Il club delle lettrici

by Renate Dorrestein

Sette donne olandesi di mezza età, amanti dei libri e fondatrici di un club di lettura, decidono di partecipare a una crociera letteraria in Scozia «Nello spirito di Moby Dick», organizzata dall’autore che considerano il migliore di questo secolo e del precedente, Gideon de Wit. Le amiche sono elettrizzate all’idea dell’avventura e dell’incontro con il loro mito, e si preparano nei modi più disparati: Leonie, che non lascia mai nulla al caso, si procura una guida dettagliata della Scozia, Tillie fa invece scorta di whisky, Johanna riempie la valigia dei suoi insopportabili gilet e vestitini beige, e Barbara, tra le altre cose, infila nel bagaglio la sua famigerata pistola dorata, rischiando così di rovinare fin da subito l’equilibrio del gruppo.  Ma non tutto durante il viaggio va secondo i piani. Anzi... Tanto per iniziare l’incontro con Gideon de Wit si rivela una delusione, lo scrittore è decisamente meno giovane, magro e simpatico di quanto non appaia sulle quarte di copertina dei suoi romanzi. Come se non bastasse, esauriti pochi convenevoli e preso il largo, il gruppo viene sorpreso da una terribile tempesta che trasforma la crociera in un’avventura ricca di colpi di scena.
Una commedia brillante sui libri, la lettura e la voglia di emozionarsi che non invecchia mai, scritta con grande garbo e irresistibile ironia.

Genres: Fiction, Ebooks, School, Dutch Literature, Literature, Novels, Humor

166 pages, Kindle Edition

First published February 1, 2010

About the author

Renate Dorrestein (1954 - 2018) has been internationally praised for the force of her imagination, her sharp psychological insight, her suspenseful plots and her ironic sense of humour. Her books have been nominated for the AKO Literature Prize, the Libris Literature Prize and the International IMPAC Dublin Literary Award, and translated into fifteen languages. Her international breakthrough came in 1998 with A Heart of Stone, published by Viking.

Reviews

[Lalagè · Rating 4 out of 5]

Renate Dorrestein heeft de geschreven en ongeschreven literaire regels aan haar laars gelapt in dit boek. Het wordt één groot drama, dat met veel droge humor wordt verteld. Ik heb er ontzettend om gelachen. De boeken van Renate Dorrestein blijven voor mij het ultieme vakantieleesvoer.

Het plot is nogal karig en bijzaken krijgen de aandacht. Het geheel is ook nog voorzien van een hele serie eindnoten, waarin Renate Dorrestein een halve reisgids over Schotland heeft gepropt, vol weetjes en mooie plekjes.

Toch is er een serieuze ondertoon, want waarom kijkt men eigenlijk neer op vrouwen in of na de menopauze? Volgens de schrijver houdt deze groep de hele literaire wereld overeind, want 85% van de lezers is vrouwelijk en boven de vijftig.

https://lalageleest.nl/2020/09/26/de-...

[Mips · Rating 3 out of 5]

*** voor de toevallige lezer, maar echt wel **** voor al die 'middelbare mutsen' 'boven de 50', die toevallig lid zijn van een leesgroep! Zo grappig en zo herkenbaar! Met 'degelijke' voetnoten over Schotland die je lekker kan uitvlooien, een (echt wel) boeiend (nep)'interview met de schrijfster' over de totstandkoming van het boek én - o ironie- het vaste lijstje 'discussievragen' achteraf!
- " Wat wil de auteur hier volgens u mee zeggen? / Kunt u dat toelichten? /(Tip : denk ook eens in lagen) / Wat maakt het sterfbed van schrijvers doorgaans zo uniek?" :)
Heerlijk boek.
Wil onmiddellijk op cruise. Nu. Naar Schotland. Mét Renate Dorrestein. ;)

[Ali Molenaar · Rating 4 out of 5]

Echt een ontzettend grappig boek, met veel humor geschreven. Ik heb hardop zitten lachen om sommige stukken.

[Grada (BoekenTrol) · Rating 5 out of 5]

A hilarious book, that made me smile. A book that (according to the interview) was meant to be funny, going against all literary conventions the author could put in as short a book as this.
I read it almost in one sitting, enjoyed every single minute of it.

[Esmee Verhoeks · Rating 2 out of 5]

Een eerbetoon aan de grijze duiven ofwel middelbare mutsen van de boekenclubs. Renate Dorrestein lapt de wetten van de literatuur aan haar laars. Dit doet ze met droge humor die mij dikwijls aan het gniffelen bracht. De enige clue die je moet ontdekken is waarom de dames boos zijn op Barbara, maar verder is er geen sprake van een rode draad of ontwikkeling. Toch leest dit boek 'als een trein.' ;)

[Kim · Rating 4 out of 5]

Heerlijke dark comedy

[Arina]

'Venijnig? Wie? Wij? Welnee, we glimlachen de geschrokken debutant altijd bemoedigend toe. We hebben geen enkel kwaad in de zin en wij kunnen het ook niet helpen dat alleen wij daar zitten aangezien de rest van de mensheid zijn neus zelden of nooit in een boek steekt. Ons kan het moeilijk worden aangerekend dat wij de enigen zijn die lezen en lezen als gekken en al die boeken de top tien in pompen.'

[Marijn Woudstra · Rating 5 out of 5]

Hilarisch, eindelijk weer eens een boek om hardop om te lachen

[Johanna · Rating 2 out of 5]

Een interessant boek alleen niet voor mij weggelegd. Het leest snel weg, alleen duurde het even tot ik erin kwam. Maar ik moet bekennen, dat ik en R. Dorrestein geen goede relatie hebben. Tot heden heb ik nog nooit een boek van haar super goed gevonden. De meeste zelfs na een paar bladzijden weggelegd.

Dit boek speelt in een rechtzaal, waar de rechter de 7 dames van een leesclub bevraagt i.v.m. het verdwijnen van een bekende schrijven. Tussen deze vragen door wordt het verleden verteld. Maar niet heel direkt aan de rechter maar soms wel en soms meer als een herinnering of verhaal. En deze wisselende perspektief, die ook met een wisselende tijdgebruik samen gaat, en dan de 7 verschillende dames maakt het lastig, om in het verhaal te komen.

Uiteindelijk is het verhaal duidelijk, of is het duidelijk wat er gebeurt is. De dames hebben een meerdaagse bootreis onder leiding van hun favoriete schrijver geboekt, en dan zinkt het schip, en de schrijver is dood. De dames overleven. Wie is er schuld?

Eigenlijk een behoorlijk banaal en eenvoudig verhaal. Helaas met veel open vragen aan het einde. Ook heeft het verhaal nogal wat ongeloofwaardige dingen wat het er voor mij niet beter op maakt. Het taalgebruik is soms erg gekunsteld. De spanning nogal gering. De verschillende figuren blijven vaak wat vaag. Ik had graag meer en preciezere karakters gezien. Aan het einde zijn nog voetnoten die als een reisboek, diverse dingen in Schotland verklaren. Dat heb ik in een roman niet nodig. Ook staat er nog een interview met R.D. in, en dat is wel aardig.

[Alessandra Gennaro · Rating 3 out of 5]

In primis, non me lo aspettavo. Il titolo evocava qualche romanzo da signore, fra vecchi libri e tazze di tè- ma le signore protagoniste di questa storia, che a me ha ricordato moltissimo le atmosfere di Amélie Nothomb, sono tutto fuorchè pacifiche donne che scambiano i loro pareri sul libro del mese fra gatti e pasticcini. Gli scenari sono quelli del fiordo di Ullapool, dove le sette iscritte al club delle lettrici si recano per seguire le orme di Moby Dick sotto la guida del loro idolo, lo scrittore Gideon de Witt e la trama è quanto di meno casalingo e domestico si possa immaginare, con risvolti quasi macabri, ancor più che avventurosi. I toni sono comunque quelli della tragicommedia- e come potrebbe essere diversamente, se la voce narrante è quella di una donna di mezza età?- e non si risparmiano bordate al mondo degli editori, ma soprattutto degli autori e dei lettori. Le note del testo rimandano all'appendice, una sorta di guida della Scozia scritta da una delle protagoniste, godibile tanto quanto il libro. Lettura veloce, intelligente, divertente. Consigliatissima, insomma

[Iris · Rating 1 out of 5]

Saai en geen verhaallijn. Geen aanrader!

[BookLovingLady (deceased Jan. 25, 2023...) · Rating 4 out of 5]

Wat een schitterend geschreven, hilarisch boek! Het drijft de spot met werkelijk van alles en nog wat :-)

De vertelster van het verhaal is lid van een leesclub die een literaire reis naar Schotland gemaakt heeft, ‘In de geest van Moby Dick’. De verteltrant vond ik ronduit hilarisch, ik kan er niets aan doen :-) Het begint al direct bij de opening van het eerste hoofdstuk: "We hebben geen enkele reden om te ontkennen dat we Gideon de Wit om het leven hebben gebracht. Maar om het nu direct moord te noemen... En nee, het kwam niet door The Famous Grouse. Beslist niet. We laten onze sponsor niet in diskrediet brengen.
Jazeker, wij hebben een sponsor. U denkt hier een stel mutsen van middelbare leeftijd voor u te zien, kom kom, wij kennen die blik, maar wij zijn gesponsorde vrouwen met levenservaring."

Het geheel wordt tijdens een rechtszaak verteld en je ziet het gewoon voor je: Een bazige matrone die de rechter vertelt hoe of wat. Bijvoorbeeld het commentaar dat ze geeft op het feit dat de rechter met haar arm in een mitella zit. Of de contante interrupties in haar verhaal als een van de andere leden van de leesclub iets zegt, iets doet, of iets vraagt, of zij zelf een van andere leden van de leesclub iets vraagt/zegt. Ook de manier waarop ze de rechter met enige regelmaat onderbreekt is gewoonweg hilarisch.
p. 27 "O, u wilde nog iets anders zeggen. Gaat u gang.
Wie van ons Johanna is?
Nou moet het niet gekker worden. Hier, dit is Jo. Trek je vest even recht, lieverd.
Hoe bedoelt u, u kunt ons nog steeds niet uit elkaar houden?"
Oh mensen... :-)

(p. 102) “Johanna stond naar het been te kijken alsof het een soepkip was.
Nee, Jo. Dénk er niet eens aan, Jo.”
En als je dan even ervoor gelezen hebt dat Johanna van een afgekloven kippenboutje nog de meest fantastische kippensoep kan maken... :-) (p. 27: "Je ziet het niet aan haar af, maar wat Jo voor elkaar krijgt met een enkel afgekloven kippenboutje, daar zou Knorr minstens een dozijn kippen voor nodig hebben.") De tranen van het lachen liepen mij over de wangen.

Gideon de Wit zegt ergens in het boek dat vrouwen niet kunnen schrijven, dat je daar ballen voor nodig hebt (of zoiets). Het grappige is dat Gideon de Wit een personage is dat bedacht is door een vrouwelijke auteur... :-)

Hoe toepasselijk is het gegeven citaat van Mark Twain aan het begin van het boek: "Persons attempting to find a motive in this narrative will be prosecuted; persons attempting to find a moral in it will be banished; persons attempting to find a plot in it will be shot."

[Robert Lambregts · Rating 2 out of 5]

Normaal houd ik erg van de schrijfstijl van Renate Dorrestein, maar De Leesclub kon mij helaas wat minder bekoren. In het interview aan het einde van het boek geeft ze zelf ook aan dat ze dit boek geschreven heeft met de intentie om alle regels aan haar laars te lappen, maar dat maakt het wat mij betreft toch een wat minder prettige leeservaring. Geen echte dialoog, alles verteld door 1 persoon terwijl er wel behoorlijk wat personages aan bod komen en soms voelde de kruimels tussendoor, de 'zit de knoop van uw mitella goed, edelachtbare' stukjes geforceerd en flauw. Ik begrijp wat ze heeft geprobeerd te doen, maar dat maakt dit toch mijn minst favoriete boek dat zij geschreven heeft.

[Irma · Rating 5 out of 5]

Als laatste boek van 2025 las ik een oude Dorrestein uit 2010 uit de verkoop van de bibliotheek. Een absurd verhaal over een damesleesclub (85 procent van alle lezers is vrouw) die met schrijver Gideon de Wit op een bootreisje gaan langs de schotse kust gaan.
Na het verhaal volgen 45 weetjes, zogenaamd opmerkingen uit Leonies reisgids, over Schotland die voor iedere liefhebber/reiziger interessant zijn.
“De schrijver bestempelt mijn opvattingen over het schrijverschap nota bene als metafysisch gewauwel, alchemistisch geneuzel en homeopathische lariekoek in de categorie van ingestraald water, klopgeesten en tantrische seks” volgens Dorrestein in het leesdossier achterin het boek.

[Eva Gladdines · Rating 3 out of 5]

Veel gegniffeld, steekt heerlijk de draak met literatuur. Bij het luisterboek (via de Online Bibliotheek) zat aan het eind een erg goed interview, waarna het boek misschien wel vier sterren zou kunnen krijgen.

[Sheelagh van Winsen · Rating 3 out of 5]

Wat zijn de boeken van Renate Dorrestein toch heerlijk. Zo geestig en altijd met een rauw of ongemakkelijk randje. Dit is niet mijn favoriet van haar (Verborgen gebreken is fantastisch en Weerwater ook) maar nog steeds erg vermakelijk, extra leuk omdat het in Schotland afspeelt en ook nog allerlei geestige voetnoten heeft, die samen een soort reisgids vormen. 3,5/5

[Fleur · Rating 2 out of 5]

Er zaten een aantal goeie vermakelijke zinnen in maar al met al was dit niet mijn boek. Veel te veel van de hak op de tak.

[Geerte]

Het was het juiste boek op het juiste moment, ik heb genoten.

[J. Breteler · Rating 5 out of 5]

Hilarisch en herkenbaar. Voor iedere 50plusser met zelfspot

[Laure · Rating 4 out of 5]

Lang leve de middelbare mutsen!

[Tessa Degg · Rating 3 out of 5]

Creatieve vertelwijze, één lange monoloog tegen "edelachtbare" en dan toch een heel verhaal kunnen vertellen.
Leest erg makkelijk, vaak grappig, maar plotseling was het boek ineens klaar zonder dat ik het aan zag komen. Was echter prima want heel veel langer was het ook noet meer leuk geweest

[Gerrelt · Rating 5 out of 5]

Nu wil ik ook naar Schotland

[Elena Colasante · Rating 2 out of 5]

Una barzelletta romanzata, poco più. Gradevole.

[Sarah · Rating 2 out of 5]

Het verhaal was origineel en ik vond het fictieve interview met Renate achterin leuk. Verder was het een compleet hysterisch verhaal waar ik moeilijk mijn aandacht bij kon houden. Ik vraag me af of ik nog wel eens aan dit boek terug ga denken, dat kan ik me zo maar voorstellen.

[Sifra · Rating 2 out of 5]

Dit boek was anders dan ik had verwacht, en wijkt zeker af van andere boeken door zijn stijl. De flaptekst en het eerste hoofdstuk geven gelijk het hele plot van het verhaal weg. Bovendien bevat het boek geen dialoog, maar is het één en al beschrijvingen, waardoor je traag door de bladzijden heen komt.

Niettemin is De Leesclub een amusant boek. Het staat vol met gevatte, grappige opmerkingen en er zijn veel verwijzingen naar bekende literatuur die ik persoonlijk als boekenliefhebber interessant vond.

Het boek is zeker geen literair meesterwerk, maar het werkt goed als een luchtig tussendoortje.

[Koen · Rating 2 out of 5]

“De Leesclub”, geschreven door Renate Dorrestein. ISBN 978-90-254-3439-7, uitgegeven door Contact 2010.

Op aanraden van mijn vrouw gelezen en het is een heel leuk (kort) verhaal van Renate Dorrestein waarbij ze alle literaire regels opzijgezet heeft. En misschien juiste daarom blijf je lezen omdat je wilt weten wat deze lees club (bestaande uit 50-tigplussers) overkomen is. Sommige stukken zijn wel langdradig om doorheen te komen. Wat zeker voor mij een plus aan dit boek is, zijn de voetnoten die achterin zo uitgebreid toegelicht worden, dat het lijkt op een reisgids voor Schotland met interessante details voor de reiziger.

[Ellen · Rating 3 out of 5]

Een vermakelijk boek over een leesclub van oude dames die met hun schrijfheld Gideon de Wit op cruise gaan. Helaas loopt de cruise niet goed af, vooral niet voor Gideon de Wit. Al direct aan het begin van het boek is duidelijk dat hij de cruise niet heeft overleefd. Wat volgt is een beschrijving van de gebeurtenissen voor de rechter door de dames van de leesclub. De meest hilarische details komen hierbij ter sprake. Komisch, easy-to-read en anders dan andere boeken.

Een leuke afwikkeling om tussendoor te lezen.

[Marjet · Rating 2 out of 5]

De leesclub was een tussendoortje, waarbij vooral de humor in het verhaal je laat doorlezen. Dit boek is wars van schrijfconventies, zegt de schrijfster zelf. Er zit geen plot in, er is geen dialoog, in de eerste zin wordt al onthuld wat er gebeurt, en het staat bol van de cliché's. Verfrissend leesvoer zonder dat het hoeft te beklijven.

[Quathia · Rating 4 out of 5]

Wat een heerlijk boek! Dor treedt alle literaire regels met voeten, maar dat is iets wat je je alleen kan veroorloven als je een meesteres van de literatuur bent. Grappig, leest lekker, met haar gebruikelijke prachtige woordsmederij, smullen. Mét reistips (ik wil nu naar Schotland), interview met de schrijfster, en, uiteraard, gesuggereerde vragen voor de leesclub. Aanrader!

[Iris Bolderman · Rating 3 out of 5]

Dorrestein heeft haar best gedaan om alle schrijfregels te overtreden en zich lekker te laten gaan. (Dit zijn haar eigen woorden trouwens). Het resultaat is erg grappig. Het kan bijna niet anders of ze is voor het schrijven van dit boek écht gesponsord door Het whiskymerk The Famous Grouse en VisitScotland. Ik wil na het lezen van de leesclub onmiddelijk beiden proeven!