Nevažne tačke gledišta

by Paolo Sorrentino, Mirjana Ognjanović (Translator)

„Nevažne tačke gledišta“, zbirka pripovedaka ili roman sačinjen od dvadeset tri priče-portreta, počiva na crno belim fotografijama nepoznatih i očito lažno imenovanih osoba, dela italijanskog fotografa Jakopa Benasija. Fotografije otvaraju vrata izmišljenim povestima o dvadeset troje junaka i njihovim sudbinama. Samo poslednja fotografija je prepoznatljiva: to je Paolo Sorentino glavom i bradom. Navodno nadahnut licima s fotografija, Paolo Sorentino, uz svoj neporecivi smisao za dočaravanje vizuelnog, slika ogromnu, višeslojnu i višeznačnu fresku savremenog, a opštevažećeg ljudskog postojanja: ta slika je bolna, dirljiva, ironična, i pre svega neverovatno duhovita. Od smeha do plača jedva je korak, kao i od ironije do ganutljivosti. Priče o prijateljstvu, ljubavi, vernosti i mržnji istovremeno su komične i tragične, često i melodrame, a neretko paranoje, opsesije i strasti. Deluju stvarno, ali ipak ih doživljavamo kao fantastične.

Čini se da se u „Nevažnim tačkama gledišta“ Paolo Sorentino pisac zabavio kao nikada dosad, i možda je ovo njegovo najuspelije književno delo. U njemu pokazuje svu raskoš darovitosti jedne renesansne ličnosti. I umesto preporuke čitaocu, poslužićemo se Sorentinovom tvrdnjom da je genije osoba u čijem društvu se svako, bez obzira na godine i obrazovanje, oseća više nego prijatno. To posebno važi za ovu knjigu.



„Paolo Sorentino nudi galeriju veoma različitih likova i njihovih života, opisujući male događaje, izbore koje valja napraviti, prepreke, naizgled nepremostive, tragične, komične, trenutke sreće i ponore bola, dotičući vešto sve boje od kojih je život satkan.“
Panorama

„Sorentino je zlatni dečak. Ispisuje rečenice od kojih čovek ne može da zaspi. Na primer: ,U tišini koja je ličila na pokolj’.“
Corriere della Sera

„Knjiga koja se ne sme propustiti. Kao, uostalom, i svaki Sorentinov film.“
SoloLibri.net

„Ono što zanima pisca i reditelja Paola Sorentina jeste čarolija ljudskog postojanja, i koliko je važno da sami sebe ne shvatamo previše ozbiljno.“
ANSA

„Različite tačke gledišta u odnosu na svet. To je ono što je važno. Možda najvažnije, jer se ne smemo zavaravati da je samo naš.“
La Stampa

Genres: Fiction, Italian Literature, Short Stories, Italy, Novels

301 pages, Paperback

First published November 29, 2016

About the author

Paolo Sorrentino, regista e sceneggiatore, è nato a Napoli nel 1970. Nel 2001 realizza il suo primo lungometraggio, L’uomo in più, con Toni Servillo e Andrea Renzi. Il film, selezionato alla Mostra del Cinema di Venezia, viene candidato a tre David di Donatello, vince un Nastro d’Argento come miglior regista esordiente e due Grolle d’Oro. Nel 2004 porta a termine il suo secondo film Le conseguenze dell’amore. Unico italiano in concorso al Festival di Cannes, il film ottiene numerosi riconoscimenti tra cui cinque David di Donatello, quattro Nastri d’Argento e cinque Ciak d’Oro. Nel 2006 realizza il suo terzo film L’amico di famiglia, presentato in concorso al Festival di Cannes, partecipa a numerosi festival internazionali. Nel 2008 con Il divo, interpretato da Toni Servillo, Paolo Sorrentino torna in concorso per la terza volta al Festival di Cannes e ottiene il Prix du Jury. Il film si aggiudica poi sette David di Donatello, cinque Ciak d’Oro, cinque Nastri d’Argento ed una candidatura all’Oscar per il Make Up. Nel 2010 viene pubblicato da Feltrinelli il suo primo romanzo Hanno tutti ragione, favorevolmente accolto da pubblico e critica, il libro è finalista al Premio Strega. Nel 2011 This must be the place, segna l’esordio in lingua inglese di Sorrentino. Interpretato da Sean Penn e Frances McDormand il film viene presentato in Concorso al 64. Festival di Cannes. Ottiene numerosi riconoscimenti tra cui sei David di Donatello, tre Nastri d’Argento e quattro Ciak d’Oro. Nel 2012 Feltrinelli pubblica il suo secondo libro Tony Pagoda e i suoi amici. La grande bellezza, interpretato da Toni Servillo, Carlo Verdone e Sabrina Ferilli, porta, per la quinta volta, Paolo Sorrentino in Concorso al Festival di Cannes.

Reviews

[Sanja · Rating 5 out of 5]

Slaba sam na kratke priče, šta ću. A i zabavan je Sorentino, od srca sam se smejala u više navrata. Ne pitajte me šta mi se tačno sviđa - ne znam. Ali sviđa.

[Biljana · Rating 5 out of 5]

''Nevažne tačke gledišta'' predstavljaju zbirku pripovjedaka/roman koji čine dvadeset tri priče - portreta, a svaka od njih predstavljena je crno bijelom fotografijom nepoznatih i lažno imenovanih osoba.

U prepoznatljivom stilu, Sorentino jednako kao u svojim filmovima, piše život.
Njegove priče su cinične, duhovite, tragične, ljubavne, dosadne, zavodljive, bolne, vrcave, filozofske, banalne.
Na tri stotine i jednoj strani proteže se život u svojoj milosti i nemilosti, ljudski postupci, odluke, najživopisniji likovi koje nećete sresti na drugim mjestima.
Italija u malom, ljudska vrsta u malom.
Postojanje među koricama, koje se seli iz njih, nakon čega zapadate u melanholiju, introspekciju i čvrsto uhvatite taj gorko-slatki život, koji je na kraju ipak samo vaš.
------------------------------------------------------------------------------
''Jer, draga deco, ono što treba da učinimo najteže je iskustvo koje najviše iscrpljuje.
Da prihvatimo ideju da zlo ne postoji, čak i kada nam se nalazi pred očima.''
------------------------------------------------------------------------------
''Da, tačno je, postojalo je sunce koje je zaranjalo u vodu. I onda? Kao da opšto mesto ne bi moglo da bude istina.''
------------------------------------------------------------------------------
Na kraju o ocjeni: tokom čitanja ocjenjivala sam svaku priču pojedinačno, na kraju je prosječna ocjena bila 4,0, ali posmatrajući knjigu kao cjelinu, i taj osjećaj bogatstva koji je ostao nakon čitanja, obezbjedio joj je svih pet zvjezdica.

[Aleksandar Šegrt · Rating 5 out of 5]

ovo je malo petica jer znam da je paolo dobar đak, a i iz ostalih predmeta ima petice pa da ne kvarim..

[Bojan Vujic · Rating 5 out of 5]

Nikad nisam do sada čitao ništa od Sorentina niti odgledao njegove filmove ali ovo je jedna od boljih knjiga koju sam pročitao ove godine. Preko fotografija ljudi izmišljenih imena kojima počinju 23 izmišljene biografije Sorentino otkriva ono (većinom) najgore u sebi i nama i čini da upravo to najgore bude najvoljivije kod tih izmaštanih, trivijalnih ljudi. Većinu likova na kraju ubija ali i ubijanje kod Sorentina je pitko i šarmantno, čak i kad se narko bos raspada sa ljubavnicom, rumunskom porno glumicom u bunkeru, pošto im je presudila njegova žena koja se zbog debljine zaglavljuje na izlazu iz bunkera. Genijalno.

[Nadja · Rating 5 out of 5]

Posle mučnog čitanja Sorentinove knjige Svi su u pravu, ove uvrnute i žive priče o ljudskim sudbinama su pravo osveženje. Dodatni doživljaj su fotografije koje ih prate.

[Davide Emanuele · Rating 5 out of 5]

Trovato a caso tra i libri usati, un piccolo tesoro. Solito stile di Paolo, l'opera è un insieme di alcuni ritratti casuali a cui il regista ricollega delle storie di vita immaginate.

E.g. "La libertà ha prodotto, per entrambi, gli occhi lucidi. L'uomo con la barba ha messo una mano sulla gamba nuda di Jenny. Miracoli di primavera. Schiarite della vita."
4 stelle + qualcosa per simpatia

[Puella Sole · Rating 5 out of 5]

Kakve su uopšte priče našle svoje mjesto u ovoj knjizi? Priče o spomenutim (a i svim ostalim likovima) ispunjene su težnjom da se prikažu neke crtice iz života ili gotovo čitavi životni putevi različitih osoba, njihove želje, prije svega, bile one tajne i duboko skrivene ili jasno naznačene svima, ali i njihovi strahovi, stradanja, ograničenja, tereti, faktori propadanja, bolovi, promašaji… Koliko god da ove priče nose u sebi plača, bola, strahovanja, gubitaka, mržnje, ispaštanja, toliko kriju i uživanja u malim stvarima najrazličitije prirode, gotovo neuhvatljivim malim momentima velike ljepote. I to je razlog zašto naslov ovog teksta glasi ovako kako glasi. Jer ova knjiga zaista pretenduje na to da prikaže život u svoj njegovoj sveukupnosti. I u dobroj mjeri autor to i ostvaruje. On svoje likove smješta među redove ironije, čistog humora, tragičnosti, strahovanja, neizrecive boli i propadanja, opsesije, strasti, stradanja. Neki se snalaze bolje, nekima to i ne polazi za rukom u tolikoj mjeri, ali svakim likom se prenosi bar djelić životnosti.

Link do posta o ovoj knjizi: https://puellasole.com/2018/07/12/o-z...

[Masha M · Rating 5 out of 5]

люблю итальянские архетипы: мафиозные боссы, старушки на долче вите, проститутки, старые вдовы и вдовцы, соблазнители и не только. Все это смешно и с большой любовью к деталям образов.

[Bezimena knjizevna zadruga]

"Neumorni pokrovitelj samog sebe i čovek uznemirujuće banalnosti, preimućstvo koje je u stanju da izmrcvari čak i najspremnija ljudska bića", napisao je 22 minijature na zadate fotografije različitih ličnosti čije je živote izmislio, samo da bi na kraju ispričao i sopstvenu priču.

Verujem, nadam se i želim da svakog profesionalnog pisca razdire lakoća, lucidnost i opuštenost sa kojom Sorentino vodi svoje heroje do izvesne i najčešće patetične ili komične smrti.
Njihove sudbine ponekada ludački bole kao kod oca sa zaostalim dečakom, ili vrište od prejednostavnog humora u slučaju nekog mafijaša koji okončava život u bunkeru sa rumunskom porno glumicom kojem je presudila guzata žena koja se nakon ubistva zaglavila u cevi na izlazu, ili su nepodnošljivo istinite kao u priči o smotanom momku koji postane uspešan političar. I tako.

Dovoljno je pogledati njegove filmove da bi se videla sva raskoš talenta kojom obasjava stvarnost, crta njene likove i demistifikuje visoku umetnost. A opet, tek kad ga čitate možete shvatiti koliko je čovek genijalan.

Letovanje u Talata kampu je zaslužilo samo ovakvo čitanje. Zabavno, šareno i puno života.

[Nina]

Ove godine sam odlučila da čitam manje (znam, skandalozna izjava za ovaj sajt) i da se više fokusiram na knjige koje biram. To je, nažalost, značilo da sam se poduže družila sa Sorentinom.

Baš su mi se dopale recenzije u Srbalja (koji preovladavaju kao čitalačka publika ove konkretne knjige) i ponadala sam se da će se i meni dopasti. Avaj, to se nije desilo.

Prva priča mi je i dalje najbolja i ona me je na prevaru navela da pročitam i ostale. Zanimljiva je ideja i sve to stoji, ali niko od ovih likova mi nije ostao u sećanju (sem gospođe iz prve priče). Baš mi je žao, ali ovo je onaj klasičan scenario gde se i dalje potvrđuje činjenica da mi se kratke priče definitivno ne dopadaju kao forma. I da je vreme da to ukapiram.

[Goran Vujinović · Rating 4 out of 5]

Ostaću zauvek tvoj fan, Paolo.

[Zdenko Klun · Rating 5 out of 5]

Briljantne minijature.

[Viliam Čizmazia · Rating 5 out of 5]

Bezo zvysku vyplnil svojou predstavivostou vsetky pory fotky (portretu) ako nosica a teda podtrhol to aku kapacitu vie mat. Aj ked som sa obaval, ze sa format fotka-pribeh po par razoch obohra, nenastalo to.

[Tijana · Rating 5 out of 5]

Šarolikost likova i njihovih života.

[Natalia Bajeva · Rating 5 out of 5]

Неожиданный и восхитительный писатель-Соррентино.

[Karana · Rating 5 out of 5]

Яркие, оживающие образы, которые дарит нам автор, прорастают в воображении своими короткометражными кинематографичными жизнями.
Общее погружение по очереди в каждую из жизней сродни походу на фестиваль авторского кино.

[Lemana Eminović · Rating 5 out of 5]

Jedan pogled na bilo kog od Sorentinovih likova iz knjige bio bi dovoljan da vam ispričam njihovu priču.
Toliko je dobra. 🎞️

[Vanja Iva · Rating 5 out of 5]

Iako se dobrog dela priča ne sećam u potpunosti, istina je da kod mene u startu ima desetku svaka zbirka kratkih priča. U nekom momentu ću je čitati opet sigurno.
(Zakasneli rivju, čekala sam da mi se slegnu utisci)

[GagaMil · Rating 2 out of 5]

Ne mogu da kažem da je ova knjiga loše napisana, ali moj lični rejting ipak jesu samo dve zvezdice. Razumem da mi stil autora nije legao i možda je nefer da ga zato "kaznim", ali ove priče i ovi likovi me nisu nimalo zainteresovali. Zvučalo mi je kao da autor priča u prazno, sam sa sobom, u nekoj kafani, i nije me zanimalo šta ima da kaže. Žao mi je, očekivala sam više.

[Calandrino_Tozzetti · Rating 3 out of 5]

TITOLO: Chi sono questi Carneadi? Ce lo spiega Sorrentino.

Un originale collage dove la ricchezza della prosa incontra la bellezza del finissimo bianco e nero delle fotografie.

Sorrentino dietro la macchina da presa non sarà mai ai livelli del grande Pier Francesco Pingitore o dell'immenso Joe D'Amato, ma c'è da dire che con la pagina scritta ci sa fare. Il ragazzo lavora bene.

Mi dispiace solo che non abbia scelto Renato Pozzetto, il Marlon Brando italiano, per impersonare uno dei cardinali nella sua recente e comunque riuscita fiction papista.

[Diana von Dzurilla · Rating 4 out of 5]

Môj náročný zmysel pre humor si vychutnal túto očarujúcu fabulu. Odporúčam prečítať všetkým ľuďom, ktorí radi píšu, privedie vás to k iným myšlienkam a hlavne novým.
Sorrentino sa občas opakuje a používa tie isté motívy, ale niektoré životné príbehy boli ako Picassove obrazy, komplexné a jednoduché zároveň.
(Intelektuálna Diana prehovorila)

[Agnieszka Kalus · Rating 3 out of 5]

Fajne, ale za dużo.

[Nina · Rating 4 out of 5]

„Ako izadjem, gubim svoj mir. U zatvoru nisam slobodan, nego sam miran. A ja kažem da se prevelika važnost daje slobodi, a premalo važnosti mirnoći."

[Pani Karczewska · Rating 3 out of 5]

3,5 na początku czyta się świetnie i z przyjemnością. Potem widać, że Paolo wchodzi w świetnie znane sobie schematy i robi się nudnawo.

[Rachel · Rating 1 out of 5]

Recensione a cura di Rachel Sandman Author Blog

L’idea di base che permea tutta la nuova opera di Paolo Sorrentino è la seguente: creare storie partendo da una fotografia. Ora, io mi chiedo: l’originalità dov’è?

Chiunque di noi ha fatto questo esercizio a scuola, traendo spunto da un paesaggio o da due righe che la maestra buttava lì, sulla lavagna, bianco su nero. Peccato che nessuno dei nostri temi sia mai stato pubblicato e venduto come quadri di vita vera.

Gli aspetti irrilevanti è stato per me una lettura faticosa e non, sia chiaro, perché scritto male o perché sia confuso ma perché non ho trovato ciò che mi aspettavo.

Mi spiego meglio: non è, a mio parere, un ritratto di esperienze, di sogni, né tanto meno di vite. È un’accozzaglia arraffata e azzuffata di immagini portate all’estremo assoluto, senza sfumature e con la costante demolizione della figura umana in ritratti macchiettistici e irritanti.

Di tutte le storie che vengono raccontate, solo due a mio parere sono degne di nota: quelle di Valerio Affabile e Marzio Pelle. In questi due capitoli il lettore trova la poesia, la vita, la realtà, la spietatezza, l’amore, l’odio, la disperazione. Qui, chiunque si ritrova davanti alla pagina scritta o allo schermo del kindle può finalmente riflettere su ciò che legge. Niente eccessi, nessun tradimento, niente sessualità estrema, nessun tratto istrionico. Pura vita.

In conclusione, non so se questi due capitoli valgano l’intero volume, la fatica e l’ammasso fastidioso che si sviluppa tutto attorno, ma meritano sicuramente un plauso in più.

Detto questo, sta a voi scegliere se leggere o meno questo libro ma, nel caso in cui vogliate tentare, siate pronti e preparati e aspettatevi quello che è e nulla più. Gli aspetti irrilevanti è, a mio parere, un caos umano che vede una catena di montaggio su cui rotolano casi estremi ed estremizzati di persone dai tratti decadenti e a dir poco irritanti. Inoltre, non è per nulla economico se si conta che il romanzo, non più lungo di 280 pagine, costa la bellezza di € 22 (formato cartaceo).

Insomma … Io vi ho avvisati.

#PeaceAndLove
© Rachel Sandman
https://rachelsandmanauthor.wordpress...

[Francesca · Rating 3 out of 5]

Amo i libri e la fotografia, le mie due grandi passioni. E amo anche il Sorrentino regista, trovo i suoi film delicati ed eleganti, ne apprezzo la fotografia e ne rimango ogni volta affascinata. Sul Sorrentino scrittore qualche perplessità mi rimane però... L'idea è simpatica, partendo da un ritratto, del fotografo mio concittadino Jacopo Benassi, Sorrentino racconta la storia del personaggio, un doppio ritratto dunque, uno fotografico e uno scritto.
L'idea è buona dicevo, e parte bene, ma poi inizia a copiare se stesso.. i racconti/ritratti diventano un po' tutti uguali, tutti tristi, tutti evanescenti, molto ripetitivi. Alcuni effettivamente colpiscono, mi torna subito alla mente quello del pianista di piano bar con il figlio disabile mentale, ma tanti scorrono senza lasciare traccia.

Bella edizione, carta patinata, ottima per la resa delle foto ma pesante nel complesso. Molto elegante.

Conclusione: sopravvalutato, lascia l'amaro in bocca, ripetitivo.

[Francesca · Rating 3 out of 5]

Carrellata di personaggi sui generis, uno più antipatico dell'altro. L'ho trovato abbastanza divertente. I primi racconti sono i migliori. Mi piace la scrittura di Sorrentino, le sue metafore riescono sempre a farmi sorridere.

[Martyna Wieczorek · Rating 3 out of 5]

Sorrentino ma nawalone we łbie. Potwierdzone info.

[Tanya · Rating 4 out of 5]

Отличные короткометражки гениального Паоло Соррентино. Пишет он так же, как и снимает кино.

[Dragana Milošević · Rating 5 out of 5]

Živimo u vremenu kada nije dovoljno imati samo ideju za pisanje knjige - ta ideja mora da bude jedinstvena, upečatljiva do te mere da se izdvaja iz mase svih ostalih koje se štancuju na potrošačkoj pokretnoj traci, mora imati umerenu dozu genijalnosti. Međutim, nije dovoljno da sijaličica zasvetli iznad glave, takvu briljantnu zamisao treba pretvoriti u nešto opipljivo svim čulima, što je podjednako težak posao. Na slici vidite jedan izuzetno uspešan put od ideje do realizacije koji je izveo gospodin Paolo Sorentino :)
On je odlučio da pozajmi 23 fotografije nepoznatih ljudi od italijanskog fotografa Jakopa Benasija, dâ im fiktivna imena i zamisli njihove dnevne probleme, kontakte sa drugima, ponašanja i razmišljanja u vreme dokolice ili u tiho doba samoće koju svako od njih oseti pre nego što zatvori oči i utone u san. Sorentino nikada nije sreo ljude, pa opisuje ove fragmente života isključivo na osnovu lične intuicije, fizičkog izgleda osoba na crno-belim fotografijama, njihovog držanja i crta lica. Beleži neverovatne priče žena i muškaraca svih dobi koje su neretko duhovite i konstantno zaprepašćujuće, sa nezamislivim i neočekivanim raspletima! Svi problemi današnjice osmotreni kroz prizmu pomalo crnog humora i bez milosti, na jednom mestu. Dok čitate, vraćaćete se na svaku pojedinačnu fotografiju, da u očima osobe pronađete određenu karakternu crtu koju je Paolo prepoznao i pretočio u situacije koje pokatkad idu predaleko - tu imamo kriminalce u potrazi za slobodom kroz pesmu, znamenite žene u godinama koje se nisu zasitile muškaraca, propale umetnike koji pronađu sreću na nekom drugom mestu, daleko od umetnosti, čak i jednu devojčicu koja će živeti u doba tehnologije naprednije od današnje, gde se obesmišljava ljudski kontakt i svi zapravo postajemo samo slike na ekranu. Neki likovi se "poznaju", pa ovo podseća na veliku povezanu priču. Poslednja, fotografija Paola Sorentina lično, pod imenom Setimio Valori - kako pisac i reditelj vidi sebe kad izađe iz sopstvene kože? Doživeće se jedino kad se pročita :)

Malo banalnosti i nevažnih isečaka:
"Večito je zabrinuta što će jednog dana morati da izvadi četiri umnjaka. Ne zna da joj nisu ni nikli."
"Samo deca ostavljaju ljupke tragove kada prolaze. Ostali ostavljaju nered."