What do you think?
Rate this book
برمیگردیم گل نسرین بچینیم
«ژان لافیت»، نویسنده و سرباز فرانسوی براساس تجربهی زیستهاش در دوران جنگ جهانی کتاب «برمیگردیم گل نسرین بچینیم» را به نگارش درآورده است. داستان درباره جنبش زیرزمینی مردم فرانسه برای مقابله با حکومت فاشیستی ویشی است.
چاپ ۱۳۵۶
چاپ ۱۳۵۶
246 pages, Paperback
First published January 1, 1948
About the author
Jean Laffitte
7 books1 followerJean Laffitte, est un résistant communiste, survivant des camps de concentration et un écrivain français.
Publications
- Ceux qui vivent, Éditions Hier et Aujourd’hui, 1947 ; réédité : Livre club Diderot, 1970.
- Nous retournerons cueillir les jonquilles, La Bibliothèque française, 1948 [présentation en ligne [archive]].
- Rose France (roman), les Éditeurs français réunis, 1950.
- Le commandant Marceau (roman), les Éditeurs français réunis, 1953.
- Les hirondelles du printemps (roman), les Éditeurs français réunis, 1956.
Le lac aux rêves (roman), les Éditeurs français réunis, 1965.
- Une nuit sous l’Occupation, Éditions Sociales, 1972.
- La Pendaison, préface d'André Lacaze, Julliard, 1983.
- Gennevilliers évocation historique Tome II : De la fin du XIXe siècle à 1970, Ville de Gennevilliers, 1966
Publications
- Ceux qui vivent, Éditions Hier et Aujourd’hui, 1947 ; réédité : Livre club Diderot, 1970.
- Nous retournerons cueillir les jonquilles, La Bibliothèque française, 1948 [présentation en ligne [archive]].
- Rose France (roman), les Éditeurs français réunis, 1950.
- Le commandant Marceau (roman), les Éditeurs français réunis, 1953.
- Les hirondelles du printemps (roman), les Éditeurs français réunis, 1956.
Le lac aux rêves (roman), les Éditeurs français réunis, 1965.
- Une nuit sous l’Occupation, Éditions Sociales, 1972.
- La Pendaison, préface d'André Lacaze, Julliard, 1983.
- Gennevilliers évocation historique Tome II : De la fin du XIXe siècle à 1970, Ville de Gennevilliers, 1966
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
June 9, 2026
Each book I read offers a new perspective. In this post, I share my thoughts on this book in Persian and English. I hope this will be enjoyable for you :)
هر کتابی که می خوانم دریچه ای به دنیایی جدید است. تو این نوشته دیدگاه و تجربه ام از مطالعه ی این کتاب رو به دو زبان فارسی و انگلیسی با شما به اشتراک می ذارم امیدوارم خوندنش براتون لذتبخش باشه :)
Persian (فارسی)
●کشف یک کتاب گمشده
من همیشه جذب کتابهایی میشوم که کمتر دیده شدهاند؛ کتابهایی که در قفسههای پنهان کتابخانهها آرام گرفتهاند و انگار منتظرند کسی دوباره صدایشان کند. «برمیگردیم گل نسرین بچینیم» را هم همینطور پیدا کردم؛ در کتابخانهٔ محل زندگیام، با جلدی ساده و بدون هیچ اشارهای به عنوان اصلی فرانسوی یا حتی انگلیسی. اول فکر کردم یک اشتباه سهوی از طرف ناشر است، اما هرچه بیشتر جستوجو کردم، فهمیدم ماجرا خیلی فراتر از یک خطای چاپی است. این کتاب تاریخ نشر عجیبی دارد، عنوانش چند بار عوض شده، و نسخهٔ فارسیاش یکی از معدود نسخههای جهانی این اثر است. از آنجا که دیدم در نقدها و نظرات مربوط به کتاب سردرگمیهایی وجود دارد، سعی کردم این نقد و بررسی را طوری بنویسم که هم تجربهٔ خواندنم را روایت و هم کمی از این ابهامها را روشنتر کند.
●داستان و زمینهٔ تاریخی: چند جوان در دل مقاومت
داستان کتاب روایت چند دوست جوان است که عضو نهضت مقاومت فرانسهاند؛ همان گروههای پارتیزانی که در دوران اشغال نازیها، با امکانات محدود و خطر دائمی، شبکههای مخفی مبارزه را شکل میدادند. این بخش از تاریخ فرانسه—مقاومت، عملیاتهای کوچک، فرارهای شبانه، و زندگی زیر سایهٔ ترس—در ادبیات جنگ جهانی دوم بارها روایت شده، اما لافیت آن را از زاویهٔ انسانیتری مینویسد: از زاویهٔ دوستی، ترس، امید، و لحظههایی که در دل تاریکی، هنوز میشود نور کوچکی پیدا کرد.
تمرکز امتیازدهی من بیشتر بر خود روایت است تا تاریخ نشر، چون کتاب در لایهٔ انسانیاش حرفهایی دارد که هنوز میشود با آنها همراه شد.
●روایت و سبک: جایی که داستان میلغزد
با اینکه فضای داستان و موقعیتها جذاباند، اما روایت همیشه یکدست نیست. گاهی شخصیتها ناگهان وارد صحنه میشوند—به قول انگلیسیها همان حس out of nowhere—و گاهی رشتهٔ اتفاقات آنقدر سریع عوض میشود که انسجام روایی از دست میرود. این ضعف هم از سبک کلاسیک لافیت میآید، هم از ترجمهٔ قدیمی و کمی شتابزدهٔ فارسی. با این حال، لحظات انسانی داستان—ترسهای کوچک، امیدهای ناگهانی، دوستیهای شکننده—آنقدر واقعیاند که این گسستها را تا حدی جبران میکنند.
●ایدئولوژی اثر: تحسین مبارزه، فاصله از اندیشه
شخصیتهای کتاب چپگرا هستند؛ این بخشی از واقعیت تاریخی مقاومت فرانسه است. من مبارزهٔ آنها علیه نازیها را تحسین میکنم—این بخش از روایت کاملاً درست و انسانی است—اما با ایدئولوژی چپ آنها همنظر نیستم. این فاصله اما مانع همدلی با داستان نشد؛ چون کتاب بیش از آنکه بیانیهٔ سیاسی باشد، روایت انسانهایی است که در دل جنگ، دنبال معنایی برای زندهماندناند.
●عنوان اصلی و ماجرای تغییرش در فارسی
وقتی دنبال عنوان اصلی کتاب رفتم، فهمیدم نسخهٔ فرانسوی نام jonquilles را داشته؛ یعنی «گل نرگس زرد». این انتخاب برایم فقط یک نام نبود؛ یک نشانه بود. چون نرگس در فرهنگ اروپایی از دوران اسطورههای یونان تا ادبیات مدرن، نماد خودنگری، هویت، شکنندگی و گاهی حتی خودفریبی است. ریشهٔ این نماد هم به داستان معروف نارسیس برمیگردد؛ جوانی که آنقدر محو تصویر خودش شد که در کنار برکه جان داد و از جای او گل نرگس رویید. از آن زمان، نرگس در اروپا همیشه حامل معنایی دوگانه بوده:هم زیبایی، هم آسیبپذیری.
هم فردیت، هم انزوا.
هم نگاه به درون، هم خطر گم شدن در آن.
وقتی این را فهمیدم، تازه متوجه شدم لافیت چرا چنین عنوانی انتخاب کرده. او دربارهٔ جوانانی مینویسد که در دل جنگ، مدام بین هویت فردی و وظیفهٔ جمعی در نوساناند؛ بین ترس و شجاعت، بین زندگی و مرگ. نرگس برای چنین داستانی انتخابی کاملاً آگاهانه است.اما در فارسی، عنوان به «نسرین» تبدیل شده—گلی کاملاً متفاوت. نسرین در فرهنگ ایرانی بیحاشیهتر، لطیفتر و خنثیتر است. نه بار اسطورهای دارد، نه معنای فلسفی، نه آن دوگانگی خطرناک نرگس را. و نسخهای که من خواندم حتی عنوانی طولانیتر و رواییتر داشت:«برمیگردیم گل نسرین بچینیم»
عنوانی که بیشتر شبیه یک جملهٔ محاورهای یا یک تصویر شاعرانه است تا یک نماد فلسفی.وقتی تاریخ نشر فارسی را بررسی کردم، دیدم این تغییرات بخشی از آشفتگی نشر دهههای ۳۰ تا ۷۰ بوده. در آن دوره عنوانها:
-گاهی بر اساس سلیقهٔ ناشر تغییر میکردند
-گاهی برای «خوشآهنگتر شدن» دستکاری میشدند
-گاهی مترجم به نسخهٔ اصلی دسترسی کامل نداشت
- گاهی هم عنوان اصلی عمداً حذف میشد تا کتاب
«سیاسی» به نظر نرسد
مورد آخر احتمالاً دربارهٔ این کتاب بیشتر صدق میکند.
چون نرگس در ادبیات اروپایی بار معنایی «فردیت» و «خودنگری» دارد—چیزی که در فضای ایدئولوژیک آن دوران شاید حساسیتزا بوده.
اما نسرین یک گل کاملاً امن است؛ بیخطر، بیمعنا، بیبار سیاسی.نتیجه این شد که کتاب در فارسی تقریباً یک هویت مستقل پیدا کرده—هویتی که با عنوان اصلی فرانسوی فاصلهٔ زیادی دارد و همین خودش بخشی از جذابیت و ابهام کتاب است.
●ژان لافیت: نویسندهای جنگدیده، اما نه صاحبسبک
در مسیر شناخت کتاب، به خود نویسنده هم رسیدم. ژان لافیت فقط یک نویسندهٔ چپگرا نبود؛ در جنگ جهانی دوم حضور داشته، در مقاومت فرانسه فعالیت کرده، و تجربهٔ مستقیم از اشغال و مبارزه داشته. همین تجربههاست که باعث شده بخشهایی از کتاب اینقدر واقعی و تجربهزیسته باشند—آن لحظههای ترس، دوستی، و امیدهای کوچک.بعد از جنگ هم کتاب دیگری نوشته؛ در برخی منابع فارسی از آن با عنوان «آنها که زندهاند» یاد شده—کتابی که بهنظر میرسد ادامهٔ همان مسیر فکری او دربارهٔ انسانهایی باشد که از دل جنگ بیرون آمدهاند اما معنای زندگی برایشان عوض شده.
البته عنوان دقیق فرانسوی و جزئیات انتشار این اثر کاملاً روشن نیست و اطلاعات موجود بیشتر بر اساس منابع فارسی است.
با این حال، لافیت در فرانسه نویسندهٔ جریان اصلی نشد. هرچه بیشتر دربارهاش خواندم، بیشتر دیدم که منتقدان فرانسوی هم مثل من حس کردهاند سبک او ساده، مستقیم و بیادعاست—درست، اما نه متمایز. نه نوآوری سبکی دارد، نه بازیهای فرمی، نه امضای شخصی. این همان چیزی بود که من هم هنگام خواندن حس کردم: نویسندهای صادق و تجربهزیسته، اما نه نویسندهای که سبک خاصی داشته باشد.
●ترجمهٔ فارسی و تاریخ نشر: کتابی که در ایران مسیر خودش را رفت
چاپ اول ترجمهٔ فارسی کتاب در سال ۱۳۳۱ منتشر شده؛ دورهای که هنوز استانداردهای نشر امروز وجود نداشت و خیلی از ترجمهها بدون ذکر عنوان اصلی یا اطلاعات دقیق چاپ میشدند. عنوان کتاب در چاپهای مختلف چند بار تغییر کرده، و نسخهای که من خواندم از دههٔ ۷۰ یا ۸۰ شمسی بود—کمیاب، با چاپی ساده و بدون اطلاعات کتابشناختی کامل.ترجمهٔ فارسی قابل فهم است، اما کاملاً حس میشود که قدیمی است و نیاز به بازنگری دارد. جملهها گاهی خشکاند، گاهی شتابزده، و گاهی هم حس میکنی مترجم در انتقال لحن فرانسوی به فارسی چندان خوب عمل نکرده.
●جمعبندی
«برمیگردیم گل نسرین بچینیم» کتابی است که بیش از آنکه بهخاطر سبک یا انسجامش در ذهن بماند، بهخاطر فضای انسانیاش ماندگار میشود. روایت چند جوان در دل مقاومت، ترسها و امیدهایشان، و لحظههایی که در دل تاریکی هنوز میشود نوری پیدا کرد. کتاب ضعفهایی دارد—در روایت، در انسجام، در ترجمه—اما ارزشش در همان چیزی است که از دل تاریخ میآید: صداقت تجربه.برای من، این کتاب یک کشف بود؛ کشف یک روایت گمشده، یک عنوان فراموششده، و یک نویسندهٔ جنگدیده که شاید صاحبسبک نباشد، اما حرفهایی دارد که شنیدنش هنوز ارزشمند باشد.
English (انگلیسی)
●Discovering a Lost Book
I’ve always been drawn to books that have slipped through the cracks—those quiet volumes resting on the hidden shelves of libraries, as if waiting for someone to call them back to life. We Will Return to Gather Nasrin Flowers was one of those discoveries. I found it in my local library, with a plain cover and no mention of its original French or even English title. At first, I assumed it was a simple oversight by the publisher, but the more I looked into it, the clearer it became that the story was far more complicated than a printing error.
This book has a strange publishing history in Iran: its title has changed several times, and the Persian edition is one of the very few versions of this work that exist anywhere. Seeing how much confusion there was in readers’ comments and reviews, I wanted to write something that would both reflect my reading experience and shed some light on these ambiguities.
●Story and Historical Context: Young Lives Inside the Resistance
The novel follows a group of young friends who are members of the French Resistance—those small, scattered partisan groups who, during the Nazi occupation, operated with limited resources and constant danger, building underground networks of defiance. This part of French history—resistance, covert operations, nighttime escapes, and life under fear—has been told many times in World War II literature, but Jean Laffitte approaches it from a more human angle: through friendship, fear, hope, and those brief moments when a small light still survives inside the darkness.
My evaluation focuses more on the narrative itself than on its publishing history, because the book’s human layer still carries something one can connect with.
●Narrative and Style: Where the Story Slips
Although the setting and situations are compelling, the narrative isn’t always cohesive. Characters sometimes appear suddenly—what English readers would call an out of nowhere moment—and the sequence of events shifts so quickly at times that the story loses its structural unity. This weakness comes partly from Laffitte’s classic, straightforward style and partly from the old, somewhat rushed Persian translation.Still, the human moments—the small fears, sudden hopes, fragile friendships—are vivid enough to compensate for these narrative gaps.
●Ideology: Admiring the Struggle, Standing Apart from Their Beliefs
The characters in the novel are left‑leaning; that’s part of the historical reality of the French Resistance. I admire their fight against the Nazis—this part of the story is entirely just and deeply human—but their political worldview isn’t one I personally align with.
Still, that distance never kept me from connecting with the narrative, because the book is not a political manifesto. It’s the story of people searching for meaning in the middle of war.
●The Original Title and Its Transformation in Persian
When I looked for the book’s original title, I discovered that the French edition was called jonquilles—“yellow narcissus.” This wasn’t just a botanical choice; it was symbolic. In European culture, from Greek mythology to modern literature, the narcissus has long represented self‑reflection, identity, fragility, and sometimes even self‑deception. The symbol goes back to the myth of Narcissus, the young man who became so captivated by his own reflection that he died beside a pool of water, and from that place the narcissus flower grew. Since then, the flower has carried a dual
meaning:beauty and vulnerability,
individuality and isolation,
looking inward and the danger of getting lost there.Understanding this made it clear why Jean Laffitte chose the title. His characters are constantly torn between individual identity and collective duty, between fear and courage, between life and death. The narcissus is a deliberate and fitting metaphor for such a story.But in Persian, the title was changed to “nasrin”—a completely different flower. In Iranian culture, the nasrin is gentle, delicate, and symbolically neutral. It
carries none of the mythological or philosophical weight of the European narcissus. And the edition I read had an even longer, more narrative title:“We Will Return to Gather Nasrin Flowers.”A title that feels more like a conversational phrase or a poetic image than a symbolic one.When I looked into the history of Persian publishing, I realized these changes were part of the chaotic state of Iranian publishing between the 1950s and 1990s. During that period:
-titles were often altered based on the publisher’s taste,
-sometimes adjusted to sound more lyrical,
-sometimes changed because the translator didn’t have full access to the original edition,
-and sometimes the original title was intentionally removed to avoid political sensitivity.
The last point likely applies here.
In European literature, the narcissus carries connotations of “individuality” and “self‑reflection”—concepts that, in the ideological climate of mid‑20th‑century Iran, could easily be seen as politically charged.But nasrin?
A completely safe flower—neutral, harmless, apolitical
As a result, the book developed an almost independent identity in Persian, one that stands far from its French origin—and this, in a way, is part of the book’s mystery and charm.
●Jean Laffitte: A War‑Experienced Writer Without a Distinct Style
As I continued exploring the book, I turned to the author himself. Jean Laffitte wasn’t just a left‑leaning writer; he had lived through World War II, participated in the French Resistance, and experienced occupation and struggle firsthand. That’s why so many parts of the novel feel raw and lived‑in—those moments of fear, friendship, and small flashes of hope.
After the war, he wrote another book, referred to in some Persian sources as “Those Who Live”—a work that seems to continue his reflections on people who emerge from war with a transformed sense of what life means.
However, the exact French title and publication details of this book are not entirely clear, and most of the available information comes from Persian references.Even so, Laffitte never became a major literary figure in France. The more I read about him, the more I realized that French critics felt the same way I did: his style is simple, direct, and unadorned—honest, but not distinctive. No stylistic innovation, no formal experimentation, no signature voice. That’s exactly what I sensed while reading: a sincere, experience‑shaped writer, but not one with a recognizable literary style.
Yet despite this powerful background, Laffitte never became a major literary figure in France. The more I read about him, the more I realized that French critics felt the same way I did: his style is simple, direct, and unadorned—honest, but not distinctive. No stylistic innovation, no formal experimentation, no signature voice. That’s exactly what I sensed while reading: a sincere, experience‑shaped writer, but not one with a recognizable literary style.
●The Persian Translation and Its Publishing Path: A Book That Took It's OWN Route In Iran
The first Persian translation was published in 1952—a time when modern publishing standards didn’t yet exist in Iran, and many translations appeared without original titles or complete bibliographic information. The book’s title changed several times across different editions, and the copy I read, likely from the 1990s or early 2000s, was rare, simply printed, and missing key publication details.
The translation is understandable, but it clearly feels dated and in need of revision. Some sentences are stiff, some rushed, and at times you can sense that the translator struggled to carry the French tone into Persian.
What’s even more interesting is that the book is almost entirely absent from the English‑speaking world—likely due to the anti‑communist climate of the mid‑20th century. This means the Persian edition is one of the few surviving versions of the novel. In a sense, the book has lived a separate life in Iran, with a different title, a different identity, and readers who discovered it through a completely different path.
●Conclusion
We Will Return to Gather Nasrin Flowers is a book that lingers not because of its stylistic precision or narrative cohesion, but because of its human atmosphere. The story of young people inside the Resistance—their fears, their hopes, and the fragile light they carry through the darkness—stays with you. The novel has its weaknesses: in structure, in narrative flow, in translation. But its value lies in something deeper: the honesty of lived experience.
For me, this book was a discovery—a lost narrative, a forgotten title, and a war‑experienced writer who may not have a distinctive style, but still has something worth hearing.
هر کتابی که می خوانم دریچه ای به دنیایی جدید است. تو این نوشته دیدگاه و تجربه ام از مطالعه ی این کتاب رو به دو زبان فارسی و انگلیسی با شما به اشتراک می ذارم امیدوارم خوندنش براتون لذتبخش باشه :)
Persian (فارسی)
●کشف یک کتاب گمشده
من همیشه جذب کتابهایی میشوم که کمتر دیده شدهاند؛ کتابهایی که در قفسههای پنهان کتابخانهها آرام گرفتهاند و انگار منتظرند کسی دوباره صدایشان کند. «برمیگردیم گل نسرین بچینیم» را هم همینطور پیدا کردم؛ در کتابخانهٔ محل زندگیام، با جلدی ساده و بدون هیچ اشارهای به عنوان اصلی فرانسوی یا حتی انگلیسی. اول فکر کردم یک اشتباه سهوی از طرف ناشر است، اما هرچه بیشتر جستوجو کردم، فهمیدم ماجرا خیلی فراتر از یک خطای چاپی است. این کتاب تاریخ نشر عجیبی دارد، عنوانش چند بار عوض شده، و نسخهٔ فارسیاش یکی از معدود نسخههای جهانی این اثر است. از آنجا که دیدم در نقدها و نظرات مربوط به کتاب سردرگمیهایی وجود دارد، سعی کردم این نقد و بررسی را طوری بنویسم که هم تجربهٔ خواندنم را روایت و هم کمی از این ابهامها را روشنتر کند.
●داستان و زمینهٔ تاریخی: چند جوان در دل مقاومت
داستان کتاب روایت چند دوست جوان است که عضو نهضت مقاومت فرانسهاند؛ همان گروههای پارتیزانی که در دوران اشغال نازیها، با امکانات محدود و خطر دائمی، شبکههای مخفی مبارزه را شکل میدادند. این بخش از تاریخ فرانسه—مقاومت، عملیاتهای کوچک، فرارهای شبانه، و زندگی زیر سایهٔ ترس—در ادبیات جنگ جهانی دوم بارها روایت شده، اما لافیت آن را از زاویهٔ انسانیتری مینویسد: از زاویهٔ دوستی، ترس، امید، و لحظههایی که در دل تاریکی، هنوز میشود نور کوچکی پیدا کرد.
تمرکز امتیازدهی من بیشتر بر خود روایت است تا تاریخ نشر، چون کتاب در لایهٔ انسانیاش حرفهایی دارد که هنوز میشود با آنها همراه شد.
●روایت و سبک: جایی که داستان میلغزد
با اینکه فضای داستان و موقعیتها جذاباند، اما روایت همیشه یکدست نیست. گاهی شخصیتها ناگهان وارد صحنه میشوند—به قول انگلیسیها همان حس out of nowhere—و گاهی رشتهٔ اتفاقات آنقدر سریع عوض میشود که انسجام روایی از دست میرود. این ضعف هم از سبک کلاسیک لافیت میآید، هم از ترجمهٔ قدیمی و کمی شتابزدهٔ فارسی. با این حال، لحظات انسانی داستان—ترسهای کوچک، امیدهای ناگهانی، دوستیهای شکننده—آنقدر واقعیاند که این گسستها را تا حدی جبران میکنند.
●ایدئولوژی اثر: تحسین مبارزه، فاصله از اندیشه
شخصیتهای کتاب چپگرا هستند؛ این بخشی از واقعیت تاریخی مقاومت فرانسه است. من مبارزهٔ آنها علیه نازیها را تحسین میکنم—این بخش از روایت کاملاً درست و انسانی است—اما با ایدئولوژی چپ آنها همنظر نیستم. این فاصله اما مانع همدلی با داستان نشد؛ چون کتاب بیش از آنکه بیانیهٔ سیاسی باشد، روایت انسانهایی است که در دل جنگ، دنبال معنایی برای زندهماندناند.
●عنوان اصلی و ماجرای تغییرش در فارسی
وقتی دنبال عنوان اصلی کتاب رفتم، فهمیدم نسخهٔ فرانسوی نام jonquilles را داشته؛ یعنی «گل نرگس زرد». این انتخاب برایم فقط یک نام نبود؛ یک نشانه بود. چون نرگس در فرهنگ اروپایی از دوران اسطورههای یونان تا ادبیات مدرن، نماد خودنگری، هویت، شکنندگی و گاهی حتی خودفریبی است. ریشهٔ این نماد هم به داستان معروف نارسیس برمیگردد؛ جوانی که آنقدر محو تصویر خودش شد که در کنار برکه جان داد و از جای او گل نرگس رویید. از آن زمان، نرگس در اروپا همیشه حامل معنایی دوگانه بوده:هم زیبایی، هم آسیبپذیری.
هم فردیت، هم انزوا.
هم نگاه به درون، هم خطر گم شدن در آن.
وقتی این را فهمیدم، تازه متوجه شدم لافیت چرا چنین عنوانی انتخاب کرده. او دربارهٔ جوانانی مینویسد که در دل جنگ، مدام بین هویت فردی و وظیفهٔ جمعی در نوساناند؛ بین ترس و شجاعت، بین زندگی و مرگ. نرگس برای چنین داستانی انتخابی کاملاً آگاهانه است.اما در فارسی، عنوان به «نسرین» تبدیل شده—گلی کاملاً متفاوت. نسرین در فرهنگ ایرانی بیحاشیهتر، لطیفتر و خنثیتر است. نه بار اسطورهای دارد، نه معنای فلسفی، نه آن دوگانگی خطرناک نرگس را. و نسخهای که من خواندم حتی عنوانی طولانیتر و رواییتر داشت:«برمیگردیم گل نسرین بچینیم»
عنوانی که بیشتر شبیه یک جملهٔ محاورهای یا یک تصویر شاعرانه است تا یک نماد فلسفی.وقتی تاریخ نشر فارسی را بررسی کردم، دیدم این تغییرات بخشی از آشفتگی نشر دهههای ۳۰ تا ۷۰ بوده. در آن دوره عنوانها:
-گاهی بر اساس سلیقهٔ ناشر تغییر میکردند
-گاهی برای «خوشآهنگتر شدن» دستکاری میشدند
-گاهی مترجم به نسخهٔ اصلی دسترسی کامل نداشت
- گاهی هم عنوان اصلی عمداً حذف میشد تا کتاب
«سیاسی» به نظر نرسد
مورد آخر احتمالاً دربارهٔ این کتاب بیشتر صدق میکند.
چون نرگس در ادبیات اروپایی بار معنایی «فردیت» و «خودنگری» دارد—چیزی که در فضای ایدئولوژیک آن دوران شاید حساسیتزا بوده.
اما نسرین یک گل کاملاً امن است؛ بیخطر، بیمعنا، بیبار سیاسی.نتیجه این شد که کتاب در فارسی تقریباً یک هویت مستقل پیدا کرده—هویتی که با عنوان اصلی فرانسوی فاصلهٔ زیادی دارد و همین خودش بخشی از جذابیت و ابهام کتاب است.
●ژان لافیت: نویسندهای جنگدیده، اما نه صاحبسبک
در مسیر شناخت کتاب، به خود نویسنده هم رسیدم. ژان لافیت فقط یک نویسندهٔ چپگرا نبود؛ در جنگ جهانی دوم حضور داشته، در مقاومت فرانسه فعالیت کرده، و تجربهٔ مستقیم از اشغال و مبارزه داشته. همین تجربههاست که باعث شده بخشهایی از کتاب اینقدر واقعی و تجربهزیسته باشند—آن لحظههای ترس، دوستی، و امیدهای کوچک.بعد از جنگ هم کتاب دیگری نوشته؛ در برخی منابع فارسی از آن با عنوان «آنها که زندهاند» یاد شده—کتابی که بهنظر میرسد ادامهٔ همان مسیر فکری او دربارهٔ انسانهایی باشد که از دل جنگ بیرون آمدهاند اما معنای زندگی برایشان عوض شده.
البته عنوان دقیق فرانسوی و جزئیات انتشار این اثر کاملاً روشن نیست و اطلاعات موجود بیشتر بر اساس منابع فارسی است.
با این حال، لافیت در فرانسه نویسندهٔ جریان اصلی نشد. هرچه بیشتر دربارهاش خواندم، بیشتر دیدم که منتقدان فرانسوی هم مثل من حس کردهاند سبک او ساده، مستقیم و بیادعاست—درست، اما نه متمایز. نه نوآوری سبکی دارد، نه بازیهای فرمی، نه امضای شخصی. این همان چیزی بود که من هم هنگام خواندن حس کردم: نویسندهای صادق و تجربهزیسته، اما نه نویسندهای که سبک خاصی داشته باشد.
●ترجمهٔ فارسی و تاریخ نشر: کتابی که در ایران مسیر خودش را رفت
چاپ اول ترجمهٔ فارسی کتاب در سال ۱۳۳۱ منتشر شده؛ دورهای که هنوز استانداردهای نشر امروز وجود نداشت و خیلی از ترجمهها بدون ذکر عنوان اصلی یا اطلاعات دقیق چاپ میشدند. عنوان کتاب در چاپهای مختلف چند بار تغییر کرده، و نسخهای که من خواندم از دههٔ ۷۰ یا ۸۰ شمسی بود—کمیاب، با چاپی ساده و بدون اطلاعات کتابشناختی کامل.ترجمهٔ فارسی قابل فهم است، اما کاملاً حس میشود که قدیمی است و نیاز به بازنگری دارد. جملهها گاهی خشکاند، گاهی شتابزده، و گاهی هم حس میکنی مترجم در انتقال لحن فرانسوی به فارسی چندان خوب عمل نکرده.
●جمعبندی
«برمیگردیم گل نسرین بچینیم» کتابی است که بیش از آنکه بهخاطر سبک یا انسجامش در ذهن بماند، بهخاطر فضای انسانیاش ماندگار میشود. روایت چند جوان در دل مقاومت، ترسها و امیدهایشان، و لحظههایی که در دل تاریکی هنوز میشود نوری پیدا کرد. کتاب ضعفهایی دارد—در روایت، در انسجام، در ترجمه—اما ارزشش در همان چیزی است که از دل تاریخ میآید: صداقت تجربه.برای من، این کتاب یک کشف بود؛ کشف یک روایت گمشده، یک عنوان فراموششده، و یک نویسندهٔ جنگدیده که شاید صاحبسبک نباشد، اما حرفهایی دارد که شنیدنش هنوز ارزشمند باشد.
English (انگلیسی)
●Discovering a Lost Book
I’ve always been drawn to books that have slipped through the cracks—those quiet volumes resting on the hidden shelves of libraries, as if waiting for someone to call them back to life. We Will Return to Gather Nasrin Flowers was one of those discoveries. I found it in my local library, with a plain cover and no mention of its original French or even English title. At first, I assumed it was a simple oversight by the publisher, but the more I looked into it, the clearer it became that the story was far more complicated than a printing error.
This book has a strange publishing history in Iran: its title has changed several times, and the Persian edition is one of the very few versions of this work that exist anywhere. Seeing how much confusion there was in readers’ comments and reviews, I wanted to write something that would both reflect my reading experience and shed some light on these ambiguities.
●Story and Historical Context: Young Lives Inside the Resistance
The novel follows a group of young friends who are members of the French Resistance—those small, scattered partisan groups who, during the Nazi occupation, operated with limited resources and constant danger, building underground networks of defiance. This part of French history—resistance, covert operations, nighttime escapes, and life under fear—has been told many times in World War II literature, but Jean Laffitte approaches it from a more human angle: through friendship, fear, hope, and those brief moments when a small light still survives inside the darkness.
My evaluation focuses more on the narrative itself than on its publishing history, because the book’s human layer still carries something one can connect with.
●Narrative and Style: Where the Story Slips
Although the setting and situations are compelling, the narrative isn’t always cohesive. Characters sometimes appear suddenly—what English readers would call an out of nowhere moment—and the sequence of events shifts so quickly at times that the story loses its structural unity. This weakness comes partly from Laffitte’s classic, straightforward style and partly from the old, somewhat rushed Persian translation.Still, the human moments—the small fears, sudden hopes, fragile friendships—are vivid enough to compensate for these narrative gaps.
●Ideology: Admiring the Struggle, Standing Apart from Their Beliefs
The characters in the novel are left‑leaning; that’s part of the historical reality of the French Resistance. I admire their fight against the Nazis—this part of the story is entirely just and deeply human—but their political worldview isn’t one I personally align with.
Still, that distance never kept me from connecting with the narrative, because the book is not a political manifesto. It’s the story of people searching for meaning in the middle of war.
●The Original Title and Its Transformation in Persian
When I looked for the book’s original title, I discovered that the French edition was called jonquilles—“yellow narcissus.” This wasn’t just a botanical choice; it was symbolic. In European culture, from Greek mythology to modern literature, the narcissus has long represented self‑reflection, identity, fragility, and sometimes even self‑deception. The symbol goes back to the myth of Narcissus, the young man who became so captivated by his own reflection that he died beside a pool of water, and from that place the narcissus flower grew. Since then, the flower has carried a dual
meaning:beauty and vulnerability,
individuality and isolation,
looking inward and the danger of getting lost there.Understanding this made it clear why Jean Laffitte chose the title. His characters are constantly torn between individual identity and collective duty, between fear and courage, between life and death. The narcissus is a deliberate and fitting metaphor for such a story.But in Persian, the title was changed to “nasrin”—a completely different flower. In Iranian culture, the nasrin is gentle, delicate, and symbolically neutral. It
carries none of the mythological or philosophical weight of the European narcissus. And the edition I read had an even longer, more narrative title:“We Will Return to Gather Nasrin Flowers.”A title that feels more like a conversational phrase or a poetic image than a symbolic one.When I looked into the history of Persian publishing, I realized these changes were part of the chaotic state of Iranian publishing between the 1950s and 1990s. During that period:
-titles were often altered based on the publisher’s taste,
-sometimes adjusted to sound more lyrical,
-sometimes changed because the translator didn’t have full access to the original edition,
-and sometimes the original title was intentionally removed to avoid political sensitivity.
The last point likely applies here.
In European literature, the narcissus carries connotations of “individuality” and “self‑reflection”—concepts that, in the ideological climate of mid‑20th‑century Iran, could easily be seen as politically charged.But nasrin?
A completely safe flower—neutral, harmless, apolitical
As a result, the book developed an almost independent identity in Persian, one that stands far from its French origin—and this, in a way, is part of the book’s mystery and charm.
●Jean Laffitte: A War‑Experienced Writer Without a Distinct Style
As I continued exploring the book, I turned to the author himself. Jean Laffitte wasn’t just a left‑leaning writer; he had lived through World War II, participated in the French Resistance, and experienced occupation and struggle firsthand. That’s why so many parts of the novel feel raw and lived‑in—those moments of fear, friendship, and small flashes of hope.
After the war, he wrote another book, referred to in some Persian sources as “Those Who Live”—a work that seems to continue his reflections on people who emerge from war with a transformed sense of what life means.
However, the exact French title and publication details of this book are not entirely clear, and most of the available information comes from Persian references.Even so, Laffitte never became a major literary figure in France. The more I read about him, the more I realized that French critics felt the same way I did: his style is simple, direct, and unadorned—honest, but not distinctive. No stylistic innovation, no formal experimentation, no signature voice. That’s exactly what I sensed while reading: a sincere, experience‑shaped writer, but not one with a recognizable literary style.
Yet despite this powerful background, Laffitte never became a major literary figure in France. The more I read about him, the more I realized that French critics felt the same way I did: his style is simple, direct, and unadorned—honest, but not distinctive. No stylistic innovation, no formal experimentation, no signature voice. That’s exactly what I sensed while reading: a sincere, experience‑shaped writer, but not one with a recognizable literary style.
●The Persian Translation and Its Publishing Path: A Book That Took It's OWN Route In Iran
The first Persian translation was published in 1952—a time when modern publishing standards didn’t yet exist in Iran, and many translations appeared without original titles or complete bibliographic information. The book’s title changed several times across different editions, and the copy I read, likely from the 1990s or early 2000s, was rare, simply printed, and missing key publication details.
The translation is understandable, but it clearly feels dated and in need of revision. Some sentences are stiff, some rushed, and at times you can sense that the translator struggled to carry the French tone into Persian.
What’s even more interesting is that the book is almost entirely absent from the English‑speaking world—likely due to the anti‑communist climate of the mid‑20th century. This means the Persian edition is one of the few surviving versions of the novel. In a sense, the book has lived a separate life in Iran, with a different title, a different identity, and readers who discovered it through a completely different path.
●Conclusion
We Will Return to Gather Nasrin Flowers is a book that lingers not because of its stylistic precision or narrative cohesion, but because of its human atmosphere. The story of young people inside the Resistance—their fears, their hopes, and the fragile light they carry through the darkness—stays with you. The novel has its weaknesses: in structure, in narrative flow, in translation. But its value lies in something deeper: the honesty of lived experience.
For me, this book was a discovery—a lost narrative, a forgotten title, and a war‑experienced writer who may not have a distinctive style, but still has something worth hearing.
April 25, 2017
دوستانِ گرانقدر، من هیچ شناختی از این نویسنده ندارم و هیچ نسخهٔ فرانسوی و یا انگلیسی از این کتاب پیدا نکردم و لذا تصور را بر این میگذارم که این داستان توسط نویسندهٔ ایرانی نوشته شده است و البته در ریویونویسی برای من تفاوتی ایجاد نمیکند
این کتاب از 21 فصل تشکیل شده است و داستانِ آن در موردِ جوانانِ فرانسوی است که در گروه های مقاومت و گروهایِ آزاد و پارتیزان های فرانسوی در جنگ جهانی در کشور خودشان به رهبری رایموند و همکارش میشل، دست به عملیات های خرابکارانهٔ بسیاری میزنند و در عملیاتِ آخر و برای ضربه زدن به آلمانی ها تصمیم میگیرند تا برج های رادیویی سنت آسیس در نزدیکی پاریس را منهدم کنند
همه چیز خوب پیش میرود... امّا یکی از آنها به نامِ آرماند، تمامِ اعضایِ این گروه که پنج تن بودند را لو داده و زندگی تمامی آنها را به نابودی میکشاند و این مبارزان به اسارت آلمانی ها درآمده و پس از شکنجه های بسیار، آنها را به آلمان منتقل میکنند
در این میان راسل همسر رایموند و دیگر زنان و خویشاوندانِ فرانسویانِ دربند و گرفتار، هیچ اطلاعی از این اسیران نداشته و دربدر به دنبالِ آنها هستند تا بلکه بفهمند که آنها زنده اند و یا تیرباران شده اند! و اگر زنده اند در کدام زندان اسیر هستند
**********************
آیا رایموند و دوستانش از اردوگاه هایِ آلمان جان سالم به در میبرند؟ آیا آنها دوباره میتوانند به میهنِ خویش بازگشته و به آنچه که برایش جنگیده اند و آزادی نام دارد، دست یابند؟
عزیزانم، بهتر است خودتان این داستان را بخوانید و از سرانجامِ آن آگاه شوید
---------------------------------------------
امیدوارم این ریویو در جهتِ شناخت این کتاب، کافی و مفید بوده باشه
<پیروز باشید و ایرانی>
این کتاب از 21 فصل تشکیل شده است و داستانِ آن در موردِ جوانانِ فرانسوی است که در گروه های مقاومت و گروهایِ آزاد و پارتیزان های فرانسوی در جنگ جهانی در کشور خودشان به رهبری رایموند و همکارش میشل، دست به عملیات های خرابکارانهٔ بسیاری میزنند و در عملیاتِ آخر و برای ضربه زدن به آلمانی ها تصمیم میگیرند تا برج های رادیویی سنت آسیس در نزدیکی پاریس را منهدم کنند
همه چیز خوب پیش میرود... امّا یکی از آنها به نامِ آرماند، تمامِ اعضایِ این گروه که پنج تن بودند را لو داده و زندگی تمامی آنها را به نابودی میکشاند و این مبارزان به اسارت آلمانی ها درآمده و پس از شکنجه های بسیار، آنها را به آلمان منتقل میکنند
در این میان راسل همسر رایموند و دیگر زنان و خویشاوندانِ فرانسویانِ دربند و گرفتار، هیچ اطلاعی از این اسیران نداشته و دربدر به دنبالِ آنها هستند تا بلکه بفهمند که آنها زنده اند و یا تیرباران شده اند! و اگر زنده اند در کدام زندان اسیر هستند
**********************
آیا رایموند و دوستانش از اردوگاه هایِ آلمان جان سالم به در میبرند؟ آیا آنها دوباره میتوانند به میهنِ خویش بازگشته و به آنچه که برایش جنگیده اند و آزادی نام دارد، دست یابند؟
عزیزانم، بهتر است خودتان این داستان را بخوانید و از سرانجامِ آن آگاه شوید
---------------------------------------------
امیدوارم این ریویو در جهتِ شناخت این کتاب، کافی و مفید بوده باشه
<پیروز باشید و ایرانی>
September 24, 2016
داستان مقاومت،اسارت،خيانت و دوستي چند پارتيزان در زمان جنگ جهاني اول. در كل خيلي معمولي بود.
February 9, 2017
خوب من اینجام ،میام درست میکنم!چطور کسی کتابی اینجا اضافه می کنه و نمیدونه تو عنوان کتاب که نوشته گل نسترن درست نیست و "گل نسرین"ِدرسته!!!!
May 14, 2018
مرور ایام جنگ جهانی دوم خاطره انگیز است. این کتاب در واقع داستانی از مبارزات بلشویکی در فرانسه برعلیه اشغالگران آلمانی است.
September 26, 2019
کتاب قابل توجهی نبود. صحنه ها احساس را برنمی انگیخت و شخصیت ها عمیق نمی شد. به طور کلی با کتاب همراه نشدم نه در وقت مبارزه و نه زمان تبعید و نه پس از آزادی. تنها نکته قابل توجه کتاب که اساسا به همین دلیل شروع به خواندنش کردم تشابه روش مبارزاتی این گروه ها با گروه های با مشی مارکسیستی قبل و بعد از انقلاب بود. تشکیلات، خودانتقادی، سیانور و ... . نظرات و روش ها همه وارداتی بود، شاید یکی از دلایل عدم اقبال مردم همین بود
March 1, 2021
معمولی بود و زیاد خوش بینانه
January 12, 2015
فقط کاش ترجمه ی بهتری داشت.
May 27, 2018
زندگی چیزی است که هیچ گاه قطع نمی شود....
Displaying 1 - 9 of 9 reviews