جستارهایی از تاریخ

by احسان طبری

جستارهای این کتاب گویای درس‌های عبرت‌آموزی از تاریخ نوع بشر و نیز سرگذشت پیشینیان ماست که بدون شک پشتوانۀ رسیدن به سعادت و خوشبختی مردم، به‌ویژه نسل جدید که در پی یافتن حقیقیت بوده، می‌باشد و طی سال‌های اخیرکه بشر شرایط و روزگار سخت و طاقت فرسایی را تجربه می‌نمایند و نیز شاهد تغییر و تحولات مثبت و عمده‌ای می‌باشد، همان‌گونه که مولف کتاب در مبحث مربوط به انقلاب کبیر فرانسه یادآور شده، بررسی و نگاهی بر انقلاب‌های بزرگ جهان، از نظرگاه و دید امروزی ما بسیار سودمند است.
در واقع مطالعه این کتاب مروری است بر سرگذشت عبرت‌آموز تجارب دیگران، تا درک بهتر و واقع‌بینانه‌تری از شرایط امروزین خودمان داشته باشیم که می‌تواند به فایده قرار گرفته و نیز مورد استفاده پژوهش‌گران و سایر علاقه‌مندان مفید واقع شود.

128 pages, Paperback

Published January 1, 1396

About the author

Ehsan Tabari
احسان طبری (زادهٔ ۱۹ بهمن ۱۲۹۵ در ساری - درگذشتهٔ ۹ اردیبهشت ۱۳۶۸ در تهران) نویسنده، شاعر، نظریه‌پرداز برجستهٔ مارکسیسم-لنینیسم، ایدئولوژیست ارشد، و عضو کمیتهٔ مرکزی و هیئت سیاسی حزب توده ایران در سال‌های انقلاب ایران بود. وی از نخستین سال‌های دهه سی خورشیدی تا سال ۱۳۶۲ که در نظرات و عقاید خود تجدید نظر کرد، «معروف‌ترین و برجسته‌ترین چهرهٔ نظری حزب توده ایران» شناخته می‌شد. وی در دوران سلطنت محمدرضا پهلوی در دادگاهی نظامی به صورت غیابی محکوم به دو بار اعدام شده بود. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ همراه با دیگر رهبران حزب توده به ایران بازگشت و به ادامهٔ فعالیت‌های سیاسی در رهبری حزب توده ایران پرداخت. او پنج سال پس از پیروزی انقلاب، با شرکت در مصاحبه‌ای تلویزیونی از عقاید گذشته خود ابراز ندامت کرد و خاطرات خود را در کتاب کژراهه منتشر کرد.

Reviews

[Saeed Aj · Rating 5 out of 5]

برخی به چیزی جز هستی جانورانه و جنگل‌منشِ انسان در جامعه معتقد نیستند، و هرچیز غیر از آن را محال می‌دانند. نیچه از درخت در بیشه سخن می‌گوید که بالا می‌یازد و بر فراز همه‌ی درختان با نور خورشید تابان گل‌های سحری خود را می‌شکوفاند. این است، به نظر او «ابر مرد» که تاریخ را می‌آفریند. ولی ما توده‌های انسانی را سازندگان تاریخ می‌دانیم و مایلیم که همه‌ی انسان‌ها را به ابرانسان‌های واقعی بدل کنیم، و امروز همه‌ی بشریت، و از آن جمله جوانان ما،در این راه، خون خود را با داوری اعجاب‌انگیز نثار می‌کنند.
آن دم که دمید عاقبت صبح سپید
ما را به شب خاک، سرا شد جاوید
از یاد مبر آن گل زیبای امید
کز باغ دل خون شده، دستانم چید