Wanneer ze voor het eerst haar dochter in haar armen heeft, weet Mira: vanaf nu wordt alles anders. Meer nog: vanaf nu moet alles anders. Dus Mira praat. Eindelijk. Ze vertelt haar dochter over de lijnen, telkens meer, op de armen van haar grootmoeder. Over de gave van haar overgrootmoeder om alleen te zien wat er is. Over de ruzies die jaren later nog door je hoofd en je lijf spoken. Over de twijfels, de spijt, de verwachtingen, de teleurstellingen en het hopen, telkens weer, tegen beter weten in. Over de prijs die het kost om deel te zijn van een geheel. Laag na laag stript Mira weg. Ze wil de botten bloot. Maar hoe doe je dat, praten over wat niet gezegd kan worden? En wat is de prijs die je daarvoor moet betalen? Een verhaal dat toont hoe bloed kan binden maar ook breken.
Tine Bergen loves stories. As a journalist, she tells the stories of other people. As a writer, she makes her own stories. She thinks that this way she has the best of both worlds. She writes in Leuven, where she lives with her husband, kids and cat. You can contact her via tine@tinebergen.be and you can find more about her on @tinebergen or on www.facebook.com/tinebergen
Dit is eigenlijk een gewoon verhaal maar ook weer niet. Het ligt zo dicht bij de werkelijkheid, ik vermoed dat de situaties in dit boek bij redelijk wat families wel voorkomen. Ik weet niet zo goed wat te zeggen, het is echt een mooi verhaal.
Dit boek geeft het leven van Mira weer die ze zelf vertelt aan ons lezers, maar tegelijkertijd vertelt ze het aan haar dochter Vesper. Het springen van verleden naar heden, soms in 1 zin, is eventjes wennen, maar uiteindelijk stoort het niet. Je hoeft enkel wat alert te zijn. De auteur weet het verhaal in prachtige mooie zinnen te vertellen zoals bij de geboorte van Mira haar dochtertje Vesper "Je neusde jezelf driftig een weg naar die tepel" Bij een zoveelste ruzie met haar moeder schrijft de auteur "Ik zweeg over hoe er woorden uit mijn keel waren gekomen die niet langs mijn hoofd waren gepasseerd". Een beetje toch wel bizar verhaal maar ik durf dit boek toch aanbevelen voor mensen die houden van literatuur. Een thrillerlezer zal hier geen boodschap aan hebben. Liefde is maar woorden. Ook dit lees je in Merg.
In Merg schrijft hoofdpersonage Mira haar versie neer van het verhaal van haar familie. En dan vooral: de vrouwen in haar familie. Ze heeft het over de lastige verhouding tussen haar oma en haar mama, over de relatie tussen zichzelf en haar moeder en over de (toekomstige) relatie met haar eigen jonge dochter van twee, Vesper.
Met zo'n thema had dit boek alle kansen om een nieuwe favoriet te worden. En het is wel degelijk zo dat ik dit boek niet snel zal vergeten, want wat werd beschreven was op vele vlakken zeer herkenbaar. Om die reden heb ik het boek af en toe opzij moeten leggen. Gewoon, om eventjes na te denken, of om feit van fictie te blijven onderscheiden.
Toch voelde ik me bij momenten niet helemaal meegesleept door het verhaal, en dat had vooral te maken met het perspectief dat werd gehanteerd. Het boek werd namelijk deels in de jij-vorm verteld, als een verhaal dat Mira opschrijft aan haar dochter Vesper. Die jij-vorm werd vervolgens afgewisseld met passages uit het verleden, maar die twee perspectieven worden soms binnen hetzelfde hoofdstuk gebruikt. En die hoofstukken waren meestal maar 1 à 2 pagina's lang, dus die switch kwam voor mij soms wat onnatuurlijk over. Ook zit het verhaal vol met verwijzingen naar (groot)moederfiguren die elk hun eigen naampje hebben: mama, mimi, bonnie, bonne... ze passeren allemaal de revue. Ik vond het soms heel moeilijk om te onderscheiden wie wie was. Wie namelijk mama is voor Mira, is voor Vesper bijvoorbeeld mimi. Die twee worden door elkaar gebruikt, maar verwijzen dus naar dezelfde persoon. Dit belemmerde voor mij ietwat de vlotheid van het verhaal.
De thematiek compenseerde deze minpuntjes gelukkig wel, en daardoor ben ik zeker wel blij dat ik dit boek heb gelezen!
Sterk geschreven verhaal dat onder je huid kruipt. Hoe een dochter zich een weg vecht uit de verwrongen relatie met haar depressieve en narcistische moeder. "Knaloranje stuiterde mama naast me voort. En toch was het zo verdomd moeilijk om haar te zien." "Hoe moeilijk is het als de ander niet de persoon kan zijn die jij zou willen dat ze is? Verdomd moeilijk. Bijna even moeilijk als zelf niet de persoon zijn die de ander zou willen dat je bent." "Alsof we elk het grootste deel van het verdriet wilden opeisen. Alsof er niet genoeg verdriet was om te delen. Alsof verdriet ooit van iemand kon zijn. Alsof dit verdriet er zou zijn als het niet van ons allemaal was." "Met je ouders breken, dat doe je niet. Ik wil het gillen. Dat ik dat ook niet heb gedaan. Dat zij mij hebben gebroken. Stilletjes. Per ongeluk. En dat iedereen erbij stond. En keek. En zweeg."
This entire review has been hidden because of spoilers.
Een verhaal over moederschap en het gewicht van generatiepijn. Een broos, eerlijk boek waarin de stem van het subject-ik soms lijkt te vervagen in die van de auteur zelf. Alsof de grens tussen fictie en herinnering opzettelijk wordt uitgewist. Het is zonder twijfel een indrukwekkend staaltje vakmanschap, al kon de stijl mij persoonlijk minder bekoren. Verleden en heden vloeiden zo nadrukkelijk in elkaar over dat ik geregeld verloor in welk verhaal ik precies ronddwaalde. Of misschien was dat juist de bedoeling: een literaire weerspiegeling van hoe het verleden zich onophoudelijk in het heden nestelt.