What do you think?
Rate this book
Életet fakasztó vezetés
A korunkban gyakori vezetői szemináriumokkal szemben, melyek inkább a módszerekkel foglalkoznak, mintsem a vezetés előfeltételeivel, Anselm Grün, a szerző Szent Benedek Regulájában egészen másfajta szempontokra talált. Benedek számára az a legfontosabb, hogy a vezető a maga személyisége révén vezessen. A vezetés célja nem a nyereség lehető legnagyobbá tétele, hanem az, hogy gondosan bánjunk a teremtett javakkal és az emberekkel, s így felépítsük Isten házát.
A kolostor mint Isten háza nemcsak a szerzetesek imái, hanem munkájuk által is épül. A vállalkozások is nevezhetők „szentélyeknek”: azoknak az embereknek a közösségei ezek, akik mozgósítják erőforrásaikat, szeretik és tisztelik egymást, megbíznak egymásban és közös nyelven beszélnek.
Amit tehát Benedek „Isten házának” nevez, az olyan hatékony vezetést feltételez, mely anyagilag is jó nyereséget hoz. A csaknem 1500 éves Benedek-féle vezetési modell ma ismét korszerű, és képes válaszolni korunk kérdéseire.
A kolostor mint Isten háza nemcsak a szerzetesek imái, hanem munkájuk által is épül. A vállalkozások is nevezhetők „szentélyeknek”: azoknak az embereknek a közösségei ezek, akik mozgósítják erőforrásaikat, szeretik és tisztelik egymást, megbíznak egymásban és közös nyelven beszélnek.
Amit tehát Benedek „Isten házának” nevez, az olyan hatékony vezetést feltételez, mely anyagilag is jó nyereséget hoz. A csaknem 1500 éves Benedek-féle vezetési modell ma ismét korszerű, és képes válaszolni korunk kérdéseire.
- GenresNonfiction
160 pages, Paperback
First published March 5, 2001
4 people are currently reading
51 people want to read
About the author
Anselm Grün
1,974 books120 followersAnselm Grün terminated his school years in 1964 with the A-level equivalent Abitur at the grammar school in Würzburg, Germany. In the same year he began as a novice at the nearby Benedictine Münsterschwarzach Abbey. From 1965 to 1971 he studied philosophy and theology at St. Ottilien Archabbey and in Rome. In 1974 he completed his PhD in theology on Karl Rahner. From 1974 to 1976 Anselm Grün studied Business in Nuremberg. Then he became the Cellerar of Münsterschwarzach Abbey and is thus responsible for the economic administration of the abbey with its over 280 employees and 20 businesses.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
September 23, 2023
Fijn boek! Samengevat: Leidinggeven is een dienende taak. Wie leiding geeft moet zijn/haar mensen liefhebben en motiveren om goed werk te leveren, zonder angst aan te jagen.
August 1, 2025
Another book to satisfy my interest in Monastic life and what Monastics have to tell the world.
The book is divided in 10 chapters which are 10 "rules" in order to be happy, based on the Monastic rules of Benedict. Something every human strives to be according to Grün. Chapters are "the happiness of being thankful", "the happiness of meeting", "the happiness of love", "the happiness of silence", "the happiness of contentment".
In every chapter, Grün describes what this rule is about often coloured by an anecdote, part of the Bible or other text. Often every paragraph has a different angle to the core of the chapter.
It's an easy read, but at the end I found myself irritated. Why? I thought Grün skips over his ideas too quickly for it to really stick. Every paragraph you get a different angle and after ten chapters I am tired, a bit bored and it all starts to sound the same. I would have liked it better if he took a bit more time to talk about the points he addresses. It feels popular. In comparison: "lessons from an abbot" which I read before this, felt much more personal. As if the abbot was talking to me. This book read as if I was hearing a popular lecture.
I think it's the set-up of the book that put me off the most. Grün does seem knowledgeable, his writing feels natural and I wouldn't mind trying another book by him.
The book is divided in 10 chapters which are 10 "rules" in order to be happy, based on the Monastic rules of Benedict. Something every human strives to be according to Grün. Chapters are "the happiness of being thankful", "the happiness of meeting", "the happiness of love", "the happiness of silence", "the happiness of contentment".
In every chapter, Grün describes what this rule is about often coloured by an anecdote, part of the Bible or other text. Often every paragraph has a different angle to the core of the chapter.
It's an easy read, but at the end I found myself irritated. Why? I thought Grün skips over his ideas too quickly for it to really stick. Every paragraph you get a different angle and after ten chapters I am tired, a bit bored and it all starts to sound the same. I would have liked it better if he took a bit more time to talk about the points he addresses. It feels popular. In comparison: "lessons from an abbot" which I read before this, felt much more personal. As if the abbot was talking to me. This book read as if I was hearing a popular lecture.
I think it's the set-up of the book that put me off the most. Grün does seem knowledgeable, his writing feels natural and I wouldn't mind trying another book by him.
October 27, 2024
Bezielend leidinggeven (2001) van de Duitse Benedictijnse monnik Anselm Grün (1945) positioneert zich welbewust buiten de gangbare wereld van organisatietrainingen. Grün streeft er niet naar praktische modellen, tips of technieken aan te reiken voor managers. Zijn aanpak is fundamenteler en verdiept zich in de essentie van leiderschap, zoals verwoord in een eeuwenoud document: de Regel voor Monniken van Benedictus van Nursia (begin 6e eeuw).
Grün toont aan hoe men bezielend leiding kan geven door passages te analyseren over de kellenaar (de ‘zakelijk directeur’ van het klooster) en de abt (de vader van het klooster). Anders dan in gangbare managementmodellen is het uitgangspunt van de Regel niet gericht op winstmaximalisatie of efficiëntie, maar op de persoon achter de leidinggevende rol en de mens in het algemeen. “Het gaat,” aldus Grün, “vooral om de vraag wie de potentiële leidinggevende zelf is, hoe hij aan zichzelf moet werken om überhaupt leiding te kunnen geven” (p. 7). Zelfkennis, nederigheid, dienstbaarheid, godvrezendheid en andere eigenschappen zijn onontbeerlijk om bezielend leiding te geven. De nadruk ligt op een deugdzaam karakter en de weg daarnaartoe: karaktervorming. Vanuit deze innerlijke ontwikkeling kan de leidinggevende anderen met eerbied benaderen en het 'heil' van zijn medewerkers (en medemens) vooropstellen.
Na lectuur van Bezielend leidinggeven wordt duidelijk dat Benedictus’ visie op leiderschap diep mensgericht is. Zowel de leidinggevende als de werknemer wordt als mens benaderd. De werknemer is geen ‘arbeidskracht’ die slechts dienstbaar is aan het economische gewin, maar een ‘ziel’ die recht gedaan moet worden. Het uitgangspunt is dan ook niet louter functioneel (wat maakt arbeid effectief?), maar fundamenteel: de mens is immers beeld Gods (imago Dei). Mensbeeld en leiderschap zijn zo diep met elkaar vervlochten, wat tot uiting komt in dienstbaar leiderschap in de geest van het Evangelie. Of dit positief is (de ander wordt recht gedaan) of negatief (de ander wordt geen recht gedaan) hangt af van het karakter van de leidinggevende en diens visie op de mens.
Grün beschrijft deze Benedictijnse benadering van leiderschap in zeven hoofdstukken, waarbij hij steeds begint met een passage uit de Regel die hij vervolgens verheldert en relateert aan eigen en andermans ervaringen. Dit boek is geen zelfhulpboek met concrete tips en trucs, maar een spirituele en psychologische verkenning van leiderschap o.b.v. een 1500 jaar oud geschrift. Psychologische thema’s zoals zelfkennis, karakter, gedragspatronen en persoonlijke kwetsuren komen uitgebreid aan bod. Deze reflectie werkt in twee richtingen: het spirituele fundament vormt het gedrag, en gedrag onthult op zijn beurt iets van dat spirituele fundament (of het gemis daaraan). Een milde, meedogende doch inspirerende leider heeft een ander spiritueel fundament dan een harde, verbitterde leider die strengheid niet inzet ter verbetering van het bedrijf, maar om andermans fouten bloot te leggen en daarmee eigen zwakheden te verhullen. In die zin biedt het boek een sterke visie: leiderschap is geen rol of functie, maar een psychologische uitdrukking van een (sterk of zwak) spiritueel fundament. Deze diepere boodschap is wat ik uit Bezielend leidinggeven destilleer.
Om de bespreking gebalanceerd te houden, wil ik één kritiekpunt noemen: soms lijkt Grün de Regel iets te weinig kritisch te benaderen. Hoewel de Regel inderdaad buitengewoon inspirerend en psychologisch verfijnd is, lijkt Grüns bewering dat deze “nergens een moraliserende toon” aanslaat (p. 8), niet geheel te kloppen; er zijn immers passages die wel degelijk een moraliserend karakter hebben. Daar moeten we eerlijk over zijn... Spiritualiteitsboeken lopen soms het risico hun inspiratiebron(nen) zonder enige kritische noot te idealiseren. Door juist ook kritisch te durven kijken naar passages die minder in de tijdgeest passen en deze te plaatsen in de historische context, ontstaat een evenwichtiger beeld dat de lezer niet onthouden dient te worden.
Ik beveel Bezielend leidinggeven aan voor eenieder die leiderschap niet als een functionele positie ziet, maar als een psychologische expressie van een dieperliggend fundament. Ook voor degene die dat nog niet ziet, is dit boek van harte aanbevolen, om dit - na het boek gelezen te hebben - te gaan inzien. Het boek biedt waardevolle passages uit de Regel die uitnodigen tot reflectie en zelfonderzoek. Voor wie echter zoekt naar handige trucs om vergaderingen te domineren of de carrièreladder te beklimmen, is dit werk wellicht minder geschikt (hoewel zij dit boek eigenlijk júist zouden moeten lezen!). Voor wie de blik niet alleen naar boven, maar ook naar binnen durft te richten, en de moed heeft zichzelf onder ogen te komen en zo te werken aan karakter en deugdzaamheid, biedt dit boek van Anselm Grün een rijke bron van inspiratie.
Grün toont aan hoe men bezielend leiding kan geven door passages te analyseren over de kellenaar (de ‘zakelijk directeur’ van het klooster) en de abt (de vader van het klooster). Anders dan in gangbare managementmodellen is het uitgangspunt van de Regel niet gericht op winstmaximalisatie of efficiëntie, maar op de persoon achter de leidinggevende rol en de mens in het algemeen. “Het gaat,” aldus Grün, “vooral om de vraag wie de potentiële leidinggevende zelf is, hoe hij aan zichzelf moet werken om überhaupt leiding te kunnen geven” (p. 7). Zelfkennis, nederigheid, dienstbaarheid, godvrezendheid en andere eigenschappen zijn onontbeerlijk om bezielend leiding te geven. De nadruk ligt op een deugdzaam karakter en de weg daarnaartoe: karaktervorming. Vanuit deze innerlijke ontwikkeling kan de leidinggevende anderen met eerbied benaderen en het 'heil' van zijn medewerkers (en medemens) vooropstellen.
Na lectuur van Bezielend leidinggeven wordt duidelijk dat Benedictus’ visie op leiderschap diep mensgericht is. Zowel de leidinggevende als de werknemer wordt als mens benaderd. De werknemer is geen ‘arbeidskracht’ die slechts dienstbaar is aan het economische gewin, maar een ‘ziel’ die recht gedaan moet worden. Het uitgangspunt is dan ook niet louter functioneel (wat maakt arbeid effectief?), maar fundamenteel: de mens is immers beeld Gods (imago Dei). Mensbeeld en leiderschap zijn zo diep met elkaar vervlochten, wat tot uiting komt in dienstbaar leiderschap in de geest van het Evangelie. Of dit positief is (de ander wordt recht gedaan) of negatief (de ander wordt geen recht gedaan) hangt af van het karakter van de leidinggevende en diens visie op de mens.
Grün beschrijft deze Benedictijnse benadering van leiderschap in zeven hoofdstukken, waarbij hij steeds begint met een passage uit de Regel die hij vervolgens verheldert en relateert aan eigen en andermans ervaringen. Dit boek is geen zelfhulpboek met concrete tips en trucs, maar een spirituele en psychologische verkenning van leiderschap o.b.v. een 1500 jaar oud geschrift. Psychologische thema’s zoals zelfkennis, karakter, gedragspatronen en persoonlijke kwetsuren komen uitgebreid aan bod. Deze reflectie werkt in twee richtingen: het spirituele fundament vormt het gedrag, en gedrag onthult op zijn beurt iets van dat spirituele fundament (of het gemis daaraan). Een milde, meedogende doch inspirerende leider heeft een ander spiritueel fundament dan een harde, verbitterde leider die strengheid niet inzet ter verbetering van het bedrijf, maar om andermans fouten bloot te leggen en daarmee eigen zwakheden te verhullen. In die zin biedt het boek een sterke visie: leiderschap is geen rol of functie, maar een psychologische uitdrukking van een (sterk of zwak) spiritueel fundament. Deze diepere boodschap is wat ik uit Bezielend leidinggeven destilleer.
Om de bespreking gebalanceerd te houden, wil ik één kritiekpunt noemen: soms lijkt Grün de Regel iets te weinig kritisch te benaderen. Hoewel de Regel inderdaad buitengewoon inspirerend en psychologisch verfijnd is, lijkt Grüns bewering dat deze “nergens een moraliserende toon” aanslaat (p. 8), niet geheel te kloppen; er zijn immers passages die wel degelijk een moraliserend karakter hebben. Daar moeten we eerlijk over zijn... Spiritualiteitsboeken lopen soms het risico hun inspiratiebron(nen) zonder enige kritische noot te idealiseren. Door juist ook kritisch te durven kijken naar passages die minder in de tijdgeest passen en deze te plaatsen in de historische context, ontstaat een evenwichtiger beeld dat de lezer niet onthouden dient te worden.
Ik beveel Bezielend leidinggeven aan voor eenieder die leiderschap niet als een functionele positie ziet, maar als een psychologische expressie van een dieperliggend fundament. Ook voor degene die dat nog niet ziet, is dit boek van harte aanbevolen, om dit - na het boek gelezen te hebben - te gaan inzien. Het boek biedt waardevolle passages uit de Regel die uitnodigen tot reflectie en zelfonderzoek. Voor wie echter zoekt naar handige trucs om vergaderingen te domineren of de carrièreladder te beklimmen, is dit werk wellicht minder geschikt (hoewel zij dit boek eigenlijk júist zouden moeten lezen!). Voor wie de blik niet alleen naar boven, maar ook naar binnen durft te richten, en de moed heeft zichzelf onder ogen te komen en zo te werken aan karakter en deugdzaamheid, biedt dit boek van Anselm Grün een rijke bron van inspiratie.
December 30, 2024
Bijzonder boek dat de lijn trekt tussen de kellenaar en de leidinggevende. Nu ben ik zelf geen leidinggevende dus had ik beperkt wat aan het boek, maar het is een mooi boekje (evt ook om cadeau te doen aan iemand in een leidinggevende functie). De eerste hoofdstukken waren ook voor mij nuttig.
De criteria voor rijpheid zijn innerlijke rust, gelatenheid, heelheid, harmonie met zichzelf. Wie met zijn diepste wezen in contact staat is niet zomaar van de wijs te brengen. Maar wie onrijp of onvolwassen is kan zich zo gedragen dat het mensen geen goed doet
Benedictus somt ook enkele kenmerken van een ‘rijp’ persoon op: ten eerste noemt hij nuchterheid. Sobrius betekent: niet dronken, nuchter, niet verslaafd aan z’n lusten, wijs, bezonnen
De nuchterheid die Benedictus van de kellenaar vraagt, ziet alles in de juiste proporties en geeft de juiste maat der dingen aan
Als je echt van een maaltijd geniet, zul je nooit te veel eten. Je beleeft genoegen aan de eetcultuur. In de gerechten proef je Gods goede gaven. Iemand die het voedsel naar binnen propt, staat niet in contact met wat hij eet.
Deemoed betekent je eigen vergankelijkheid en breekbaarheid (fragilitas) aanvaarden, erkennen dat het met jou zomaar gebeurd kan zijn, dat je een mens bent wiens levenshuis op elk moment kan instorten. Deemoed wil zeggen dat je de moed hebt af te dalen naar je diepste mens-zijn, naar je eigen schaduw. In plaats van zichzelf te verheffen moet de deemoedige van zijn hoge troon afkomen en inzien dat hij van aarde gemaakt is (humilitas komt van humus).
Turbulentus betekent: onrustig, onstuimig, onrust veroorzakend, vol verwarring, verward. Het komt van het woord turba: lawaai, wanorde, verwarring, ontwrichting, spook. Het slaat op een mens die niet tot rust komt omdat hij voortdurend door het lawaai van z’n eigen gedachten beheerst wordt, heen en weer geslingerd door al z’n emoties. Het is iemand die niet helder kan denken, die innerlijk verscheurd is. Hij zit vol emoties die met hem aan de haal gaan. Ze hebben zijn innerlijke huis bezet. Hij is zelf geen heer des huizes maar overgeleverd aan de ‘krakers’, zijn hartstochten en emoties.
Het woord ‘godvrezend’ klinkt ons wat vreemd in de oren. Maar een godvrezend mens is iemand die niet bang is voor z’n eigen hachje. Hij is op God gericht in plaats van op zichzelf. Wie godvrezend is, is niet meer bang voor mensen. Als je bang bent om fouten te maken en af te gaan bij anderen kun je geen leidinggeven. Want in elk aspect van je leiderschap blijf je uiteindelijk altijd alleen maar met jezelf bezig.
De criteria voor rijpheid zijn innerlijke rust, gelatenheid, heelheid, harmonie met zichzelf. Wie met zijn diepste wezen in contact staat is niet zomaar van de wijs te brengen. Maar wie onrijp of onvolwassen is kan zich zo gedragen dat het mensen geen goed doet
Benedictus somt ook enkele kenmerken van een ‘rijp’ persoon op: ten eerste noemt hij nuchterheid. Sobrius betekent: niet dronken, nuchter, niet verslaafd aan z’n lusten, wijs, bezonnen
De nuchterheid die Benedictus van de kellenaar vraagt, ziet alles in de juiste proporties en geeft de juiste maat der dingen aan
Als je echt van een maaltijd geniet, zul je nooit te veel eten. Je beleeft genoegen aan de eetcultuur. In de gerechten proef je Gods goede gaven. Iemand die het voedsel naar binnen propt, staat niet in contact met wat hij eet.
Deemoed betekent je eigen vergankelijkheid en breekbaarheid (fragilitas) aanvaarden, erkennen dat het met jou zomaar gebeurd kan zijn, dat je een mens bent wiens levenshuis op elk moment kan instorten. Deemoed wil zeggen dat je de moed hebt af te dalen naar je diepste mens-zijn, naar je eigen schaduw. In plaats van zichzelf te verheffen moet de deemoedige van zijn hoge troon afkomen en inzien dat hij van aarde gemaakt is (humilitas komt van humus).
Turbulentus betekent: onrustig, onstuimig, onrust veroorzakend, vol verwarring, verward. Het komt van het woord turba: lawaai, wanorde, verwarring, ontwrichting, spook. Het slaat op een mens die niet tot rust komt omdat hij voortdurend door het lawaai van z’n eigen gedachten beheerst wordt, heen en weer geslingerd door al z’n emoties. Het is iemand die niet helder kan denken, die innerlijk verscheurd is. Hij zit vol emoties die met hem aan de haal gaan. Ze hebben zijn innerlijke huis bezet. Hij is zelf geen heer des huizes maar overgeleverd aan de ‘krakers’, zijn hartstochten en emoties.
Het woord ‘godvrezend’ klinkt ons wat vreemd in de oren. Maar een godvrezend mens is iemand die niet bang is voor z’n eigen hachje. Hij is op God gericht in plaats van op zichzelf. Wie godvrezend is, is niet meer bang voor mensen. Als je bang bent om fouten te maken en af te gaan bij anderen kun je geen leidinggeven. Want in elk aspect van je leiderschap blijf je uiteindelijk altijd alleen maar met jezelf bezig.
December 15, 2018
Inspirierende Denkanstöße für Menschen, die Führung übernehmen (möchten) - ob unternehmerisch, erzieherisch oder in sonstiger Form. Wie Spiritualität und Struktur zusammenpassen, erklärt Anselm Grün so klar wie einleuchtend: "Spiritualität ist auch die Spur der Lebendigkeit. [Sie] heißt daher für mich auch immer Kreativität und Phantasie, Lebendigkeit und Lust am Leben." Nach der Lektüre bleibt ein Gefühl von Frieden und Zuversicht, aber auch das Wissen, dass Menschen zu führen intensive Selbstbeobachtung und Bereitschaft zum Lieben verlangt und eine große, charakterliche Leistung ist.
Ergänzend sei gesagt: Anselm Grün ist keineswegs nur ein Autor für "gläubige Christinnen und Christen". Sein Spiritualitätsbegriff ist universell und dehnbar: Wo er von Gott spricht, mag jeder Andersgläubige, jede Philosophin eine Vorstellung des Geistigen/Seelischen einfügen, die ihm oder ihr passend erscheint.
Ergänzend sei gesagt: Anselm Grün ist keineswegs nur ein Autor für "gläubige Christinnen und Christen". Sein Spiritualitätsbegriff ist universell und dehnbar: Wo er von Gott spricht, mag jeder Andersgläubige, jede Philosophin eine Vorstellung des Geistigen/Seelischen einfügen, die ihm oder ihr passend erscheint.
January 11, 2021
Der Stil, der in diesem Buch verwendet wird, ist typisch fuer Pater Anselm Gruen: klar, keine komplizierten Saetze, leicht verstaendlich. Es sind keine Befehle oder Gebote, nur Vorschlaege, aber wenn man sie ins alltaegliche Leben umsetzen wuerde, waere das Leben viel schoener und bunter fuer alle.
October 16, 2018
Ensinamentos simples, porém profundos que auxiliarão um líder a alcançar um estilo de liderança mais espiritual
November 17, 2022
Ik kwam er niet door. Misschien teveel van Grün gelezen in korte tijd, maar ik vond het niet zo makkelijk te lezen.
April 28, 2021
Prachtig boekje, met veel wijze lessen. Met name draait het boekje om het verschil van 'spiritualiteit van boven' en 'spiritualiteit van beneden' en betere weg van de laatste. Juist via de weg naar beneden, diep in wie je bent, via deemoed en overtuiging van gebrek aan eigen kracht, komt er ruimte voor God.
Ook een verhelderende uitleg wat 'deemoed' nu eigenlijk is.
Ook een verhelderende uitleg wat 'deemoed' nu eigenlijk is.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews