Paris

Three Cities Trilogy #3

by Émile Zola, Ernest Alfred Vizetelly (Translator)

In The Three Cities, Zola moves from a study of France's Second Ernpire past to the Republican present, and directly addresses the religious and social issues of his age. Set at the turn of the century, the three-part itinerary of Lourdes, Rome and Paris can be regarded as an updated pilgrim's progress.

Three years after returning empty-handed from Rome, Abbé Pierre Froment's ceaseless missions, in which the reader follows him from finely-depicted slum, boudoir, and salon to intrigue-ridden Parliament itself, have convinced him of the uselessness of practical charity. He is reunited with his brother, Guillaume, whose anarchist acquaintances believe that terrorism is the means whereby society will be generated, and in his fiancée, Marie, meets a woman who seems unconsciously to prefer the troubled priest.

Will the tranquil scientific rationalism of this family home help Pierre at last to lay down the burden of his cassock?

Genres: Classics, Fiction, France, 19th Century, French Literature, Literature, Novels

488 pages, Paperback

First published January 1, 1898

About the author

Émile Zola was a prominent French novelist, journalist, and playwright widely regarded as a key figure in the development of literary naturalism. His work profoundly influenced both literature and society through its commitment to depicting reality with scientific objectivity and exploring the impact of environment and heredity on human behavior. Born and raised in France, Zola experienced early personal hardship following the death of his father, which deeply affected his understanding of social and economic struggles—a theme that would later permeate his writings.
Zola began his literary career working as a clerk for a publishing house, where he developed his skills and cultivated a passion for literature. His early novels, such as Thérèse Raquin, gained recognition for their intense psychological insight and frank depiction of human desires and moral conflicts. However, it was his monumental twenty-volume series, Les Rougon-Macquart, that established his lasting reputation. This cycle of novels offered a sweeping examination of life under the Second French Empire, portraying the lives of a family across generations and illustrating how hereditary traits and social conditions shape individuals’ destinies. The series embodies the naturalist commitment to exploring human behavior through a lens informed by emerging scientific thought.
Beyond his literary achievements, Zola was a committed social and political activist. His involvement in the Dreyfus Affair is one of the most notable examples of his dedication to justice. When Captain Alfred Dreyfus was wrongfully accused and convicted of treason, Zola published his famous open letter, J’Accuse…!, which condemned the French military and government for corruption and anti-Semitism. This act of courage led to his prosecution and temporary exile but played a crucial role in eventual justice for Dreyfus and exposed deep divisions in French society.
Zola’s personal life was marked by both stability and complexity. He married Éléonore-Alexandrine Meley, who managed much of his household affairs, and later had a long-term relationship with Jeanne Rozerot, with whom he fathered two children. Throughout his life, Zola remained an incredibly prolific writer, producing not only novels but also essays, plays, and critical works that investigated the intersections between literature, science, and society.
His legacy continues to resonate for its profound impact on literature and for his fearless commitment to social justice. Zola’s work remains essential reading for its rich narrative detail, social critique, and pioneering approach to the realistic portrayal of human life. His role in the Dreyfus Affair stands as a powerful example of the intellectual’s responsibility to speak truth to power.

Reviews

[Jonathan · Rating 3 out of 5]

Paris is the last volume in the Three Cities trilogy and was first published in 1898. After the struggle I had with the previous volume, Rome, (see here and here) I did wonder if I would ever finish the trilogy; but I have. Even the first volume in the series, Lourdes, was a bit of a struggle. The main character throughout the series is the Abbé Pierre Froment, a priest who no longer retains his faith, and although Zola makes us sympathise with Froment's predicament we know right from the start that he will end up leaving the church; it just takes so bloody long for it to happen. The whole series is seriously flawed, in my opinion, Lourdes would have worked better as a piece of journalism, Rome should have been abandoned completely, although a short story could possibly have been salvaged from it, and Paris, which was the best of the three, would still have worked better without Pierre's struggle with his faith.

Paris opens with Pierre agreeing to take some alms from Abbé Rose to a former house painter, called Laveuve, who is on the verge of starving to death. Abbé Rose is being watched by his superiors as his persistent alms-giving is starting to annoy the church hierarchy. Pierre agrees to take the few francs to the man and visits Laveuve in his working-class slum. Pierre witnesses many scenes of poverty which Zola describes ruthlessly. Pierre enquires with a family as to the whereabouts of Laveuve, whom they know as 'The Philosopher'. Pierre eventually locates him in a nearby hovel.

Here, on a human face, appeared all the ruin following upon hopeless labour. Laveuve's unkempt beard straggled over his features, suggesting an old horse that is no longer cropped; his toothless jaws were quite askew, his eyes were vitreous, and his nose seemed to plunge into his mouth. But above all else one noticed his resemblance to some beast of burden, deformed by hard toil, lamed, worn to death, and now only good for the knackers.

Pierre not only delivers the alms from Rose but he also spends the rest of the day trying to get Laveuve admitted into the Asylum of the Invalids of Labour by using his connections with the wealthy people on the board of the organisation. Zola here presents the high-society of Paris, particularly the Duvillard's family and friends; the Baron Duvillard is a banker involved in an African Railway scheme and his wife, Eve, does at least want to help Pierre. But he's passed around from person to person, none of whom are willing to help him directly. In the end all his efforts are in vain as Leveuve dies before any decision can be made. He is disgusted with himself that he had allowed his hopes to rise once again, to hope that he could actually help people with charity, and as a result his doubts return.

He had ceased to believe in the efficacy of alms; it was not sufficient that one should be charitable, henceforth one must be just. Given justice, indeed, horrid misery would disappear, and no such thing as charity would be needed.

Pierre is then witness to an act of terrorism as he notices a man, Salvat, whom he had seen when visiting Laveuve, meet Pierre's brother, Guillaume. Salvat walks away to the Duvillard's mansion, followed by Guillaume, who is followed by Pierre. Pierre watches Salvat enter a doorway and is soon seen running from the building; Guillaume enters the building and there follows an explosion. Pierre helps his injured brother get away and lets him stay at his house to recuperate. The only casualty of the bomb is a young servant girl.

Pierre and Guillaume, who had been estranged, now become better acquainted and Pierre gets to know both Guillaume's family and his revolutionary friends. Guillaume is a chemist who had been working on a new explosive and Salvat had managed to pilfer some of this when he was working briefly for Guillaume. The rest of the novel now concentrates on Pierre's complete disassociation with the church and his appreciation of Guillaume's scientific and atheistic outlook on life. Pierre is completely astonished and then smitten by Guillaume's fiancée, Marie, who seems to embody the best of this new, more open, outlook to life. Now that Pierre has lost his faith in God he seems to find a new faith in some sort of scientific positivism, whereby all the problems of the world are going to be solved by socialism, science and work. This was no doubt close to Zola's personal views but it certainly seems to be highly unrealistic to a modern reader. I wonder how the contemporary reader would have found these arguments? It is strange that all the political talk about socialism and anarchism concentrates on Saint-Simon, Fourier, Proudhon et al. rather than Marx, Engels, Bakunin et al.; it's almost as if a hundred years of political thought meant nothing to Zola.

There is a lot more in this novel as well; there's the manhunt of Salvat as well as his public execution; the threat of terrorism; there's Zola's look at bourgeois society and its decadence at the end of the nineteenth century by portraying political, financial and moral corruption; there's the joys of cycling (for men AND women); the joys of marriage and fatherhood. Unusually for Zola this novel has a very positive, almost utopian, ending, predicting the downfall of Catholicism and the rise of Science and Justice.

Therein lies the new hope—Justice, after eighteen hundred years of impotent Charity. Ah! in a thousand years from now, when Catholicism will be naught but a very ancient superstition of the past, how amazed men will be to think that their ancestors were able to endure that religion of torture and nihility!

I wonder what Zola would have made of the world today?

The novel ends with the whole family looking out over a Paris bathed in golden light from the setting sun. Marie holds up her son, Jean, to look at the sight, promising him that he's going to reap the benefits that Science and Justice are going to bring. Jean would be aged sixteen in 1914.

This was cross-posted on the Reading Zola blog.

[Το Άθχημο γατί του θενιόρ Γκουαναμίρου · Rating 5 out of 5]

Το μυθιστόρημα αυτό ισορροπεί με το ένα πόδι στον 19ο αιώνα και με το άλλο στον 20ο. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ζολά, όπου γίνεται λόγος για την χρήση τηλεφωνικών συσκευών, τον πειραματισμό για την κατασκευή μηχανοκίνητων οχημάτων και την μαζική παραγωγή ποδηλάτων, η τελευταία επιβάλλει την ένδυση των γυναικών με παντελόνια. Είμαστε πλέον στην μοντέρνα εποχή. Κι αυτή η εποχή είναι μια εποχή συγκρούσεων. Αντιθέσεων. Είναι η εποχή που προαναγγέλλει τους Παγκόσμιους Πολέμους του 20ου αιώνα, την άνευ προηγουμένου πρόοδο της επιστήμης, την οριστική απομάκρυνση από τον παραδοσιακό τρόπο ζωής, τη χειραφέτηση της γυναίκας μέσα από το φεμινιστικό κίνημα, τους αγώνες για πολιτική και κοινωνική ισότητα, την Δημοκρατία και το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο.

Σήμερα, στα 2016, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως ζούμε στον απόηχο αυτής της εποχής. Αλλά το «Παρίσι» του Ζολά μπορεί να μας εξηγήσει το πώς ξεκίνησαν όλα. Στην Γαλλία της τελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα, υπάρχει πλέον Δημοκρατικό πολίτευμα. Αλλά τί άλλαξε από την προηγούμενη εποχή, την Β΄ Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα του 3ου που κατέρρευσε με την ήττα της Γαλλίας κατά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο; Σχεδόν τίποτα. Απλώς έχει σχεδόν ολοκληρωθεί ο θάνατος της παλιάς αριστοκρατίας των ευγενών και η καταδυνάστευση συνεχίζεται με τους ίδιους τρόπους και τις ίδιες μεθόδους από την μπουρζουαζία, τους μεγαλοαστούς. Οι μίζες και οι ρεμούλες συνεχίζονται όπως και πριν, δεν υπάρχει καμία κοινωνική πρόνοια για τους εργάτες, πχ η κρατική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και η συνταξιοδότηση είναι έννοιες που ανήκουν μονάχα στη σφαίρα της φαντασίας και οι κοινωνικές αντιθέσεις είναι τόσο προφανείς που οδηγούν ορισμένους στον εξτρεμισμό και την τρομοκρατία.

Πριν προχωρήσουμε θα ήθελα να παρουσιάσω τα πνευματικά ρεύματα που περιγράφει ο Ζολά στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, όπου αναφέρονται όχι τόσο οι θεωρίες όσο οι θιασώτες τους: του Προυντόν (Proudhon), του Αυγούστου Κοντ (Auguste Comte) του Φουριέ, του Κολεκτιβισμού, του Αναρχισμού, καθώς επίσης του Νεοκαθολικισμού, Μυστικισμού και Αποκρυφισμού – Σατανισμού (neo-Catholicism, Mysticism, Occultism- Satanism) από την μία πλευρά, και του Ποσιτιβισμού, Εβολουσιονισμού και Ντετερμινισμού (Positivism, Evolutionism, Determinism) από την άλλη.

Η σύγκρουση λοιπόν γίνεται σε δύο μέτωπα. Από την μία σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, οι πλούσιοι ενωμένοι κάτω από τα κοινά τους συμφέροντα, δηλαδή η κυριαρχία του Κεφαλαίου, ο Καπιταλισμός, και ο λαός – σχεδόν χωρίς δικαιώματα και καμία εξασφάλιση, απροστάτευτος, καθώς οι αριστερές ομάδες είναι πολλές, διασπασμένες και ανίσχυρες ακόμα κι όταν καταφέρουν να μπουν στο κοινοβούλιο, στην ουσία είναι έρμαια του παιχνιδιού των ισχυρών. Από την άλλη υπάρχει η σύγκρουση ανάμεσα στον αναμορφωμένο Καθολικισμό, που προτάσσει το Νέο Πνεύμα, την συμπαράταξη δηλαδή με το νέο καθεστώς της Δημοκρατίας, με απώτερο σκοπό να επιβιώσει και να διαιωνίσει την κυριαρχία της και στην Επιστήμη που υπόσχεται να εγκαταστήσει μια επίγεια βασιλεία, υλιστική και προσιτή σε όλους ασχέτως κοινωνικής τάξης. Μέσα σε όλο αυτό το καζάνι που βράζει προστίθεται και το εκρηκτικό μίγμα του Αναρχισμού που καταλήγει στον εξτρεμισμό και την τρομοκρατία, καθώς πρεσβεύει πως πρώτα πρέπει να ισοπεδωθούν όλα με τη βία και έπειτα να χτιστούν εκ νέου.

Συγκεκριμένα αναφέρει ο Ζολά:

«Ανάμεσα στις διάφορες ομάδες υπήρχε μια αδιάκοπη μάχη για εξουσία και τις απολαύσεις που αυτή προσφέρει. Αριστεροί, Δεξιοί, Καθολικοί, Δημοκρατικοί, Σοσιαλιστές, όλα αυτά τα ονόματα που δίνονταν σε παρατάξεις είκοσι διαφορετικών αποχρώσεων, ήταν απλώς ταμπέλες, για να διαχωρίζουν την κοινή φλογερή δίψα που διέκρινε όλους αυτούς για εξουσία και κυριαρχία. Το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση ήταν το ίδιο, αν μπορούσε κάποιος από αυτούς τους άνδρες να κρατήσει τη Γαλλία στην γροθιά του, να την απολαύσει και να μοιραστεί τις απολαύσεις της με τους υποστηρικτές του. Και το χειρότερο ήταν το αποτέλεσμα από αυτές τις μεγάλες κοινοβουλευτικές διαμάχες, οι μέρες και οι βδομάδες που χάνονταν με το να αντικαθιστούν το τάδε ανδρείκελο με το δείνα ανδρείκελο και εκείνο το ανδρείκελο με το άλλο ανδρείκελο, όλα αυτό ήταν απλώς μια καθυστέρηση, γιατί κανένας τους δεν ήταν καλύτερος από τους άλλους και σε ελάχιστα πράγματα διέφεραν μεταξύ τους. Έτσι ο νέος εξουσιαστής αποτύγχανε στα ίδια πράγματα που είχε αποτύχει και ο προηγούμενος, ξεχνώντας όλες τις προγραμματικές δηλώσεις και τις υποσχέσεις του, την ώρα που έπαιρνε στα χέρια του την εξουσία.»

Τι έχει αλλάξει λοιπόν από εκείνη την εποχή ως σήμερα; Μοιάζει η ίδια εφιαλτική φάρσα να επαναλαμβάνεται, αδιάκοπα, πάντα εις βάρος του λαού.

Για τον Ζολά, η ελπίδα κρύβεται στο ιδεολογικό πλαίσιο του Διαφωτισμού και στους απογόνους του:

«Από τις ημέρες των άμεσων προγόνων, από την εποχή του Βολταίρου, του Ντιντερό και του Ρουσσώ πόσες ιδέες δεν ακολούθησαν συγκρουόμενες αδιάκοπα μεταξύ τους, οι παλιότερες κυοφορώντας τις νεότερες και όλες παραδέρνοντας μέσα σε μια φουρτούνα κατά την οποία όλα έμοιαζαν βυθισμένα σε σύγχυση! Από πού φυσούσε ο άνεμος και κατά πού τραβούσε το πλοίο της σωτηρίας, προς τα πού βρισκόταν τα ασφαλές λιμάνι στο οποίο έπρεπε κάποιος να πλεύσει; Ο Πιέρ είχε ήδη σκεφτεί πως τα λογιστικά βιβλία της ανθρωπότητας έπρεπ�� να κλείσουν και πως μετά την αποδοχή της κληρονομιάς του Ρουσσώ και των άλλων προγόνων έπρεπε να σπουδάσει τις ιδέες του Σαιν Σιμόν, του Φουριέ κι ακόμα του Καμπέ αλλά και του Αυγούστου Κοντ, του Προυντόν και του Καρόλου Μαρξ επίσης έτσι ώστε να διαπιστώσει την απόσταση που είχε ήδη καλυφθεί, και τα σταυροδρόμια στα οποία πλέον μπορούσε κάποιος να καταλήξει».

Αυτός ο κόσμος, που διψάει για δικαιοσύνη και που με την δικαιοσύνη πασχίζει να αντικαταστήσει τον παλιό κόσμο που βασιζόταν στα ψίχουλα της φιλανθρωπίας, η οποία δεν αρκεί για να άρει τις κοινωνικές ανισότητες, είναι ο κόσμος που εμπνέει τον Ζολά. Την ίδια ακριβώς εποχή, στα 1898, που εκδίδεται το «Παρίσι» ο Ζολά θα καταπιαστεί παθιασμένα, με την υπόθεση Ντρέυφους, η οποία θα τον οδηγήσει κι αυτόν κατηγορούμενο στις αίθουσες του δικαστηρίου της Assize, το οποίο παίζει κεντρικό ρόλο στο μυθιστόρημά του. Θα αθωωθεί θα διωχθεί εκ νέου, θα καταλήξει εξόριστος στην Αγγλία για ένα διάστημα, μετά από ένα πλήθος απειλών και εχθρικών ενεργειών κατά της ζωής του, θα υποστεί μεγάλη οικονομική ζημία και όλα αυτά για το ιδανικό της δικαιοσύνης, για να υπερασπιστεί τον αθώο Ντρέυφους που κατηγορήθηκε άδικα για προδοσία.

Μου φαίνεται ορισμένως πως αν ο Ζολά δεν είχε πεθάνει λίγα χρόνια αργότερα (από ατύχημα είναι η επίσημη εκδοχή, αλλά κάποιοι κάνουν ακόμα και σήμερα λόγο για δολοφονία) και έβλεπε τα δεινά του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, θα έχανε κάθε πίστη στα ιδανικά του. Επιστρέφοντας στο «Παρίσι», το μυθιστόρημα αυτό μου έδωσε την εντύπωση πως το όραμά του για έναν καλύτερο κόσμο, μια νέα θρησκεία της επιστήμης και την κυριαρχία της δικαιοσύνης, είναι κάπως παιδικό. Ο Ζολά έχει ταλέντο στο να περιγράφει την άσχημη πλευρά της κοινωνίας, αλλά όταν προσπαθεί να πλάσει τον ιδανικό κόσμο, το κείμενό του μοιάζει υπερβολικά γλυκανάλατο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ως νατουραλιστής μπορεί να περιγράψει στην εντέλεια αυτό που ήδη υπάρχει. Αλλά σαν οραματιστής δεν μπορεί να δει αυτό που δεν έχει έρθει ακόμα, αυτό που βρίσκεται ακόμα στην σφαίρα της φαντασίας και όχι της πραγματικότητας.

Όπως και να έχει, το μυθιστόρημα αυτό είναι το πρώτο βήμα προς ένα άλλο είδος λογοτεχνίας, και ίσως γι’ αυτό να είναι κάπως αδέξιο. Έχω μεγάλη περιέργεια να δω το επόμενο έργο του με τίτλο «Γονιμότητα» το οποίο ξεκίνησε να γράφει κατά την αυτοεξορία του στην Αγγλία, μέσα στην ησυχία της βροχερής αγγλικής εξοχής, την ώρα που διάβαζε, όπως αναφέρει στα ημερολόγιά του, το «Μοναστήρι της Πάρμας» του Σταντάλ. Πλέον ο Ζολά είναι ο φιλόσοφος – συγγραφέας και όχι απλώς ο κοινωνιολόγος. Ως φιλόσοφος έχει κάθε δικαίωμα να χτίσει την δική του Ουτοπία και να την προσφέρει στην ανθρωπότητα. Είναι – αν και με ανορθόδοξο τρόπο – πατέρας δύο παιδιών και φροντίζει με όλη του τη ψυχή, για το μεγάλωμά τους. Αργότερα, η κόρη του Ντενίζ θα γράψει τις αναμνήσεις της για τον πατέρα της γεμάτη τρυφερότητα. Κι άλλωστε, ο Ζολά πάντα άφηνε χώρο για τον ρομαντισμό στο έργο του, από την εποχή ακόμα που περιέγραφε την αισθαντική σχέση της Μιέτ και του Σιλβέρ στην «Περιουσία των Ρουγκόν».

Υπάρχει ελληνική μετάφραση του “ Παρισιού” από την εφημερίδα "Ακρόπολις" που δημοσιεύεται σε συνέχειες από τις 1 /11 /1897 έως 7/6/1898 και είναι προβληματική. Κάποιες επιφυλλίδες είναι τόσο κακοτυπωμένες που το κείμενο δεν διαβάζεται και σε κάποιο σημείο υπάρχει μια τρύπα, από κάποιον που έκοψε μια αγγελία μάλλον, και έτσι λείπει κείμενο. Είναι σε πιο απλή καθαρεύουσα από εκείνη του πρώτου μερος της “Λούρδης” η οποία κυκλοφόρησε προηγουμένως από την ίδια εφημερίδα. Καμία από τις δύο αυτές μεταφράσεις δεν φαίνεται να έχει κυκλοφορήσει ποτέ σε βιβλίο.

[Orion · Rating 4 out of 5]

3 of 3 people found the following review helpful:
4.0 out of 5 stars A turn of the century thriller that shouldn't be missed., February 15, 2000

Paris is the third volume of the Three Cities trilogy that began with Lourdes and continued with Rome. Published in 1898, Paris is Zola's summation of the 19th Century and his predictions and hopes for the 20th Century. In this work Zola gives a splendid portrayal of social life in Paris at the end of the century. He takes us into the lives of men and women of the upper classes, the working class, and even revolutionary Anarchists. This work is of particular interest to readers today who face the future of a new Milennium since Zola looks at the accomplishments of his century and projects his hopes for a new century ruled by Reason and Justice. We can see how we of the 20th Century have failed and succeeded in bringing Zola's vision of the future to life. Zola spent his career portraying the 19th Century France through the lives of his characters. In this final work of the Century, he uses his story telling powers to create a portrait of the time through the lives of his characters.

[Michał Hołda · Rating 1 out of 5]

I had to skip part that are communist to me, bloody mindless nonsense.

Apart from that there is bomb explosion of separatist origin, as it was off then back then with separatists predating communists.
Wilhelm himself, Peters brother made bombs in his apartment intoxicated with wrong thinking, ideology, even known so well, with song that is crime nevertheless, stealing polish patriotic song for they're mad purpose: La Varsovienne" - Warszawianka in French

Peter loses his priesthood robes, reunites with his brother and find love.

Apart from that his bloody naive moron of communistic origin. Seasoned with disgusting newspaper writing. Of individual who despise literature and knowledge, only promises to himself to amuse readers of these articles. Yet he knows just grammar.

With beginning starting with describing hospice that turned into brothel. Just typical of this filth, left wing.

If you have to read these three volumes, stop after reading Rome.

[Emma · Rating 4 out of 5]

Paris est le dernier tome de la trilogie des Trois Villes, oeuvre mineure de Zola, mais par pour autant moins magnifique que celle des Rougon-Macquard. Après Lourdes et Rome, Pierre Froment revient à Paris, sa ville natale où il continue à douter de sa foi tout en s'occupant des miséreux avec l'abbé Rose.
L'intrigue se déroule à l'aube de la Troisième République, encore jeune et instable. Attentats anarchistes et scandales politique rythment le quotidien des parisiens. Un peu comme aujourd'hui en fait ?

Au début, j'ai eu du mal à rentrer dans le livre. J'avais oublié je crois, la prose de Zola, très descriptive et dense, il est tellement facile de s'y ennuyer ! A bien regarder, je n'avais pas lu de roman de ce style depuis presque un an, et c'est un "coup" à prendre. J'ai d'abord du me ré-habituer à l'écriture exigeante de l'un de mes écrivains préféré. Au bout de deux cents pages, j'ai enfin pu commencer à apprécier l'histoire. En fait, cette lecture n'a pas du tout été un long fleuve tranquille.

Il y a deux grandes intrigues qui reflètent deux pans de la société que Zola se plait à mettre dos à dos. Les bourgeois et les ouvriers. D'un côté, les hommes politiques, installés, riches, magouilleurs et prêt à tout pour garder des miettes de pouvoir. Et de l'autre, les ouvriers, en colère, pauvres et délaissés voire ignorés par la politique. Les uns aux prises avec des scandales d'argent et de corruption, les autres désespérés au point de tuer.

+ Les intrigues politiques m'ont assez vite lassées, j'ai d'ailleurs sauté quelques paragraphes, surtout à la fin. Je n'ai absolument pas retenu les noms des différents bourgeois, je serais je crois incapable de vous en donner un seul. Ils se ressemblaient tous et magouillaient tous entre eux. Connaissant Zola, c'est peut-être entièrement conscient et voulu, une façon de dire: ce sont tous les même, égoïstes et absorbés dans leurs petites querelles. Mais parfois c'était vraiment trop.
+ De l'autre côté, les ouvriers m'ont bien plus intéressé, déjà parce qu'ils étaient moins nombreux, et singularisés au sein du récit. Je trouve que son texte est malheureusement très actuel, même si la situation s'est un peu améliorée depuis le XIXe siècle.

+ Entre les deux, il y a l'Eglise. Elle concilie les deux mondes, créé un pont, un lien, qu'elle ne cesse de retisser, chaque jour. Cette question de l'église, qui est en réalité au coeur de la trilogie, est absolument passionnante. Que peut la religion face à la misère ? La réponse de Zola est malheureusement, pas grand chose. C'est à dire que si vous êtes un fervent croyant, ça ne va pas trop vous plaire car selon lui, l'avenir c'est la science ! En tant qu'athée j'ai trouvé sa réflexion très interessante et argumentée. Certaines réflexions sont très lucides.

De façon générale, sans être mon nouveau roman préféré de Zola, il prend une bonne place dans mon classement, il mêle avec justesse les moments grave et léger, il y a même un "happy ending" (!!!). C'est aussi un bon dosage d'action et de réflexion. Et puis ces descriptions de Paris sont simplement magiques !

[hyacinthe · Rating 3 out of 5]

the real tragedy of this book is that the most interesting characters (hyacinthe, victor mathis, the revolutionary and mercenary gang) are brushed off as insignificant examples of the parisian vice and vanity. like, sir, i really don’t care about pure feelings and family and patriotism.... give me the anarchist homosexuals.

[Wes · Rating 5 out of 5]

I finished the five-volume series of 'Paris' around January 1.

There are two other cities associated with this: Lourdes and Rome.

So far, Paris is the best. I started to read Lourdes but I found it depressing. I might go back to it.

Père Froment is a great central character. He's lost his faith in the church and struggles to see how his attempts to do good works are of any benefit to those who most need it. For various reasons, Père Froment is thwarted: by bureaucracy, by poverty, by ennui. Meanwhile, Paris is plagued by bomb-wielding anarchists. Zola uses their activities to create action and a measure of intrigue.

Rome isn't bad so far but I'm having trouble finding a good e-book edition. All of the versions I've sampled are scanned pages and not in a format to be read aloud by my phone's software. With scanned pages, I find that I have to enlarge the text on my phone and even then the type is on the small side. Also, I cannot bookmark pages so I have to remember where I left off.

Yet, I'll persist. Paris was rewarding. One can never count on a sunshine and happiness ending with Zola, but there is a satisfying message about going on amid all of the dread.

[Ezechiel · Rating 4 out of 5]

Zola is one of my favorite writers and the themes of this book truly spoke to me. Paris tells the story of a young priest who struggles with the loss of his faith, exacerbated by the social ills he witnesses and, despite his efforts, can’t seem to do anything about. Like most of his novels, this book is like a photography of the social reality of French society at the time. It is interesting to note that Zola wrote the book right in the middle of the Dreyfus Affair, for which he took position.
Zola finally shares his hopes for the future, in which science will have replaced religion and put an end to poverty and the exploitation of the working class. Unfortunately, the end of the book seems a little overly optimistic given what we now know of what happened in Europe in the years that followed.

[Trounin · Rating 2 out of 5]

Самое взрывоопасное на Земле — нрав французов. Если их довести до точки кипения — случаются социальные потрясения с далеко идущими последствиями. Во времена Золя нрав французов продолжал бурлить в поисках обретения справедливости. Не дошли они до нахождения себя в мире, продолжая испытывать действительность на прочность. Вновь расцвёл террор в обществе, как способ заявить о воззрениях. И если Франция погружалась в череду актов гражданского неповиновения, значит следует ожидать скорых перемен. Более не воспрянет над Францией знамя Наполеона, но и без него французы способны самоорганизоваться, ещё раз разрушив устои жизни прежних поколений.

(c) Trounin

[Bob · Rating 5 out of 5]

Although written as a novel, the discussions of politics, scandal and covert intrigue seems wildly accurate. The discussions regarding the primary political groups of those days in France, mostly Paris, is an excellent history for modern readers. I also note that throughout the 100 year old text there are many parallels to the modern world and the US in particular.

[Élizabeth · Rating 3 out of 5]

Triste ouvrage d’apostasie et de lutte des classes sociales qui prophétise avec exactitude l’avènement de la “religion de la science.” La plume de Zola est merveilleuse, surtout lorsqu’il est question de Paris et de la douleur de l’âme.

[Chiara · Rating 3 out of 5]

Salvato solo sul finale, dimenticabile per il resto

[Natalie Petchnikow · Rating 4 out of 5]

Émile ZOLA (1840-1902), né à Paris, de père italien, un ingénieur de travaux publics, et mère française. À conséquence du décès du chef de famille, l´orphelin, fils unique, et la veuve, connaissent des graves pénuries économiques, jusqu´à ce que le jeune Émile entre en contact avec Louis Hachette, qui l'embauche comme commis dans sa librairie le 1er mars 1862. Il considère dès son plus jeune âge l'écriture comme sa véritable vocation. Ses amis d'enfance Paul Cézanne et Jean-Baptistin Baille sont ses premiers lecteurs. Zola est considéré le chef de files de l´école naturaliste française. Il avait été influencé par les théories contemporaines de l´hérédité et la science expérimentale. Le premier volume, « La Fortune des Rougon », de son œuvre principale, « Les Rougon-Macquart », est présentée comme une « histoire naturelle et social d´une famille sous les Second Empire ». Le résultat est un panorama du style de vie français, particulièrement de la classe moyenne et ouvrière, pendant le XIXe siècle, fait avec une documentation rigoureuse et systématique et focalisé sur le vice, la misère, les instincts et les appétits humains.
« Les trois villes » est le cycle romanesque qui suit « Les Rougon-Macquart ». Le personnage principal de la trilogie est un ecclésiastique, l´abbé Pierre Froment, car ici Zola s´interroge sur la place de la religion dans une société nouvelle, caractérisée par l´affrontement entre une bourgeoisie dominante et un prolétariat misérable qui prend conscience de classe. «Paris » (1898), est le troisième volume de la série et présente le contexte des attentats anarchistes de 1892-1894 et de la révélation du scandale politique et financière de Panamá.

[Aziza Aouhassi · Rating 4 out of 5]

Zola ne cessera de me surprendre par la finesse de son mot et la complétude de son oeuvre.
Dans ce livre - comme dans ses autres romans des Rougon-Macquart, Zola traite de problématiques contemporaines des pays de tiers monde. Certes, il adresse dans ses écrits la France du 19ème siècle, mais n'est ce pas que l'Histoire se recrée encore et toujours?
La recherche de soi, de sens à sa vie, le 'terrorisme' avec ses causes et ses portées, la Révolution en dehors du politique.. tant de thématiques présentes et vécues par l'individu arabe, marocain en particulier et du tiers monde de facon générale.
Cependant, loin de son habitude de peindre les sentiments les plus mitigés, Zola opte dans ce roman d'emprunter une nouvelle voie, celle du romantisme, du dénouement de bonheur, d'espoir et d'ouverture au vaste monde des idées et du travail. Ses personnages principaux sont la personnification de la noblesse et du dévouement. Etant une fan de ses oeuvres, cela ne m'a pas particulièrement poussé à dévorer les 600 pages comme je l'ai fait pour "la terre" par exemple.
En somme, un roman de plus de l'extraordinaire Zola qui enchante et qui encourage à réfléchir.
Je le recommande vivement!

[Nancy · Rating 3 out of 5]

Author: Emile Zola
Title: Paris ( last book in triology "Trois Villes")
Genre: novel  (600 pg)
Language: French
#20BooksOfSummer24


Conclusion:
Every time I finish a book by Zola
...I swear I'll never read him again!
He can be so exahusting with pages and pages of descriptions and
especially in this triology rants about religion vs science.
Paris is the last volume in the Three Cities trilogy (1898)
I struggled with  Rome and
...I did wonder if I would ever finish the trilogy
...but I have. Bravo for me this time!
The first volume in the series, Lourdes  (1894) was a difficult.
Rome (1896) should have been abandoned completely...waste to reading time!
Paris was the best of the three...but a bit  'heavy' on the politics.
The last 60 % of the book I rarely had to look up a word in the dictionary
...so feel good that I have finally conquered  "Zola's vocabulary".
Here are my notes if you are interested in a quickscan of the book.
With this being the longest book on my #20BooksOfSummer24 list
...I can finally relax and read many book in english at warp speed !!
#NoMoreZola....for the summer!

[Nonethousand Oberrhein · Rating 4 out of 5]

La foi retrouvée
Trois ans après les événements racontés dans Rome , Pierre Froment achève son “parcours de Foi inversé” et abandonne la robe. Grâce aux expériences passées de son personnage, Zola s’assure les prérequis nécessaires pour exprimer en toute aisance ses théories de réformes sociales pour une capitale européenne à la fin de la deuxième révolution industrielle. Une place d’honneur est laissée à la philosophie anarchiste, bien évidemment allégée de ses moyens radicaux terroristes (que l’auteur montre comprendre, tout en les condamnant), mais rapidement, par la bouche des différents personnages, une théorie humanitaire prend forme entre pragmatisme et romantisme. Il y a une démonstration d’une foi aveugle et optimiste envers les potentialités de l’humanité… un optimisme qui poussera l’auteur aussi vers la science-fiction avant la fin du roman!

[Steve Gordon · Rating 5 out of 5]

Unlike the first two novels of the Three Cities trilogy, Paris ranks up with the best novels of the Rougon-Macquart series. There is a real story here - and it's a good one...though I wish it would have ended with a real...bang.

[Jānis · Rating 4 out of 5]

Nedaudz beigas prasījās spraigākas, bet atkal jau senie rakstnieki māk uzrakstīt arī neinteresanto interesanti. Kaut kā tizli sanāca, ka triloģijas pēdējo grāmatu izlasīju kā pirmo, bet nekas - man tagad pirmās divas jau kabatā :D

[Gina · Rating 3 out of 5]

This novel is summarizes the whole Rougon-Macquart degeneracy in one long novel about class conflict in Paris, anarchy, crises of faith and regeneration.

[Marie Bouteille · Rating 5 out of 5]

Le dernier volet est grandiose. La science contre la religion. Comment gérer les progrès techniques pour le bonheur du peuple ?

[Michel Van Goethem · Rating 4 out of 5]

Très bien écrit, mais trop optimiste pour le 20é siècle à venir... trop de confiance dans la science, l'avenir de 'justice et de vérité'.