Een vrouw laat haar hond uit in het Amsterdamse Vondelpark en vindt het lijk van een jonge man. Zijn schedel is ingeslagen. Rechercheur Maya Oliphant krijgt de leiding over het moordonderzoek, maar het is onduidelijk wie de man is en wat hij 's nachts in het park deed. Ondertussen is heel Nederland in de ban van een nieuwe talentenjacht op televisie. De 18-jarige Lilian Lely heeft zich door de audities geknokt, en maakt tijdens de liveshows bekend dat haar moeder niet lang meer te leven heeft. Ze wint daarmee de sympathie van het publiek, maar niet iedereen gelooft wat ze beweert. Dan neemt het onderzoek van Maya Oliphant een verrassende wending. Wat heeft de moord met Lilians ambities te maken?
Boris Ottokar Dittrich is a human rights activist and a former Dutch politician and writer. Dittrich's father came to the Netherlands as a political asylum seeker from Czechoslovakia in 1948, he became a professor in Eastern-European history at the University of Utrecht.
Boris Dittrich grew up in Utrecht and went to law school at Leiden University. He worked as a lawyer in Amsterdam from 1981 till 1989 and later as a judge in the district court of Alkmaar from 1989 till 1994. Dittrich is married to the Dutch / Israeli sculptor Jehoshua Rozenman.
In 1994 Dittrich became a member of parliament representing the social-liberal party D66.
Boris Dittrich rose to become party leader of D66 in 2003.
In early 2007 Dittrich became Advocacy Director of the Lesbian, Gay, Bisexual & Transgender (LGBT) Rights Program at Human Rights Watch in the Headquarters of the non-governmental organization in New York City.
Mid 2013 Dittrich moved from New York to Berlin, Germany where he continues to work as global advocacy director of the LGBT Rights Program at Human Rights Watch.
In één woord: afknapper. Wat een teleurstelling. Plot was saai, personages had ik niks mee (ik snap dat in 90 bladzijden een ontwikkeling van de karakters moeilijk is, maar dit was echt niet goed). En zoveel stereotyperende karakters. Een vrouwelijke politieagente met kort rood haar, mannelijke "trekjes" en een gespierd lichaam die natuurlijk lesbisch moet zijn. Ik vind het zo jammer dat een auteur dat doet. Alsof elke lesbische vrouw er zo uitziet. En wordt er iets gedaan met de seksualiteit van deze rechercheur? NEE. Als je diversiteit wil in een boek, doe er dan ook daadwerkelijk iets mee. Ik ben erg teleurgesteld en zal helaas niet snel een volgend boek van hem lezen.
Het verhaal is compact geschreven, anders zou het natuurlijk niet in het formaat van het geschenkboekje passen. Daardoor gaat Boris O. Dittrich erg snel en is er geen tijd voor een wat uitgebreidere introductie en opbouw, waardoor dus de meeste (bij)personages karikaturen blijven. ‘Barst’ is lekker leesbaar en bij vlagen ook wel smeuïg.
Toen de organisatoren van de Spannende Boeken Weken moesten kiezen voor een schrijver die het boekengeschenkje moest neerpennen voor de editie van 2018 konden ze waarschijnlijk kiezen tussen een dozijn kinderen uit groep 8 en Boris O. Dittrich. Het resultaat zou in ieder geval hetzelfde zijn, want het is allemaal hetzelfde niveau.
Het begint al, vrij gebruikelijk, in het begin. Dialogen met de finesse van een bedorven kamerplant, personages die uit een kartonbord gesneden lijken te zijn en een plot dat, nou ja.. zich laat raden zodra het duidelijk wordt dat de twee verhaallijnen elkaar raken (wat eigenlijk meteen is. Want wie gaat nou twee verhaallijnen opschrijven die elkaar niet treffen?).
Enfin, het boekje is kort (negentig pagina's). Wanneer het langer was geweest dan dat was ik waarschijnlijk naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen wegens een moord op het boekengeschenk van de Spannende Boeken Weken.
Maar wat is nou echt het dieptepunt van dit boek? De crux die een blinde kan zien aankomen? De nodeloos trage beschrijvingen van het kantoor van de rechercheurs Maya en Bulut? Zijn het de zwakke achtergrondverhalen en -dialogen van hen (zie het gehint op Maya's sexualiteit)? Nee, geen van dat allen. Het is het gegeven dat, wanneer je je door dit boek getandenknarst hebt, je het boekje opzij legt en je realiseert dat je je tijd beter ergens anders aan kon besteden.
Mijn advies: lezen die handel, je eigenwaarde over je eigen (on)vermogen zal stijgen.
Two good things about this book: I got it for free, and it was tiny so it was over quick. Really simplistic clunky writing, boring predictable plot, flat characters, pacing and pov doing things that didn’t make sense for the continuity (where was the editor). Also some very derogatory language was used. I know the author is gay himself, but that’s no excuse for using words like that, when completely unnecessary to the story. A big nope.
Een spannend boek. Het gaat over een meisje dat deelneemt.aan een talentenjacht. Ze wordt gechanteerd door,een jongeman die later vermoord wordt . De onderzoekers krijgen snel een aantal verdachten en scenario ‘s op hun bord. Het speurwerk vlot heel goed en ondertussen loopt de,talentjacht ook nog verder . De ontknoping kon je een beetje verwachtend, of lees ik teveel thrillers
Euhm, het is natuurlijk lastig in 90 pagina’s, maar echt, schrap wat clichés en politieke correctheid en je hebt een heleboel bladzijden over voor een echt spannend verhaal. Zonde van het papier, dit boekje.
Een niemendalletje. Van meet af aan is duidelijk wie t gedaan heeft. Het deed me aan die Hollandse politieseries denken. Die halen t ook niet bij hun Scandinavische collega’s.
Ik vond het bijzonder geschreven. De eerste paar pagina's vroeg ik me af of het uberhaupt een goed boek zou zijn. Het was niet verschrikkelijk maar wel onder mijn verwachtingen. De opbouw voelde aardig langdradig ondanks dat dit een kort boek is. Het einde voelde ook wat slordig, de epiloog was in mijn ogen niet nodig geweest. De diversificatie was prima, maar voelde een beetje stereotypisch aan met Maya's kenmerken
Boris O. Dittrich, auteur van een aantal succesvolle thrillers als W.O.L.F. en Halszaak, vindt het een eer dat hij gevraagd is om het geschenkboekje voor de Spannende Boekenweken 2018 te schrijven. Hij heeft aangegeven dat hij probeert een spannend en toegankelijk boek te schrijven zodat meer mensen zich geroepen voelen meer Nederlandse spannende boeken te gaan lezen. Het schrijven van boeken doet hij overigens vooral tijdens zijn vliegreizen voor de mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch, waar hij sinds 2007 voor werkt.
Bij de rozentuin in het Vondelpark vindt een vrouw het lichaam van een jonge man. Hij is vermoord en heeft een ingeslagen schedel. De politie begint, onder leiding van rechercheur Maya Oliphant, een onderzoek. Wie is de man en wat deed hij ’s nachts in het park? Verder gaat in Nederland het leven door en nieuwe talentenjacht op televisie is het gesprek van de dag. Een van de deelnemers, en groot kanshebber op de overwinning, is de 18-jarige Lilian Lely. Omdat ze verteld heeft dat haar moeder aan kanker komt te overlijden, is ze de lieveling van het publiek. Maar plotseling krijgt het politieonderzoek een wending en komt Oliphant ook blij Lilian terecht.
In Barst keert een aantal bekenden uit Halszaak, het laatste boek van Dittrich, terug. Dit wil niet zeggen dat dit geschenkboekje daar een vervolg op is. Niets van dat alles. Het verhaal is volkomen opzichzelfstaand en er is geen enkele verwijzing naar het vorige boek. Het heeft twee verhaallijnen en aanvankelijk wisselen deze elkaar af tussen het heden en het verleden, dat zich drie maanden voor de moord afspeelt. Gedurende de plot vloeien deze twee afzonderlijke verhalen samen en wordt het één geheel. Beide verhalen, en wat het uiteindelijke verband tussen deze twee, maken de lezer overigens wel nieuwsgierig.
Halverwege het verhaal wordt al wat van de clou prijsgegeven en de lezer denkt dan met zekerheid te weten wie de moord gepleegd heeft. Dat heeft over het algemeen altijd invloed op de spanningsboog, die wordt minder. Dittrich heeft dit opgelost door de lezer toch weer te laten twijfelen. Want door hem op het verkeerde been te zetten, blijft het spanningsveld behouden. Ook al bestaat de kans dat het gerezen vermoeden de juiste zou kunnen zijn. Daardoor blijft het verhaal van begin tot eind boeien.
Net als in zijn andere boeken verwerkt Dittrich ook in Barst enkele actuele thema’s. Daardoor wint het verhaal aan geloofwaardigheid en voelt de lezer zich er meer bij betrokken. Ondanks dat het boekje maar zesennegentig pagina’s heeft, zijn de personages vrij goed uitgewerkt, zodat de lezer voldoende over hen te weten komt. Dat de auteur aan een beperkt aantal bladzijden gebonden was, is het hem gelukt een volwaardig en afgrond verhaal te schrijven. Niet diepgaand, maar zeker ook niet oppervlakkig.