De roman Middagzwemmers van Jocelyn Vreugdenhil is een komisch drama over een lesbisch stel met een kinderwens dat op zoek gaat naar een donor. Charlie, opnameleider bij een kookprogramma, en Sanne, carrièrevrouw op de Zuidas, zijn gelukkig samen. Tot ze besluiten samen een kind te krijgen. Vol vertrouwen beginnen ze aan de zoektocht naar een donor. Maar hoe vind je de juiste? Hoe vind je er überhaupt een? En met de uitgesproken kinderwens duiken allerlei issues op: Sanne twijfelt diep in haar hart, Charlie raakt juist steeds meer geobsedeerd door het moederschap. Terwijl Charlie zich in de armen stort van haar boho-vriendin Amber, bijt Sanne zich vast in haar werk en drijven de twee steeds verder uit elkaar. Maar echte liefde laat zich niet zomaar wegsturen, als je er maar voor openstaat.
Heerlijk boek voor een zomerse middag; ik las Middagzwemmers in een ruk uit. Hoewel ik me soms stoorde aan de ietwat problematische relatie tussen Charlie en Sanne, was dit wel realistisch. Jocelyn Vreugdenhil beschrijft knap hoe een kinderwens het koppel verder uit elkaar drijft in plaats van bij elkaar brengt. Het verhaal voelt heel echt. Wel had ik het gevoel dat de beide perspectieven niet goed van elkaar te onderscheiden waren. Ik moest regelmatig even terug bladeren naar de start van het hoofdstuk om te zien wiens naam er boven stond. Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be
Charlie is een slecht en irritant persoon en Sanne heeft geen ruggengraat. geen leuk boek als je dacht je als bewust kinderloos persoon eens te kunnen identificeren met een personage dat ook geen kinderen wil.
Het verhaal is eigenlijk gewoon irritant. Twee mensen die niet bij elkaar passen proberen ondanks dat een kind met elkaar te krijgen. Storend vind ik details als dat Sanne lukraak dingen zegt als dat ‘ze een hekel heeft aan dikke mensen’.
Echt, zo onnodig want aan het verhaal voegt het niks toe en waar het wel aan toevoegt is de alom heersende fatphobia waar de samenleving van doordrongen is. Zonde, daarna wilde ik het boek eigenlijk al wegsmijten. Maar ja, ik was op vakantie en had maar twee boeken mee, dus heb ik het toch uitgelezen. Het eind wordt helaas heel erg afgeraffeld. Jammer. Wat ik wel leuk vond? Het las lekker weg en dat vind ik wel een bewijs van een goed geschreven verhaal.
Hoewel de gang van zaken van kinderen krijgen als Nederlands lesbisch stel voor mij persoonlijk interessant is om te lezen, vond ik de hoofdpersonen onsympathiek en leek hun relatie om het zacht te zeggen nogal slecht. Hopelijk is de relatie van Jocelyn zelf beter... Ook snap ik niet waarom we niet een keer gewoon een vrouwelijke personage kunnen hebben dat geen kinderen wil, gewoon, zonder daar een reden voor te moeten hebben.Ten slotte kon ik de racistische opmerkingen over "Chinezen" e.d. NIET waarderen. Teleurgesteld, vond de podcast juist erg goed!
Het chronologische verhaal van een relatie, in de ik-persoon verteld, per hoofdstuk afwisselend vanuit Sanne en Charlie. Het leest vlot weg, en ik vond het nog wel interessant om even stil te staan bij het feit dat zwanger worden niet altijd vanzelfsprekend gaat, maar vind het boek niet herkenbaar en geen hoogvlieger.
Ik vond het verhaal weinig speciaal. De personages blijven plat en weinig diepgang. Een gezellig boek voor een zomerdag, maar dit noem ik weinig literatuur. Gezellig, maar het zal me niet bijblijven.
Oef, dit boek vond ik slecht. Jammer, ik had er hoge verwachtingen van. De karakters, hun relatie, acties en het einde, allemaal onbegrijpelijk. Heel vlak ook en wat een misplaatst hautain, brrrr.
“Godver, Lasse. Het leven is meer dan werken,’ snik ik. ‘Ik wil huiselijkheid. Luiers, flessen, zorgen, wassen, zingen, fruithapjes, knuffelen, zeuren over het zware leven als moeder. Gewoon. Heel veel liefde.’
Middagzwemmers van Jocelyn Vreugdenhil (2018) is een verhaal over een relatie. En over hoe relaties heel moeilijk kunnen zijn. Vooral wanneer je op een datingsite voor donor-vaders terecht komt.