What do you think?
شرحه شرحه
در مجموعه از چشم انداز امام علی(ع) چهل موضوع مهم و اساسی از منظر آن حضرت ترسیم شده است. در تدوین این مجموعه کم نظیر که تا کنون برخی از دفاتر آن به چاپ های بیش از ده نوبت رسیده اند به اقتضائات مخاطب اصلی آن یعنی نوجوانان و جوانان توجه خاص شده است.
در هر دفتر از این مجموعه به تنهایی بحث مستقلی مطرح و به پرسش و شبهه ای اساسی پاسخ داده شده است و نثر روان، جذاب، جوان پسند و کم حجم از ویژگی های منحصر به فرد مجموعه ی چهل جلدی از چشم انداز امام علی(ع) می باشد.
روایت دریا، شهید و شهادت، برادری داشتم که ...، شرحه شرحه، قاسطین، مارقین و ناکثین، تصمیم های بزرگ جوانی، نظارت بر دولت، رابطه هست ها و بایدها، مخالفان سیاسی، رهبر و رهبری، امام علی(ع) و هنر، جوان، حقوق متقابل مردم و حکومت، حرف های فیروزه ای، نیاز به دین، کار و دین، مرگ، چالش های دینی، اعتدال و پرستش و... از عناوین این مجموعه 40 جلدی به شمار می روند.
طبق کتاب آسمانی یهود، جانشین هر پیامبر، 7 مرتبه در زمان حضور آن پیامبر و 7 مرتبه نیز پس از رحلت او مورد سخت ترین امتحان های الهی قرار می گیرد.
امیرالمؤمنین (ع)، در پاسخ به سؤال یکی از بزرگان یهود، مبنی بر درخواست بیان امتحان های مزبور که خود نشانه، صحت جانشینی اوست، 7 مرحله آزمایش را در زمان پیامبر (ص)، و 7 مرحله دیگر را پس از ایشان، به تفصیل بیان نمودند.
در هر دفتر از این مجموعه به تنهایی بحث مستقلی مطرح و به پرسش و شبهه ای اساسی پاسخ داده شده است و نثر روان، جذاب، جوان پسند و کم حجم از ویژگی های منحصر به فرد مجموعه ی چهل جلدی از چشم انداز امام علی(ع) می باشد.
روایت دریا، شهید و شهادت، برادری داشتم که ...، شرحه شرحه، قاسطین، مارقین و ناکثین، تصمیم های بزرگ جوانی، نظارت بر دولت، رابطه هست ها و بایدها، مخالفان سیاسی، رهبر و رهبری، امام علی(ع) و هنر، جوان، حقوق متقابل مردم و حکومت، حرف های فیروزه ای، نیاز به دین، کار و دین، مرگ، چالش های دینی، اعتدال و پرستش و... از عناوین این مجموعه 40 جلدی به شمار می روند.
طبق کتاب آسمانی یهود، جانشین هر پیامبر، 7 مرتبه در زمان حضور آن پیامبر و 7 مرتبه نیز پس از رحلت او مورد سخت ترین امتحان های الهی قرار می گیرد.
امیرالمؤمنین (ع)، در پاسخ به سؤال یکی از بزرگان یهود، مبنی بر درخواست بیان امتحان های مزبور که خود نشانه، صحت جانشینی اوست، 7 مرحله آزمایش را در زمان پیامبر (ص)، و 7 مرحله دیگر را پس از ایشان، به تفصیل بیان نمودند.
128 pages, Paperback
Published January 1, 2007
About the author
Ali ibn Abi Talib
76 books290 followersAli ibn Abi Talib (Arabic: علي بن أبي طالب, romanized: ʿAlī ibn Abī Ṭālib)
Abu al-Hasan Ali ibn Abi Talib al-Hashimi al-Qurashi, the cousin and son-in-law of the Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him), was a member of his family, one of the People of the Cloak, one of his companions, one of the scribes of the revelation, the fourth of the Rightly Guided Caliphs according to Sunni Islam, and the first Imam and successor of the Prophet according to Shia Islam. He was the father of Imams al-Hasan and al-Husayn (peace be upon them) and the grandfather of nine other Shia Imams.
After the Prophet, no one in Islam equals Ali ibn Abi Talib in his virtues. Therefore, the Prophet bestowed upon him the title "Commander of the Faithful."
He was born in Mecca, inside the Kaaba, to Fatima bint Asad al-Hashimiyya. No one in history had ever been born inside the Kaaba before. When he and his mother left the Kaaba, its wall (at the Yemeni Corner) cracked. Every year, the Saudi rulers repair this crack, but it reappears. He embraced Islam before the Prophet's migration (Hijra), and he was the first man to believe in the Prophet (and, after Khadija, the second person to convert to Islam). He migrated to Medina three days after the Prophet's migration, and the Prophet Muhammad established brotherhood between him and himself when he formed brotherhood among the Muslims. He also gave him his daughter Fatima in marriage in the second year of the Hijra.
He participated in all of the Prophet's battles except for the Battle of Tabuk, where the Prophet Muhammad left him in charge of Medina. He was known for his horsemanship, courage, and skill in combat, and he played a significant role in the Muslims' victories in battles, most notably the Battle of the Trench and the Battle of Khaybar. He was a trusted confidant of the Prophet Muhammad, and he was one of the scribes of the revelation and one of his most important ambassadors and advisors.
After the Prophet (peace and blessings be upon him and his family) completed the Farewell Pilgrimage, and in accordance with the verse of proclamation, he commanded the people to gather at Ghadir Khumm. He then delivered the Sermon of Ghadir, raising the hand of Imam Ali (peace be upon him) and saying, “Whoever I am his master, then this Ali is his master. O God, befriend whoever befriends him and oppose whoever opposes him.” Some of the Companions, such as Umar ibn al-Khattab, congratulated Imam Ali (peace be upon him) on his appointment as Commander of the Faithful after this sermon, and bestowed upon him the title “Commander of the Faithful.” Shia commentators and some Sunnis believe that the verse of completion was revealed on this day. The Shia derive the meaning of the caliphate after the Prophet (peace and blessings be upon him and his family) from the phrase “Whoever I am his master, then Ali is his master,” which the Prophet (peace and blessings be upon him and his family) uttered on the Day of Ghadir. Based on this, the Shia believe that their identity and what distinguishes them from other sects is their belief in the divine appointment of Imam Ali (peace be upon him) as the Prophet’s successor, in contrast to the Sunni view that the Prophet’s successor is chosen by the people.
During the reigns of the first three caliphs, Imam Ali (peace be upon him) generally remained aloof from political and governmental affairs, dedicating himself instead to providing scholarly and social services. These included compiling the Holy Quran, which became known as the Mushaf of Imam Ali (peace be upon him), advising the caliphs on various matters such as judicial matters, providing for the poor, purchasing and freeing a thousand slaves, cultivating and planting trees, digging canals, building mosques, and endowing properties and lands, the revenues of which may have reached four thousand dinars.
He was proclaimed caliph in 35 AH (
Abu al-Hasan Ali ibn Abi Talib al-Hashimi al-Qurashi, the cousin and son-in-law of the Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him), was a member of his family, one of the People of the Cloak, one of his companions, one of the scribes of the revelation, the fourth of the Rightly Guided Caliphs according to Sunni Islam, and the first Imam and successor of the Prophet according to Shia Islam. He was the father of Imams al-Hasan and al-Husayn (peace be upon them) and the grandfather of nine other Shia Imams.
After the Prophet, no one in Islam equals Ali ibn Abi Talib in his virtues. Therefore, the Prophet bestowed upon him the title "Commander of the Faithful."
He was born in Mecca, inside the Kaaba, to Fatima bint Asad al-Hashimiyya. No one in history had ever been born inside the Kaaba before. When he and his mother left the Kaaba, its wall (at the Yemeni Corner) cracked. Every year, the Saudi rulers repair this crack, but it reappears. He embraced Islam before the Prophet's migration (Hijra), and he was the first man to believe in the Prophet (and, after Khadija, the second person to convert to Islam). He migrated to Medina three days after the Prophet's migration, and the Prophet Muhammad established brotherhood between him and himself when he formed brotherhood among the Muslims. He also gave him his daughter Fatima in marriage in the second year of the Hijra.
He participated in all of the Prophet's battles except for the Battle of Tabuk, where the Prophet Muhammad left him in charge of Medina. He was known for his horsemanship, courage, and skill in combat, and he played a significant role in the Muslims' victories in battles, most notably the Battle of the Trench and the Battle of Khaybar. He was a trusted confidant of the Prophet Muhammad, and he was one of the scribes of the revelation and one of his most important ambassadors and advisors.
After the Prophet (peace and blessings be upon him and his family) completed the Farewell Pilgrimage, and in accordance with the verse of proclamation, he commanded the people to gather at Ghadir Khumm. He then delivered the Sermon of Ghadir, raising the hand of Imam Ali (peace be upon him) and saying, “Whoever I am his master, then this Ali is his master. O God, befriend whoever befriends him and oppose whoever opposes him.” Some of the Companions, such as Umar ibn al-Khattab, congratulated Imam Ali (peace be upon him) on his appointment as Commander of the Faithful after this sermon, and bestowed upon him the title “Commander of the Faithful.” Shia commentators and some Sunnis believe that the verse of completion was revealed on this day. The Shia derive the meaning of the caliphate after the Prophet (peace and blessings be upon him and his family) from the phrase “Whoever I am his master, then Ali is his master,” which the Prophet (peace and blessings be upon him and his family) uttered on the Day of Ghadir. Based on this, the Shia believe that their identity and what distinguishes them from other sects is their belief in the divine appointment of Imam Ali (peace be upon him) as the Prophet’s successor, in contrast to the Sunni view that the Prophet’s successor is chosen by the people.
During the reigns of the first three caliphs, Imam Ali (peace be upon him) generally remained aloof from political and governmental affairs, dedicating himself instead to providing scholarly and social services. These included compiling the Holy Quran, which became known as the Mushaf of Imam Ali (peace be upon him), advising the caliphs on various matters such as judicial matters, providing for the poor, purchasing and freeing a thousand slaves, cultivating and planting trees, digging canals, building mosques, and endowing properties and lands, the revenues of which may have reached four thousand dinars.
He was proclaimed caliph in 35 AH (
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
June 6, 2018
زندگینامۀ خودنوشت امام علی
مدتی پس از جنگ خوارج و در آخرین سال زندگیِ جانشین پیامبر و امیرمومنان علی (ع) ؛ یکی از دانشمندان و بزرگانِ یهودی نزد امام می‌رود و می‌گوید سوالاتی دارد که فقط یک پیامبر یا یک جانشین حقیقی پیامبر می‌تواند به آن پاسخ دهد. وقتی یهودی پرسش‌هایش را می‌گوید، امام از او می‌پرسد اگر با پاسخ‌های من قانع شدی، اسلام می‌آوری؟ یهودی قبول می‌کند. سپس امام دست یهودی را می‌گیرد تا برخیزند و از جمع خارج شوند. یاران حضرت خواهش می‌کنند که آن‌ها هم در جریان پرسش و پاسخ باشند، حضرت ابتدا قبول نمی‌کنند و می‌ترسند طاقت و فهم موضوع را نداشته باشند؛ اما وقتی مالک اشتر اصرار می‌کند حضرت قبول می‌کند. بنابر این همه در مسجد کوفه جمع می‌شوند.
پرسش‌هایی که یهودی از امام می‌کند دربارۀ امتحان‌هایی است که خداوند از اوصیای انبیا می‌گیرند و طبیعتا ناظر به زندگی خود حضرت علی است. طبق سخن حضرت، خداوند از اوصیا هفت آزمون در زمان حیات انبیا و هفت آزمون پس از درگذشت نبی می‌گیرد. بنابراین امام در این حدیث چهارده فراز از زندگی خود را بازمی‌گوید و این حدیث به نوعی زندگینامۀ خودنوشت امام علی است.
این حدیث در کتابی کم‌حجم با عنوان «شرحه شرحه» با ترجمۀ حجه الاسلام محمد محمدیان، منتشر شده است. مترجم در مقدمۀ اثر توضیحاتی را دربارۀ صحت و سندیت و منابع رجالی حدیث مطرح کرده است. از جمله اینکه راوی حدیث امام محمد باقر است و دو استوانۀ دانش شیعی یعنی شیخ مفید و شیخ صدوق آن را نقل کرده‌‌اند
از نکات جالب این روایت این است که بسیاری از فرازهایش با این عبارت آغاز می‌شود: «یا اخا الیهود»، «ای برادر یهودی» دقت کنیم این عبارت را فاتح خیبر می‌گوید و معنایی ندارد جز اینکه نمی‌شود همه را به یک چوب راند و برای قضاوت درمورد شخصیتِ افراد نباید به ظواهر توجه کرد؛ دین یک امر باطنی است.
مدتی پس از جنگ خوارج و در آخرین سال زندگیِ جانشین پیامبر و امیرمومنان علی (ع) ؛ یکی از دانشمندان و بزرگانِ یهودی نزد امام می‌رود و می‌گوید سوالاتی دارد که فقط یک پیامبر یا یک جانشین حقیقی پیامبر می‌تواند به آن پاسخ دهد. وقتی یهودی پرسش‌هایش را می‌گوید، امام از او می‌پرسد اگر با پاسخ‌های من قانع شدی، اسلام می‌آوری؟ یهودی قبول می‌کند. سپس امام دست یهودی را می‌گیرد تا برخیزند و از جمع خارج شوند. یاران حضرت خواهش می‌کنند که آن‌ها هم در جریان پرسش و پاسخ باشند، حضرت ابتدا قبول نمی‌کنند و می‌ترسند طاقت و فهم موضوع را نداشته باشند؛ اما وقتی مالک اشتر اصرار می‌کند حضرت قبول می‌کند. بنابر این همه در مسجد کوفه جمع می‌شوند.
پرسش‌هایی که یهودی از امام می‌کند دربارۀ امتحان‌هایی است که خداوند از اوصیای انبیا می‌گیرند و طبیعتا ناظر به زندگی خود حضرت علی است. طبق سخن حضرت، خداوند از اوصیا هفت آزمون در زمان حیات انبیا و هفت آزمون پس از درگذشت نبی می‌گیرد. بنابراین امام در این حدیث چهارده فراز از زندگی خود را بازمی‌گوید و این حدیث به نوعی زندگینامۀ خودنوشت امام علی است.
این حدیث در کتابی کم‌حجم با عنوان «شرحه شرحه» با ترجمۀ حجه الاسلام محمد محمدیان، منتشر شده است. مترجم در مقدمۀ اثر توضیحاتی را دربارۀ صحت و سندیت و منابع رجالی حدیث مطرح کرده است. از جمله اینکه راوی حدیث امام محمد باقر است و دو استوانۀ دانش شیعی یعنی شیخ مفید و شیخ صدوق آن را نقل کرده‌‌اند
از نکات جالب این روایت این است که بسیاری از فرازهایش با این عبارت آغاز می‌شود: «یا اخا الیهود»، «ای برادر یهودی» دقت کنیم این عبارت را فاتح خیبر می‌گوید و معنایی ندارد جز اینکه نمی‌شود همه را به یک چوب راند و برای قضاوت درمورد شخصیتِ افراد نباید به ظواهر توجه کرد؛ دین یک امر باطنی است.
May 18, 2019
کتاب مختصر و مفیدی بود و من استفاده کردم اما چند نکته. به نظرم ترجمه‌ی این روایت چندان روان و دلنشین نبود و در بخش تحلیل‌ها نیز گاه توضیح واضحات و عبارات غیر مستندی بود که میتوانست مستندتر و معجزتر باشد یا به همان متن روایت اکتفا شود. و با توجه به این که کتاب جنبه ی تحقیقی نداشت آوردن آن نکات در ضمن هر قسمت، گاهی این تصور را ایجاد میکرد که نویسنده مخاطب خود را کم سن و سال و کم اطلاع در نظر گرفته است، . اما در کل نکات مفید و ارزنده ای هم در آن توضیحات بود که قضاوت را سخت میکرد که اساسا این شرح نویسی خوب است یا بد.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews