What do you think?
Rate this book
Kroniki opętanej
Marta ma kochających rodziców i nigdy nie doświadczyła zła. Idealizuje życie i wierzy w ludzi. Jako nastolatka przeżywa pierwszą miłość.
Z dnia na dzień jej życie staje się jednak piekłem. Na skutek rodzinnej tragedii Marta trafia pod opiekę głęboko wierzących babci i wuja. Jej nowi opiekunowie, nie rozumiejąc, że dziewczyna mierzy się z traumą, postanawiają zasięgnąć pomocy „specjalisty” – znajomego księdza egzorcysty, któremu w terapii pomaga trzech osiłków. Marta zostaje uznana za opętaną przez Szatana...
W Polsce, gdzie coraz więcej dzieci mierzy się z zaburzeniami psychicznymi, dostęp do profesjonalnej opieki jest trudny, a egzorcystów coraz więcej, ta zainspirowana faktami historia mogłaby się przydarzyć niejednej nastolatce. Marta miała pecha, że trafiło na nią.
Kroniki opętanej to odważny thriller obyczajowy oraz wstrząsająca historia, pokazująca, co nam grozi w świecie, którym rządzą kapłani.
Z dnia na dzień jej życie staje się jednak piekłem. Na skutek rodzinnej tragedii Marta trafia pod opiekę głęboko wierzących babci i wuja. Jej nowi opiekunowie, nie rozumiejąc, że dziewczyna mierzy się z traumą, postanawiają zasięgnąć pomocy „specjalisty” – znajomego księdza egzorcysty, któremu w terapii pomaga trzech osiłków. Marta zostaje uznana za opętaną przez Szatana...
W Polsce, gdzie coraz więcej dzieci mierzy się z zaburzeniami psychicznymi, dostęp do profesjonalnej opieki jest trudny, a egzorcystów coraz więcej, ta zainspirowana faktami historia mogłaby się przydarzyć niejednej nastolatce. Marta miała pecha, że trafiło na nią.
Kroniki opętanej to odważny thriller obyczajowy oraz wstrząsająca historia, pokazująca, co nam grozi w świecie, którym rządzą kapłani.
288 pages, Paperback
First published January 1, 2018
5 people are currently reading
45 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
May 4, 2020
Bardzo to slabe literacko. Jednowymiarowe i plaskie. Wszyscy 'zli' to katolicy, sa otyli, maja szczecine na twarzy i popsute zeby, gadaja o swiniobiciu i "żrą" jak swinie (glownie mieso oczywiscie), znecaja sie nad slabszymi a na dodatek maja krysztaly i meble na wysoki polysk! Istny horror! Wszyscy 'dobrzy' sa szczupli i piekni, nigdy nie podnosza glosu, jedza gotowane warzywa i oczywiscie sa tolerancyjni do bolu. Gdyby to nie bylo tak przerysowane, to nawet mogloby byc zjadliwe, bo temat ciekawy, i czyta sie dobrze, ale autora chyba troche ponioslo...
November 18, 2021
W trakcie lockdownu przeczytałam bardzo dużo szmatławej literatury. Ta książka jest jedną z najgorszych, jakie wpadły mi w ręce. Pełne emfazy dialogi, pozbawione logiki skróty fabularne, wydumane motywacje bohaterów i sadomasochistyczne fantazje na temat radia z ryjem. Doskonałe do czytania podczas bólu zęba, otępienia alkoholowego albo w czwartek w połowie listopada, kiedy wiesz, że trzeba zrobić coś zaległego w excelu albo umyć kibel, ale ci się nie chce. Zazwyczaj nie czytam do końca książek, które mi się nie podobają, tutaj zwyciężyła jednak pewna niezdrowa ciekawość. Podsumowując, jest to książka osobliwa, ale na swój sposób godna polecenia.
March 20, 2020
To miało być mocne i dobre.
Wyszło przerysowane i... słabe.
No i tak sobie wydane. Literówki i ortografia - serio?
Wyszło przerysowane i... słabe.
No i tak sobie wydane. Literówki i ortografia - serio?
October 6, 2020
"Kroniki opętanej" to historia nastoletniej Marty, której świat zwalił się na głowę w ułamku sekundy. Strata matki wywróciła jej życie do góry nogami. Z pewnych przyczyn odchodzi też ojciec, zostaje również rozdzielona z siostrą oraz z jedną osobą którą kochała. Zamknięta najpierw w ośrodku psychiatrycznym dla młodzieży, później w czterech ścianach domu wujka i babci. Przetrzymywana wbrew swojej woli, uznana za opętaną. Staje się królikiem doświadczanym księdza egzorcysty, czy wyjdzie z tego cało?
Cała akcja rozgrywa się między dwiema liniami czasowymi - kiedyś i teraz. Wracając do początków historii poznajemy Martę jako nastolatkę, której rodzina była szczęśliwa. Dowiadujemy się jaką dziewczyną była, co lubiła robić, jak wyglądało jej życie przed ogromami tragedii jakie ją spotkały. Czasy teraźniejsze pokazują nam dziewczynę, która jest zagubiona, zamknięta, wręcz przetrzymywana przez swoich bliskich w zamknięciu, tak aby nie kusiły ją złe moce tego świata.
Rozumiem ogólny zamysł całej książki. Autor chciał zwrócić uwagę na to, jak niektórzy ludzie nadal podchodzą do tematu homoseksualizmu wśród nastolatków i sposobów "leczenia" orientacji seksualnej. Jeśli można to wgl tak nazwać. Tematy zmagania się z traumami, zamiast wizyty u psychologa/psychiatry "pomoc" duchownego i egzorcyzmy. Ok, ta część zamysłu jest bardzo dobra, temat jest jasny i czytelny, bo sam autor pisze na końcu książki, że jest to fikcja, ale poparta doświadczeniami życiowymi jego rozmówców.
Co więc poszło nie tak?
Książka momentami jest aż nazbyt przerysowana. Jakby rozumiem, że w życiu może nas spotkać miliony różnych sytuacji, ale chyba aż takiego pecha jak główna bohaterka to nie ma nikt. Autor zrobił w tej książce chyba wszystko począwszy od nowotworu u matki, choroby alkoholowej ojca, nieumiejętności radzenia sobie psychicznie z problemami u Marty i jej siostry (ta druga przestaje mówić). Dodatkowo Marta jest homoseksualna, lubiła zaszaleć z narkotykami i alkoholem, jej dziewczyna rozbiera się za pieniądze na kamerce i robi rzeczy na które jej widzowie mają ochotę. Była też ucieczka, mieszkanie na dworcu u obcego chłopaka, zakład psychiatryczny w którym znęcano się nad pacjentami oraz dom sióstr gdzie homoseksualizm miał być leczony niczym w serialu Riverdale. Na końcu w wyliczance dodajmy izolację w domu u krewnych Marty, znęcanie się nad nią psychicznie i fizycznie, w tym ubieranie jej jak starej baby, zabieranie do kościoła, podawanie leków, zawożenie do księdza Marka na egzorcyzmy. Ale to jeszcze nie koniec - podczas egzorcyzmów dostajemy obraz sali tortur umieszczony w piwnicy, ze stołem z pasami niczym u Greya. Dodatkowo posłuszni księdzu panowie z kręgów kościelnych parają się gwałtami, molestowaniami, myśleniem o chłopcach. No i w tym wszystkim ksiądz Marek, opętany egzorcyzmami, który uwielbia patrzeć na cierpienie innych, a zajęciem przynoszącym mu satysfakcję jest - samobiczowanie.
W książce pojawiła się taka rozpiętość tematyczna i tyle wątków, że złożenie tego w jedną całość to granica cudu. Niby ok, że poruszane są te wszystkie problemy, ale w moim odczuciu było tego zdecydowanie za dużo. Artur Nowak mógł skupić się na 3-4 problemach i napisać naprawdę dobrą historię, a wykorzystał tyle kwestii w książce która ma 270 stron, że stworzył po prostu mało śmieszną farsę, która tak jak wspomniałam jest przerysowana do granic możliwości.
No czasami tak bywa.
Cała akcja rozgrywa się między dwiema liniami czasowymi - kiedyś i teraz. Wracając do początków historii poznajemy Martę jako nastolatkę, której rodzina była szczęśliwa. Dowiadujemy się jaką dziewczyną była, co lubiła robić, jak wyglądało jej życie przed ogromami tragedii jakie ją spotkały. Czasy teraźniejsze pokazują nam dziewczynę, która jest zagubiona, zamknięta, wręcz przetrzymywana przez swoich bliskich w zamknięciu, tak aby nie kusiły ją złe moce tego świata.
Rozumiem ogólny zamysł całej książki. Autor chciał zwrócić uwagę na to, jak niektórzy ludzie nadal podchodzą do tematu homoseksualizmu wśród nastolatków i sposobów "leczenia" orientacji seksualnej. Jeśli można to wgl tak nazwać. Tematy zmagania się z traumami, zamiast wizyty u psychologa/psychiatry "pomoc" duchownego i egzorcyzmy. Ok, ta część zamysłu jest bardzo dobra, temat jest jasny i czytelny, bo sam autor pisze na końcu książki, że jest to fikcja, ale poparta doświadczeniami życiowymi jego rozmówców.
Co więc poszło nie tak?
Książka momentami jest aż nazbyt przerysowana. Jakby rozumiem, że w życiu może nas spotkać miliony różnych sytuacji, ale chyba aż takiego pecha jak główna bohaterka to nie ma nikt. Autor zrobił w tej książce chyba wszystko począwszy od nowotworu u matki, choroby alkoholowej ojca, nieumiejętności radzenia sobie psychicznie z problemami u Marty i jej siostry (ta druga przestaje mówić). Dodatkowo Marta jest homoseksualna, lubiła zaszaleć z narkotykami i alkoholem, jej dziewczyna rozbiera się za pieniądze na kamerce i robi rzeczy na które jej widzowie mają ochotę. Była też ucieczka, mieszkanie na dworcu u obcego chłopaka, zakład psychiatryczny w którym znęcano się nad pacjentami oraz dom sióstr gdzie homoseksualizm miał być leczony niczym w serialu Riverdale. Na końcu w wyliczance dodajmy izolację w domu u krewnych Marty, znęcanie się nad nią psychicznie i fizycznie, w tym ubieranie jej jak starej baby, zabieranie do kościoła, podawanie leków, zawożenie do księdza Marka na egzorcyzmy. Ale to jeszcze nie koniec - podczas egzorcyzmów dostajemy obraz sali tortur umieszczony w piwnicy, ze stołem z pasami niczym u Greya. Dodatkowo posłuszni księdzu panowie z kręgów kościelnych parają się gwałtami, molestowaniami, myśleniem o chłopcach. No i w tym wszystkim ksiądz Marek, opętany egzorcyzmami, który uwielbia patrzeć na cierpienie innych, a zajęciem przynoszącym mu satysfakcję jest - samobiczowanie.
W książce pojawiła się taka rozpiętość tematyczna i tyle wątków, że złożenie tego w jedną całość to granica cudu. Niby ok, że poruszane są te wszystkie problemy, ale w moim odczuciu było tego zdecydowanie za dużo. Artur Nowak mógł skupić się na 3-4 problemach i napisać naprawdę dobrą historię, a wykorzystał tyle kwestii w książce która ma 270 stron, że stworzył po prostu mało śmieszną farsę, która tak jak wspomniałam jest przerysowana do granic możliwości.
No czasami tak bywa.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 17, 2023
Nie rozumiem niskich notowań dla tej książki. Jest bardzo dobrze napisana i chciałabym, by była "mało wiarygodna", czy "przerysowana". Niestety, dzięki innym książkom Artura Nowaka, wiemy, że opisane tu rzeczy się po prostu zdarzają. Sprytnie połączenie wielu historii z prawdziwego polskiego życia kościoła i dysfunkcyjnego systemu pomocy społecznej i opieki zdrowotnej, stworzyły naprawdę wiarygodną opowieść, która wciąga i smuci. Mam wrażenie, że różne części tej opowieści zdarzyły się tylko różnym ludziom i zebranie ich w jedną historię pozwala odczuć ich tragiczność, cierpienie ofiary i absolutną patologię systemu, który powinien jej pomóc. Wysłuchałam książki w formie audiobooka z żeńskim lektorem, co spowodowało, że naprawdę myślałam, że historię tę opowiada kobieta, więc widzę tutaj spory wysiłek autora, by taką perspektywę zrozumieć, przyjąć i jeszcze wykonać świetną robotę snując tę przerażającą opowieść. Polecam.
August 25, 2018
Kroniki opętanej to jedna z tych książek, które pozostawiają w człowieku zadrę. Jest to powieść, ale napisana w stylu wspomnień. Czyta się to jednym tchem, jak dobry horror. Problem polega na tym, że mimo tego, że to fikcja cały czas ma się świadomość istnienia takich zbrodni. Czytając tą historię miałam cichą nadzieję na happy end. Nie do końca się go doczekałam, ale to nie istotne. Książka pozostawia niesmak wobec ludzi. Niepojęte bestialstwo powodowane wiarą jest czymś dla mnie czymś, czego nie umiem i nie potrafię zrozumieć. Może jednak wierzę (czasem), że ludzie nie przekroczą pewnych granic. Chociaż wiem, że to mendy. Ah, no i gdzie w tym wszystkim jest bóg dla którego popełniają to zło?
...
...
January 13, 2022
Cudowna ksiazka. Smutna i przerazajaca w wielu miejscach, jednoczesnie cudowna w swojej prawdziwosci. Nie moge uwierzyc, ze cos takiego sie dzieje za scianami instutucji, ktore na zewntarz znamy jako bezpieczne, czy to jest Kosciol, czy rodzinny dom. Jestem wdzieczna autorowi za nazwanie uczuc, przezyc i sytuacji w taki wyrazisty i dobitny sposob. Dziekuje!
September 5, 2018
Czytanie tej książki boli :(
October 7, 2018
Może nie jest to wielka literatura, ale czyta się dobrze. No i ważny temat.
June 24, 2019
To nie jest dobra książka. To ważny temat, ale nie dobrze opisany. Jest przewidywalny, jest dosłowny, pewnie oparty na faktach.
March 4, 2023
mega, ale koncowka mid
Read
July 22, 2024zdziwiły mnie początkowo te słabe opinie, ale po przeczytaniu już rozumiem i nie zostawiam żadnych gwiazdek
October 24, 2024
idc daje 4 gwiazdki
September 30, 2025
Czasem warto wyjść poza swoją strefę komfortu. Tak właśnie zrobiłam, sięgając po „Kroniki opętanej” Artura Nowaka. Z autorem miałam już wcześniej przygodę – niezbyt udaną. Poprzednia książka wylądowała na stosie niedokończonych, zatrzymana ledwie za połową. Czy tym razem było inaczej? Początek dawał nadzieję. Niestety, droga do piekła wybrukowana jest nie tylko dobrymi chęciami, ale też nadmierną wyobraźnią.
Warsztatowo trudno się przyczepić – lekki, przystępny język, brak dłużyzn, rytm opowieści trzyma czytelnika w garści. Czyta się płynnie, niemal jednym tchem. Gdyby tylko treść szła w parze z umiarem…
Nowak bierze na warsztat temat ciężki: opętanie, egzorcyzmy, przemoc seksualną, fanatyzm religijny, toksyczną władzę duchownych. Materiał, który aż prosi się o powagę i literacki umiar. I faktycznie – przez jakiś czas autorowi się to udaje. Napięcie rośnie, atmosfera grozy działa, a historia potrafi poruszyć do głębi. Momentami naprawdę czuć ból i rozpacz bohaterki.
Ale potem coś się łamie. Albo autorowi puściły hamulce, albo redakcja przymknęła oko – w efekcie opowieść skręca w stronę groteski. Postacie, początkowo wiarygodne, zaczynają przypominać karykatury. Zwłaszcza opętana dziewczyna – zamiast przejmującej ofiary dostajemy pastisz rodem z kina grozy klasy B. A ksiądz psychopata? Owszem, temat mocny, ale tu granica między realizmem a przerysowaniem została przekroczona z hukiem.
Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że Kroniki opętanej napisano pod tanią sensację – by szokować i drażnić. Problem w tym, że cierpienie nie potrzebuje fajerwerków, by wstrząsać. Wystarczy prawda. A ta, choć obecna, ginie pod warstwą groteski i horrorowej przesady.
Podsumowanie: „Kroniki opętanej” mogły być mocnym głosem o bólu, przemocy i religijnym fanatyzmie. Zamiast tego dostajemy przeciętną historię balansującą między dramatem a literackim kiczem. Jeśli ktoś szuka taniego szoku i nie boi się przesady – proszę bardzo. Ale wrażliwym czytelnikom radzę trzymać się na dystans. Tutaj strefa komfortu to nie ograniczenie, lecz bezpieczne schronienie.
Choć moja przygoda z twórczością Nowaka znów nie zakończyła się sukcesem, doceniam próbę. Tyle że tym razem wyobraźnia autora poszła o krok – a może kilka kroków – za daleko.
Warsztatowo trudno się przyczepić – lekki, przystępny język, brak dłużyzn, rytm opowieści trzyma czytelnika w garści. Czyta się płynnie, niemal jednym tchem. Gdyby tylko treść szła w parze z umiarem…
Nowak bierze na warsztat temat ciężki: opętanie, egzorcyzmy, przemoc seksualną, fanatyzm religijny, toksyczną władzę duchownych. Materiał, który aż prosi się o powagę i literacki umiar. I faktycznie – przez jakiś czas autorowi się to udaje. Napięcie rośnie, atmosfera grozy działa, a historia potrafi poruszyć do głębi. Momentami naprawdę czuć ból i rozpacz bohaterki.
Ale potem coś się łamie. Albo autorowi puściły hamulce, albo redakcja przymknęła oko – w efekcie opowieść skręca w stronę groteski. Postacie, początkowo wiarygodne, zaczynają przypominać karykatury. Zwłaszcza opętana dziewczyna – zamiast przejmującej ofiary dostajemy pastisz rodem z kina grozy klasy B. A ksiądz psychopata? Owszem, temat mocny, ale tu granica między realizmem a przerysowaniem została przekroczona z hukiem.
Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że Kroniki opętanej napisano pod tanią sensację – by szokować i drażnić. Problem w tym, że cierpienie nie potrzebuje fajerwerków, by wstrząsać. Wystarczy prawda. A ta, choć obecna, ginie pod warstwą groteski i horrorowej przesady.
Podsumowanie: „Kroniki opętanej” mogły być mocnym głosem o bólu, przemocy i religijnym fanatyzmie. Zamiast tego dostajemy przeciętną historię balansującą między dramatem a literackim kiczem. Jeśli ktoś szuka taniego szoku i nie boi się przesady – proszę bardzo. Ale wrażliwym czytelnikom radzę trzymać się na dystans. Tutaj strefa komfortu to nie ograniczenie, lecz bezpieczne schronienie.
Choć moja przygoda z twórczością Nowaka znów nie zakończyła się sukcesem, doceniam próbę. Tyle że tym razem wyobraźnia autora poszła o krok – a może kilka kroków – za daleko.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews