لتی پارک

by Judith Hermann, محمود حسینی‌زاد (Translator)

یودیت هرمان در مجموعه‌ی لتی‌پارک نوشتن داستان‌های خیلی کوتاه و موجز را می‌آزماید. به وضعیت کنونی شخصیت‌هایش توجه دارد تا حسشان را به خواننده منتقل کند. آدم‌ها به درون خود رفته‌اند و به مسائلی شخصی و بیشتر دو راهی‌های عاطفی‌شان می‌اندیشند که قبلاً جور دیگری درباره‌ی آن‌ها فکر می‌کردند؛

همین رو گفتم. این که مدتی طولانی در خانه بودم و حالا می‌خوام بیام بیرون. کار کنم. گفتم جرئتش رو دارم،‌ قدرت مقاومت دارم، اطمینان خاطر دارم. ثبات دارم و آرامش درونی. وقتی حرف می‌زدم پا انداخته بودم روی پا،‌ قهوه‌ام رو بدون شیر و شکر خوردم و سرم رو هم هی تکون ندادم. سوال دیگه؟

Genres: Short Stories, German Literature, Contemporary, Germany, Fiction, Literary Fiction, Audiobook

152 pages, Paperback

First published May 25, 2016

About the author

Judith Hermann is a German author.

She holds a Masters degree in German and Philosophy and attended the Berliner Journalistenschule, a highly selective professional academy for journalists. During this training she did an internship with the German language newspaper Aufbau in New York.

Reviews

[Bouquiniste]

Zakázala som si čítať viac ako jednu poviedku denne: nech si ich všetky vryjem do pamäti. Potom som si Judith začala dávkovať za odmenu, keď sa mi niečo podarilo. Napokon som Lettipark čítala od apríla až dodnes. Po každej poviedke som plakala. Nik iný, nik! nevie lepšie, citlivejšie, nádhernejšie zachytiť banalitu, živú chvíľu, váhanie, dilemu, vnem, čokoľvek.
Judith Hermann ostáva mojou najmilovanejšou autorkou, panovníčkou všednodennosti, prchavej chvíľe, navždy.

[Mohadese]

داستان‌های کوتاهِ یواش

[Alena]

Sigh. I'm not sure what it is about this author's brand of melancholy that charms me so completely. Prose as sparse and non-flowery as always she collects short fiction in this book centering on meeting people. How some drift in and out of our lives, how some are only part of it for a second.

Lovely, just lovely.

[Jelte]

Stel je een raar soort totalitaire toekomst voor waarin er maar één soort schrijven is toegestaan en jij verantwoordelijk zou worden gesteld om uit al die verschillende literaire smaken en stemmen er eentje te kiezen. Een onmogelijke en nachtmerrieachtige opgave natuurlijk, want de literatuur kan mij niet divers genoeg zijn en je kunt mij gerust een eclectische lezer noemen, maar als ik at gunpoint zo’n besluit zou moeten nemen, dan zou ik kiezen voor Judith Hermann. Zó moet je schrijven, denk ik bijna voortdurend als ik haar verhalen lees. Het literaire ligt er niet duimendik bovenop in haar werk, je ziet weinig metaforen en andere stijlbloempjes, en toch zou ik maar weinig schrijvers literairder willen noemen dan Hermann. Dat zit hem — uiteraard, zou ik haast willen zeggen — in alles wat niet gezegd wordt, in de rijke, betekenisvolle, oneindig subtiele kosmos áchter de kleine, haarscherpe, minutieuze verhaalwerelden van Hermann. En dan is er nog het ritme, dat verrukkelijk heldere ritme dat maakt dat deze verhalen altijd ademen, leven, vloeien. Ondanks de literairheid is het nergens gekunsteld, heb je altijd het gevoel dat schoonheid in dienst staat van waarheid en vice versa. Ik hoop dat Judith Herman een keer de Nobelprijs wint en ben er trots op dat iemand uit mijn ‘stal’ van auteurs weleens met haar wordt vergeleken. Terecht ook, als je het mij vraagt. (Degene die raadt om welke schrijver het gaat wint een boek.)

[Michael Bohli]

Es bestätigt sich wieder einmal, dass mich Kurzgeschichten selten wirklich mitreissen oder überzeugen. Oft fehlt mir einfach die Tiefe, um mich mit den Geschehnissen zu beschäftigen. So ist auch die Sammlung "Lettipark" von Judith Hermann ein Buch, das mich eher kalt liess. Zwar sind ihre kurzen Erzählungen weder abgehoben nicht zu kryptisch, sondern eher alltägliche Schilderungen zwischenmenschlicher Melancholie.

Dennoch konnte ich mich selten für die Charaktere oder deren Probleme wirklich begeistern. Oft hatte ich gar das Gefühl, die Konflikte und Unstimmigkeiten in den Geschichten betreffen Gesellschaftsschichten, die mir so nicht zusagen (ergo eher die wohlhabenden Bürger) und darum auch nicht betreffen. Sprachlich macht Hermann aber nichts falsch, bleibt mit ihren Sätzen auf guter Distanz, tanzt vielleicht aber etwas zu oft um die eigentliche Aussage herum.

[Lalagè]

Judith Hermann weet met een paar zinnen een sfeer te schetsen. Maarten Elzinga heeft het goed vertaald uit het Duits. Ondanks de lengte van de verhalen, van zes tot twaalf bladzijden, is er ruimte voor details. Bij de tweede lezing voel ik de emotie onder de droge stijl beter.

https://lalageleest.nl/2023/04/23/let...

[A Dreaming Bibliophile]

Thanks to NetGalley and Farrar, Straus and Giroux for providing me with an eARC.

This was a nice collection of short stories. These were shorter than the typical stories in a collection -- they were more snippets of events in people's daily lives that seem insignificant but are in reality significant. My favourites were Some Memories, Paper Airplanes and Dreams. These especially felt very poignant. I don't think I understood and absorbed all of them -- some ended before I could figure out what was going on but the writing was just right. It made me imagine a small part of someone's life from afar, seeing the beauty of small events. I might have to reread to understand it better. The translation has also been done well -- it didn't take me out of the story in most places. I would recommend this to anyone looking for a short story collection that serves as a collection of snippets, fictional of course.

[Menno van Winden]

"Ze zegt, soms zou ik alles nog eens helemaal uit elkaar willen halen, en het dan weer in elkaar zetten. Niet opnieuw beginnen, dat bedoel ik niet. Maar van wat je hebt iets anders maken? Nou ja, dat gaat dus niet."

[Lori]

Jako - píše skvěle, plynule, ráda bych si přečetla větší kusy textů. Ale toto nejsou ani povídky, jenom takové zlomky, kde vůbec není pointa nebo tam třeba je, ale mimo moje rozlišovací schopnosti

[Jules]

3.5

[Michal Tallo]

Judith H. naďalej nie je schopná omylu. Aj v Lettiparku je každá poviedka paralýzou, ktorá prichádza nebadane, spoza slov a bez nutnosti explicitného dopovedania významov. Celý svet tu horí v nehybnosti. Každá pointa zatrasie tým najkrehkejším v nás.

"Selma se někdy ve vzpomínkách vrací k oné noci a topolovému pylu. Vrací se ke slovu samovznícení, k tomuto odbornému výrazu. Myslí si, láska by mohla být jako samovznícení, ale ani u téhle myšlenky dlouho nevydrží a zase ji zavrhne."

[K's Bognoter]

Jeg blev slået bagover i benovelse over disse sublime fortællinger. Dét her, det er novellekunst, når den er allerbedst. Læs min anmeldelse på K’s bognoter: https://bognoter.dk/2019/08/07/judith...

[Sophie]

Rezension folgt am 25. Mai. (3.5-4 Sterne) :)

[Tanja]

Well written, hard to interpret

[Gust P]

3,5*

[Kate O'Shea]

Originally published in 2016, Letti Park is a collection of unusual short stories that see strangers wandering into ordinary lives to change them in some profound way.

I'm afraid the very short stories didn't particularly move me or speak to me in any way. They felt more like chapters from longer novels taken out of context than short stories. But I am sure this is merely personal taste. The ones that I did like were Intersection and Brain, which felt more like short stories than the others.

I wish I could have done the great writing justice with my review.

Thankyou to Netgalley and Farrar Strauss and Giroux for the advance review copy.

[Johanna]

Eine nachklingende Sammlung wunderschöner kleiner Einblicke. Eine Handvoll Leben, durch die die Leserin gleitet wie eine stille Beobachterin, immer getragen von der Melancholie dessen, was vorüber ist. Der leise Nachhall ist grundsätzlich für Judith Hermanns bescheidene und wehmütige Prosa: Reduziert, aber scharf in der Beobachtung und mit einem feinen Seismographen für die Schwingungen menschlicher Sehnsucht lässt sie uns teilhaben an einer Kette von Momenten, nie mit dem Anspruch, ein ganzes Leben erzählen zu wollen, erzählen zu können. Miniaturen, die man lange nachspürt, als würde man aus einem Traum von Früher erwachen.

[Paul Hoehn]

A reread—I was puzzled by this book when I first read it, although I enjoyed it. This time more of the stories made sense to me. Small forms—so hot on the German academic scene of the past decade—abound here. And this collection explores the smallness of the short story, making this volume a little like a photo album. Stills rather than movies. Hermann’s calm, precise, style is amazingly suited to this approach to the short story. One has the feeling of being lead through a meticulously cared for collection of precious objects.

[Stephaan Margodt]

Uitgebeend, suggestief proza: elk verhaal een parel...

[Nora Žáková]

Krátke poviedky, na prvý pohľad bez pointy, melancholická nálada a veľa myšlienok po dočítaní...

[Henny]

Judith Hermann kann Kurzgeschichten schreiben, die mich berühren. Dennoch: Im direkten Vergleich zu ihren anderen Geschichtensammlungen, ist Lettipark sicher nicht die Beste.
Die Geschichten"Gehirn" und "Osten" haben mich durchaus bewegt, aber keinen bleibenden Eindruck hinterlassen, wie etwa "Sonja" oder "Sommerhaus,später" aus dem gleichnamigen Band.
Darum 3/5 Sternen.

[Jakub Kratochvil]

Niektoré poviedky sú veľmi pekné, napríklad Papírová Vlaštovka, alebo Uhlí. A niektoré len pekné. Pár z nich je hm...

[Agnes]

In vertaling gelezen. Spannend leeswerk, ik had nog veel meer van deze intrigerende, vragen oproepende verhalen willen lezen. Wat een schrijver!

[Ali Amiri]

از یودیت هرمان داستان‌های بهتری خونده بودم. بااینکه هرمان در این کتاب هم توانایی قلمش رو نشون می‌ده (همون اندوه آشنا و ایجاز حیرت‌انگیز)، اما این داستان‌ها برای من زیادی مبهم و خام بودن، شخصیت‌ها هم اغلب به‌خوبی پرداخت نشده بودن و چیزی رو منتقل نمی‌کردن.

البته این احتمال رو هم می‌دم که خیلی از ابهامات به‌خاطر سانسور و ترجمۀ ضعیف باشه.

[Fiona Scififi]

ich kann’s nicht bewerten, weil ich’s glaube ich nicht ganz gecheckt hab (hat sich bisschen wie deutschunterricht angefühlt, also dass man die kurzgeschichten komplett aufdröseln und interpretieren hätte müssen. ein oaar waren aber auch so zugänglich und die waren sweet!)

[Lewerentz]

Disons 2.5*
Intéressant mais je n'ai pas trop vu où l'auteur veut en venir. Format très court (dizaine de pages par nouvelle), à la fois bien mais quand même restée trop souvent sur ma faim.

[Lenya]

Schade Schokolade. Kurzgeschichten sind vermutlich einfach nichts für mich. Ein paar Geschichten und einige Sätze sind jedoch sehr schön.

[Helena]

Ehrlicherweise hat mich keine einzige der Geschichten innerlich mitgerissen, ich habe es dennoch nicht ungern gelesen.

[Ruben Hielke]

Heerlijk

[Sanam]

Meh...