Μπλε Κομήτης #4

Μπλε Κομήτης #4

by Αντώνης Βαβαγιάννης, Σπύρος Γιαννακόπουλος, Φοίβος Βογιατζής

Τριμηνιαίο περιοδικό κόμικ για ενηλίκους / Τεύχος #04 / Ιούνιος - Αύγουστος 2018

Αντώνης Βαβαγιάννης - Ο θάνατος
Editorial
Σπύρος Γιαννακόπουλος - Στην τροχιά των κόμικ
Comicdom - Φοίβος Βογιατζής
Douglas Paskiewicz - Μεσήλικες Βαμπίρ
Ο κομπάρσος - ΡΑφαέλλα Κόνη / Τάσος Ζαφειριάδης
Kanellos Cob - Emma Tenayuka / Η πασιονάρια του Τέξας
Παρίσι, χειμώνας 1788 - Πανάγος
Θοδωρής Δημητρόπουλος - Συνέντευξη: Nicolas De Grecy
Σκουριά - Έλενα Γώγου / Βασίλης Δανέλλης
Δημήτρης Κωστόπουλος - Διήγημα: ο Γιώτης ο μέσης
Μάλλιασε το ρέμα - Σταμάτης Τζατζάκης
Χάρης Λαγκούσης - Μπιφτέκι a la Boltzmann
Γυμνά Οστά #3 - Δημήτρης Κ. Πανταζής / Δημοσθένης Παπαμάρκος
Αλεξία Λουγιάκη / Γιάννης Ράγκος - 11 VS 0
Dreyk the pirate: urban canvas - Αλέξανδρος Σιμόπουλος
Ραφαέλλα Κόνη - Punx United
Ραλλού - Ίριδα Μούζου

Genres: Comics, Graphic Novels Comics

82 pages, Paperback

Published June 8, 2018

About the author

Ο Αντώνης Βαβαγιάννης (ή Κουραφέλκυθρος) γεννήθηκε στην Αθήνα, χωρίς την άδειά του, το 1981. Αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΕΚΠΑ, ενώ παράλληλα σπούδαζε πιάνο και θεωρία της μουσικής στο Ωδείο Αθηνών. Εργάστηκε ως δάσκαλος, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Empty Frame και συμμετείχε στις πέντε πρώτες επίσημες κυκλοφορίες τους, και την ίδια περίοδο ξεκίνησε την καριέρα του ως δημιουργός του κόμιξ Κουραφέλκυθρα.
Τα Κουραφέλκυθρα μετράνε δεκαεπτά χρόνια αδιάκοπης παρουσίας, με περισσότερες από δέκα εκδόσεις και δεκάδες χιλιάδες followers στα social media.
Σήμερα ο Αντώνης δουλεύει παράλληλα ως γελοιογράφος του News24/7, ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο Nostos 100.6, ως οικοδεσπότης του podcast Δεν Είναι Καν Κουίζ, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του του αρέσει να γράφει βιογραφικά του εαυτού του στο τρίτο πρόσωπο.

Reviews

[foteini_dl · Rating 3 out of 5]

[3.5*]

Το 4ο τεύχος του Μπλε Κομήτη είναι-για μένα-το πιο άνισο μέχρι τώρα,αλλά και το πιο πολιτικό ταυτόχρονα. Ξεχώρισα:

1. "Emma Tenayuka – Η Πασιονάρια του Τέξας" του Kanellos Cob η οποία υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές μορφές του αμερικάνικου κομμουνιστικού κινήματος (προσωπικά, δεν την ήξερα να είμαι ειλικρινής). Το δε σχέδιο είναι εντυπωσιακό και ρεαλιστικό.

2. "Μάλλιασε το ρέμα" του Σταμάτη Τζατζάκη, που αποτελεί μεταφορά σε κόμικ μιας από τις ιστορίες του βιβλίου Παγανιστικές δοξασίες της θεσσαλικής επαρχίας του Χρυσόστομου Τσαπραϊλη. Folk horror διαμαντάκι στο πνεύμα του βιβλίου.

3. "11 vs 0" των Γιάννη Ράγκου και Αλεξίας Λουγιάκη, που μας δίνει το πολιτικό παρασκήνιο ενός γκολ του Λούκας Ασένσιο της Εθνικής Χιλής κατά τα προκριματικά του Μουντιάλ στη Γερμανία το '74. Ο Ασένσιο μπορεί να είναι φανταστικό πρόσωπο, αλλά τα γεγονότα που πλαισιώνουν την ιστορία είναι πραγματικά (βλ. ανατροπή της κυβέρνησης Αλιέντε από τον δικτάτορα Πινοσέτ, ΕΣΣΔ).

[Nasia · Rating 3 out of 5]

Ο λιγότερο αγαπημένος μου Μπλε Κομήτης, αν και ξεχωρίζω την μεταφορά του διηγήματος του Τσαπραϊλη από τις Παγανιστικές Δοξασίες, την πολύ ωραία συνέντευξη με τον De Crecy, καθώς και την ιστορία 11 vs. 0.

[Manos Vasileiou Aronis · Rating 3 out of 5]

Πέρα από το μουντιαλικό εξώφυλλο και τις ιστορίες, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ότι το 4ο τεύχος του Κομήτη είναι και το -μέχρι στιγμής- πιο πολιτικό, αφού εμπεριέχει comic ιστορίες, αλλά και το διήγημα του Δημήτρη Κωστόπουλου, που βάζουν έντονα τον πολιτικό προβληματισμό και την κοινωνική ματιά στην αφήγησή τους.

Το comic του Kanellos Cob είναι αδιαμφισβήτητα ένα απ’ τα διαμάντια που μας έχει προσφέρει μέχρι στιγμής μέσα στις σελίδες του ο Μπλε Κομήτης. Την Emma Tenayuka λογικά την ξέραμε ελάχιστοι πριν διαβάσουμε το comic του Kanellos Cob (Αντίο Μπάτμαν), ο οποίος μέσα στις 14 πολύχρωμες σελίδες του μας γνωρίζει μια πολύ σημαντική σελίδα του αμερικάνικου εργατικού κινήματος.

Η Μεξικάνα Emma Tenayuka από μικρή είχε προβλήματα με το σύστημα στο Τέξας, λόγω της καταγωγής της, γεγονός που δεν άλλαξε όταν μεγάλωσε και άρχισε να δουλεύει σε συνθήκες σκλαβιάς. Η αγάπη της και ο θαυμασμός της για τον παππού της που ήταν ριζοσπάστης, την έμαθαν να αγωνίζεται για τα δικαιώματα της κόντρα στο ρατσισμό και την εργασιακή εκμετάλλευση. Έτσι, πριν ακόμα ενηλικιωθεί συμμετείχε στην πρώτη της απεργία σε ένα εργοστάσιο πούρων που εργαζόταν. Λίγα χρόνια αργότερα, ηγήθηκε της απεργίας 10.000 Μεξικανών, γεγονός που της προσέδωσε το προσωνύμιο Πασιονάρια.

Κριτική στο Smassing Culture

[Chinchilla_clouds · Rating 3 out of 5]

Ξεχώρισαν οι ιστορίες Τζατζάκη (Μάλλιασε το Ρέμα) και Ράγκου-Λουγιάκη (11 vs 0). Ενδιαφέρουσα η συνέντευξη του Dreyk the Pirate. Ωστόσο ένιωσα να λείπει κάτι σε αυτό το τέυχος, σαν να είχε λιγότερη ζωντάνια από τα προηγούμενα. Αν μπορούσα, θα έβαζα 2,5 αστεράκια.

[Smassing Culture · Rating 4 out of 5]

Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture

Μπλε Κομήτης #4 – Οι 5 στιγμές που ξεχωρίσαμε

Ο Μπλε Κομήτης -ένα τεύχος πριν κλείσει τον ένα χρόνο κυκλοφορίας του- έχει γίνει πλέον συνήθεια για το ελληνικό κοινό των comics. Κάθε τεύχος του περιοδικού είναι διαφορετικό, αφού εναλάσσονται οι καλλιτέχνες ή οι ίδιοι καλλιτέχνες σκιτσάρουν νέες ιδέες, ενώ και με τα ρεπορτάζ και τις συνεντεύξεις του μας προσφέρει μια σε βάθος οπτική της επικαιρότητας της 9ης τέχνης, ταξιδεύοντάς μας σε διεθνή comic-cons, γνωρίζοντας μας καλλιτέχνες του ευρωπαϊκού comic και άλλους πολλούς καλλιτέχνες.

Το 4ο τεύχος του Μπλε Κομήτη ήταν αφιερωμένο στο Μουντιάλ, στην κορυφαία διοργάνωση μεταξύ εθνικών ομάδων, που ξεχωρίζει στα καλοκαίρια μας κάθε 4 χρόνια, αισίως τα τελευταία -περίπου- 90 χρόνια. Στις σελίδες του περιοδικού θα δούμε την παγκόσμια ποδοσφαιρική διοργάνωση να αλληλοδιαπλέκεται με προσωπικές και συλλογικές ιστορίες, είτε με τη μορφή του διηγήματος, είτε σε ιστορίες comic, δείχνοντας μας ότι η συντακτική της ομάδα επιλέγει η θεματολογία της να επικοινωνεί με την επικαιρότητα με ένα δημιουργικό τρόπο.

Όμως πέρα από το μουντιαλικό εξώφυλλο και τις ιστορίες, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ότι το 4ο τεύχος του Κομήτη είναι και το -μέχρι στιγμής- πιο πολιτικό, αφού εμπεριέχει comic ιστορίες, αλλά και το διήγημα του Δημήτρη Κωστόπουλου, που βάζουν έντονα τον πολιτικό προβληματισμό και την κοινωνική ματιά στην αφήγησή τους.

Ας δούμε όμως αναλυτικότερα 5 απ’ τις πιο ξεχωριστές στιγμές και αυτού του τεύχους:

1) Μεσήλικες Βαμπίρ, του Douglas Paszkiewicz

Οι «Μεσήλικες Βαμπίρ» είναι η πρώτη διεθνής συμμετοχή καλλιτέχνη στις σελίδες του Μπλε Κομήτη και γι’ αυτό έχει ιδιαίτερη αξία, αφού κάνει «ποδαρικό» σε καλλιτεχνικές δημιουργίες διεθνών καλλιτεχνών.

Όλα τα σημαντικά περιοδικά comics του παρελθόντος, πέρα απ’ την ανάδειξη Ελλήνων καλλιτεχνών, είχαν αναλάβει το σημαντικό ρόλο να γνωρίσουν στο κοινό τις διεθνείς τάσεις στα comic, μέσα απ’ τους μεγάλους Ευρωπαίους ή και Αμερικανούς καλλιτέχνες. Πλέον, χάρις στο διαδίκτυο και την ανάπτυξη της βιομηχανίας των comics είναι πιο εύκολο να διαβάσει κανείς μόνος του comics της διεθνούς σκηνής. Όμως απ’ την άλλη είναι τόσο μεγάλη η γκάμα των παλιών και νέων comics που μπορεί να βρει και να διαβάσει κανείς, όπου μπορεί εύκολα να χαθεί ψάχνοντας στον ωκεανό των ευρωπαϊκών και αμερικάνικων comics. Έτσι λοιπόν ο Μπλε Κομήτης μπορεί να συμβάλλει απ’ τη μεριά του, γνωρίζοντάς μας το έργο καλλιτεχνών, είτε μέσα από συνεντεύξεις τους (όπως του Nicolas De Crecy, που επίσης εμπεριέχεται στο νέο τεύχος), είτε μέσα κι απ’ τα ίδια τους τα comics.

Η πρώτη συμμετοχή ξένου δημιουργού στον Κομήτη είναι, λοιπόν, του Αμερικανού Douglas Paszkiewicz, γνωστού για τα έργα του στην DC και την Image, όσο και απ’ την χιουμοριστική comic σειρά τρόμου «Arsenic Lullaby», την οποία σχεδιάζει και εκδίδει ο ίδιος.

2) Emma Tenayuka – Η Πασιονάρια του Τέξας, του Kanellos Cob

Την Emma Tenayuka λογικά την ξέραμε ελάχιστοι πριν διαβάσουμε το comic του Kanellos Cob (Αντίο Μπάτμαν), ο οποίος μέσα στις 14 πολύχρωμες σελίδες του μας γνωρίζει μια πολύ σημαντική σελίδα του αμερικάνικου εργατικού κινήματος.

Η Μεξικάνα Emma Tenayuka από μικρή είχε προβλήματα με το σύστημα στο Τέξας, λόγω της καταγωγής της, γεγονός που δεν άλλαξε όταν μεγάλωσε και άρχισε να δουλεύει σε συνθήκες σκλαβιάς. Η αγάπη της και ο θαυμασμός της για τον παππού της που ήταν ριζοσπάστης, την έμαθαν να αγωνίζεται για τα δικαιώματα της κόντρα στο ρατσισμό και την εργασιακή εκμετάλλευση. Έτσι, πριν ακόμα ενηλικιωθεί συμμετείχε στην πρώτη της απεργία σε ένα εργοστάσιο πούρων που εργαζόταν. Λίγα χρόνια αργότερα, ηγήθηκε της απεργίας 10.000 Μεξικανών, γεγονός που της προσέδωσε το προσωνύμιο Πασιονάρια.

Το comic του Kanellos Cob είναι αδιαμφισβήτητα ένα απ’ τα διαμάντια που μας έχει προσφέρει μέχρι στιγμής μέσα στις σελίδες του ο Μπλε Κομήτης. Το πολύχρωμο σχέδιο του καλλιτέχνη είναι ρεαλιστικό για να αποτυπώνει με αληθοφάνεια τις συνθήκες ζωής των Μεξικανών εργατών και του αντίπαλού τους αστικού μπλοκ, αλλά και ιδιαίτερα πλούσιο και λεπτομερές στην αποτύπωση των τοπίων, των κτηρίων και του σκηνικού.

Από την άλλη, όπως φάνηκε και προηγουμένως, η ιστορία της Emma Tenayuka είναι από τις ιστορίες του εργατικού κινήματος που αξίζει να ειπωθούν. Η ιστορία μεταναστών εργατών που ξεσηκώνονται και απεργούν ενάντια στα αφεντικά τους και μιας γυναικείας ηγετικής προσωπικότητας, που παρά τις προκαταλήψεις κατάφερε να συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη του απεργιακού κύματος, ενέπνευσαν τον Kanellos Cob να τις σκιτσάρει θαυμάσια και να μας δείξει πώς μπορούν και τα comics να διηγούνται με το δικό τους ιδιαίτερο τρόπο την ιστορία των «από κάτω».

3) Ο Γιώτης ο Μέσης, του Δημήτρη Κωστόπουλου (με εικονογράφηση του Παναγιώτη Πανταζή)

Το διήγημα του Δημήτρη Κωστόπουλου έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς είναι μια προσπάθεια να συνδέσει την ιστορία των μεγάλων αγώνων του Μουντιάλ με τη συλλογική ιστορία του χωριού της Γορτυνίας, μέσα απ’ την μικροϊστορία της οικογένειας του Παναγιώτη Λαδόπουλου. Η εικονογράφηση του Παναγιώτη Πανταζή (Τα Μυστικά του Βάλτου, Common Comics, Lynch) συνοδεύει με όμορφες εικόνες το διήγημα.

Ξεκινώντας απ’ την Κατοχή και τον Εμφύλιο και φτάνοντας μέχρι τις ημέρες μας, ο συγγραφέας μας αφηγείται τη ζωής του Παναγιώτη Λαδόπουλου και της μητέρας του, της Γιαννούλας. Ο Παναγιώτης είναι παιδί της Γιαννούλας και του Μαρίνου Λαδόπουλου, ενός δεξιού μαγαζάτορα του χωριού, που παντρεύτηκαν μετά το θάνατο του πρώτου της άντρα, που πέθανε στο βουνό στο δεύτερο αντάρτικο. Η παιδική ζωή του Παναγιώτη είναι ταυτισμένη με τη ζωή στο χωριό, ενώ η μετέπειτα ενηλικίωσή του τον οδηγεί στην Αθήνα. Κάθε σημαντική στιγμή της ζωής της οικογένειας του Παναγιώτη τυχαίνει να του θυμίζει και μεγάλους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου, που διεξαγόταν παράλληλα με τα γεγονότα αυτά.

Το συγκεκριμένο διήγημα μπορεί να διαβαστεί και ως ένα σύντομο πολιτικό σχόλιο για τους νικητές και τους νικημένους του εμφυλίου, για το μετεμφυλιακό κράτος και τα νέα πολιτικά στρατόπεδα που δημιούργησε η μεταπολίτευση. Μπορεί κανείς να διαφωνήσει με κάποιες πλευρές της πολιτικής του σκέψης. Όμως είναι σίγουρα μια ενδιαφέρουσα δημιουργική προσπάθεια να αποτυπωθεί ο τρόπος με τον οποίο οι μεγάλες στιγμές του αθλητισμού χαράσσονται στις μνήμες όλων μας και αλληλοδιαπλέκονται με τις προσωπικές και συλλογικές μας μνήμες.

4) Μάλλιασε το ρέμα, του Σταμάτη Τζατζάκη

Το σκοτεινό αυτό comic συνεχίζει στο μοτίβο της καλλιτεχνικής συνομιλίας της λογοτεχνίας με την τέχνη των comics, στην οποία μας έχει συνηθίσει ο Μπλε Κομήτης. Πιο συγκεκριμένα το comic του Σταμάτη Τζατζάκη είναι βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Χρυσόστομου Τσαπραϊλη απ’ τη συλλογή «Παγανιστικές δοξασίες της Θεσσαλικής επαρχίας».

Όπως και το αντίστοιχο διήγημα, το comic μας μεταφέρει σε έναν σκοτεινό μεταφυσικό κόσμο της ελληνικής επαρχίας, όπου η παράδοση συναντιέται με τον τρόμο. Η αρχή της ιστορίας γίνεται με τη βεβήλωση ενός νεκρού γέρου απ’ τους συγχωριανούς του που ήθελαν να τον εκδικηθούν. Όμως η εκδίκηση στις «Παγανιστικές δοξασίες της Θεσσαλικής επαρχίας» προοιονίζει συνήθως μια ανατριχιαστική συνέχεια και ένα αιματηρό τέλος.

5) 11 vs 0, του Γιάννη Ράγκου και της Αλεξίας Λουγιάκη

Σε ρυθμούς Μουντιάλ η comic ιστορία του Γιάννη Ράγκου (Ερωτόκριτος, Στα μυστικά του βάλτου) και της Αλεξίας Λουγιάκη (Pizza Peperoni), που αφηγείται το πολιτικό παρασκήνιο ενός γκολ της Εθνικής Χιλής.

Πρόκειται για την ιστορία ενός γκολ του Λούκας Ασένσιο, ο οποίος είναι μεν φανταστικός χαρακτήρας, όμως όλα τα υπόλοιπα γεγονότα που διηγείται το comic είναι απόλυτα αληθινά. Τα βασικά από αυτά είναι γνωστά. Στην περίοδο των προκριματικών του Μουντιάλ της Γερμανίας του 1974, η κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε ανατράπηκε βίαια απ’ τη δικτατορία του Πινοσέτ. Τη δολοφονία του Αλιέντε ακολούθησαν αμέτρητες δολοφονίες, βασανισμοί και εξαφανίσεις χιλιανών αντιφρονούντων στη δικτατορία, η οποία εγκαθιδρύθηκε με τις ευλογίες των ΗΠΑ και που αποτέλεσε ένα απ’ τα πρώτα πειράματα της οικονομικής εφαρμογής του νεοφιλελευθερισμού.

Σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο η εθνική ομάδα της Χιλής καλείται να ταξιδέψει στη Σοβιετική Ένωση για τον προκριματικό γύρο του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974. Όμως δεν πρέπει κανένας ποδοσφαιριστής να μιλήσει για την κατάσταση στη χώρα του, γιατί τους απειλούν ότι θα κινδυνεύσει η οικογένειά τους…

[Dimitrios Mistriotis · Rating 2 out of 5]

Δεν ήθελα να γράψω αρνητική κριτική μιας και το περιοδικό μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι πολύ πλούσιο σε υλικό αλλά και έχει πολλές διαφορετικές ιστορίες κάθε φορά με τις περισσότερες φορές να είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντες. Μέσα μου όμως αφού διάβασα το κομμάτι με την "πασιονάρα" και το διήγημα με τον αντάρτη, κάτι έσπασε, έτσι τα 4 αστεράκια γίνονται 2.

Το πρόβλημα που έχω είναι με μια αριστερή κουλτούρα, μια αριστερίλα θα έλεγα στο χώρο του Ελληνικού κόμικ και στον Μπλε Κομήτη ειδικότερα. Έχει διαμορφωθεί μια κατάσταση όπου όταν έχουμε ιδεολογική αναφορά αυτή θα είναι "αριστερόστροφη" τουλάχιστο ποτέ και πουθενά τίποτε άλλο. Έχουμε την αγωνίστρια από το Σαν Αντόνιο που ήθελε να κάνει την Αμερική Κούβα, να κάνει μια "επανάσταση", θα μπορούσαμε άραγε να δούμε κάποτε στην Ελλάδα ένα κόμικ που να μιλάει π.χ. για τη ζωή στα Γκούλαγκ; ή για λατινοαμερικάνους που έτρεχαν να ξεφύγουν από επαναστάσεις σαν αυτές που ήθελε να κάνει η εν λόγω κυρία; Το πως συμπεριφέρονταν ο Τσε Γκεβάρα σε "αντιφρονούντες" σε σχέση με το πως της συμπεριφέρθηκε το Αμερικάνικο σύστημα; Κάτι για την ζωή στην πρώην ΕΣΣΔ ή στους με τη βία δορυφόρους; Καμία άνοιξη Πράγας τίποτε; Το ίδιο με τον εμφύλιο. Κάπου που να έχουμε έστω ισορροπίες και όχι τον "καλό αντάρτη"; Θα μπορούσα υποθέτω να μην διαβάσω τις συγκεκριμένες ιστορίες και να ασχοληθώ με το υπόλοιπο περιοδικό όπως έκανα συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις.

Πραγματικά, αυτή τη φορά κάτι έσπασε… Θα συνεχίσω να το αγοράζω (αγοράζω ένα τεύχος κάθε φορά που έρχομαι Ελλάδα ή κάθε φορά που κάποιος συγγενής με επισκέπτεται κουβαλάει και ένα μαζί του). Ο μπλε κομήτης είναι εκπληκτικός αλλά νομίζω ότι το συγκεκριμένο θέμα πρέπει να το κοιτάξει και να το διορθώσει.

[Ανδρέας Μιχαηλίδης · Rating 3 out of 5]

Το τέταρτο τεύχος παραμένει στα επίπεδα του προηγούμενου: άνισο, αλλά με δυνατές στιγμές.

Πρώτα και κύρια απόλαυσα το "Emma Tenayuca: Η Πασιοναρία του Τέξας", του Kanellos COB, το οποίο ξεχωρίζει μακράν από οτιδήποτε άλλο στο τεύχος. Πολιτικό, ανθρώπινο, με σχέδιο που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις κυκλοφορίες της γαλλοβελγικής σχολής.

Ακολουθει "Ο Κομπάρσος" των Ζαφειριάδη / Κόνη, μια ιστορία επώδυνα (και απρόσμενα) ρεαλιστική, το συγκινητικό "11 vs 0" των Ράγκου / Λουγιάκη, με μια όμορφη σχεδιατική λιτότητα και η "Σκουριά" των Δανέλλη / Γώγου, παρόλο που ομολογώ ότι δεν βρίσκω πολύ ταιριαστό το σχέδιο της Έλενας Γώγου.

Εντάξει, ο Douglas Paszkiewicz και οι "Μεσήλικες Βαμπίρ" είναι μια ιδιάζουσα κατηγορία, όπου είτε απολαμβάνεις τον μισανθρωπισμό του, είτε όχι (εγώ ναι).

Από εκεί και πέρα, έχω να παρατηρήσω πως ορισμένες σελίδες του περιοδικού έχουν έντονα την αίσθηση του filler και, κατά τη γνώμη μου πάντα, είναι καλύτερο να έχεις 8 σελίδες λιγότερες, παρά να ανακατεύεις εντόνως άνισα πράγματα.