What do you think?
Rate this book
O Reino #1-2
Un om: Klaus Klump / Mașinăria lui Joseph Walser
Un om: Klaus Klump și Mașinăria lui Joseph Walser fac parte din tetralogia Regatul a lui Gonçalo M. Tavares (alături de Ierusalim și Să înveți să te rogi în Era Tehnologiei). Un ciclu de „cărți negre“ consacrat chestiunii răului, o oglindire a atitudinii ființei umane confruntate cu o situație extremă: războiul, violența și moartea. Scrisul minimalist al autorului, dezgolit de orice urmă de afectivitate, intensifică această privire deziluzionantă asupra realității, surprinsă în ce are ea cel mai teribil și mai primitiv.
„Toate frazele lui Tavares șochează, dar niciodată în mod gratuit. Sunt lumini proiectate asupra condiției umane. Kafka nu este departe.“ ( Le Point )
„Toate frazele lui Tavares șochează, dar niciodată în mod gratuit. Sunt lumini proiectate asupra condiției umane. Kafka nu este departe.“ ( Le Point )
232 pages, Paperback
First published October 1, 2008
1 person is currently reading
96 people want to read
About the author
Gonçalo M. Tavares
113 books984 followersGonçalo M. Tavares was born in Luanda in 1970 and teaches Theory of Science in Lisbon.
Tavares has surprised his readers with the variety of books he has published since 2001. His work is being published in over 30 countries and it has been awarded an impressive amount of national and international literary prizes in a very short time. In 2005 he won the José Saramago Prize for young writers under 35. Jerusalém was also awarded the Prêmio Portugal Telecom de Literatura em Língua Portuguesa 2007 and the LER/Millenium Prize. His novel Aprender a rezar na Era de Técnica has received the prestigious Prize of the Best Foreign Book 2010 in France. This award has so far been given to authors like Salmon Rushdie, Elias Canetti, Robert Musil, Orhan Pamuk, John Updike, Philip Roth, Gabriel García Márquez and Colm Tóibín. Aprender a rezar na Era da Técnica was also shortlisted for the renowned French literary awards Femina Étranger Prize and Médicis Prize and won the Special Price of the Jury of the Grand Prix Littéraire du Web Cultura 2010. In 2011, Tavares received the renowned Grande Prêmio da Associação Portuguesa de Escritores, as well as the prestigious Prémio Literário Fernando Namora 2011. The author was also nominated for the renowned Dutch Europese Literatuurprijs 2013 and was on the Longlist of the Best Translated Book Award Fiction 2013.
Gonçalo M. Tavares nasceu em 1970. Os seus livros deram origem, em diferentes países, a peças de teatro, peças radiofónicas, curtas-metragens e objectos de artes plásticas, vídeos de arte, ópera, performances, projectos de arquitectura, teses académicas, etc.
Estão em curso cerca de 160 traduções distribuídas por trinta e dois países. Jerusalém foi o romance mais escolhido pelos críticos do Público para «Livro da Década».
Em Portugal recebeu vários prémios, entre os quais, o Prémio José Saramago (2005) e o Prémio LER/Millennium BCP (2004), com o romance Jerusalém (Caminho); o Grande Prémio de Conto da Associação Portuguesa de Escritores «Camilo Castelo Branco» (2007) com Água, Cão, Cavalo, Cabeça (Caminho). Recebeu, ainda, diversos prémios internacionais.
Tavares has surprised his readers with the variety of books he has published since 2001. His work is being published in over 30 countries and it has been awarded an impressive amount of national and international literary prizes in a very short time. In 2005 he won the José Saramago Prize for young writers under 35. Jerusalém was also awarded the Prêmio Portugal Telecom de Literatura em Língua Portuguesa 2007 and the LER/Millenium Prize. His novel Aprender a rezar na Era de Técnica has received the prestigious Prize of the Best Foreign Book 2010 in France. This award has so far been given to authors like Salmon Rushdie, Elias Canetti, Robert Musil, Orhan Pamuk, John Updike, Philip Roth, Gabriel García Márquez and Colm Tóibín. Aprender a rezar na Era da Técnica was also shortlisted for the renowned French literary awards Femina Étranger Prize and Médicis Prize and won the Special Price of the Jury of the Grand Prix Littéraire du Web Cultura 2010. In 2011, Tavares received the renowned Grande Prêmio da Associação Portuguesa de Escritores, as well as the prestigious Prémio Literário Fernando Namora 2011. The author was also nominated for the renowned Dutch Europese Literatuurprijs 2013 and was on the Longlist of the Best Translated Book Award Fiction 2013.
Gonçalo M. Tavares nasceu em 1970. Os seus livros deram origem, em diferentes países, a peças de teatro, peças radiofónicas, curtas-metragens e objectos de artes plásticas, vídeos de arte, ópera, performances, projectos de arquitectura, teses académicas, etc.
Estão em curso cerca de 160 traduções distribuídas por trinta e dois países. Jerusalém foi o romance mais escolhido pelos críticos do Público para «Livro da Década».
Em Portugal recebeu vários prémios, entre os quais, o Prémio José Saramago (2005) e o Prémio LER/Millennium BCP (2004), com o romance Jerusalém (Caminho); o Grande Prémio de Conto da Associação Portuguesa de Escritores «Camilo Castelo Branco» (2007) com Água, Cão, Cavalo, Cabeça (Caminho). Recebeu, ainda, diversos prémios internacionais.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
July 16, 2018
Gonçalo Tavares yolculuğuna devam ediyoruz. Teknik Çağında Dua Etmeyi Öğrenmek kitabına yaptığım yorumda Kırmız Kedi yayınlarına serzenişte bulunmuştum, buradan devam edelim. Bu iki kitap Krallık dörtlemesinin bir parçası o nedenle tek kitap halinde yayımlamakta sıkıntı yok ancak şöyle bir surum var; Teknik Çağında' nın seriye dahil olduğunu belirtmeyen yayınevi burada da şöyle bir şey yapıyor serinin ilk kitabı olan Bir Adam Klaus Klump'u sonra, serinin ikinci kitabı olan Joseph Walker'in Makinesi'ni ise önce yayınlıyor. Niçin böyle bir yol tercih ettiler açıklarlarsa sevinirim. Tavares okumaya niyetli olanlar için Krallık dörtlemesinin sıralaması şöyle;
1- Bir Adam Klaus Klump
2- Joseph Walser'in Makinesi
3- Kudüs
4- Teknik Çağında Dua Etmeyi Öğrenmek
Amme hizmetinde de bulunduğumuza göre geçelim kitaplara. Saramago," Tavares büyük bir ustalıkla çok özel bir dil kullanıyor, ve bu dili öyle bir uyguluyor ki onun artık bir kriter olduğunu söylemek abartı sayılmaz; artık kurmaca yazında Gonçalo öncesi ve sonrasından söz ediliyor" diyor. Övgünün geldiği yer ve mahiyeti düşünüldüğünde haliyle beklentiler büyük oluyor ve kendi adıma yaptığım okumalar sonrası beklentimin karşılandığını söyleyebilirim.
Tavares ne anlattığından önce nasıl anlattığı öne çıkan bir yazar ki eleştirmenler öncelikle onun o özel diline vurgu yapıyor, mekanik, biraz tutumlu, eksilterek anlatan ve kelimeleri babasının malıymışcasına yeni baştan anlamlandıran üslubu ile farklı bir yerde duruyor yazar.
Tavares için Kafka benzetmeleri yapılıyor. Kötü anlamda kullanmıyorum, kendileri ne bir Kafka ne de üslubu Kafkaesk. Hazırlop eleştirinin ne idüğü belirsizleştirdiği Kafkaesk kavramı hala bildiğimiz anlama geliyorsa eğer Tavares hiper gerçekçiliği ile buna en uzak yazarlardan biri.
Zaman ve mekanın belirsiz olduğu serinin bu iki kitabı da yine savaş ve işgali kötülüğe fon yaparak sıradan insanın, bir adamın koşullar uygun olduğunda nereye kadar kötüleşebileceğini gösteriyor, adeta Hannah Arendt'e dip not düşerek. " Cehennem artık dini bir inanç ya da fantezi değil; evler, taşlar, ağaçlar kadar gerçek bir şey" diyordu Arendt. Tavares işte bugün bu teknik çağında bu evleri, ağaçları, taşları ve bunlardan mürekkep insanları anlatıyor diyor ve adeta elimden kalemi düşürmeden bitirdiğim bu okumadan küfür etkisi yaratacak bir alıntı ile yazıyı bitiriyorum
" Mutluluk makinelerin anlayabileceği, katılabileceği ve müdahale edebileceği bir sisteme indirgendi bile. Artık teknolojiden bağımsız bireysel mutluluk diye bir şey yok, dostum Walser. Sayıları tercih edersen, sayılarla da ifade edebiliriz; Günlük bireysel mutluluğun, mesela, yüzde yetmişi makinelerin maddesel verimliliğine bağlıdır. Gözle görülmez mutluluk, somut bir mutluluğa tabidir; diyalog halindeki maddelerin, birbirine uyan ve belirli görevleri yerine getirerek sorunları çözen metal parçalarının mutluluğuna. Tuhaf gelebilir, ama bu yüzyıl böyle
Artık mutlu olmak, genellikle Ruh sözcülüğüyle ilintilendirdiğimiz şeylere bağlı değil. Somut maddelere bağlı. İnsan mutluluğu bir mekanizma."
1- Bir Adam Klaus Klump
2- Joseph Walser'in Makinesi
3- Kudüs
4- Teknik Çağında Dua Etmeyi Öğrenmek
Amme hizmetinde de bulunduğumuza göre geçelim kitaplara. Saramago," Tavares büyük bir ustalıkla çok özel bir dil kullanıyor, ve bu dili öyle bir uyguluyor ki onun artık bir kriter olduğunu söylemek abartı sayılmaz; artık kurmaca yazında Gonçalo öncesi ve sonrasından söz ediliyor" diyor. Övgünün geldiği yer ve mahiyeti düşünüldüğünde haliyle beklentiler büyük oluyor ve kendi adıma yaptığım okumalar sonrası beklentimin karşılandığını söyleyebilirim.
Tavares ne anlattığından önce nasıl anlattığı öne çıkan bir yazar ki eleştirmenler öncelikle onun o özel diline vurgu yapıyor, mekanik, biraz tutumlu, eksilterek anlatan ve kelimeleri babasının malıymışcasına yeni baştan anlamlandıran üslubu ile farklı bir yerde duruyor yazar.
Tavares için Kafka benzetmeleri yapılıyor. Kötü anlamda kullanmıyorum, kendileri ne bir Kafka ne de üslubu Kafkaesk. Hazırlop eleştirinin ne idüğü belirsizleştirdiği Kafkaesk kavramı hala bildiğimiz anlama geliyorsa eğer Tavares hiper gerçekçiliği ile buna en uzak yazarlardan biri.
Zaman ve mekanın belirsiz olduğu serinin bu iki kitabı da yine savaş ve işgali kötülüğe fon yaparak sıradan insanın, bir adamın koşullar uygun olduğunda nereye kadar kötüleşebileceğini gösteriyor, adeta Hannah Arendt'e dip not düşerek. " Cehennem artık dini bir inanç ya da fantezi değil; evler, taşlar, ağaçlar kadar gerçek bir şey" diyordu Arendt. Tavares işte bugün bu teknik çağında bu evleri, ağaçları, taşları ve bunlardan mürekkep insanları anlatıyor diyor ve adeta elimden kalemi düşürmeden bitirdiğim bu okumadan küfür etkisi yaratacak bir alıntı ile yazıyı bitiriyorum
" Mutluluk makinelerin anlayabileceği, katılabileceği ve müdahale edebileceği bir sisteme indirgendi bile. Artık teknolojiden bağımsız bireysel mutluluk diye bir şey yok, dostum Walser. Sayıları tercih edersen, sayılarla da ifade edebiliriz; Günlük bireysel mutluluğun, mesela, yüzde yetmişi makinelerin maddesel verimliliğine bağlıdır. Gözle görülmez mutluluk, somut bir mutluluğa tabidir; diyalog halindeki maddelerin, birbirine uyan ve belirli görevleri yerine getirerek sorunları çözen metal parçalarının mutluluğuna. Tuhaf gelebilir, ama bu yüzyıl böyle
Artık mutlu olmak, genellikle Ruh sözcülüğüyle ilintilendirdiğimiz şeylere bağlı değil. Somut maddelere bağlı. İnsan mutluluğu bir mekanizma."
November 13, 2022
Tavares’in “Krallık” dörtlemesinin 2. ve 1. kitaplarından oluşuyormuş bu kitap. Sevgili ArturoBelano’nun çok haklı serzenişi ile öğrendim bunu, 4. kitabı da (Teknik Çağında Dua Etmesini Öğrenmek) iki yıl önce ilk sırada okumuştum. Kaldı 3. kitap “Kudüs”. Kırmızı Kedi Yayınları bu sırayı uygun görmüş biz okurlara, ne diyelim…
Tavares rahatsız edici diliyle, bulmaca gibi uslubuyla ilginç bir yazar. Sinirlendirecek ve kızdıracak kadar gerçekçi. Cümleleri, paragrafları hatta bölümleri karışık bir makine sisteminin dişlileri gibi. Kim neyi tetikliyor kim hangisini çalıştırıyor anlamak zor. Kurgusu bilmece gibi. Böyle olunca da nice güzel cümle ya yorgunluğa ya da karambole geliyor. Bu kadar yakınmadan sonra iki novellanın da yeri ve zamanı belli olmayan savaşta yaşanan kötülükleri dolayısıyla insanın doğasında olan kötülüklerin çıkmasının hiç de zor olmadığını anlatıyor. Sıradan insanların yaptıklarının hiç de sıradan işler olmadığını, kötülüğün sıradan insanlardan çıktığını çok sert bir gerçeklik ile anlatıyor.
Tavares anti-militarist, savaş karşıtı bir yazar dolayısıyla anti-faşist. Aklımda kalan bir cümle ile bitiriyorum: “Düşmanların böyle yakınımızda olması, caddelerimizden tanklarıyla geçmesi iyi; böylece bombardımana uğramayacağımızdan emin oluyoruz”.
Tavares rahatsız edici diliyle, bulmaca gibi uslubuyla ilginç bir yazar. Sinirlendirecek ve kızdıracak kadar gerçekçi. Cümleleri, paragrafları hatta bölümleri karışık bir makine sisteminin dişlileri gibi. Kim neyi tetikliyor kim hangisini çalıştırıyor anlamak zor. Kurgusu bilmece gibi. Böyle olunca da nice güzel cümle ya yorgunluğa ya da karambole geliyor. Bu kadar yakınmadan sonra iki novellanın da yeri ve zamanı belli olmayan savaşta yaşanan kötülükleri dolayısıyla insanın doğasında olan kötülüklerin çıkmasının hiç de zor olmadığını anlatıyor. Sıradan insanların yaptıklarının hiç de sıradan işler olmadığını, kötülüğün sıradan insanlardan çıktığını çok sert bir gerçeklik ile anlatıyor.
Tavares anti-militarist, savaş karşıtı bir yazar dolayısıyla anti-faşist. Aklımda kalan bir cümle ile bitiriyorum: “Düşmanların böyle yakınımızda olması, caddelerimizden tanklarıyla geçmesi iyi; böylece bombardımana uğramayacağımızdan emin oluyoruz”.
March 24, 2023
Gonçalo M. Tavares é único. Esta foi uma releitura dos dois romances que fazem parte da coleção O Reino, juntamente com Jerusalém e Aprender a Rezar na Era da Técnica, os dois primeiros livros que li do autor, quando ainda poucos o conheciam e me apaixonei pela sua escrita exata e desconcertante.
Deste volume, prefiro A Máquina de Joseph Walser do que Um Homem: Klaus Klump. Os temas, esses, são transversais: a dicotomia corpo humano/máquina, o movimento como possibilidade contra a estagnação, o ridículo nas relações humanas, a deformidade e a deficiência como descontinuidades, o pensamento versus a ação, o coletivo contra a individualidade.
Em ambos, a guerra omnipresente imiscui-se nos dias, nas ruas, nas amizades, nos amores, até que morre de cansaço e tudo volta ao normal até que uma nova guerra rebente.
Em Joseph Walser, as máquinas tornam-se imprescindíveis, são uma extensão do corpo, peça a peça, são um mecanismo para a felicidade. Instrumentos com um propósito.
"Se quiser números, podemos brincar aos números: a felicidade individual de um dia depende, vá lá, 70% da eficácia material das máquinas. Que a felicidade invisível esteja submetida a uma felicidade concreta, a uma felicidade de materiais em diálogo, de peças metálicas que encaixam umas nas outras e resolvem problemas fazendo determinadas tarefas; pode parecer estranho, mas é o século."
A alegria, em Joseph Walser, está desligada do humano e ligada ao metal frio, à parte do objeto, ao inanimado, que revestimos de inteligência e vida própria. A felicidade depende do funcionamento das máquinas, da repetição exata de algo programado e previsível.
"Ser feliz já não depende de coisas que vulgarmente associamos à palavra Espírito. Depende de matérias concretas. A felicidade humana é um mecanismo."
Se a felicidade depende de máquinas previsíveis, dir-se-ia que se sabe exatamente como a alcançar e como a manter. Eis, porém, que se intromete a sorte ou o azar, o destino ou fortuna, a mesma do jogo de dados.
Sinto-me sempre num turbilhão de ideias e sentimentos contraditórios quando leio GMT. Não me conforta, mas confronta-me. Não me anima, mas ensina-me caminhos novos para explorar a minha ignorância e a minha capacidade de espanto. É espantoso. E isso!
Deste volume, prefiro A Máquina de Joseph Walser do que Um Homem: Klaus Klump. Os temas, esses, são transversais: a dicotomia corpo humano/máquina, o movimento como possibilidade contra a estagnação, o ridículo nas relações humanas, a deformidade e a deficiência como descontinuidades, o pensamento versus a ação, o coletivo contra a individualidade.
Em ambos, a guerra omnipresente imiscui-se nos dias, nas ruas, nas amizades, nos amores, até que morre de cansaço e tudo volta ao normal até que uma nova guerra rebente.
Em Joseph Walser, as máquinas tornam-se imprescindíveis, são uma extensão do corpo, peça a peça, são um mecanismo para a felicidade. Instrumentos com um propósito.
"Se quiser números, podemos brincar aos números: a felicidade individual de um dia depende, vá lá, 70% da eficácia material das máquinas. Que a felicidade invisível esteja submetida a uma felicidade concreta, a uma felicidade de materiais em diálogo, de peças metálicas que encaixam umas nas outras e resolvem problemas fazendo determinadas tarefas; pode parecer estranho, mas é o século."
A alegria, em Joseph Walser, está desligada do humano e ligada ao metal frio, à parte do objeto, ao inanimado, que revestimos de inteligência e vida própria. A felicidade depende do funcionamento das máquinas, da repetição exata de algo programado e previsível.
"Ser feliz já não depende de coisas que vulgarmente associamos à palavra Espírito. Depende de matérias concretas. A felicidade humana é um mecanismo."
Se a felicidade depende de máquinas previsíveis, dir-se-ia que se sabe exatamente como a alcançar e como a manter. Eis, porém, que se intromete a sorte ou o azar, o destino ou fortuna, a mesma do jogo de dados.
Sinto-me sempre num turbilhão de ideias e sentimentos contraditórios quando leio GMT. Não me conforta, mas confronta-me. Não me anima, mas ensina-me caminhos novos para explorar a minha ignorância e a minha capacidade de espanto. É espantoso. E isso!
June 28, 2017
Às três estrelas deveriam somar-se mais meia. Gostei de ler estes dois livros, apesar de algumas ressalvas, como uns trechos obscuros demais, outros um tanto sem sentido narrativo, obviamente planejados apenas para que o autor pudesse filosofar algo que pretendia filosofar. Trechos "ad hoc", por assim dizer.
Gonçalo Tavares é bem competente em matéria de encontrar analogias e idéias raras, do tipo que nos passam pela cabeça, mas que nunca viram sequer pensamentos mais concretos. Ele as toma assim, no ar, e lhes dá forma; uma forma abstrata; mas tão minuciosamente explanada que ganha uma espécie de concretude, como as idéias de uma pessoa histérica. Algumas delas coincidem com realidades, outras são estados de alma, outras, ainda, nonsense puro e simples.
Além disso, apesar de não ser um narrador propriamente dito, de voltar-se mais, muito mais, para as divagações psicológicas, Gonçalo Tavares consegue, quase surpreendentemente, fabricar um ambiente físico em torno valendo-se apenas de sensações dos personagens e de brevíssimas descrições de pontos restritos de uma cidade ou área. No fim das contas, parece até que estamos dentro daquela cidade, e da maneira mais realista possível, que é aquela como vemos a cidade na nossa própria vida real: parcialmente, apenas por pedaços e imaginando a totalidade sem nunca vê-la. Porque é assim na vida de um ser humano: a visão da totalidade exclui os detalhes, e vice-versa.
Estes aqui são romances que não fazem jus direito ao nome que levam, mas que agradarão muito ao leitor afeito a divagações filosóficas e psicológicas da parte dos personagens e também da de um narrador que se confunde com eles em vários momentos. De modo geral, é um livro inteligente e enriquecedor. Em alguns momentos, porém, parece que o autor força um pouco a barra para que os personagens façam ou pensem coisas surpreendentes e espirituosas.
Gonçalo Tavares é bem competente em matéria de encontrar analogias e idéias raras, do tipo que nos passam pela cabeça, mas que nunca viram sequer pensamentos mais concretos. Ele as toma assim, no ar, e lhes dá forma; uma forma abstrata; mas tão minuciosamente explanada que ganha uma espécie de concretude, como as idéias de uma pessoa histérica. Algumas delas coincidem com realidades, outras são estados de alma, outras, ainda, nonsense puro e simples.
Além disso, apesar de não ser um narrador propriamente dito, de voltar-se mais, muito mais, para as divagações psicológicas, Gonçalo Tavares consegue, quase surpreendentemente, fabricar um ambiente físico em torno valendo-se apenas de sensações dos personagens e de brevíssimas descrições de pontos restritos de uma cidade ou área. No fim das contas, parece até que estamos dentro daquela cidade, e da maneira mais realista possível, que é aquela como vemos a cidade na nossa própria vida real: parcialmente, apenas por pedaços e imaginando a totalidade sem nunca vê-la. Porque é assim na vida de um ser humano: a visão da totalidade exclui os detalhes, e vice-versa.
Estes aqui são romances que não fazem jus direito ao nome que levam, mas que agradarão muito ao leitor afeito a divagações filosóficas e psicológicas da parte dos personagens e também da de um narrador que se confunde com eles em vários momentos. De modo geral, é um livro inteligente e enriquecedor. Em alguns momentos, porém, parece que o autor força um pouco a barra para que os personagens façam ou pensem coisas surpreendentes e espirituosas.
July 14, 2022
"Savaş makinelerinden bahsediliyor ama hiçbir makine barışçıl değildir Walser!"
•
Joseph Walser’in Makinesi ve Bir Adam: Klaus Klump, Gonçalo Tavares’in Krallık Dörtlemesi’nin ilk iki kitabı. Benim de goodreads sayesinde öğrendiğime göre Bir Adam: Klaus Klump ilk kitabıymış ama Joseph Walser’in Makinesi’ni başa almışlar. Bu yüzden kitabın yarısından başlamış oldum. Bunu bir tarafa koyduğumda Tavares’in anlatımına gerçekten hayran kaldığımla başlamam gerekiyor. Normalde yazarların keskin cümlelerine alışkınım ve bu tarz yazarları okurken inanılmaz keyif alıyorum. Fakat Tavares okumak sanki bıçak dolu bir şiirin içerisinde yürüyormuşum gibi hissettirdi. Özellikle Joseph Walser’in Makinesi’nde bunu daha çok yaşadım. Klober’in ağzından çıkan cümleleri tekrar tekrar okudum, sanırım Bir Adam: Klaus Klump’ı okumak benim için daha kolay olmuştu.
•
Joseph Walser’in Makinesi ve Bir Adam: Klaus Klump’ın arka planında savaş var ve savaşın birey tam olarak içinde olmasa bile üzerinde nasıl etkiler yarattığını ve onu nasıl değiştirebileceğini anlatıyor. Bence bu etki ve savaşa yönelik eleştiri Klaus Klump karakteri üzerinden daha baskın bir şekilde gösteriliyor. İşgal sırasında tecavüze uğrayan kadınlar, dil öğrenmeye vakti olmayan tanklar, tankların geçişi sırasında alçalan sesler, suikast ve beni en çok etkileyen iki farklı kurşunun aynı sesi çıkarmasındaki muazzam kopyalamanın korkutuculuğu. Sonra Klaus Klump’ı geride bırakıp metal koleksiyonu olan Joseph Walser’e geçtiğimde daha farklı bir deneyim yaşadım ve donuk bir şekilde savaşa bakıyormuş gibi hissettim. Tam olarak tanımlayamayacağım ama mekanik bir bakıştı sanki, arka kapakta geçtiği şekliyle "bir makinenin dişlisi gibi". Aslında makine ve Walser’in tek beden gibi olduklarını okuyoruz ama makinenin insanlardan nefret etmesi ve onun hata yapmasını umması vurgusu benim için çok çarpıcıydı. Walser’in silahın parçalarından birini eline geçirdiğinde savaşa dahil olma hissinin anlatıldığı bölüm ve makinesiyle arasında geçen olay Joseph Walser’in Makinesi için kafama kazıdığım bölümlerden sadece küçük bir kısmı. Bu yüzden Joseph Walser’in Makinesi benim için daha düşündürücü, yorucu ama fazlasıyla etkileyici oldu.
•
Joseph Walser’in Makinesi ve Bir Adam: Klaus Klump, Gonçalo Tavares’in Krallık Dörtlemesi’nin ilk iki kitabı. Benim de goodreads sayesinde öğrendiğime göre Bir Adam: Klaus Klump ilk kitabıymış ama Joseph Walser’in Makinesi’ni başa almışlar. Bu yüzden kitabın yarısından başlamış oldum. Bunu bir tarafa koyduğumda Tavares’in anlatımına gerçekten hayran kaldığımla başlamam gerekiyor. Normalde yazarların keskin cümlelerine alışkınım ve bu tarz yazarları okurken inanılmaz keyif alıyorum. Fakat Tavares okumak sanki bıçak dolu bir şiirin içerisinde yürüyormuşum gibi hissettirdi. Özellikle Joseph Walser’in Makinesi’nde bunu daha çok yaşadım. Klober’in ağzından çıkan cümleleri tekrar tekrar okudum, sanırım Bir Adam: Klaus Klump’ı okumak benim için daha kolay olmuştu.
•
Joseph Walser’in Makinesi ve Bir Adam: Klaus Klump’ın arka planında savaş var ve savaşın birey tam olarak içinde olmasa bile üzerinde nasıl etkiler yarattığını ve onu nasıl değiştirebileceğini anlatıyor. Bence bu etki ve savaşa yönelik eleştiri Klaus Klump karakteri üzerinden daha baskın bir şekilde gösteriliyor. İşgal sırasında tecavüze uğrayan kadınlar, dil öğrenmeye vakti olmayan tanklar, tankların geçişi sırasında alçalan sesler, suikast ve beni en çok etkileyen iki farklı kurşunun aynı sesi çıkarmasındaki muazzam kopyalamanın korkutuculuğu. Sonra Klaus Klump’ı geride bırakıp metal koleksiyonu olan Joseph Walser’e geçtiğimde daha farklı bir deneyim yaşadım ve donuk bir şekilde savaşa bakıyormuş gibi hissettim. Tam olarak tanımlayamayacağım ama mekanik bir bakıştı sanki, arka kapakta geçtiği şekliyle "bir makinenin dişlisi gibi". Aslında makine ve Walser’in tek beden gibi olduklarını okuyoruz ama makinenin insanlardan nefret etmesi ve onun hata yapmasını umması vurgusu benim için çok çarpıcıydı. Walser’in silahın parçalarından birini eline geçirdiğinde savaşa dahil olma hissinin anlatıldığı bölüm ve makinesiyle arasında geçen olay Joseph Walser’in Makinesi için kafama kazıdığım bölümlerden sadece küçük bir kısmı. Bu yüzden Joseph Walser’in Makinesi benim için daha düşündürücü, yorucu ama fazlasıyla etkileyici oldu.
October 15, 2019
Cele două romane din acest volum sunt construite în jurul războiului, nenumit, dintr-o țară necunoscută. Personajele se perindă prin cele două texte, sunt obișnuite, uneori chiar lașe, observând grozăviile de la distanță. În definitiv, romanele sunt despre cum războiul îți schimbă complet viața, obiceiurile, personajele transformându-se total de rigoarile unui conflict armat care pare că nu se mai termină.
În ciuda unui stil oarecum experimental, minimalist, Tavares are sens și substanță, spre deosebire de alte romane de factură filosofică.
În ciuda unui stil oarecum experimental, minimalist, Tavares are sens și substanță, spre deosebire de alte romane de factură filosofică.
February 14, 2014
A Man: Klaus Klump: 2.5/5
Joseph Walser's Machine: 4/5
Overall: 3.25
This was my first time reading Gonçalo M. Tavares work. I have very mixed feelings on these two books, especially the first one. The second (Joseph Walser's Machine) is a little more consistent.
While I was reading I could sort of split my feelings on them into three categories:
1: Brilliance. There were some great quotes in this book that I absolutely loved. It was a shame these gems were few and far between. (I would have typed one out here but since I'm reviewing this in English and I own the Portuguese version I feel it would be a bit redundant).
2. Pretensious. I feel for every brilliant quote I came across there was always an overly elaborate and pretensious one not too far down the road. This was more so present in A Man: Klaus Klump.
3. Ridding right between the line of the both aforementioned. This is what I noticed most. Again, mostly in the first first book but when something feels pretensious but has hints of something really great and genuine it just leaves you with this empty feeling and it just ended up bumming me out.
A Man: Klaus Klump seemed a little too experimental for it's own good and ended up loosing itself in it's own elaborate philosophy. A lot of it sort of reminded me of one of Yoda's infamous quote in The Phantom Menace: "Fear leads to anger, angers leads to hate, hate leads to suffering." - in other words, it didn't make sense. And when you remind your reader of the terrible writing that is George Lucas' script... let's just say it's not a good sign.
I also think the character arc of Klaus could have been handled a lot better, towards the end there was no clear definition in the change he experienced and the whole thing felt disjointed.
Overall, pretty disapointed since I had such high expectations, there are some gems here and there and I generaly liked the foundations of what the author set out to do.
Joseph Walser's Machine was the most consistent of the two and felt a lot more solid and put toguether than the first one.
The narrative feels a lot stronger and more concise than the previous one and the main character is mostly interesting.
Now this comparison is another comical quote I remembered whilst reading, and it pretty much encompasses my only complaint:
Basicaly using a few too many words in order to get the message across, I know some instances of this are designed for character development but there are times where it's really just babble.
Even so, it was mostly pretty good, a huge improvement on the previous book and I'm very much looking forward to reading the highly acclaimed Jerusalem.
I did have to re-read certain portions over but it's actualy quite a fast read, since the chapters are super short. Obviously if you're looking for a light, easy read then it's not for you but I would encourage people to try it if they are curious.
Joseph Walser's Machine: 4/5
Overall: 3.25
This was my first time reading Gonçalo M. Tavares work. I have very mixed feelings on these two books, especially the first one. The second (Joseph Walser's Machine) is a little more consistent.
While I was reading I could sort of split my feelings on them into three categories:
1: Brilliance. There were some great quotes in this book that I absolutely loved. It was a shame these gems were few and far between. (I would have typed one out here but since I'm reviewing this in English and I own the Portuguese version I feel it would be a bit redundant).
2. Pretensious. I feel for every brilliant quote I came across there was always an overly elaborate and pretensious one not too far down the road. This was more so present in A Man: Klaus Klump.
3. Ridding right between the line of the both aforementioned. This is what I noticed most. Again, mostly in the first first book but when something feels pretensious but has hints of something really great and genuine it just leaves you with this empty feeling and it just ended up bumming me out.
A Man: Klaus Klump seemed a little too experimental for it's own good and ended up loosing itself in it's own elaborate philosophy. A lot of it sort of reminded me of one of Yoda's infamous quote in The Phantom Menace: "Fear leads to anger, angers leads to hate, hate leads to suffering." - in other words, it didn't make sense. And when you remind your reader of the terrible writing that is George Lucas' script... let's just say it's not a good sign.
I also think the character arc of Klaus could have been handled a lot better, towards the end there was no clear definition in the change he experienced and the whole thing felt disjointed.
Overall, pretty disapointed since I had such high expectations, there are some gems here and there and I generaly liked the foundations of what the author set out to do.
Joseph Walser's Machine was the most consistent of the two and felt a lot more solid and put toguether than the first one.
The narrative feels a lot stronger and more concise than the previous one and the main character is mostly interesting.
Now this comparison is another comical quote I remembered whilst reading, and it pretty much encompasses my only complaint:
Basicaly using a few too many words in order to get the message across, I know some instances of this are designed for character development but there are times where it's really just babble.
Even so, it was mostly pretty good, a huge improvement on the previous book and I'm very much looking forward to reading the highly acclaimed Jerusalem.
I did have to re-read certain portions over but it's actualy quite a fast read, since the chapters are super short. Obviously if you're looking for a light, easy read then it's not for you but I would encourage people to try it if they are curious.
February 15, 2014
Um homem: Klaus Klump - 2,8/5
A máquina de Joseph Walser - 4/5
A máquina de Joseph Walser - 4/5
September 2, 2024
Bu kitapla birlikte TAVARES’in bütün külliyatını bitirmiş oldum. Kafkavari gizemli tarzıyla, kısa ama çarpıcı cümleleriyle en hayran olduğum yazarlardandır. Bu kitapta da mekanları aynı olduğu için tek kitap içinde toplanan iki ayrı roman var. Çok şey söylenebilir, beni etkileyen ise savaşın insanların hayatında yarattığı yıkımın ruha ilmek ilmek örülmesi her iki romanda da…
May 22, 2018
Beyin yakan bir kitaptı benim için. Yazarın üslubu benim için fazla düz ve gerçekçi olmasına rağmen tuhaf bir keyif aldım okurken. Her birinin altı çizilesi, dönüp dönüp okunası cümleler, ufkumu açan tespitler. Tavares sevdiğim ve dahası merak ettiğim yazarlar arasına girdi bile.
Read
April 1, 2024Apenas li "Um Homem: Klaus Klump".
Este livro apresenta reflexões muito interessantes sobre o ser humano em tempos de guerra, que sugerem uma explicação para estarmos HOJE em guerra e estarmos todos coniventes e espectadores.
Este livro apresenta reflexões muito interessantes sobre o ser humano em tempos de guerra, que sugerem uma explicação para estarmos HOJE em guerra e estarmos todos coniventes e espectadores.
January 14, 2014
Esta crítica refere-se à edição que junta num livro duas obras de Gonçalo Tavares (Um homem: Klaus Klump e A máquina de Joseph Walser), como tal a minha classificação é uma espécie de média
Em Um homem: Klaus Klump a acção decorre numa cidade ocupada e vamos acompanhando diferentes personagens (sendo a história mais centrada em Klaus e de perto noutra personagem) e vendo a forma como encaram as situações que se lhe deparam e como se modificam ao longo do tempo.
Revela-se um interessante retrato da natureza humana.
Em A máquina de Joseph Walser a acção decorre na mesma cidade e no mesmo período de ocupação, contudo a personagem que seguimos passa ao lado da ocupação e um pouco ao lado de tudo.
Este livro não me foi tão agradável pois nenhuma das personagens me cativou ou originou qualquer emoção.
A personagem revela-se tão desprendida que eu próprio me desprendi da história.
Apesar de à partida a escrita de Gonçalo Tavares aparentar ser de difícil leitura, pela sua construção (esta foi a minha primeira experiência com ele), revela-se a verdade bastante simples e incisiva permitindo uma leitura agradável.
A classificação de 3 estrelas é influenciada fortemente pelo segundo livro que me passou um pouco ao lado.
Em Um homem: Klaus Klump a acção decorre numa cidade ocupada e vamos acompanhando diferentes personagens (sendo a história mais centrada em Klaus e de perto noutra personagem) e vendo a forma como encaram as situações que se lhe deparam e como se modificam ao longo do tempo.
Revela-se um interessante retrato da natureza humana.
Em A máquina de Joseph Walser a acção decorre na mesma cidade e no mesmo período de ocupação, contudo a personagem que seguimos passa ao lado da ocupação e um pouco ao lado de tudo.
Este livro não me foi tão agradável pois nenhuma das personagens me cativou ou originou qualquer emoção.
A personagem revela-se tão desprendida que eu próprio me desprendi da história.
Apesar de à partida a escrita de Gonçalo Tavares aparentar ser de difícil leitura, pela sua construção (esta foi a minha primeira experiência com ele), revela-se a verdade bastante simples e incisiva permitindo uma leitura agradável.
A classificação de 3 estrelas é influenciada fortemente pelo segundo livro que me passou um pouco ao lado.
October 28, 2018
Cette banalité que l'auteur emprunte, dans l’horreur de la guerre n'aurait pas raison de moi; à la manière d’Hanna Arendt. Un malaise régnait et je continuais malgré tout, lui donnant le bénéfice du doute, imprégnée encore par les pérégrinations dans son livre "Mr Calvino". Au désespoir d'être à la centième page sans une clef de compréhension; à la page 109 : il ne m'a pas laissé tomber avec l'advenir du personnage de Klaus Klump que je cite ici : " Chaque jour offrait une nouvelle occasion de mentir. Il avait fait la vie réelle (il l'avait faite comme on fait une construction, une chose matérielle), maintenant il commençait le jeu : gagner plus d'argent, ou moins.
Rien d'essentiel; mais le mensonge intéressant est celui qui passe presque pour la vérité. Klaus sentait le besoin de transformer ce jeu en quelque chose de fondamental. Et, il le ferait jusqu'au bout. Comme il l'avait fait avant, pendant la guerre et en prison. Il ne voyait presque pas de différence, d'ailleurs, entre les trois situations : il fallait gagner ou ne pas perdre, et il était seul. Voilà tout."
Rien d'essentiel; mais le mensonge intéressant est celui qui passe presque pour la vérité. Klaus sentait le besoin de transformer ce jeu en quelque chose de fondamental. Et, il le ferait jusqu'au bout. Comme il l'avait fait avant, pendant la guerre et en prison. Il ne voyait presque pas de différence, d'ailleurs, entre les trois situations : il fallait gagner ou ne pas perdre, et il était seul. Voilà tout."
December 29, 2014
"Um homem: Klaus Klump" (first book). Very mixed feelings about this.
Very easy to read in the sense that there are no obnoxious words, there are no tedious descriptions and chapters are very short. However, characters are dispassionate. And it feels that we are only been given photos or glimpses of life and then are left to imagine the real story behind what we are told.
Read this in a couple of hours and feel that will forget it in a couple of hours more...
"A máquina de Joseph Walser" (second book). Again, I could write almost the same words as those for the first book. Gonçalo M. Tavares writes in a compelling way (otherwise I'd not even been able to finish these stories), but in the end I feel that I couldn't capture the essence of the story, what he (writer) intended to tell me (reader).
All in all, I feel that 2 stars is not a fair rating of this book (and writer), but I can't actually say that "I liked it" (= 3 stars).
Very easy to read in the sense that there are no obnoxious words, there are no tedious descriptions and chapters are very short. However, characters are dispassionate. And it feels that we are only been given photos or glimpses of life and then are left to imagine the real story behind what we are told.
Read this in a couple of hours and feel that will forget it in a couple of hours more...
"A máquina de Joseph Walser" (second book). Again, I could write almost the same words as those for the first book. Gonçalo M. Tavares writes in a compelling way (otherwise I'd not even been able to finish these stories), but in the end I feel that I couldn't capture the essence of the story, what he (writer) intended to tell me (reader).
All in all, I feel that 2 stars is not a fair rating of this book (and writer), but I can't actually say that "I liked it" (= 3 stars).
February 17, 2015
Deux textes qui pourraient se lire séparément, mais partagent le même univers. Une littérature absconse pour le plaisir. Cela doit se vouloir de la poésie en prose, mais ça n'a pas su me séduire. Par moment, on y enfonce des portes ouvertes. Je m'y suis fort ennuyé et les deux étoiles sont pour l'univers cohérent.
July 3, 2021
Total nihilism! I want my wasted time back, life is too short for this kind of wallowing in the ugliness of it! The writing is professional but there’s not point to it, at least not one that interest me .
March 20, 2016
Mais um livro imperdível, desejoso de fazer outras leituras para poder reler está obra prima, devia ser de leitura anual obrigatória :)
Displaying 1 - 18 of 18 reviews