελά του θα δημιουργήσει μια μικτή οικογένεια. Οι παππούδες του Σεμπάστιαν θα ζήσουν δύσκολα χρόνια στην κατοχική Αθήνα και θα προσπαθήσουν να εργαστούν με τις δυνάμεις του καλού, οδηγημένοι από την αγάπη τους. Ο ίδιος ο Σεμπάστιαν στην τωρινή εποχή, εργάζεται σε μια μεταπτυχιακή εργασία που αφορά τα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής αλλά και του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα. Παράλληλα προσπαθεί μέσα από αυτήν την εργασία να βρει τις δικές του ρίζες. Βοηθός του σε αυτήν την περιπλάνησή του στο παρελθόν θα σταθεί η σύντροφός του, η Ρενάτα καθώς και ο ηλικιωμένος φίλος του πατέρα του, ο Μανώλης Εύσημος, ένας παλιός αριστερός εκδότης ενός φιλολογικού περιοδικού.
Ο συγγραφέας ασχολείται με πολλά θέματα που απασχολούν τον κόσμο: τους ανθρώπους που έχουν γεννηθεί από μικτούς γάμους και το θέμα της πατρίδας αλλά και της εθνικότητας, τις εμφύλιες διαμάχες, την έννοια του φασισμού τότε αλλά και τώρα. Δυστυχώς όλα αυτά είναι θέματα που έχουν πλήξει την σημερινή Ελλάδα αλλά και την σημερινή Ευρώπη, καθημερινά ακούμε στις ειδήσεις για ρατσιστικές επιθέσεις σε μετανάστες και για φασιστοειδείς συμπεριφορές ομάδων και ατόμων. Και το συμπέρασμα είναι ότι τελικά το μόνο φάρμακο κατά αυτής της λαίλαπας είναι η αγάπη. Πότε θα καταφέρουμε να σεβαστούμε και να τιμήσουμε όλα τα θύματα του εμφυλίου πολέμου μαζί; Πότε θα κατανοήσουμε ότι ήταν όλοι θύματα; Πότε θα καταλάβουμε ότι δεν παίζει κανέναν ρόλο η εθνικότητα ενός ατόμου αναφορικά με τον χαρακτήρα του και τα προτερήματά του; Γιατί η αγάπη δεν κοιτά ούτε εθνικότητες ούτε γλώσσες ούτε ιδεολογίες. Η αγάπη είναι από μόνη της μια παγκόσμια πανανθρώπινη ιδεολογία.