Podería contar moitas cousas daqueles dous días. Pero supoño que agora o único que importa é que Gordo era o meu mellor amigo, e que eu estaba fodido coma nunca. Porque ela xa non quería saber nada de min. E eu queríaa, maldita sexa, queríaa. Por riba das cidades, por riba das autoestradas, por riba do mar e das estrelas, eu estaba tolo por ela... Pero agora non parecía disposta a escoitarme. E Gordo comprendeuno. «Neno, o que ti necesitas é unha boa festa», dixera. E así foi como decidimos tomar prestado o coche do vello, un impresionante Dodge Charger do 68, e botarnos á estrada nunha viaxe feroz. A tumba aberta. Sen coidado nin precaución, sen tregua, sen límites. Sen piedade.
Pedro Feijoo (Vigo, 1975) es licenciado en Filología Gallega por la Universidad de Santiago de Compostela. Los hijos del mar (Os fillos do mar), su primera novela, fue finalista del prestigioso Premio Xerais de Novela 2011 y un auténtico fenómeno literario en Galicia, con una gran acogida por parte de crítica y público.
Fíxoseme algo longa ao comezo, pero despois a lectura é moi fluída. Quizais é máis axeitada para un lector adolescente que adulto e quedoume algo curta en varios aspectos.
Auténtica joya de la narrativa gallega , thriller (por catalogarlo de alguna manera) de esos que te agarra desde la primera página y no te suelta hasta el final, y lo mejor es que, aunque parece ir directo al grano, lo hace con una elegancia y profundidad que pocas veces se ven en el género. La historia nos sumerge en una trama compleja en la que se mezclan intrigas , traiciones y una buena dosis de misterio que el Autor maneja con una maestría impresionante. Todo ocurre en Galicia , y el ambiente que crea el autor es tan denso y envolvente que sientes que te transporta directamente a esta tierra, con su niebla y su carácter tan único. La prosa es directa, potente y una narrativa absorbente ,sin rodeos, pero a la vez profundamente poética. No escatima en detalles cuando se trata de describir el paisaje, las emociones y los pensamientos de los personajes, pero lo hace de una forma tan precisa que nunca se siente forzado. Es como si cada palabra estuviera cuidadosamente colocada para crear una atmósfera que te atrapa y te hace vivir la historia . Y, a pesar de que el tema central es oscuro y pesado, Pedro (mi querido pedro) tiene una manera muy particular de introducir pequeñas dosis de ironía y humor que alivian la tensión justo cuando lo necesitas. Los personajes no se quedan en estereotipos; sus personajes son complejos, con sus luces y sus sombras, y cada uno tiene un peso en la trama. Se nota que el autor se ha tomado el tiempo de construirlos con mimo y detalle. Esto se traduce en diálogos cargados de tensión y emociones, que logran que te sientas dentro de la escena, como si estuvieras allí mismo escuchando las conversaciones en una mesa de cualquier garito gallego. Además, va dosificando la información de una manera que te mantiene en vilo, sin llegar a ser predecible. novela que explora los rincones más oscuros del alma humana y te deja pensando , demostrando por qué es uno de los grandes narradores gallegos y nacionales en la actualidad. En definitiva, un novela que se devora y que al terminarla deja un poso inolvidable.....10/10
Está bien, es entretenida. Diría que es una novela de suspenso que podría gustarle mucho a un lector adolescente. Recomendable para jóvenes. Una historia que nos permite ver como los sentimientos y los amigos nos pueden llevar a tomar decisiones poco acertadas.
É máis bonito falar do que a un lle gusta. Esta miña primeira lectura de Pedro Feijóo regalouma a miña prima Trini e pareceume que podía valer a pena. Pero creo que é un exercicio de oportunismo efectista con moi pouca substancia. Está chea de tópicos, diálogos innecesarios ao peso e moitas liñas terriblemente cursis. Non lle vexo ningún valor, e ben que o sinto.