Η κοιλάδα του πράσινου κρυστάλλου

by Χρύσα Αναστασίου

Η δεκαεξάχρονη Isabel Castleton ζει σε έναν κόσμο που βρίθει παράξενων κατασκευών και μαγείας. Ορφανή από μητέρα λόγω της ματαιοδοξίας του παππού της –και ξακουστού μηχανικού– Charles, μελετάει για να περάσει στην Ακαδημία των Μηχανικών.

Καθώς το όνειρό της γίνεται πραγματικότητα, αρχίζει να μαθαίνει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη ζωή του Charles. Καταλήγει να ονειρεύεται να ακολουθήσει τα χνάρια του στην εύρεση ενός μαγικού κρυστάλλου με απίστευτες δυνάμεις.

Η Isabel βρίσκεται μπροστά σε ένα καίριο δίλημμα. Θα συνεχίσει την ήρεμη ζωή που τόσο κόπιασε να αποκτήσει ή θα ακολουθήσει μια διαφορετική πορεία στην προσπάθειά της να αλλάξει το παρελθόν;

Με τη βοήθεια δυο καλών της φίλων, της Μάγισσας Nora και του Μηχανικού Daniel, θα βάλει τα δυνατά της ώστε να φέρει ξανά τον κόσμο της σε ισορροπία. «Η Κοιλάδα του πράσινου κρυστάλλου» είναι μια περιπέτεια φαντασίας γεμάτη αερόπλοια και μαγικά πλάσματα. Θα κάνει η Isabel το πρώτο βήμα για τη διάσωση του κόσμου της, παρά τα συναισθήματα απληστίας και εγωισμού που θα συναντήσει στο δρόμο της; Δεν έχετε παρά να την ακολουθήσετε στις αναζητήσεις της!

Genres: Fantasy, Steampunk, Young Adult

532 pages, Paperback

Published May 1, 2018

About the author

Η Χρύσα Αναστασίου γεννήθηκε τον Μάρτη του 1992 στην πόλη των Ιωαννίνων. Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη, στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ και πήρε το πτυχίο της με ειδικότητα σεναρίου. Αγαπάει τη συγγραφή και την ανάγνωση ιστοριών και ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία. Σήμερα κατοικεί στην Αθήνα, όπου και δουλεύει πάνω σε νέες ιστορίες. Περνά τον υπόλοιπο ελεύθερο χρόνο της παρακολουθώντας κινηματογραφικές ταινίες και παίζοντας video games.

Reviews

[Μaria Vrisanaki · Rating 3 out of 5]

Η Isabel Castleton αγαπάει τις μηχανικές κατασκευές. Βαδίζοντας στα χνάρια του διάσημου παππού της, Charles, φιλοδοξεί να περάσει στην ακαδημία των μηχανικών και τελικά, με την υπέροχη μηχανική αράχνη να πάει η ίδια να βρει τον Κρύσταλλο που αναζητούσε ο παππούς της.

Η ιστορία ξεκινάει δυναμικά, με δράση και ενδιαφέρον. Βλέπουμε τον Charles μέσα στην κοιλάδα, το τελικό μέρος της περιπέτειάς του και την κατάληξή του. Οι περιγραφές γεμίζουν τις σελίδες με χρώματα και κινήσεις!
Στη συνέχεια μεταφερόμαστε στην Κατηφόρα, το χωριό της Ίζαμπελ. Από τις περιγραφές του χωριού, δηλώνω πως θα ήθελα να βρεθώ για λίγο στην κατηφόρα και να περπατήσω στα στενά της. Το χωριό με μάγεψε, σε αντίθεση με την Ανηφόρα που μου θύμισε βιομηχανική πόλη. Γενικά οι ονομασίες Ανηφόρα-Κατηφόρα μου φάνηκαν έξυπνες και αστείες, όπως και οι Ανηφοριανοί και Κατηφοριανοί.
Ένα ακόμα στοιχείο του κόσμου που μου άρεσε πολύ ήταν το επικίνδυνο Δάσος με τους Τρελοπίθηκους.

Σε γενικές γραμμές είναι ένα βιβλίο που απόλαυσα. Ξεχειλίζει χρώμα και φαντασία. Λάτρεψα τον σκυλάκο Λούσιαν (είναι ο αγαπημένος μου στο βιβλίο) και όλα τα ‘μηχανικά πλαματάκια’.

Μία παρατήρηση, εξαιτίας της οποίας μειώθηκαν τα αστέρια:
Ενώ η ιστορία ξεκινάει πολύ ωραία, μέχρι τη σελίδα 85 με είχε καθηλώσει, μετά για πολλές σελίδες μου φάνηκε πως έκανε κοιλιά. Περίμενα η Ίζαμπελ να μπει στην ακαδημία και αυτό συνέβη κάπου στην 250 σελίδα. Ενώ συνέβαιναν μέχρι τότε πραγματάκια, θεώρησα πως πήραν πολύ χώρο. Επίσης, μέχρι να πάμε στην Κοιλάδα, στις 100 τελευταίες σελίδες, μεσολάβησαν σελίδες που περιείχαν λόγια και όχι πράξεις, με αποτέλεσμα να χάνω το ενδιαφέρον μου στις στιγμές που η ιστορία κυλούσε τόσο αργά. Ήθελα να δω περισσότερα μέσα στην κοιλάδα, δεν την χόρτασα, και ένα κείμενο πιο μαζεμένο ώσπου να φτάσουμε εκεί.

Είναι μία πολύ αξιόλογη προσπάθεια και περιμένω το επόμενο βιβλίο της συγγραφέως 
Κάτι κατάλαβα για συνέχεια;

*3,5*

Ps: Το έχω πει, μα θα συνεχίσω να το λέω. Πολλά συγχαρητήρια για το πανέμορφο εξώφυλλο! <3

[Michael Kotsarinis]

Παρόλο που η αισθητική του steampunk μου αρέσει πολύ δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία σχετικής θεματολογίας. Έτσι, ήταν πολύ ευχάριστο που μου δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσω ένα βιβλίο του είδους στα ελληνικά από μια νέα συγγραφέα.

Το βιβλίο μας διηγείται μια ιστορία, μια περιπέτεια η οποία έχει αρκετό ενδιαφέρον και, φυσικά, θα μπορούσε να σταθεί ανεξάρτητα σε οποιοδήποτε setting. Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος που δίνονται σταδιακά οι πληροφορίες/αποκαλύψεις, πράγμα που κρατά ψηλά το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Η ολοκλήρωση της ιστορίας είναι πολύ ικανοποιητική καθώς αποφεύγονται οι υπερβολές. Η απλή και σαφής δομή της πλοκής και το σταδιακό "δέσιμο" όλης της υπόθεσης το καθιστούν πολύ εύκολο και χαλαρό στην ανάγνωση.

Ένα πολύ ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι ότι παρουσιάζει ένα κόσμο όπου συνδυάζεται το steampunk και η μαγεία. Βέβαια, θα ήθελα λίγο περισσότερη ανάλυση του συστήματος μαγείας και του πως επηρεάζει τον κόσμο αλλά δεν μπορώ να πω ότι με ενόχλησε αυτό. Τόσο το κομμάτι του steampunk (όσο και της μαγείας και του κοινωνικού συστήματος και του κόσμου του βιβλίου) δεν αναπτύσσονται σε μεγάλο βάθος καθώς παίζουν κυρίως το ρόλο του (πολύ όμορφου) σκηνικού στην ιστορία. Οι σκληροπυρηνικοί του είδους ίσως απογοητευτούν ζητώντας κάτι παραπάνω αλλά πιστεύω πως για το ευρύτερο κοινό είναι ένα πολύ ισορροπημένο βιβλίο γνωριμίας με το steampunk. Θα ήθελα σίγουρα, όμως, να γνωρίσω περισσότερο και πιο αναλυτικά τον κόσμο αυτό σε επόμενες δουλειές της συγγραφέως.

Το βιβλίο επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στην κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, μέσα από την οπτική γωνία της οποίας βλέπουμε όλη την ιστορία, και τις επιδιώξεις της με συνέπεια οι υπόλοιποι χαρακτήρες να μοιάζουν περισσότερο "επιφανειακοί" και να μην αναπτύσσονται σε εξίσου μεγάλο βάθος. Μολαταύτα καταφέρνουμε να συμπαθήσουμε και να ενδιαφερθούμε για κάποιους από αυτούς.

Θα έλεγα ότι στον πυρήνα του το βιβλίο είναι Young Adult αλλά παρόλο που δεν είμαι φαν του είδους, κατάφερε να με κρατήσει και να μου αρέσει καθώς αποφεύγει τις υπερβολές και είναι καλογραμμένο με συνέπεια να διαβάζεται ευχάριστα από ένα ευρύ κοινό.

Εν κατακλείδι πιστεύω ότι είναι μια αξιέπαινη πρώτη προσπάθεια, που θα είναι κρίμα να μην αναπτυχθεί περαιτέρω και πιστεύω αξίζει να διαβαστεί τόσο από τους φίλους του Young Adult όσο και από αυτούς του steampunk ενώ αποτελεί ένα πρώτης τάξης εισαγωγικό βιβλίο για το ευρύ κοινό που θα ήθελε να γνωρίσει το κομμάτι αυτό της φανταστικής λογοτεχνίας με ένα ευχάριστο βιβλίο χωρίς να δυσκολευτεί.

[Maria Vrisanaki]

Η κριτική μου εδώ 😊

my link text

[Έρση Λάβαρη · Rating 5 out of 5]

s t e a m p u n k

Και εφόσον αυτό το ξεκαθαρίσαμε, προχωράμε.

Με το πολύ δυναμικό της ντεμπούτο, η Χρύσα Αναστασίου εμπλουτίζει την εγχώρια σκηνή της λογοτεχνίας του φανταστικού με ένα μυθιστόρημα τρομερά ιδιαίτερο και τρομερά ενδιαφέρον. Μέσα από τον ατμό, τις μηχανικές κατασκευές και την μαγεία παίρνει σάρκα και οστά μια ιστορία που θυμίζει παραμύθι και που, παρά τις δημοφιλείς συμβάσεις που εμφανίζονται αναπόφευκτα ως δάνεια από την διεθνή νεανική λογοτεχνία, δεν στερείται αυθεντικότητας και πρωτοτυπίας.

Η Ίζαμπελ Κάσλτον, λοιπόν, που σε λίγο θα κλείσει τα δεκαέξι της χρόνια και θα μπορέσει να δώσει εισαγωγικές εξετάσεις για την Ακαδημία των Μηχανικών, ζούσε όλη της την ζωή σ’ ένα περιβάλλον που, παρά την τρυφερότητα και την αγάπη του, έτεινε ανέκαθεν να την στρέφει αυστηρά ενάντια στον παππού της. Ο Τσαρλς Κάσλτον ήταν μηχανικός και εφευρέτης, και χάθηκε δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα στην προσπάθειά του να φέρει σε πέρας την μεγάλη αποστολή της ζωής του, το απώτατό του όνειρο: να κάνει δικό του τον Πράσινο Κρύσταλλο, που φρουρούμενος σθεναρά αποτίθεντο στην λίμνη μιας κοιλάδας απροσπέλαστης, κυκλωμένης από ισχυρή μαγεία. Αποτέλεσμα της αποτυχημένης του απόπειρας ήταν ο θάνατος της κόρης του, της Σέσιλι, που σήμανε και την ανατροφή της Ίζαμπελ από την γιαγιά της στην πόλη της Κατηφόρας.

Στο υπόγειο του σπιτιού που μοιράζεται με την γιαγιά της στην Κατηφόρα, και παρά τον αρνητισμό που δίνει πρόσημο αρνητικό σε οτιδήποτε αφορά στον Τσαρλς, στα ταξίδια του και στις κατασκευές του, η Ίζαμπελ, ίσως και ως εξάσκηση για τις επικείμενες εξετάσεις της, εργάζεται επάνω στην δική της μηχανική κατασκευή: αυτήν ακριβώς που θα της επιτρέψει να αποκτήσει τον Πράσινο Κρύσταλλο για να μπορέσει να φέρει πίσω την μητέρα της, ακολουθώντας πιστά τις σημειώσεις στα ημερολόγια του Τσαρλς. Έτσι, ενώ παράλληλα ασχολείται με τις σπουδές της στην Ανηφόρα, εκείνη και οι φίλοι της, η μάγισσα Νόρα και ο μηχανικός Ντάνιελ, καταστρώνουν το σχέδιο που θα τους εξασφαλίσει την πρόσβαση στην Κοιλάδα και που θα τους επιτρέψει να χρησιμοποιήσουν τον πολύτιμο Πράσινο Κρύσταλλο.

Χωρίς να μας απασχολούν οι συμβάσεις (ο ορφανός πρωταγωνιστής που για τους λόγους του είναι εκλεκτός, ο καρμικός έρωτας και οι φίλοι που αυτοθυσιάζονται), τις οποίες η συγγραφέας ούτως ή άλλως χειρίζεται τόσο εύγλωττα ώστε τις ενσωματώνει άψογα στην ιστορία, νομίζω πως αξίζει να μείνουμε στα πραγματικά ευφάνταστα σημεία του κόσμου που γνωρίζουμε: στην Ανηφόρα και την Κατηφόρα, όπου κατοικούν οι εύποροι και οι οικονομικά ασθενέστεροι αντίστοιχα, στα αερόπλοια, που είναι κάτι ανάμεσα σε καράβι και αερόστατο και που τα βρήκα εξαιρετικά γοητευτικά, στην ιδιότυπη μητριαρχία που φαίνεται να λειτουργεί ως Αρχή αυτού του τόπου και που ήταν μια τρομερά ενδιαφέρουσα συμπεριφοριστική πινελιά – κάτι εντελώς διαφορετικό έτσι, για αλλαγή –, στο πού ακριβώς βρισκόταν ο Κρύσταλλος και μέρος τίνος πλάσματος ήταν εν τέλει, στα αυτόματα και τέλος στους Τρελοπιθήκους, που θα ήθελα πολύ να τους αγγίξω. Η Χρύσα Αναστασίου απλώς συλλέγει ετερόκλιτα στοιχεία και τα συνθέτει με τα πιο ισχυρά κονιάματα, και παραδίδει στο τέλος έναν κόσμο καινούριο, ολοκληρωμένο και αρτιότατο.

Η γλώσσα ήταν όμορφη και μεστή, χωρίς ιδιαίτερη διακοσμητικότητα αλλά και δίχως να της λείπει η ευαισθησία που καθιστά ένα κείμενο λογοτεχνικό, με αποτέλεσμα οι περιγραφές να είναι ζωντανές, τα συναισθήματα δυνατά (ιδίως του σασπένς· η συγγραφέας είναι τρομερά καλή στην απόδοση της αγωνίας!) και ο ροή καταιγιστική, γεμάτη εξελίξεις, δυναμισμό και περιπέτεια. Οι χαρακτήρες, περίπου στα μέσα της εφηβείας τους, ήταν όλοι τους συμπαθείς, πιστοί τόσο στις προσωπικότητες όσο και στην ηλικία τους και ανθρώπινοι, γειωμένοι, όχι άψογοι αλλά ούτε καταστροφικοί. Δεν έμειναν στάσιμοι, και ωρίμασαν και μεγάλωσαν κατά την διάρκεια της ιστορίας.

Εν πολλοίς, η πρώτη ελληνική steampunk ιστορία που διάβασα άξιζε σίγουρα τον ενθουσιασμό και τον χρόνο. Πιστεύω πως δεν θα απογοητεύσει κανέναν αναγνώστη, οποιουδήποτε είδους.

[Άννα Σπανογιώργου · Rating 5 out of 5]

Η Χρύσα Αναστασίου συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό με ένα μυθιστόρημα φαντασίας.
Σ’ έναν κόσμο που κυριαρχούν οι μηχανικές κατασκευές αλλά και η μαγεία (θα ήθελα να δω λίγη περισσότερη στις σελίδες του βιβλίου), η Ίζαμπελ, ένα νεαρό κορίτσι, ονειρεύεται να μπει στην Ακαδημία των Μηχανικών. Οι φιλοδοξίες της, όμως, δεν σταματούν εκεί. Καταστρώνει τα σχέδιά της για να βρεθεί στην Κοιλάδα του Πράσινου Κρυστάλλου και να αποκτήσει τον πανίσχυρο κρύσταλλο, προκειμένου να εκπληρώσει μια βαθιά της επιθυμία.
Γύρω από αυτήν την κεντρική ιδέα, η συγγραφέας έχει πλέξει μια πολύ όμορφη ιστορία και μας μιλά για τη φιλία, την αγάπη, την μάχη ανάμεσα στα όνειρά μας και στα πρέπει. Οι χαρακτήρες είναι σωστά δομημένοι, ο κόσμος περιγράφεται εξαιρετικά. Η γραφή είναι ωραία, καθόλου κουραστική, ακόμη και σημεία όπου δεν συμβαίνουν ιδιαίτερα πράγματα κυλούν πολύ γρήγορα. Το περιπετειώδες κομμάτι συμβαίνει προς το τέλος, οπότε στην ουσία το μεγαλύτερο κομμάτι του έργου αφορά την προετοιμασία της Ίζαμπελ για το ταξίδι στην Κοιλάδα.
Σε γενικές γραμμές, απόλαυσα πολύ το βιβλίο! Κρίνοντας από αυτό το πρώτο έργο, θεωρώ πως έχουμε να περιμένουμε πολλά από τη Χρύσα στο μέλλον!

[Zwzwka Rountou · Rating 5 out of 5]

Προσωπικά το λάτρεψα...είναι πρωτη φορά που διαβαζω steampunk.. μπράβο στην Χρύσα Αναστασίου...θα ήθελα να διαβάσω κ ότι άλλο γράψει..η γραφή της απλή κ γενικά ξεκούραστο βιβλίο.η ιστορία μου άρεσε πάρα πολύ κ πως εξελίχθηκε...

[Γιώργος Μπελαούρης · Rating 5 out of 5]

Welcome to Wonderland! (κάποιες σκέψεις για την ‘’Κοιλάδα του Πράσινου Κρυστάλλου’’ της Χρύσας Αναστασίου)

Πιστεύω έχω διαβάσει αρκετό εγχώριο φάντασι για να έχω μία καθαρή εικόνα ως προς το πού κυμαίνεται. Καλώς ή κακώς, ακολουθώντας τα μοτίβα του εξωτερικού, μας φανερώνεται ένα τετράπτυχο: οι μαθητές του Τόλκιν, οι μαθητές του Κινγκ, οι μαθητές της Ρόουλινγκ και οι τρελοί του χωριού. Οι πρώτες τρεις κατηγορίες αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία και –όπως και στα εξωτερικά- η μειοψηφία -και δηλαδή ότι δεν μπορεί να μπει κάτω από την ομπρέλα του Πένιγουάιζ, την ομπρέλα του Μπίλμπο και την ομπρέλα του Χάγκριντ- μπαίνει στην τέταρτη κατηγορία.

Η Χρύσα Αναστασίου, με το σπαθί της, μπαίνει στην τέταρτη κατηγορία και αυτό μόνο την τιμά! Το ντεμπούτο της είναι φρέσκο, γεμάτο φαντασία και πραγματικά ανάσα δροσιάς για τον αναγνώστη που λατρεύει την σκηνή!

Αγάπησα, πραγματικά, όλους τους χαρακτήρες, γιατί μας δόθηκε χρόνος να αναπτύξουμε τέτοια συναισθήματα. Τα κεφάλαια είναι μεγάλα και χορταστικά, περνάμε αρκετό χρόνο με την καθημερινότητά τους, ο ρυθμός είναι αψεγάδιαστος. Δεν υπήρχαν κεφάλαια τρισέλιδα, η δράση δεν βιαζόταν να ‘’χωθεί’’, γινόμασταν μέρος των μικρών κοινοτήτων που περιγράφονταν, συμπονούσαμε τα δεινά τους και πανηγυρίζαμε με τις επιτυχίες τους.

Η ηρωίδα, η Ίζαμπελ, είναι τρομερά συμπαθής, παρά την στενομυαλιά και το πάθος της, που ώρες-ώρες διώχνουν στην άκρη το τι θα ήταν ασφαλές. Είναι μια κοπέλα που φλέγεται εσωτερικά και όσα θέλει να καταφέρει είναι μεν λογικά, αν και με μία δόση τρέλας. Έχοντας κατά νου το περιορισμένο περιβάλλον που γαλουχήθηκε, ήταν πολύ ‘’αληθινό’’ το να ποθεί μία περιπέτεια και δεν με εξέπληξε το νεαρό της ηλικίας της (πολλές φορές, το πάθος της εφηβείας, δεν το ξανάχουμε ποτέ!).

Η Νόρα και ο Ντάνιελ ήταν πολύ πιστευτά και ολοκληρωμένα sidekicks. Η Νόρα πραγματική φίλη και ο Ντάνιελ ρομαντικός και παθιασμένος όσο και η Ίζαμπελ. Μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι η Νόρα, αν και παρουσιάζεται φοβική ή ανασφαλής σε κάποια κεφάλαια (ως αναφορά την λήψη αποφάσεων) ήταν η ήρεμη δύναμη της τριάδας και ομολογώ, ότι μαζί με τον Τσαρλς, ίσως να ήταν ο αγαπημένος μου χαρακτήρας. Ειδικά το ότι πατάει πόδι στο τέλος.

Η ιδέα των αυτομάτων –Λούσιαν, Άιρον και ενός άλλου που αποκαλύπτεται- ήταν πανέμορφη και μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που είχαν γραφτεί και τα τρία αυτόματα, τόσο οι διαφορές όσο και οι ομοιότητές τους. Η Αϊλήν και ο Τομπάιας, σαν γονεϊκές φιγούρες, ήταν πάλι, ιδανικά πλασμένοι, μα η επιφυλακτικότητά τους σε αντίθεση με το πάθος των νεαρών, με έκανε κάποιες στιγμές να νιώθω όπως ένιωθα με την Σκάιλερ στο Μπρέηκιν Μπαντ (ναι, έχει όλα τα δίκαια του κόσμου και είναι η φωνή της λογικής, αλλά φύγε από εδώ, μη μας πρήζεις). Η Σκάι και ο Τζεφ, σαν στερνή προσθήκη ήταν περιπετειώδεις και γεμάτοι ενέργεια και κύρος, όπως τους ήθελε ο ρόλος τους, ενώ τα συναισθήματά μου για την Μαίρη Άνν, είναι όμοια με την Αϊλήν και τον Τομπάιας, μα σίγουρα με εκνεύριζε περισσότερο σε κάποιες σκηνές.

Δε θέλω να κάνω σπόιλερς, γι’ αυτό και ίσως να μη βγάζουν πολύ νόημα οι άνωθεν αοριστίες σε όποιον δεν το έχει διαβάσει, μα πραγματικά θα ήθελα -αν κάποιος λαμβάνει υπόψιν αυτά τα κατεβατά μου- να του δώσει μία ευκαιρία: είναι πραγματικά παραμυθένιο, γεμάτο συναισθήματα και χρώματα και έχει μία ευγένεια και μία αγνότητα που με έκαναν να νιώθω παιδί! Σκηνές με το αυτόματο σκύλο να κυνηγά κότες ή στοιχήματα παιδιών για το ποιος θα κλέψει μία μπανάνα από τον τρελοπήθικο ή βόλτες στην αγορά και βαρεμάρα στην σχολή ήταν αυτές που δεν χόρταινα για κάποιο λόγο! Ενώ από την μέση του βιβλίου και μετά (από την αποκάλυψη του Ριντ) απλά δεν μπορείς να το αφήσεις! Ήταν όλο κάτι καινούριο και με ενθουσίασε! Δεν είχε την βιαιότητα ή τους ρυθμούς που έχουμε συνηθίσει, ούτε την ίδια ‘’μουντίλα’’ χρωμάτων που κυριαρχεί στα περισσότερα φάνταζι, ούτε κλείνοντας το βιβλίο –με την αδρεναλίνη να σιγά- δεν νιώθουμε χαομένοι ή ότι δεν ξέρουμε τους ήρωες γιατί τους είδαμε μόνο να σφάζουν και να μαχαιρώνουν δεξιά και αριστερά…

Αλλά, ας περάσουμε στα αρνητικούλια. Γιατί ομολογώ, έπρεπε να κλείσω το βιβλίο και να το σκεφτώ λίγο για να εντοπίσω τα αρνητικά. Έχω καμία ώρα που έχει γίνει αυτό και τώρα, μετά το τέλος, εμφανίστηκαν κάποια ‘’πλήγματα’’ (φανταστείτε πόσο μαγευτική είναι η αφήγηση που δεν τα εντόπιζα όσο το διάβαζα!). Πρώτον: αν δεν έχει συνέχεια, είναι λειψό ως αναφορά τον κόσμο. Είναι περιορισμένος και σε κάνει με το πέρας της ανάγνωσης να απορείς ή αν όλα είναι τόσο κοντά μεταξύ τους ή αν δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από τα τρία μέρη που περιγράφονται και το ένα που αναφέρεται. Κάποιοι χαρακτήρες σηκώνουν παραπάνω άνοιγμα επίσης. Δεύτερον: δεν είμαι ο άνθρωπος ή ο αρμόδιος που θα μιλήσει για αγγλισμούς (έχω έναν χαρακτήρα που χρησιμοποιεί την λέξη ‘’χάνω το κουλ μου’’ και έχω και ολόκληρη εξήγηση γιατί δεν αλλάζει αυτή η φράση και γιατί δεν λέει ‘’χάνω την ψυχραιμία μου’’) αλλά κάποιοι μου κλώτσησαν. Περισσότερο τα ‘’κοίταξε πίσω’’ ‘’αγκάλιασε πίσω’’ κλπ. Ναι, πολλοί από εμάς όταν γράφουμε σκεφτόμαστε κάποια πράγματα στα αγγλικά (καλώς ή κακώς) μα δεν το προσάπτω τόσο στην συγγραφέα όσο στην επιμέλεια (επίσης, πάνω στο θέμα της επιμέλειας, με τα [Χ] τι φάση; Μου πήρε πολλές σελίδες για να καταλάβω ότι δεν είναι κάποια κρυφά στοιχεία που έβαζε η συγγραφέας αλλά απλά τυπογραφικό λάθος!). Στο προηγούμενο σημείο μπαίνει και τα ‘’λαθάκια’’: ‘’βλασφημώντας τον εαυτό της’’ και ‘’ξεμπλέξει την βαβούρα από εξαρτήματα’’. Τρίτον: μου φάνηκε εγκληματική η έλλειψη δύο σκηνών (η Νόρα να τα βρίσκει με την Μαίρη Ανν και ο Ντάνιελ με τον πατέρα του) από την στιγμή που είχαμε την κατάληξη που είχαμε με την Σέσιλι (δεν λέω περισσότερα και ίσως να είναι και καθαρά προσωπικό θέμα αυτό). Και τέλος: το βιβλίο, ίσως να κουράσει κάποιους σε αντίθεση με εμένα, ως προς το γεγονός ότι από την μέση και μετά αρχίζει να ανεβάζει ρυθμούς. Με το δυναμικό ξεκίνημα και με τον τίτλο, ίσως να παραπέμπει σε παραπάνω δράση και αναζήτηση, μα μέχρι την μέση δεν γίνονται όσα θα φανταζόμασταν.

Βέβαια, αυτά είναι προσωπικές ‘’ελλείψεις’’ και πιθανά αρνητικά που εντόπισα, μα αλήθεια, δεν του αφαιρούν τίποτε. Με έκανε να νιώσω όπως ένιωθα όταν έβλεπα το ‘’αστέρι του βορρά’’ και την ‘’χαμένη ατλαντίδα’’ ή όπως όταν διάβαζα ‘’τα χρονικά του Σπάιντεργουικ’’ και ‘’Οδυσσέα Μουρ’’ και πραγματικά απόλαυσα κάθε σελίδα. Θα ήθελα πάρα πολύ μία συνέχεια, ίσως με τους ήρωες δέκα χρόνια μετά ή κάτι παρόμοιο, αλλά με το ΤΕΛΟΣ στο τέλος, είναι απόλυτα κατανοητό αν η συγγραφέας θέλει να προχωρήσει σε κάτι άλλο.

[Marilena ⚓ · Rating 3 out of 5]

Πρώτο βιβλίο της συγγραφέα που διαβάζω και από όσο είδα,είναι το πρώτο δικό της που κυκλοφόρησε!
Δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει κάτι παρόμοιο,ο κόσμος που έχει δημιουργήσει είναι αρκετά πρωτότυπος.Οι μηχανικές κατασκευές και η λειτουργία τους,σε συνδυασμό με την μαγεία, ταίριαξαν απόλυτα, -αν και αρχικά δεν το περίμενα- η ιδέα της ήταν αρκετά έξυπνη και το αποτέλεσμα δεν ήταν κακό.
Οι περιγραφές ήταν βοηθητικές για όσους δεν το έχουν με τα κατασκευαστικά -εμένα εννοω🙈- αλλά προσωπικά οι τόσες λεπτομέρειες και αναλύσεις με κούρασαν,σε σημείο να περνάω σημεία, που γινόταν υπερβολική ανάλυση.Επίσης μου έλειπε η δράση και η περιπέτεια.Περίμενα να είναι στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, δυστυχώς ήταν μόνο στα 2-3 τελευταία κεφαλαία!

Νομίζω ότι σε εφήβους θα ταιριάξει καλύτερα και θα το απολαύσουν περισσότερο.
Θελω να διαβάσω και το νέο της βιβλίο, που κυκλοφόρησε πρόσφατα,κάποια στιγμή τους επόμενους μήνες και φυσικά να της δώσω μια δεύτερη ευκαιρία.

[Δανάη Ιμπραχήμ · Rating 5 out of 5]

Το steampunk ήταν μέχρι πρόσφατα μία από τις ελάχιστες υποκατηγορίες του fantasy που αγνοούσα και δεν είχα διαβάσει. Η πρώτη μου επαφή με το είδος προέκυψε στο Φαντασμαγόρια 2019, όπου και άκουσα την Χρύσα Αναστασίου να παρουσιάζει το βιβλίο της. Κι αφού δεν έκανα κανένα κόπο να μειώσω την λίστα με τα αδιάβαστα το καλοκαίρι, φέρθηκα για μία ακόμα φορά άπληστα και πήρα την Κοιλάδα του Πράσινου Κρυστάλλου στο Φαντάστικον. Αλλά ήταν μία αγορά που τελικά έπρεπε να είχα κάνει πολύ νωρίτερα.

Το είδος του stempunk μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον και ιδιαίτερο. Μέσα στο βιβλίο της Χρύσας συνάντησα κατασκευές και μαραφέτια (για μένα έτσι λέγονται όλα τα εργαλεία) που θα με έβαζαν στον πειρασμό να δοκιμάσω να κατασκευάσω κάτι. Ευτυχώς για τον κόσμο, ξέρω ότι είμαι μαστροχαλαστής, οπότε και μάλλον θα μείνω στο διάβασμα. Επιπλέον, δεν έλειψε από την Κοιλάδα το φαινόμενο της μαγείας, που κατείχαν υπερφυσικά όντα, αλλά και η φίλη της πρωταγωνίστριας, η πολυαγαπημένη μου Νόρα.

Οι χαρακτήρες ήταν ένας προς ένας, συμπαθείς και αξιολάτρευτοι. Δεν ήταν too good to be true, αλλά ούτε και τέρμα αντισυμβατικοί. Η Χρύσα κατάφερε να ισορροπήσει ανάμεσα στο συνηθισμένο και την νέα τάση και να δημιουργήσει κάτι αρκετά καινοτόμο. Αγνοί αλλά ζαβολιάρικοι χαρακτήρες. Παιδάκια θα λέγαμε, αλλά τελικά ήταν έφηβοι. Φυσικά υπήρχαν και οι εξαιρέσεις, όμως ήταν τέτοια η ατμόσφαιρα που είχε δημιουργήσει η συγγραφέας, με αποτέλεσμα ακόμα κι αυτοί να μην φαντάζουν χθόνιοι.

Η ροή κύλησε ευχάριστα, το κείμενο ήταν άρτιο, οι σκηνές που ανέβαζαν την αδρεναλίνη τόσο όμορφα γραμμένες που από την μία αγωνιούσες κι από την άλλη θαύμαζες την γραφή μιας ανερχόμενης συγγραφέως. Ειλικρινά, δεν μπόρεσα να βρω κάτι που μου έλειψε ή με ενόχλησε έστω και στο ελάχιστο, καθώς βάδισα σε τελείως ξένα μονοπάτια, τα οποία με έκαναν να τα αγαπήσω. Ίσως αν είχα διαβάσει κι άλλα steampunk να είχα υψηλότερες προσδοκίες, όμως το υλικό που έχω στα χέρια μου είναι τεχνοτροπικά άψογο κι ανεξαρτήτως του πόσο βαθιά είμαι στο είδος, θα το διάβαζα ξανά με χαρά. Κι αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Αλλά ίσως η Χρύσα να μας ετοιμάσει κάτι καινούριο και να συνεχίσω να εντρυφώ στο steampunk!

[Αλέξης Ζησιμόπουλος · Rating 5 out of 5]

Πριν ξεκινήσω να αναλύω, ας επεξηγήσω το βαθμό μου.

Συνήθως, ο βαθμός δικαιολογείται με το τέλος του κειμένου, μα εδώ οφείλω να μιλήσω για το πεντάρι/άρια. Τι είναι ένα 5; Ένα γεμάτο σκορ; Ένα άριστα;
Σημαίνει ότι αυτό το βιβλίο είναι τέλειο; Όχι, δεν είναι. Είναι το αγαπημένο μου βιβλίο; Όχι, δεν είναι. Είναι ωστόσο στην κατηγορία του απείρως κοντά σε έναν τέλειο βαθμό, τον οποίο οφείλω και να αποδώσω μέσω του συστήματος του Goodreads. Βαθμολογώντας το ως ελληνικό αυτοτελές steampunk βιβλίο, είναι το καλύτερο που έχω διαβάσει λοιπόν και το λέω με όλη μου την ειλικρίνεια.

Προτείνω αυτό το βιβλίο επίσης σε κάποιον νέο του είδους, μιας και ο τρόπος που παρουσιάζει τα στοιχεία του είναι φιλικός σε άτομα με μικρή επαφή με τη steampunk/arcanapunk κουλτούρα. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι απλό ή απλοϊκό βέβαια σαν setting.

Δεν θα κάνω πολλά spoils, μα θα αναφερθώ loosely σε σημεία του βιβλίου.

Πριν απ' αυτό, θέλω να επισημάνω το δυνατότερο σημείο κατά την άποψή μου, το οποίο είναι ο τρόπος που η Χρύσα γράφει. Είναι αρκετά συναισθηματικός κατά μία έννοια, ακόμη και στις περιγραφές. Η συγγραφέας καταφέρνει να περνάει μέσα από ένα εσωτερικό φίλτρο το οτιδήποτε συμβαίνει, δίνοντάς σου την εντύπωση ότι έχει σημασία για τους χαρακτήρες πρώτα κι έπειτα για την πρόοδο της πλοκής. Δεν ξέρω αν μπορώ να το εξηγήσω σωστά, μα η γραφή της σε βοηθάει να νοιαστείς για όσα συμβαίνουν και το παραμικρό φαντάζει σημαντικό και ενδιαφέρον.

Από την άλλη, να πω πως οι περιγραφές και οι αφηγήσεις σε ορισμένα σημεία είναι αρκετά πυκνές και ίσως επαναλήψιμες. Αν έπρεπε να αποδώσω μια λέξη για το pacing της Χρύσας στο κομμάτι αυτό θα διάλεγα: Σχολαστική. Λεπτολογεί. Αυτό είναι και καλό και κακό. Καλό γιατί γράφει καλά, με ροή, σημασία και συναίσθημα. Κακό, γιατί περί ορέξεως κολοκυθόπιτα και προσωπικά προτιμώ πιο fast-paced παραγράφους. Μα αυτό δεν αφαιρεί κάτι απ' το περιεχόμενο.

Το βιβλίο ξεκινάει δυνατά, πολύ δυνατά για την ακρίβεια. Για τα δικά μου δεδομένα, ίσως να με έβλαψε κιόλας ο πρόλογος. Είδα τόσα πολλά, έμαθα τόσα πολλά, ένιωσα τόσα πολλά και με το τέλος του, δεν μου είχε μείνει ενθουσιασμός για μυστήριο και περιπέτεια. Έπρεπε να περάσουν μερικά κεφάλαια για να με κερδίσει ξανά, μιας και ο βηματισμός είχε αλλάξει μαζί με ένα καινούργιο προσκήνιο και χαρακτήρες. Κατάφερε όμως να με κερδίσει και να χαράξει στο μυαλό μου ήδη απ' τα κεφάλαια 3-4 τα εξής: Πρώτον, η Χρύσα Αναστασίου ξέρει να γράφει. Δεύτερον, αυτό είναι στην ουσία του ένα βιβλίο όπως ορίζω εγώ το τι θα έπρεπε να είναι ένα βιβλίο.

Και τι εννοώ; Ο τελικός σκοπός κάθε συγγραφέα και αναγνώστη συνάμα θα έπρεπε να είναι να περάσουμε όλοι καλά. Δεν διαβάζω για να μιζεριάσω, ούτε να καταριέμαι κανέναν. Θέλω να διασκεδάσω και να εμπλακώ συναισθηματικά. Και η Χρύσα νιώθω ότι το καταλαβαίνει απόλυτα αυτό, είτε φροντίζοντας εσκεμμένα είτε εν αγνοία της να γράφει έτσι.

Για παράδειγμα, η σκηνή με τους Τρελοπίθηκους στο δάσος είναι απ' τις αγαπημένες μου σε όλο το βιβλίο. Ναι, γίνονται πραγματάκια και μετά το κεφάλαιο 3 και είναι υπέροχο το πού και πώς καταλήγει η ιστορία. Μα, εκεί ένιωσα όσα ήθελα να νιώσω. Απλά και μόνο επειδή παρουσιάζει ένα ζήτημα με τρόπο αστείο, διασκεδαστικό, οργανικό και το κάνει να μοιάζει το πιο σημαντικό πράγμα που βίωσες ποτέ μαζί με τους χαρακτήρες και προωθεί την πλοκή και τις προσωπικότητες όλων, χτίζοντας τον κόσμο και αφήνοντάς σε ευχαριστημένο και πλήρη. Αυτό είναι η ουσία του γιατί γράφουμε και διαβάζουμε. For fun. Πέρασα καλά και δεν κοίταξα ποτέ πίσω.

Ισορροπόντας στη γραμμή του πότε μιλάμε σοβαρά, του πότε αυτό είναι ρεαλιστικό, του πότε είναι εξωπραγματικό και κάνοντάς τα όλα να μοιάζουν πειστικά, ταιριαστά και άξια να νοιαστείς σε έναν κόσμο με steampunk μηχανές και μαγικούς νόμους, η Χρύσα πλάθει μια ιστορία που πρέπει να μπεις με προδιάθεση να μην σου αρέσει ώστε να μην σε κερδίσει τελικά.

Είναι γοητευτικό το οτιδήποτε συμβαίνει στο βιβλίο, βρίθει από προσωπικότητα και φαντασία και πραγματικά ένιωσα πόσο καλά πέρασε η Χρύσα για να σκεφτεί όλες τις λεπτομέρειες, χαρακτήρες και σκηνές που ξετυλίγονται. Και από κει και πέρα, δεν έχει σημασία το οτιδήποτε άλλο έχω να σχολιάσω.

Μη φοβάστε να χαθείτε σε φτιαχτούς κόσμους, δεν έχετε τίποτα να χάσετε αν είναι σαν αυτούς που φτιάχνει η Χρύσα Αναστασίου.

[Olga Barlagianni · Rating 4 out of 5]

Ένα πολύ γλυκό μυθιστόρημα, πολύ έξυπνα δομημένο, φεμινιστικό χωρίς να υπονομεύει το αντρικό φύλο (όπως μερικοί παρερμηνεύουν αυτή την τόσο σύγχρονη και πραγματικά χρειαζούμενη έννοια) και γεμάτο περιπέτεια. Πολύ καλοστημένη ιστορία με όμορφα μηνύματα και δυναμικούς χαρακτήρες συμπαθέστατους και αληθινούς, από μια συγγραφέα με περιθώρια εξέλιξης που σίγουρα θα εμπιστευτώ με το χέρι στην καρδιά στο μέλλον!
Συστήνεται σε όλους τους λάτρεις της νεανικής λογοτεχνίας και της περιπέτειας, με μόνο σίγουρο το ότι δεν υπάρχει περίπτωση να απογοητεύσει κανέναν. Καλές αναγνώσεις!

[Πόπη · Rating 4 out of 5]

3.5/5

[Γρηγόρης Δημακόπουλος · Rating 5 out of 5]

Mια αξιόλογη ιστορία, ένα τίμιο και καλοδουλεμένο βιβλίο, ιδανικό ώστε να προσελκύσει το ευρύ κοινό.

Μπορείτε να διαβάσετε την άποψή μου στο ιστολόγιο της Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας:

https://www.lefalok.gr/%CE%97-%CE%9A%...

[Στέλιος Μαρμελούδης · Rating 4 out of 5]

Ένα βιβλίο που με ικανοποίησε, γεμάτο με περιγραφές και περιπέτειες. Η πρωταγωνίστρια κυνηγά τους στόχους της σε ένα προτότυπο σκηνικό όπου η μαγεία συνυπάρχει με τις μηχανες, όπως και τα μαγικά πλάσματα με τα μηχανικά, ένα περιβάλλον που σε παρασέρνει στις σελίδες του βιβλίου. Ξεκούραστη γραφή, προσιτό λεξιλόγιο, στα θετικά του βιβλίου. Προσωπικά θα ήθελα μία πιο γρήγορη και σε μερικά σημεία ρεαλιστική πλοκή. Μια ευχάριστη ιστορία, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως. Ελπίζω σε μελλοντικές της δουλειές! Το προτείνω σε λάτρεις του fantasy!

[Mania · Rating 4 out of 5]

Μετά το βίντεο-κριτική της Μαρίας και του Μανώλη για το βιβλίο αποφάσισα να το ξεκινήσω αμέσως και δεν το μετάνιωσα. Συνάντησα όλα όσα ανέφεραν τα παιδιά και τα καλά και τα αρνητικά. Συμπάθησα πολύ τα παιδιά αν και θα ήθελα να δω περισσότερα με την ιζαμπελ και τον ντανιελ.

[Anthi Lam · Rating 4 out of 5]

Ιδιαιτερο και διαφορετικο απο οσα εχω διαβασει. Με κερδισε η πρωτοτυπια του θεματος και η ατμοσφαιρα. Ηταν περιπετειωδες και αναλαφρο γλυκο εκει που επρεπε.

[Rozita Tsoni · Rating 5 out of 5]

Δεν περίμενα να διαβάσω ελληνικό βιβλίο στο χώρο της φαντασίας τόσο καλογραμμένο. Γρήγορη πλοκή, φοβερές περιγραφές και εικόνες! Σε κάθε επίπεδο αξίζει να το διαβάσει κανείς. Θέλουμε και συνέχεια…

[Βάλερι · Rating 4 out of 5]

~ Πολύ καλό steampunk, καλό YA, διασκεδαστική και δεμένη περιπέτεια!

[Τίνα Μπαρμπάτσαλου · Rating 5 out of 5]

Αρχικά, νομίζω πως βρίσκομαι στα κρεμαστά φοιτητικά στέκια της Ανηφόρας την ώρα που γράφω αυτή την κριτική. Η κοιλάδα του πράσινου κρυστάλλου έχει εκπληκτικές περιγραφές του κόσμου, τόσο, που φαντάζεσαι πως είσαι κάπου εκεί. Ο κόσμος ειναι μικρός, αλλά προσεκτικά δομημένος, με στοιχεία που στηρίζουν την steampunk κουλτούρα (αγαπημένα αυτόματα 😊). Οι χαρακτήρες βγάζουν ένα αθώο alignment και η Χρύσα τεκμηριώνει ωραία το τραύμα που αντανακλάται στη συμπεριφορά της Isabel. Το βιβλίο αποπνέει θετική ενέργεια και ο τρόπος γραψίματος ταιριάζει απόλυτα σε αυτό που θέλει να περάσει. Θα προτιμούσα ίσως μια λιγότερο biased αφήγηση σε γ' πρόσωπο όσιν αφορά την Isabel, κάτι που είναι όμως υποκειμενικό και δε χαλάει την αισθητική του βιβλίου. Well done Χρύσα, περιμένω να διαβάσω κι άλλα έργα σου!

[Alexandra Loli · Rating 5 out of 5]

Με το που ξεκίνησα το βιβλίο δεν μπορούσα να το αφήσω γιατί ήταν σαν άφηνα ένα κομμάτι μου μέσα στην ιστορία γιατί έπρεπε να σηκωθώ και να συνεχίσω την καθημερινότητά μου. Οι εικόνες ήταν τόσο ζωντανές που ζούσες μέσα από αυτές και προχωρούσες μαζί τους. Κάθε βήμα της Isabel και όλων των ηρώων ήταν και δικό μου.

Δεν είχα διαβάσει ξανά steampunk και ήμουν περίεργη να δω τι σημαίνει, τι είναι αυτό. Μου άρεσε πολύ και πιστεύω ότι ταίριαζε το είδος με την ιστορία. Με έκανε να θέλω να διαβάσω περισσότερα βιβλία της κατηγορίας αυτής.

Απόλαυσα την ιστορία και θα την πρότινα σε οποιοδήποτε λάτρη και μη του φαντιστικού που θα ήθελε να δοκιμάσει κάτι νέο.

[Spiros St · Rating 5 out of 5]

Πολύ ενδιαφέρον βιβλιο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση στην αρχή ήταν το πόσο ευρυματικες ηταν οι μηχανικές κατασκευές και η χρήση τους. Σύντομα συνηθίζεις ότι έτσι ειναι αυτός ο κόσμος και απολαμβάνεις της ομόρφες εικόνες που δημιουργούν οι περιγραφές. Εκεί που δεν το περιμένεις εμφανίζεται και λίγη μαγεία. Ωραία πλοκή και η εξέλιξη των χαρακτήρων μοιάζει φυσική. Σε κάθε κεφάλαιο μαθαίνεις κάτι νέο που σε τραβάει να θες να συνεχίσεις το επόμενο. Θα το πρότεινα σε όποιον έχει ορέξη για κάτι steampunk και μαγεια.

[Olga · Rating 5 out of 5]

Παρόλο που δεν έχω ξαναδιαβασει τέτοιου είδους βιβλίο (steampunk fantasy) και γενικά δεν είμαι βιβλιοφαγος, οι περιγραφές του βιβλίου μου δημιούργησαν μια τόσο ζεστή ατμόσφαιρα που δεν ήθελα να το αφήσω. Είχα αγωνία για τους χαρακτήρες και τους ένιωθα σαν αληθινά πρόσωπα. Ήταν μια ιστορία η οποία μου κράτησε ευχάριστη συντροφιά από την αρχή μέχρι το τέλος.

[Honest Reviews · Rating 5 out of 5]

Πολύ χαριτωμένο βιβλίο με απλή γραφή, πολύ συμπαθητικούς χαρακτήρες και μια πανέμορφη περιπέτεια!

[Petros · Rating 2 out of 5]

Σαν σύνολο το βιβλίο ήταν μέτριο, με καλές ιδέες αλλά τίποτα το ιδιαίτερο στην παρουσίασή τους. Απευθύνεται σε νεαρό κοινό, οπότε μη περιμένετε κάποια τρανή ανατροπή ή κάτι έξω από τα συνηθισμένα όσο αφορά χαρακτήρες ή πλοκή. Είναι μια ελαφριά περιπέτεια σε steampunk κόσμο, όπου μια κοπέλα θέλει να γίνει μηχανικός και ψάχνει να βρει έναν μαγικό κρύσταλλο. Ο κόσμος στον οποίο που ζούνε οι ήρωες τρώει το μεγαλύτερο κομμάτι του βιβλίου κι ακόμα κι εκεί πέφτει πάρα πολύ περιγραφή όπου σχεδόν όλα στα λέει ο αφηγητής παρά τα βλέπεις καθώς συμβαίνουν. Όταν τελικά κάτι συμβαίνει από άποψη δράσης, είναι απλές αψιμαχίες με πίθηκους και έναν μηχανικό δράκο. Με χάλασε και λίγο που τις άνω τελείες δεν τις δεχόταν η γραμματοσειρά που χρησιμοποιήθηκε και έβλεπες στη θέση τους ένα τετράγωνο με Χ. Βάλε και το πώς όλα τα ονόματα ήταν αγγλικά και γραμμένα με αγγλικούς χαρακτήρες, λες και η συγγραφέας φοβόταν να προσπαθήσει για κάτι πιο πρωτότυπο ή της φαίνονταν χαζά αν τα άφηνε στα ελληνικά.

[ZaManFoY · Rating 5 out of 5]

Αν και κατα βαση τα βιβλια που διαβαζω ειναι horror με μπολικη βια και ξεκινώντας το διαβασμα με επεισα να ειμαι επιεικής (πραγμα που ηταν εντελως αχρειαστο εν τέλει) με εξεπληξε πολυ ευχαριστα σε σημειο να ''κολαω''.Ενω ελεγα θα βγαλω αυτα τα Κεφ. για σημερα ηταν στιγμες που επρεπε να συνεχισω.Με εκανε να νοιαζομαι για τους χαρακτηρες χωρις να ειναι καθολου αδιαφοροι, το ολο σκηνικο με της μηχανες και η εποχη που ειναι τοποθετημενο εδενε τοσο ωραια με την ολη εμπειρια της μαγεια που διαδραματίζεται.

Υγ.Θελουμε και συνεχεια