What do you think?
Rate this book
Berenice
In Poes „Berenice“ geht es um unerfüllte Liebe und die Frage, wohin es führen kann, wenn der ungeliebte Part die Kontrolle über sich selbst verliert. Sein Held besitzt schließlich ein Schächtelchen mit den perlweißen Zähnen der Angebeteten und erinnert sich nicht, wie er dazu gekommen ist.
Dass Lukas Jüliger den Leser ist das Reich der Otaku entführt, ist ebenso überraschend wie schlüssig, denn in dieser japanischen Fankultur ist Fetischismus selbstverständlich, aber Kontrollverlust unvorstellbar.
Dass Lukas Jüliger den Leser ist das Reich der Otaku entführt, ist ebenso überraschend wie schlüssig, denn in dieser japanischen Fankultur ist Fetischismus selbstverständlich, aber Kontrollverlust unvorstellbar.
64 pages, Hardcover
First published April 30, 2018
28 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
January 17, 2026
In der Carlsen-Reihe „Die Unheimlichen“ interpretieren namhafte deutsche Zeichner*innen klassische und moderne Schauergeschichten neu – ein faszinierendes Projekt.
Hier hat ein talentierter junger deutscher Comickünstler einen Text des berühmten Schauerromanautors Edgar Allan Poe wiederentdeckt und auf seine eigene, sehr freie Art gedeutet und ausgearbeitet.
Dabei fällt auf, dass seine Art des Zeichnens einerseits sehr exakt und detailreich, andererseits stark vom Manga beeinflusst ist. Jüligers Ansatz ist also sehr modern, was sich auch inhaltlich niederschlägt, da es in diesem Büchlein ziemlich unverhohlen um Sex, teils auch um Pornographie, geht, wobei die eigentliche Handlung ausgespart bleibt und durch die Phantasie der Leser*innen ergänzt wird.
Trotzdem sind die Parallelen zu Poes Werk unübersehbar: Wie in der „Berenice“-Erzählung des Horroraltmeisters sind die behandelten Themen Sexualität, Obsession, Wahn und Tod, und genau wie bei ihm wird die, in mehrfacher Hinsicht, extrem düstere Geschichte von einem unzuverlässigen Ich-Erzähler wiedergegeben, so dass nicht hundertprozentig klar ist, was hier eigentlich im Einzelnen passiert. Aber insbesondere diese Wissenslücken lassen genügend Raum für die grauenhaftesten möglichen Erklärungen und machen die Story so verstörend.
Bei mir hat sie jedenfalls noch lange nachgewirkt.
4,5 Sterne.
Hier hat ein talentierter junger deutscher Comickünstler einen Text des berühmten Schauerromanautors Edgar Allan Poe wiederentdeckt und auf seine eigene, sehr freie Art gedeutet und ausgearbeitet.
Dabei fällt auf, dass seine Art des Zeichnens einerseits sehr exakt und detailreich, andererseits stark vom Manga beeinflusst ist. Jüligers Ansatz ist also sehr modern, was sich auch inhaltlich niederschlägt, da es in diesem Büchlein ziemlich unverhohlen um Sex, teils auch um Pornographie, geht, wobei die eigentliche Handlung ausgespart bleibt und durch die Phantasie der Leser*innen ergänzt wird.
Trotzdem sind die Parallelen zu Poes Werk unübersehbar: Wie in der „Berenice“-Erzählung des Horroraltmeisters sind die behandelten Themen Sexualität, Obsession, Wahn und Tod, und genau wie bei ihm wird die, in mehrfacher Hinsicht, extrem düstere Geschichte von einem unzuverlässigen Ich-Erzähler wiedergegeben, so dass nicht hundertprozentig klar ist, was hier eigentlich im Einzelnen passiert. Aber insbesondere diese Wissenslücken lassen genügend Raum für die grauenhaftesten möglichen Erklärungen und machen die Story so verstörend.
Bei mir hat sie jedenfalls noch lange nachgewirkt.
4,5 Sterne.
August 26, 2022
Benim fincan çayım değil :)
January 1, 2023
Unsettling.
November 11, 2022
"Heey Jügen Böckem aynen maynen adamım! Biz neden random bi Poe hikayesini alıp, karakteri animeci, sinik, otuzbirci oğlanla değiştirmiyoruz? Hatta yeşili de çakarız, çünkü sanat dostum ha! Post modernlik adamım, çaktın mı?" diye haykıran çizgi roman.
Berenice, Poe'nun ufacık tefecik, içi kanlı dolgucuk misali, kendi halinde, minik de bir twiste sırtını dayayan, tatlış bir hikayesi aslında. Bu Lukas kardeşimizin de Berenice hikayesini okurken, bir yandan İthaki'den çıkan Dost Körpe çevirisi, Bütün Hikâyeleri cildini de elimin altında tuttum, orijinalini de bir parti daha okumuş bulundum bu sebeple.
Orijinal hikayede malikanelerde, konaklarda seke seke dolanan anlatıcı kimbilirnegonist karakter Egaeus'un yerini "Korecanlık İlleti"nin kötücül ve çarpık koridorlarından gezinen, belirsiz bir ergen almış Lukas versiyonunda -ki buraya istesem biblikal şaka nın allahını (bak hala?) da çakardım sayın okuyucu- Leş gibi animeci ergen karakter, abazalıktan aklını yitirmiş inceller sürüsü, çocuk sömürmeye dayalı yayın kültürü, canlı chat odası pornografisi gibi troll besini unsurlar, bir nevi orijinal öyküdeki Poe'nun gotik tatlışlıklarının, hasatalık vurgusunun yerini almış ve aynı gergin atmosfere çıkmak için kullanılmış. Hafif sası, hafif yavan bir dünyada, genel gotik bağlamından koparılan hikaye, makul miktarda paralellikle yeniden birleştirilmiş daha ekşi bir gerçeklikte.
Yine de beklenebileceği üzere Poe ile kıyaslandığında daha zayıf kalıyor. Kitabın sonunda yazan edebiyat bilmez elemanın iddia ettiğinin aksine "çok rahatsız edici, çok tedirgin edici" diye de nitelendirilecek bir durum yok aslında. Gerek okuyucuyla anlatıcı arasına mesafe koyma amaçlı setuplarda, gerekse sondaki kurgusal doruk anında, hafif bir gerginlikten ötesine pek geçilemiyor.
Görsel tarafa gelince; anlatım tekniği olarak fena sayılmayacak, simgesel bir çizgi üslubu var kitabın. Mangasal çizimlere (bu arada Anime çizgi filmdir demiş miydim daha önce?) obje odaklı panellere, karakterlerin yüzlerini göstermeme, kadrajı etkileşimin hemen berisinde tutma gibi oyunlara güvenen bir anlatım tarzı var baştan sona. Belki de çok kısa bir çizgi roman olduğundan yıldırmıyor da üstelik bu durum. Mangacıların pek tanıdığı kimi oyunları cömertçe kullanmış Alman kardeşimiz ama 80ler dönemi Belçika ekollerinden de izler görüyorum şahsen ben çizimlerinde.
Genel olarak çok başarılı olduğunu söyleyemem ortaya çıkan sonucun. Vasat çevresinde dolaşan, çok da kısa bir çizgi roman yapmış Lukas. İçimde büyüyen "çift ağızlı baltayla korecan kellesi alma arzusunu" da hayli körükledi sağolsun, eninde sonunda gerçek bir duygusal tepkidir bu; bakınız İşte bunlar hep veri. Young Adult'a hazırlandığından otomatik olarak üzerine sinen kesif kaka kokusu konusundaysa maalesef yapılacak pek bir şey yok, devir boktan.
Ama sıklıkla yaptığım gibi içinden geçeceğim, duvardan duvara vuracağım, asfalta sürterek kıvılcım çıkartmayı deneyeceğim bir kitap da olmamış, biline: (bkz: Nefret Ettiğim Kitaplar).
Yine de Takılmadan geçemeyeceğim bir iki detay:
* Tamam anladım, dışarı çıkmayan, sadece internet pornosu tüketen, oyuncaktır, figürdür, koca memeli dev gözlü anime bebeği falan toplayan bir karakter yaratıyorsun, bir kurgusal bütünlük, bir yabancılaşma hedefliyorsun ki gerçeğini de gördüm tanıdım hatta bunlardan ben, feana da yapmıyorsun bu işi yani. Ama o çocuk neden yediklerinin çöplerini odasında yere atıyor onu hiç anlamadım. Yav bir yıl dışarı çıkmasan ve çöpleri atmasan yürüyemezsin o evde, bir süre sadece bunu düşündüm, üşenmedim gittim günlük çöp üretimi verileri topladım, aylık tonajlar hesapladım. "Lan buna mı takıldın?" derseniz, e serde mühendislik var, evet takıldım.
Yani takılmanın ötesinde, müdahil olmadan duramıyorum şu noktada: "Çocuum, evladım," dedim, "bak Hikayeye katkısı da yokmuş, karakter gelişiminde de yeri yokmuş. Eh, hadi madem. Kalk ordan bi' battal boy çöp torbasını kap gel yanıma. Doldur onları şuna güzel güzel, hadi abisinin yakışıklısı, hadi bakalım!" diye ekledim. "Şöyle bir ortalığı topla, bu ne oğlum, insan yaşayacak burada. Ee hadi ama, küçük baş gibi bakma suratıma. Tamam, cosplayci kıza bakıp yine oynarsın pipinle, kaçmıyor ya lan?" Yani, belediye falan basar böyle, show habere düşersin, hüzünlü müzikle 2 dakika 27 saniyelik haber olursun, en sonda da belediyenin çöp kamyonunu gösteren sahneyle biter haber. Vallahi bitmez kitap böyle. Böcek olur hem yav?
* Bir ikincisi, ben şu "tamamen siyah panel yapayım, sayfaları yarın yok gibi karartalım, şeklimiz olsun!" tavırlarına, "Sanatçıyız biz haa, yanlış olmasın" mavralarına hasta oluyorum gerçekten. Ulan it, zaten 58 sayfa çizgi roman yapmışsın, para verdik biz buna para! Senin o Alman götün rahat tabi, yuro kaç para biliyor musun sen? 58 sayfanın 8'inin sadece siyaha boyanmış paneller olması nasıl bir dolandırıcılık? Amacın ne senin? Bizi mi yakaladın dişine göre? Hayır çizmek istemiyorsan, zor geliyorsa yapma aslanım, zorla mı? Ya gerçekten şöyle poser poser hareketler, manyak manyak tavırlar ayarsız sinirlendiriyor beni. 37.36 lira para verdim kitabına ve nereden baksan bugün bir bira parası yapar bu. Şimdi kitabın başındaki boşlukla birlikte bunu yüzde 20.6'sı boş, beni mi dolandırıcan sen? Bak buraya yazıyorum; ya efendi efendi "abi özür dilerim, ibanını gönder halledeyim," diye mesaj atarsın, ya da bu iş uzar Lukas! AZDAN AZ, ÇOKTAN ÇOK GİDER LUKAS...
* Kitabın sonunda Jörg Böckem diye bir elemanın yazdığı, son derece lüzumsuz bir yazı var. Edgar Allan Poe'nun rengi yeşildir diye giriyor, sonra "biz şöyle uyuşturucu içerdik, böyle takılırdık, Alan Parsons Project dinleye dinleye takılırdık, ooo ne biçim içerdik, Lsd falan hep bizdendi," diye anlatıyor da anlatıyor. Yeşil benim için önemliydi diyor, anlatıyor eleman, neden bilinmez. Editör mü bu, Poe bakanlığı sorumlusu mu, mangacı gençlik Almanya sorumlusu mu belli değil. "Yazarı teşvik eden neymiş bilmiyorum ama," diyor; e sus o zaman? Dayı neyi anlatıyorsun bana, ne? Sen kimsin? Hayır yani, torbacısının numarasını falan da vermemiş.
Öyle küçük, çok da bir numarası olmayan bir yeni nesil Poe uyarlaması kısacası. Olsa ayak üstü okunur, okunmasa bir şey kaybettirmez model çizgi romancık. Cosplay, manga, furrycilik falan diye aklını yitirmiş, tenasül uzuvlarını yeni keşfeden korecanlar, siz saldırın ama, siz bayılırsınız...
Berenice, Poe'nun ufacık tefecik, içi kanlı dolgucuk misali, kendi halinde, minik de bir twiste sırtını dayayan, tatlış bir hikayesi aslında. Bu Lukas kardeşimizin de Berenice hikayesini okurken, bir yandan İthaki'den çıkan Dost Körpe çevirisi, Bütün Hikâyeleri cildini de elimin altında tuttum, orijinalini de bir parti daha okumuş bulundum bu sebeple.
Orijinal hikayede malikanelerde, konaklarda seke seke dolanan anlatıcı kimbilirnegonist karakter Egaeus'un yerini "Korecanlık İlleti"nin kötücül ve çarpık koridorlarından gezinen, belirsiz bir ergen almış Lukas versiyonunda -ki buraya istesem biblikal şaka nın allahını (bak hala?) da çakardım sayın okuyucu- Leş gibi animeci ergen karakter, abazalıktan aklını yitirmiş inceller sürüsü, çocuk sömürmeye dayalı yayın kültürü, canlı chat odası pornografisi gibi troll besini unsurlar, bir nevi orijinal öyküdeki Poe'nun gotik tatlışlıklarının, hasatalık vurgusunun yerini almış ve aynı gergin atmosfere çıkmak için kullanılmış. Hafif sası, hafif yavan bir dünyada, genel gotik bağlamından koparılan hikaye, makul miktarda paralellikle yeniden birleştirilmiş daha ekşi bir gerçeklikte.
Yine de beklenebileceği üzere Poe ile kıyaslandığında daha zayıf kalıyor. Kitabın sonunda yazan edebiyat bilmez elemanın iddia ettiğinin aksine "çok rahatsız edici, çok tedirgin edici" diye de nitelendirilecek bir durum yok aslında. Gerek okuyucuyla anlatıcı arasına mesafe koyma amaçlı setuplarda, gerekse sondaki kurgusal doruk anında, hafif bir gerginlikten ötesine pek geçilemiyor.
Görsel tarafa gelince; anlatım tekniği olarak fena sayılmayacak, simgesel bir çizgi üslubu var kitabın. Mangasal çizimlere (bu arada Anime çizgi filmdir demiş miydim daha önce?) obje odaklı panellere, karakterlerin yüzlerini göstermeme, kadrajı etkileşimin hemen berisinde tutma gibi oyunlara güvenen bir anlatım tarzı var baştan sona. Belki de çok kısa bir çizgi roman olduğundan yıldırmıyor da üstelik bu durum. Mangacıların pek tanıdığı kimi oyunları cömertçe kullanmış Alman kardeşimiz ama 80ler dönemi Belçika ekollerinden de izler görüyorum şahsen ben çizimlerinde.
Genel olarak çok başarılı olduğunu söyleyemem ortaya çıkan sonucun. Vasat çevresinde dolaşan, çok da kısa bir çizgi roman yapmış Lukas. İçimde büyüyen "çift ağızlı baltayla korecan kellesi alma arzusunu" da hayli körükledi sağolsun, eninde sonunda gerçek bir duygusal tepkidir bu; bakınız İşte bunlar hep veri. Young Adult'a hazırlandığından otomatik olarak üzerine sinen kesif kaka kokusu konusundaysa maalesef yapılacak pek bir şey yok, devir boktan.
Ama sıklıkla yaptığım gibi içinden geçeceğim, duvardan duvara vuracağım, asfalta sürterek kıvılcım çıkartmayı deneyeceğim bir kitap da olmamış, biline: (bkz: Nefret Ettiğim Kitaplar).
Yine de Takılmadan geçemeyeceğim bir iki detay:
* Tamam anladım, dışarı çıkmayan, sadece internet pornosu tüketen, oyuncaktır, figürdür, koca memeli dev gözlü anime bebeği falan toplayan bir karakter yaratıyorsun, bir kurgusal bütünlük, bir yabancılaşma hedefliyorsun ki gerçeğini de gördüm tanıdım hatta bunlardan ben, feana da yapmıyorsun bu işi yani. Ama o çocuk neden yediklerinin çöplerini odasında yere atıyor onu hiç anlamadım. Yav bir yıl dışarı çıkmasan ve çöpleri atmasan yürüyemezsin o evde, bir süre sadece bunu düşündüm, üşenmedim gittim günlük çöp üretimi verileri topladım, aylık tonajlar hesapladım. "Lan buna mı takıldın?" derseniz, e serde mühendislik var, evet takıldım.
Yani takılmanın ötesinde, müdahil olmadan duramıyorum şu noktada: "Çocuum, evladım," dedim, "bak Hikayeye katkısı da yokmuş, karakter gelişiminde de yeri yokmuş. Eh, hadi madem. Kalk ordan bi' battal boy çöp torbasını kap gel yanıma. Doldur onları şuna güzel güzel, hadi abisinin yakışıklısı, hadi bakalım!" diye ekledim. "Şöyle bir ortalığı topla, bu ne oğlum, insan yaşayacak burada. Ee hadi ama, küçük baş gibi bakma suratıma. Tamam, cosplayci kıza bakıp yine oynarsın pipinle, kaçmıyor ya lan?" Yani, belediye falan basar böyle, show habere düşersin, hüzünlü müzikle 2 dakika 27 saniyelik haber olursun, en sonda da belediyenin çöp kamyonunu gösteren sahneyle biter haber. Vallahi bitmez kitap böyle. Böcek olur hem yav?
* Bir ikincisi, ben şu "tamamen siyah panel yapayım, sayfaları yarın yok gibi karartalım, şeklimiz olsun!" tavırlarına, "Sanatçıyız biz haa, yanlış olmasın" mavralarına hasta oluyorum gerçekten. Ulan it, zaten 58 sayfa çizgi roman yapmışsın, para verdik biz buna para! Senin o Alman götün rahat tabi, yuro kaç para biliyor musun sen? 58 sayfanın 8'inin sadece siyaha boyanmış paneller olması nasıl bir dolandırıcılık? Amacın ne senin? Bizi mi yakaladın dişine göre? Hayır çizmek istemiyorsan, zor geliyorsa yapma aslanım, zorla mı? Ya gerçekten şöyle poser poser hareketler, manyak manyak tavırlar ayarsız sinirlendiriyor beni. 37.36 lira para verdim kitabına ve nereden baksan bugün bir bira parası yapar bu. Şimdi kitabın başındaki boşlukla birlikte bunu yüzde 20.6'sı boş, beni mi dolandırıcan sen? Bak buraya yazıyorum; ya efendi efendi "abi özür dilerim, ibanını gönder halledeyim," diye mesaj atarsın, ya da bu iş uzar Lukas! AZDAN AZ, ÇOKTAN ÇOK GİDER LUKAS...
* Kitabın sonunda Jörg Böckem diye bir elemanın yazdığı, son derece lüzumsuz bir yazı var. Edgar Allan Poe'nun rengi yeşildir diye giriyor, sonra "biz şöyle uyuşturucu içerdik, böyle takılırdık, Alan Parsons Project dinleye dinleye takılırdık, ooo ne biçim içerdik, Lsd falan hep bizdendi," diye anlatıyor da anlatıyor. Yeşil benim için önemliydi diyor, anlatıyor eleman, neden bilinmez. Editör mü bu, Poe bakanlığı sorumlusu mu, mangacı gençlik Almanya sorumlusu mu belli değil. "Yazarı teşvik eden neymiş bilmiyorum ama," diyor; e sus o zaman? Dayı neyi anlatıyorsun bana, ne? Sen kimsin? Hayır yani, torbacısının numarasını falan da vermemiş.
Öyle küçük, çok da bir numarası olmayan bir yeni nesil Poe uyarlaması kısacası. Olsa ayak üstü okunur, okunmasa bir şey kaybettirmez model çizgi romancık. Cosplay, manga, furrycilik falan diye aklını yitirmiş, tenasül uzuvlarını yeni keşfeden korecanlar, siz saldırın ama, siz bayılırsınız...
April 13, 2025
quick read (technically a uni-read)!!
Quite disturbing but that’s to be expected, I liked the idea of making a classic Poe story take place in a contemporary setting. It featured cam-girls and obsession.
I personally would have liked a tw regrading the suicidal tendencies and self harm in the graphic novel but that’s definitely on me!!
Quite disturbing but that’s to be expected, I liked the idea of making a classic Poe story take place in a contemporary setting. It featured cam-girls and obsession.
I personally would have liked a tw regrading the suicidal tendencies and self harm in the graphic novel but that’s definitely on me!!
October 19, 2021
Aestetisch ansprechend,sehr cooler Zeichenstil, Farbgebung gefällt mir sehr gut. Ich hab das Original nicht gelesen, daher kann ich zur Treue zum Urmaterial nichts sagen.
Was mir gefehlt hat war einen klares Set Up des letzten Story Punktes, bzw der "Auflösung". Ich denke das hätte den "Twist" besser gemacht.
Das Medium ist einerseits gut geeignet, weil es eine Stimmung in deutlich kürzerer Zeit gut entstehen lassen kann, andererseits scheint es schwer zu sein Inhalte ähnlich schnell zu transportieren.
Was mir gefehlt hat war einen klares Set Up des letzten Story Punktes, bzw der "Auflösung". Ich denke das hätte den "Twist" besser gemacht.
Das Medium ist einerseits gut geeignet, weil es eine Stimmung in deutlich kürzerer Zeit gut entstehen lassen kann, andererseits scheint es schwer zu sein Inhalte ähnlich schnell zu transportieren.
January 3, 2022
A retelling of the classic Edgar Allen Poe story in the form of a YA comic. Jülinger transforms it into a story about people stuck at home in front of their screens, full of pop culture and internet references (mainly Otaku culture). It is very on the nose, clearcut emotions, a bit clumsy, neither good nor really bad. Same thing for the visuals: They didn't add much, but they didn't get in the way either. 2,5/5, rounded up.
October 25, 2023
Ich liebe Jüligers Zeichenstil und Fähigkeit düstere Schockmomente sinnhaft in die Story zu integrieren, optisch und inhaltlich. Doch diese Graphic Novel war für mich leider einfach zu kurz als dass sie mich richtig gepackt hätte. Schöne Idee (bzw. Adaptation aber über das Original weiß ich nichts) aber ziemlich an der Oberfläche gekratzt und daher wenig plastische Charaktere, mit denen man wirklich mitfiebern würde.
August 16, 2021
Ich bin verstört und fasziniert zugleich...
March 5, 2024
Contemporary take on Poe's tragic love story Berenice, with cam girls, obsession and suicide
August 20, 2020
Haven't read the original, but the graphic-novel adaption by Lukas Jüliger.
Lukas Jüliger gives the story a modern setting by following the story of an isolated young man who recognizes a troubled camgirl - said to be different and more real than all the other - as the first person he kissed. He becomes obsessed with her and the gap between her tweeth. Even though her streams are not exclusively his, her online presence helps him to find a connection to the world again, but then she vanishes from the internet.
It is a little bit disturbing. Actually, it's pretty disturbing. But it shows a bitter truth.
Lukas Jüliger gives the story a modern setting by following the story of an isolated young man who recognizes a troubled camgirl - said to be different and more real than all the other - as the first person he kissed. He becomes obsessed with her and the gap between her tweeth. Even though her streams are not exclusively his, her online presence helps him to find a connection to the world again, but then she vanishes from the internet.
It is a little bit disturbing. Actually, it's pretty disturbing. But it shows a bitter truth.
October 12, 2022
Gänsehaut. Immer dieses Gefühl, dass irgendetwas nicht stimmt, auch bei mehrmaligen Lesen. Und doch bringt die Darstellung der Charaktere und deren Umgebung ein Grinsen in mein Gesicht. Ich kenne das Original leider (noch) nicht; diese Adaption ist definitiv sehr modern. Das grün-graue Farbschema der Reihe passt sehr gut zu *Berenice*. Ich liebe die dargestellte Obszönität und das schaurig-verborgene. Mein Favorit der Reihe und von Jüliger.
October 17, 2023
Sırtlan yayınevi ile tanıştığım bir kitap oldu. Tekinsiz kitaplar serisinin ilk kitabı ( şuan 2 kitap bulunuyor ). Edgar Allan Poe'nın hikayesinden uyarlanarak hazırlanan çizgi roman kesinlikle +18'e hitap ediyor. Çizimleri ve kurgu hoşuma gitti. Edgar Allan Poe'nun karamsarlığı ve çaresizliği size hissettiyor.
Read
December 2, 2020Für die Uni gelesen.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews