What do you think?
Rate this book
มลทินลวงรัก
รักทั้งๆ ที่เขาร้ายแสนร้าย รักทั้งๆ ที่เขาเหยียบย่ำหัวใจ
สุดท้ายแล้วมีเพียงรอยมลทินกับรักลวงๆ ที่คนอย่างเขามอบให้คนโง่อย่างเธอ
“ป่านอยู่ข้างล่าง”
สีหน้าเขาดูเคร่งเครียดไม่น้อยกับการปรากฏตัวของปารวี ดวงตาคมคายมองไปรอบห้องคงหาของใช้บางอย่างที่เป็นของเธอ
ดิษยากลั้นใจพูดออกไปทั้งที่ในอกบีบรัดร้าวไปหมด
“พี่อัษลงไปเถอะค่ะ เอิงจัดการของพวกนี้เอง”
ร่างสูงนิ่งไปชั่วขณะกลัดกลุ้มเหมือนมีคนมาเขย่าประสาท ไม่ได้สนใจความรู้สึกของอีกฝ่ายที่กำลังจมกับความเสียใจ
มองคนตัวเล็กเรียบนิ่งแล้วพยักหน้าเบาๆ
“รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง เราคุยกันแล้ว” หญิงสาวฝืนยิ้มกลับไป อดคิดไม่ได้จริงๆ ว่าที่สิ่งที่เคยตกลงกันในตอนนั้น มันเป็นเพียงความเข้าใจของเธอคนเดียวหรือเปล่า
“จะให้มันเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอคะ”
“หมายถึงอะไร”
“...” ดิษยาไม่ตอบแต่มองหน้าคนตัวโตแววตาตัดพ้อ วูบหนึ่งเธอเห็นรอยยิ้มเหยียดหยันที่ส่งกลับมา
“ฉันถามเธอไปแล้วตั้งแต่คืนนั้น เรื่องเราคือการสมยอม หากจะให้ฉันรับผิดชอบก็คงต้องรับผิดชอบผู้หญิงอีกหลายๆ คน”
“พี่อัษ”
สุดท้ายแล้วมีเพียงรอยมลทินกับรักลวงๆ ที่คนอย่างเขามอบให้คนโง่อย่างเธอ
“ป่านอยู่ข้างล่าง”
สีหน้าเขาดูเคร่งเครียดไม่น้อยกับการปรากฏตัวของปารวี ดวงตาคมคายมองไปรอบห้องคงหาของใช้บางอย่างที่เป็นของเธอ
ดิษยากลั้นใจพูดออกไปทั้งที่ในอกบีบรัดร้าวไปหมด
“พี่อัษลงไปเถอะค่ะ เอิงจัดการของพวกนี้เอง”
ร่างสูงนิ่งไปชั่วขณะกลัดกลุ้มเหมือนมีคนมาเขย่าประสาท ไม่ได้สนใจความรู้สึกของอีกฝ่ายที่กำลังจมกับความเสียใจ
มองคนตัวเล็กเรียบนิ่งแล้วพยักหน้าเบาๆ
“รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง เราคุยกันแล้ว” หญิงสาวฝืนยิ้มกลับไป อดคิดไม่ได้จริงๆ ว่าที่สิ่งที่เคยตกลงกันในตอนนั้น มันเป็นเพียงความเข้าใจของเธอคนเดียวหรือเปล่า
“จะให้มันเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอคะ”
“หมายถึงอะไร”
“...” ดิษยาไม่ตอบแต่มองหน้าคนตัวโตแววตาตัดพ้อ วูบหนึ่งเธอเห็นรอยยิ้มเหยียดหยันที่ส่งกลับมา
“ฉันถามเธอไปแล้วตั้งแต่คืนนั้น เรื่องเราคือการสมยอม หากจะให้ฉันรับผิดชอบก็คงต้องรับผิดชอบผู้หญิงอีกหลายๆ คน”
“พี่อัษ”
280 pages, Unknown Binding
First published December 29, 2017
2 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
January 1, 2022
เป็นนิยายดราม่า ที่เริ่มจากคำสัญญาในอดีตในวัยเด็กที่มีให้กันของ เอิง/นางเอก และ พี่อัษ/พระเอก ที่จะไม่ลืมกัน ไม่ทิ้งกัน แต่เมื่อพระเอกกลับมาเมืองไทยกลับมีคนในดวงใจ บวกกับมีน้องสาวคนใหม่มาคั่นกลางความสัมพันธ์ของน้องคนเก่า แถมยังจำสัญญาที่ให้กันไม่ได้ น้องเอิงผู้ยอมเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง เพื่อให้ได้พี่ชายที่รักมากกลับมา ต้องทนทุกอย่าง แม้จะรู้ว่ายากและเขารักคนอื่นแล้ว สุดท้ายเจ็บจนพอ เธอเลยขอเอาหัวใจคืน เขากลับจำได้ อัษเลยต้องยอมเข้ามาทวงหัวใจและขออภัยคืนจากน้องที่รักที่สุดกลับมา
-ขอนิยามนางเอกเรื่องนี้เป็นพวกแมงเม่าบินเข้ากองไฟ แบบที่ทุกคนในเรื่องบอก คือให้ไปเจอด้วยตัวเองดีกว่า มีความอดทนมาก เจอคำtoxic จากพระเอกก็ยัง ยิ้มสู้ รักมั่นคงดี แต่ฐานความรักในเรื่อง ที่ปูมาจากความผูกพันธ์ของทั้งคู่ นี่คิดว่าเบาบางมาก มันดูไม่อินในความรักที่ปักใจจนทำร้ายตัวเองแบบที่นางเอกยอม การเล่าเรื่อง ถึงจะมาเฉลยปมในช่วงกลางๆที่นางเอกยอมตัดใจแล้ว เราก็ยังไม่รู้สึกถึงความรักที่มีให้กันเลย แต่กลับอินช่วงที่หน่วงๆ นะ ยอมแพ้ แล้วกลับมารักตัวเอง ยอมใจแข็งทั้งๆที่อ่อนแอ ช่วงนี้รู้สึกเขียนเข้าอารมณ์ดี
- พระเอกในเรื่อง ก็ตามนิยายทั่วไปเลย ที่พอจำนางเอกไม่ได้ เห็นแต่ภายนอกกับน้องคอยสร้างภาพร้ายๆ ก็คือไม่ชอบนางเอก สาดถ้อยคำทำร้ายจิตใจเก่ง แต่กลับเอาเขาซะงั้น เราไม่รู้สึกเกลียดพระเอกนะ ก็คิดว่าแฟร์ๆ นางยอมเอง แต่ช่วงสับสน ความจำกลับมาแล้วตามง้อ อันนี้ก็มีแอบสงสาร หน่วงๆนิดนึง แต่ก็ยังไม่อินความรักอ่ะ มันปูมาให้ไม่รู้สึกว่าเขาผูกพันธ์กัน แต่รู้สึกถึงความผิดตัวเองมากกว่า
**พลอตน่าสนใจ ภาษา อ่านโอเค ช่วงหน่วงๆ ก็แอบเจ็บแทน ช่วงพระเอกจำได้แล้วกลับมาทำดี ก็รู้สึกสงสารแทน แต่ที่บอกคือรู้สึกการเล่าเนื้อเรื่อง วางปม ความรักที่นางเอกยอมทุ่มเท ยังไม่อิน แค่เหมือนบอกว่าเขาเคยสัญญากันตอนเด็กแต่กลับไม่รู้สึกผูกพันธ์ในรักของทั้งคู่เท่าไหร่ ดันชอบช่วงพระเอกกลับมาทำดี อันนั้นเขียนดูลื่นไหลขึ้น ให้เห็นความเข้าใจ ความขอแก้ไขของพระเอก การกระทำกลับกันกับตอนแรกที่นางเอกยอม มีความทุ่มเทตามรักคืน แต่คิดว่าการบรรยายเรื่อง การสลับไปมา ยังไม่ลื่นไหล ไปเรื่องเดียวกัน ให้อารมณ์สะดุดคิดตลอด ตัดไปนู้นนี้แบบ ไม่ค่อยเข้าใจความคิดตัวเอก ตัวละครอื่นที่ใส่มาก็ดูขาดๆหายๆ ไม่ต่อเนื่องในเรื่อง เหมือนใส่มาให้พลอตดูมีอะไรขึ้น
-ขอนิยามนางเอกเรื่องนี้เป็นพวกแมงเม่าบินเข้ากองไฟ แบบที่ทุกคนในเรื่องบอก คือให้ไปเจอด้วยตัวเองดีกว่า มีความอดทนมาก เจอคำtoxic จากพระเอกก็ยัง ยิ้มสู้ รักมั่นคงดี แต่ฐานความรักในเรื่อง ที่ปูมาจากความผูกพันธ์ของทั้งคู่ นี่คิดว่าเบาบางมาก มันดูไม่อินในความรักที่ปักใจจนทำร้ายตัวเองแบบที่นางเอกยอม การเล่าเรื่อง ถึงจะมาเฉลยปมในช่วงกลางๆที่นางเอกยอมตัดใจแล้ว เราก็ยังไม่รู้สึกถึงความรักที่มีให้กันเลย แต่กลับอินช่วงที่หน่วงๆ นะ ยอมแพ้ แล้วกลับมารักตัวเอง ยอมใจแข็งทั้งๆที่อ่อนแอ ช่วงนี้รู้สึกเขียนเข้าอารมณ์ดี
- พระเอกในเรื่อง ก็ตามนิยายทั่วไปเลย ที่พอจำนางเอกไม่ได้ เห็นแต่ภายนอกกับน้องคอยสร้างภาพร้ายๆ ก็คือไม่ชอบนางเอก สาดถ้อยคำทำร้ายจิตใจเก่ง แต่กลับเอาเขาซะงั้น เราไม่รู้สึกเกลียดพระเอกนะ ก็คิดว่าแฟร์ๆ นางยอมเอง แต่ช่วงสับสน ความจำกลับมาแล้วตามง้อ อันนี้ก็มีแอบสงสาร หน่วงๆนิดนึง แต่ก็ยังไม่อินความรักอ่ะ มันปูมาให้ไม่รู้สึกว่าเขาผูกพันธ์กัน แต่รู้สึกถึงความผิดตัวเองมากกว่า
**พลอตน่าสนใจ ภาษา อ่านโอเค ช่วงหน่วงๆ ก็แอบเจ็บแทน ช่วงพระเอกจำได้แล้วกลับมาทำดี ก็รู้สึกสงสารแทน แต่ที่บอกคือรู้สึกการเล่าเนื้อเรื่อง วางปม ความรักที่นางเอกยอมทุ่มเท ยังไม่อิน แค่เหมือนบอกว่าเขาเคยสัญญากันตอนเด็กแต่กลับไม่รู้สึกผูกพันธ์ในรักของทั้งคู่เท่าไหร่ ดันชอบช่วงพระเอกกลับมาทำดี อันนั้นเขียนดูลื่นไหลขึ้น ให้เห็นความเข้าใจ ความขอแก้ไขของพระเอก การกระทำกลับกันกับตอนแรกที่นางเอกยอม มีความทุ่มเทตามรักคืน แต่คิดว่าการบรรยายเรื่อง การสลับไปมา ยังไม่ลื่นไหล ไปเรื่องเดียวกัน ให้อารมณ์สะดุดคิดตลอด ตัดไปนู้นนี้แบบ ไม่ค่อยเข้าใจความคิดตัวเอก ตัวละครอื่นที่ใส่มาก็ดูขาดๆหายๆ ไม่ต่อเนื่องในเรื่อง เหมือนใส่มาให้พลอตดูมีอะไรขึ้น
Displaying 1 - 2 of 2 reviews