Φθινόπωρο στην Ιταλία

by Ilias Venezis, Ηλίας Βενέζης

Ένα οδοιπορικό που δεν είναι "τουριστικές εντυπώσεις", αλλά μια καταγραφή των αισθημάτων του "Έλληνα ταξιδιώτη που έφτανε στην Ιταλία ένα φθινόπωρο ύστερα από τον δεύτερο Μεγάλο Πόλεμο", και κάτι πέρα από αυτό: η αναζήτηση των ίδιων των ανθρώπων που έζησαν μέσα στα μεγαλόπρεπα κτίρια. Το βλέμμα του συγγραφέα σταματάει στα αγάλματα που στέκουν στις πλατείες τραυματισμένα όχι από το χρόνο, αλλά από κάποια βόμβα του πολέμου. Η σπαρακτική κραυγή ενός τρελού ταράζει τη γαλήνη του τοπίου του Άρνου, εκεί που περιδιάβαζε ο Μιχαήλ Άγγελος και ένα κοριτσάκι μ' ένα λευκό πουλί λέει στους περαστικούς τη μοίρα τους, σε κάποιο λιμάνι.
Το βιβλίο μιλάει "μόνο του", γράφει ο συγγραφέας στον πρόλογό του, "για τη γη, για την τέχνη, για την ομορφιά. Για τη μνήμη του Ελληνικού Μεγαλείου, που κάποτε έφτασε ίσαμε τη γη αυτή της Ιταλίας στην ώρα της Magna Graecia".
Ο Ηλίας Βενέζης γεννήθηκε στο Αϊβαλί το 1904. Στην Ελλάδα ήρθε με τη Μικρασιατική Καταστροφή και αναδείχθηκε σ' έναν από τους σημαντικότερους λογοτέχνες της γενιάς του. Το 1957 έγινε Ακαδημαϊκός. Πέθανε στην Αθήνα το 1973

153 pages, Paperback

First published January 1, 1950

About the author

Ilias (or Elias) Venezis (Greek: Ηλίας Βενέζης) was a Greek writer.

He was born in 1904 in Ayvalık (Κυδωνίες) in Asia Minor and died in Athens in 1973. He wrote many books throughout his career as an author. His most famous book is Number 31328. Elias Venezis is not his real name, but his pen name. He is categorised among the writers of "the generation of the 30s" (=η γενιά του '30).

During the Asia Minor Catastrophe he was 18 years old and was conscripted to a labour battalion of the Turkish State. In his book The Number 31328 - The Book of Slavery he describes the 14 months of his life that he had spent in a concentration camp, forced to hard labour.

Reviews

[Kyriakos Sorokkou]

χρόνος ανάγνωσης κριτικής: 31 δευτερόλεπτα

Βιβλίο νούμερο τρία, και τελευταίο, που είχα σκοπό να διαβάσω και να
φωτογραφίσω στην Ιταλία αλλά τελικά διάβασα στην Κύπρο. 

Όπως και με τον Ντίκενς, έτσι και αυτό το ταξιδιωτικό του Βενέζη ταξιδεύεις
σε τόπους μακρινούς που επισκέφτηκες
σε χρόνους μακρινούς που δεν έζησες. 

Και σε αντίθεση με τον Καζαντζάκη, τα ταξιδιωτικά του Ντίκενς και του Βενέζη
σε ταξιδεύουν και δεν σε κάνουν να σκυλοβαρεθείς με
την υπερβολική φιλοσοφία και τους πολιτικούς πλατειασμούς
για την χώρα που επισκέπτεται. 

Πάλι επισκέφτηκα νοερά την Ρώμη και την Φλωρεντία, πόλεις που επισκέφτηκα
με το σώμα φέτος τον Σεπτέμβρη όπως επίσης και την Βενετία, πόλη
που επισκέφτηκα τον Ιούνη του 2010,
και όπως και ο Ντίκενς τον Ιταλικό Νότο (Νάπολη, Πομπηία, Κάπρι)

Και έτσι ο,τι είχα να διαβάσω από Ιταλία πήρε τέλος.
Ανυπομονώ για την επόμενη φορά είτε νοερώς είτε διά ζώσης.