Thomas Erdbrink schrijft al jaren over zijn leven in Teheran. Zeventien jaar geleden verhuisde hij van Leiden naar de Iraanse hoofdstad, om daar kennis te maken met een voor hem volledig nieuwe cultuur. Sindsdien brengt hij het leven van zijn stadgenoten naar de Nederlandse huiskamers door middel van zijn documentaireserie, Onze man in Teheran, en zijn columns voor Volkskrant Magazine. Hierin schetst Thomas een verrassend beeld van een land dat we enkel kennen uit het nieuws. Hij vertelt, altijd even verfrissend als treffend, over een cultuur die zowel ver van als dicht bij de Nederlandse staat. Waar ze ook naar de tandarts gaan, foto's plaatsen op Instagram en rouwen om gestorven familieleden. Waar men zich tussen de opgelegde regels door probeert te wringen, op zoek naar vrijheid en geluk. Een land waar, ondanks het verschil in gebruiken, de mensen hetzelfde blijken te zijn.In Gelukkig nog altijd onze man in Teheran, het vervolg op de succesvolle eerste bundel, brengt Thomas het leven in Teheran nog dichterbij. Met persoonlijke anekdotes verhaalt hij over een intrigerend land vol tegenstrijdigheden - waar weinig geluisterd wordt naar het volk, maar waar saamhorigheid toch de boventoon voert. Thomas Erdbrink (1976) schrijft vanuit Iran en elders voor The New York Times. Hij werd in Nederland bekend met de prijswinnende documentaireserie Onze man in Teheran, waarvan de tweewekelijkse column in de Volkskrant een verlenging is. In 2016 was Thomas de presentator van VPRO Zomergasten.
Ik heb zijn eerste bundel niet gelezen maar de tv-series wel gezien. Ik vond de tv-series erg interessant en vind deze bundel een leuke aanvulling. Niet allemaal achter elkaar lezen maar af en toe een paar, dan blijft het leuker.
Weer een mooie collectie columns over het leven in Iran. Erdbrink schrijft zowel mooi en inzichtelijk als ontzettend grappig, en het resultaat is een portret van een land dat nieuwsgierig maakt naar meer.
Leuk, luchtig onderhoudend boek(je), soms erg grappig. Korte verhaaltjes die ik niet allemaal achter elkaar gelezen heb, dat doe ik niet graag met verhalen, het wordt wat veel van het goede.
Ik was blij verrast toen ik erachter kwam dat er nog een bundel columns was van deze schrijver, en ik heb het boek meteen gereserveerd bij de bibliotheek. Ik vond het vorige boek al erg leuk om te lezen en deze was zeker niet anders. Maar in tegenstelling tot het vorige boek waar ik het laatste stuk toch minder vond, had ik in dit boek dat het gewoon interessant bleef. Natuurlijk waren er columns die ik niet al te leuk/interessant vond, maar die waren door het boek verspreidt. We zijn weer terug in Teheran (al gaan we ook wel eens naar de US/Nederland) en we zien wat er zoal is gebeurd. Van politiek en hoofddoekjes tot over zijn familie en vrouw tot verhalen van mensen in Teheran. Ik hoop ook zeker dat er nog een boek volgt met meer columns.
Laagdrempelige verzameling columns die je vlot doorleest. De inhoud van het boekje gaat niet verder dan deze quote uit het boek:
“Over de hele wereld zijn mensen hetzelfde, ze doen alleen anders.”
Zoals wel vaker bij een verzameling columns lees je sommige zaken twee of drie keer. De columnist gebruikte dezelfde uitleg of anekdote nog eens in een nieuw stukje. In de krant valt dat niet op, in een bundel wel.
Inhoudelijk niet veel wijzer geworden over Iran, daarvoor blijft het te oppervlakkig. Maar wie zegt dat dit leesplezier in de weg staat?
Leuk boekje met verhalen/columns over Iran, vooral inkijkje als schoonzoon.
Citaten
Mijn schoonvader is ook mee naar Leiden. Hij is iemand die makkelijk meedoet. Of het nu Hussein is of 3 oktober, hij houdt van gezelligheid. 'Thomas,' zegt hij. 'Over de hele wereld zijn mensen hetzelfde, ze doen alleen anders.'
[ook de schoonvader] 'Als er een sterke wind staat, buig dan mee,' is een van zijn gezegden. Het heeft wel even geduurd voor hij dat inzicht kreeg.
Mijn schoonmoeder neemt het uitzicht zwijgend in zich op. 'Thomas?' vraagt ze. 'Wat denk je? Is het leven er voor ons of zijn wij er voor het leven?'
Het boek bevat allemaal korte verhaaltjes over Iran (ongeveer drie pagina’s per verhaaltje). Deel 1 (over de hele wereld zijn mensen hetzelfde, ze doen alleen anders) vind ik het leukste deel. Hier verteld hij over het dagelijkse leven en over de rituelen van mensen uit Iran. Als je veel achter elkaar leest, merk je soms dat een paar verhaaltjes op elkaar lijken. Het boek is daarom denk ik het leukst als je het af en toe pakt en een paar kleine verhaaltjes leest.
Super leuk om te lezen! Wel aan te raden om eerst, in ieder geval 1 serie van Onze Man te kijken. Dan hoor je hem al lezend praten. Het boek bestaat uit allemaal korte verhalen, leest lekker weg en verteld je meer over het leven in Iran. Zeker een aanrader!
Geeft een schrijnend beeld van een trieste samenleving. Bewonderenswaardig dat Thomas het er nog uithoudt. Maar hoe lang nog? Minstens tien stukjes herkende ik van het Volkskrant magazine.
De columns van Thomas Erdbrink blijven ook in dit tweede boekje een plezier om te lezen, een leuke manier om een inkijkje in het dagelijkse leven van de Iraniërs te krijgen.
Zijn eerste boek vond ik beter! Toch heb ik wederom genoten van zijn humoristische schrijfstijl en de bijzondere verhalen die hij schreef. Nu al super nieuwsgierig naar de documentaire!