هیس گل ها خواب اند

by مرتضی امیری اسفندقه

«هرجا تویی آن جا نشان از ماست

از ما که جای قصه ها و غصه های ما

در بیت های شاعر دیروز

و بندهای شاعر امروز خالی ست

هر جا تویی آن جا یقینا

گل هست

گلدان هست

آن جا به روی طاقچه حتما

یک چلد قرآن هست

هرجا تویی

زرتشت و ابراهیم

موسی و محمد

نوح و مسیح آن جاست

دیوان تو فریاد خاموش است

فریاد خاموشی که از دیروز

سرمایه ی امروز

آیینه ی فرداست



تو مثل شعر روشنت ابهام ها داری

شعر تو لبریز از هزار اما هزار آیاست



ضد و نقیض آن جا که شعر توست

با هم رفیق است

در شعرهای تو

هم گفت و گو از خشم حلاج و خروش شمس

هم صحبت از آرامش بوداست



در شعرهای تو

من دیده ام

تصویرهایی

از رستم و سهراب از رودابه و زال است

تصویری از تهمینه ی بی تاب

وقتی تهمتن را شبانه می کند دیدار

رگ های شعر تو

سرشار از خون حسین و حر

سرشار از خون سیاووش است

تو ا نژاد شمس قیسی؟

یا از تبار و تیره ی نیما؟

جنگ میان کهنه و نو

هرجا تو باشی پوچ بی معناست



هر شبنمی در شعرهای موج خیز تو

هفت آسمان دریاست، هفتاد آسمان دریاست



کلک خیال انگیز تو ای شاعر نقاش

از سایه روشن نقش های ناب سیراب است

تصویرهای شعر نو گویاست



هرجا تویی آنجا صدای عشق

این یادگار زنده

این خوش تر صدا آنجاست

همواره با من باش ای دیوان سحرآمیز

ای شاعر ساحر

هرجا تویی آن جا

آری

خدا آن جاست»

168 pages

Published January 1, 2018

About the author

مرتضی امیری اسفندقه شاعر و پژوهشگر ادبیات است
او متولد ۱۳۴۵ است. اسفندقه بابت سروده‌های خود، نامزد یا برنده جایزه‌هایی چون کتاب سال، قلم زرین و کتاب فصل شده‌است.
او را از برترین نیمایی سرایان و قصیده سرایان امروز می دانند

Reviews

[حسن صنوبری · Rating 4 out of 5]

بهترین شعرهای نیمایی امروز را در کتابهای امیری اسفندقه میتوانیم پیدا کنیم

[Sorellina · Rating 4 out of 5]

در بهاران همه شادند و
همه شاداب‌اند
و بد است این‌که کسی غم بخورد
بدتر آن است که با مرگ کسی
شادی این‌همه برهم بخورد

فصل تابستان هم
آسمان
لایه‌لایه آبی‌ست
و زمین
سایه‌سایه سبز است
یله در دامن دشت‌اند همه
فصل ساحل
دریا
جنگل سبز انبوه
موسم مزرعه
هنگامه‌ی کوه

و زمستان هم هیچ!
حیف اگر مرگ کسی
خلوت ساکت و پیرانه‌ی این چلّه‌نشین را
به شلوغی بکشد

فصل پاییز اما
آه!
آری
پاییز
فصل شوریده‌ی مرگ برگ است
فصل پاییز اما
آه!
آری
پاییز
بهترین فصل برای مرگ است


نیمایی‌واره‌ی مرگ (۲)

[Mohammad Khazaie · Rating 5 out of 5]

از بهترین مجموعه هایی که خوانده ام، پر از احساس، قرص و محکم و متواضع. چیزی شبیه منظره طلوع خورشید از بالای کوه! لطیف و اعجاب برانگیز.
مهمانید به پاره ای از یک نیمایی و یک غزل از این مجموعه:

1.
وقتی که می گویی کبوتر
از لبت ناچار
یک بوسه
می افتد
آواز گنجشک
از جیم و شین واژه ی گنجشک می ریزد
موسیقی هر واژه انگاری
معنای آن واژه است!

2.
در جذر و مد حادثه سنگین نبینمت
بالا نبینمت من و پایین نبینمت

سر تا به پا دهان پر از نقل خنده باش
پیشانی گرفته ی پر چین نبینمت

با روی باز مثل نسیم سحر بخند
ای شادی مغازله! غمگین نبینمت

تنهاترین ستاره ی شب های شهر باش
در اجتماع خوشه ی پروین نبینمت

دست کسی به شاخه ی سبزت نمی رسد
ای میوه ی رسیده! سبدچین نبینمت

دنیا وفا نداشت اگر داشت کرده بود
هم دست این عجوزه ی بی دین نبینمت

معشوقه ای فراخور این قرن تلخ باش
فرهاد قصه بود، نه! شیرین نبینمت

سرشار از درود و دعا باش نازنین
آلوده ی تنفر و نفرین نبینمت

از من چه گفته اند به تو؟ هرچه گفته اند
ای دختر سکوت! دهن بین نبینمت

نصف شب است و باز دوباره من و تو آه!
ای باد صبح زود! خبرچین نبینمت

[مهرنوش تنهایی · Rating 4 out of 5]

تمامی شعرهای این مجموعه _تکرار می‌کنم، تمامی شعرها_ روان، خوش‌خوان، محکم و به‌معنای واقعی شعر بود.
معلوم بود که شاعر چه از جان شعرها می‌خواسته. من، هم با او و هم با شعرهایش تکلیفم روشن بود؛ با آن‌ها همراه می‌شدم و تا پایانش را می‌خواندم و از توصیفات و تصویرسازی‌ها، چینش کلمات و رعایت قواعد، موسیقی و... لذت می‌بردم.
معلوم بود که شاعرش کاربلد است و شعر را فهمیده و می‌فهمد. معلوم بود که هم شعرها را خوب خوانده و هم شعر را خوب شناخته است‌.
معلوم بود که پشت بند بند شعرهایش، گنجینه‌ی بزرگی از ادبیات نهفته است.
درباره‌ی نیمایی‌های این دفتر شعر _یا به‌قول خود شاعر نیمایی‌واره‌‌ها_ به‌شدت معتقدم که از بسیاری از نیمایی‌هایی که این‌روزها می‌خوانم واقعی‌تر و نیمایی‌تر است. معلوم است که شاعر نیما را درک کرده و توانسته بر سبک و سیاق نیما شعر بسراید و نیما را برایم تداعی کند.
با همه‌ی این‌ها این‌طور نبود که بگویم یک شاهکار ادبی خواندم؛ اما خواندنش در یک شب برفی‌ ساکت، روی تراس، با یک لیوان چای دمی، حسابی چسبید و مطمئنم باز هم به سراغش می‌روم و دوباره و چندباره می‌خوانمش. خواندن و داشتنش را توصیه می‌کنم.