Το είχα πει στην κριτική μου και για το πρώτο βιβλίο. Αν ο Πουερτολας επηρεάστηκε και ήθελε να δανειστεί το ύφος του συγγραφέα του εκατονταχρονου...ΚΑΚΩΣ. Ο συγγραφέας του εκατονταχρονου (ναι, δεν ξέρω καν πώς τον λένε, δε θυμάμαι) εκβιάζει το χιούμορ και προκαλεί αναγνωστική αποστροφή. Ο Πουερτολας απ' την άλλη έχει κάτι γνήσιο στην πένα του. Ωραίο, αυθόρμητο, πηγαίο. Τέλειος δεν είναι, αλλά έχει ροή, έχει μια (τραβηγμένη απ' τα μαλλιά, άκρως χιουμοριστική με τεράστιο σκοπό από πίσω) ιστορία και σελίδα τη σελίδα τι κάνει; Σου μιλάει! Σου μαθαίνει. Σε βάζει στο πρόβλημα. Να, η ζωή των φτωχών ανθρώπων στην Ινδία. Η εκμετάλλευση η οικονομική, η σεξουαλική, η ταξική. Να, το πρόβλημα του χρώματος. Να, η ανισότητα ανάμεσα στις χώρες. Να, το ψέμα, να, ο εύκολος τρόπος να ξεφύγει ο εγκληματίας, να, η πραγματικότητα.
Η πλοκή του είναι ακραία, αλλά αν δεν ήταν δε θα υπήρχε χώρος για χιούμορ. Και κανείς δεν περιμένει να διαβάσει ένα ηθογραφημα, η μία λογοτεχνική απόδοση της ζωής σε ένα χωριό της Ινδίας. Απ' το "αυτά δε γίνονται" πετυχαίνει ο συγγραφέας τον σκοπό του. Τον όποιο σκοπό του, ολόκληρο ή μέρος του, τέλος πάντων.